Градот Газа и израелскиот град Сдерот се оддалечени само неколку километри. Пред една година, иако луѓето живееја во сурови услови под израелска блокада и Сдерот беше постојана цел на ракетни напади кои доаѓаа од појасот Газа, беше започнат еден блог од страна на двајца мажи, по еден во двете места. Оттогаш, тие го документираат своето искуство и ни ја даваат нивната перспектива на настаните, вклучувајќи ги оние од изминатата недела.

Life must go in Gaza and Sderot (Животот мора да продолжи во Газа и Сдерот) е заеднички блог пишуван од  “Peace Man (Човек за мир)” во Газа и “Hope Man (Човек со надеж)” во Сдерот. Нив двајца ги запознал Дени Гал, кој работи за една НВО која е посветена на ефектите од конфликтите во Средниот Исток и тие блогираат од јануари 2008 година:

Овој блог е пишуван од двајца пријатели. … Постои тековно насилство помеѓу Израел и Газа кое особено се интензивираше од октомври 2000. Многумина се убиени и многумина се повредени. Медиумското покривање на двете страни е екстремно пристрасно. Нашиот блог е пишуван од двајца вистински луѓе кои живеат и комуницираат на двете страни од границата.

Во својот последен пост,  Peace Man вели:

Откако започна операцијата во појасот Газа, во два дена повеќе од 300 луѓе се убиени и 200 исчезнати и околу 160 се во критична состојба. Израел ги уништи сите полициски станици и Владини центри. Полиција и цивили и деца кои [беа] убиени во оваа операција.

Многу е тешко да се опише што се случува во Газа, страшна катастрофа, каде авионите не прават разлика помеѓу цивили и војска и деца.
Во овој момент има тенкови околу Газа кои се подготвуваат за инвазија на појасот Газа.

Јас ја молам меѓународната заедница да го сопре ова што се случува во Газа и се надевам на договор за прекинување на огнот и да се ослободиме од насилството
Затоа што насилството ќе донесе уште повеќе насилство.
Ќе се јавам повторно со повеќе информации за ситуацијата.

Hope Man ни ја дава својата перспектива:

Многу луѓе го напуштија Сдерот и моја проценка е дека помалку од 50% од луѓето се останати. Многу малку луѓе шетаат на улица и не може да се видат деца никаде.

Војната беше голема грешка, па сепак не е чудо што толку многу луѓе во Израел ја поддржуваат. Моменталната реалност од ракети како паѓаат во Сдерот и други места во последните 8 години е страшна реалност. Mногу луѓе од нашиот регион го напуштија засекогаш во изминатите години. Да се подигаат деца во ваква реалност се чини скоро изопачено и со сигурност неодговорно.

Постои едно чувство во најголем дел од израелското општество, дека се нема избор освен да се нападне Газа и да се сопрат пукањата еднаш засекогаш. Ова е очекувана човечка реакција на тековната ситуација.

Кажувајќи го ова, јас лично мислам дека е страшна грешка која можеше да се избегне. Во времетраење од 5 месеци имавме скоро комплетно прекинување на огнот. Наместо да го искористиме овој долг период и да постигнеме долгогодишен договор, двете страни го потрошија времето подготвувајќи се за оваа војна, планирајќи се и вооружувајќи се. Не се направија сериозни напори да се започне дијалог.  Опсадата од страна на Израел продолжи и криумчарењето на оружје од страна на Хамас продолжи. Имаше прекин на огнот, но само за да се подготви следната рунда која ние ја искусуваме токму сега.

Јас сум голем песимиста во овој момент. Се плашам дека се подготвува напад од земја и дека уште поголема болка е пред нас. На крај мора да ќе се постигне некаков договор. Се надевам дека ќе се случи наскоро, но се плашам дека нема.

Hope Man и јас зборуваме секој ден. Ние се поддржуваме меѓусебно и се грижиме за доброто на другиот. Јас имам контакти со други во Газа и ја споделувам мојата ситуација додека слушам за нивните. Многу став и болка на двете страни.

Она што јас и другите го правиме е продолжување на дијалог со пријателите во Газа. Ние работиме на тоа да го прошириме и продлабочиме овој дијалог со што повеќе луѓе на двете страни. Првиот ден после војната ние сакаме да започнеме да бараме начини да работиме заедно и да креираме една нормалност. Ние сме оддалечени само неколку километри и тоа нема никогаш да се смени. Од огромна важност е да се прошири нашиот дијалог и да се создаде доверба помеѓу оние кои сакаат да зборуваат. Да ги делиме нашите стории, стравови и надежи. Денот после војната ќе ни треба нов почеток. Ајде да започнеме да ги садиме семињата на човечност и доверба сега.

Неодамна француско-германската културна телевизија  ARTE презеде еден проект наречен Газа Сдерот каде кратки видеа беа снимени од страна на израелски и палестински тимови на дневна база во период од два месеца, кои следеа 6 луѓе од Газа и 6 од Сдерот. Резултатите можете да ги видите овде.

Фото кредит: Викимедија Комонс

Секој е добредојден.

Локално време: Њујорк 07:00 | Буенос Аирес 10:00 | Лондон 12:00 | Јоханесбург, Бејрут 14:00 | Најроби, Москва 15:00 | Њу Делхи 17:30 | Toкио 21:00 | Хонг Конг 20:00 | Сиднеј 23:00

Соба за чет: http://www.worknets.org/chat/

Информации за најавување: Кликнете на линкот погоре и најавете се користејќи го своето име. Тогаш селектирајте ја собата на која сакате да и се приклучите со притискање Enter. Штом влезете во собата, селектирајте боја и фонт од левата страна на екранот и придружете се на чeтот.

Чeтот ќе започне со фокусирање на двата проекти финансирани од Рајзинг Војсис,  REPACTED во Накуру, Кенија и AIDS Rights Congo со седиште во Бразавил. Ние ќе научиме како двете организации ги имаат имплементирано блогирањето и програмите за видео распространување со цел да се рашири свесноста за нивните иницијативи во превенцијата од СИДА и поддршка на правата на ХИВ-позитивните индивидуалисти.

Меѓу други теми за дискусија се: Кои се факторите што се мерат кога ХИВ-позитивните блогери излегуваат во јавност со својот статус? Како можат да се формираат онлајн блогерски мрежи за поддршка? Што е со онлајн форумите? Кои се другите нови медиумски алатки, како на пример миксовите (mashups), кои можат да се користат ефективно?

Доколку постојат други теми за кои би сакале да дискутирате за време на четот, ве молиме да додадете коментари подолу.

Темата на овогодишниот Светски ден на СИДАта е  „Води – Овласти – Достави“, назначувајќи го политичкото лидерство кое е потребно за да може вистински да се бориме со болеста. Додека глобалниот процент на возрасни кои живеат со ХИВ е останат на истото ниво од 2000, 33 милиони луѓе се уште живеат со вирусот и има скоро 7,500 нови заразени секој ден. Бројот на нови ХИВ инфекции исто така се зголемува во многу земји, како Кина, Кенија, Мозамбик, Русија и Виетнам. СИДАта исто така си го наплаќа својот данок – 2 милиони луѓе умреа од болеста минатата година.

Блогерите од целиот свет ги разгледуваат овие статистики, разменувајќи стории за грижата кон оние со ХИВ/СИДА, како болеста има влијание на секојдневните животи на луѓето, и жигот кој ја придружува болеста. Овие записи од прва рака го покажуваат напредокот што е направен во борбата против болеста и уште колку многу работи сè уште треба да се направат.

На Poz For Life 20-годишниот Расел блогира од Австралија и отворено зборува за тоа дека е ХИВ позитивен, со надеж дека тоа ќе ги охрабри другите да се тестираат за сексуално преносливи инфекции и да се практикува безбеден секс. Во неговиот прв пост тој се сеќава на моментот кога тој го направил тестот за ХИВ и за ужасниот период на чекање пред да ги добие резултатите. Еве како тој открил дека е ХИВ позитивен:

Јас стасав таму [ординацијата на докторот] околу 10:30 утрото и влегов право внатре, изгледаше како да ме чекаа подготвени да ми ја земат душата и да ја фрлат од четвртиот кат. Јас влегов во ординацијата и седнав, тогаш слушнав „Расел, жал ми е но морам да ти кажам дека тестот за ХИВ е позитивен.“ Јас се замрзнав за неколку секунди и само гледав збунето. Чувството на доживотна тишина траеше околу 30 секунди. Тогаш реков „Мислев дека може да излезе така.“ Не можам да поверувам дека го реков тоа, навистина првите зборови од мојата уста беа јас мислев дека може да е така.

Блогот AIDS Rights Congo, кој и припаѓа на АЗУР организацијата за развој и е проект на Рајзинг Војсис, ги брани правата на ХИВ-позитивните луѓе. Нивните постови ја прикажуваат дискриминацијата и жигот што го носат оние што живеат со вирусот во Конго. Еден пост зборува за животот на “Бернадет”, една млада жена која е продавачка на алишта на пазарот Тие-Тие во Поинте-Ноар. Нејзиниот живот се менува кога нејзиниот пријател на пазарот го објавува нејзиниот ХИВ-позитивен статус.

На пазарот, нејзините соседи веднаш ги напуштаат тезгите; кое дури го привлекува вниманието на оние кои се одговорни за управување со пазарот, кои, свесни за фактот дека да се има тезга на пазар е тешко, се изненадени што наоѓаат празни тезги околу неа. Ситуацијата ги стави сите на штрек и оние кои поминуваат од далеку можат да го слушнат озборувањето на соседите за фактот дека таа е жената инфицирана со ХИВ. Како и да е, однадвор нема никакви знаци дека Бернадет е болна,  тоа не може да се прочита од нејзиното лице. Болеста не е во напредна фаза и таа не е на АРВ (Анти-ретровирусна) терапија. Таа е нормална млада жена.
Со сите пречки, трауматизирана од ситуацијата, таа престанува со работата во нејзината мала продавничка.

Хуан Карлос,  29-годишен од Еквадор, блогира за соочувањето со фактот дека е ХИВ позитивен. Во еден пост тој зборува за важноста на рамнотежата и за користа од тоа да се зборува со некого за она низ кое поминуваш.

Многу ХИВ позитивни луѓе бараат помош од психолози низ целиот свој живот. Лично, ако некој го слуша или чита ова … Јас мислам дека е секогаш добро да се зборува со психолог од време на време, помага најцрните денови да станат посветли и ни помагаат да можеме да продолжиме со нашиот живот со вирусот и останатите наши проблеми.

Пинои Поз, кој живее во Кезон сити на Филипините, блогира за животот со ХИВ и за проблемите со кои се соочува откако го објавил својот ХИВ статус. Тој прво се изјаснил како хомосексуалец на возраст од 21 година, но 9 години подоцна се вратил “назад во шифоњерот” откако открил дека е ХИВ позитивен. Во овој пост тој зборува за тоа како кажувањето на луѓето дека е ХИВ позитивен не било толку лошо како што очекувал и се плашел од тоа, но сепак е тешко.

Искрено, јас бев преголема кукавица самиот да им кажам на моите контакти. И кога велам контакти, јас мислам… во ред, сексуални контакти исто така. Па така го направив второто најдобро нешто. Се повлеков од моите сексуални контакти пред повеќе од една година, и еден пријател ги исконтактира анонимно, да ги посоветува да направат тест за ХИВ. Реакциите беа различни, од прашања кој е испраќачот, одговори на анонимниот број дека тие само што се тестирале, испраќање гнасни пораки  до нивниот наводен ловец,  или највообичаено, под претпоставка дека ја добиле пораката, не одговараа. Но јас чувствував дека тоа беше најпристојно предупредување што можев да го направам.

Постојат анегдоти слични на овие постови од целиот свет. Оваа мапа на ХИВ-позитивни блогери создадена од Глобал Војсис го свртува вниманието на повеќе гласови на ХИВ позитивни блогери и оние што се грижат за нив, како и на други граѓански медиуми во врска со ХИВ/СИДА. Па погледнете ги и прочитајте ги нивните неверојатни приказни. Мапата може да ја вметнете, па може да ја додадете на вашата веб страница или блог. Иако беше покрената заедно со Светскиот Ден на СИДАта, мапата ќе продолжи да се надополнува во текот на годината.

Пишувајќи на арапски, Journaliste Tunisien, кој го поднесе случајот, известува дека:

Третиот Окружен Суд во Тунис, со кој претседава судијата Руваида Ал Гарби, го отфрли случајот поднесен против АТИ за блокирањето на сајтот за социјално вмрежување Фејсбук.
Одлуката за случајот  68787 на 25ти ноември , кој јас го поднесов во протест против илегалното цензурирање, не вклучуваше никакви објаснувања.

Одлуката беше донесена откако судењето беше одложено три пати. Исто така беше побарано од тужителот да плати за сите трошоци што ги повлече оваа граѓанска процедура.

И покрај оваа препрека, туниските корисници на Фејсбук и блогери победија со нивното обединување против цензурирањето и нивниот национален ден за слобода на блогирањето.

Dominicana Moda или ДМ08 (Доминиканска мода) веќе започна и се чини дека многумина се заинтересирани да присуствуваат и/или да го следат настанот преку алтернативни медиуми. Ние истражувавме малку и ви претставуваме три оригинални блогови кои прикажуваат статија по статија, фотографија по фотографија и се друго поврзано со овој настан.

Фотографија од Фоникс Диаз користена под Криејтив Комонс лиценца

Oxitocina Visual [шпански]

Анабел Перез е фотограф која е многу заинтересирана за модата. Со помош на своите леќи таа прикажува детали кои традиционалните медиуми не ги гледаат. Само погледнете ги фотографиите за кои ние сметаме дека се со врвен квалитет.

Diana and the City [шпански]

Диана Суриел пишува во својот блог за случки од својот личен живот, но овојпат нејзиниот календар е исполнет со настани поврзани со Доминиканската мода. Доколку сакате да видите специфично модно шоу, проверете ја листата. Овде таа дава свое мислење за колекцијата на Карлос де Моја.

Карлос де Моја е извонредно човечко суштество и тоа се одразува во неговите креации. Вчера, тој се надмина себеси со Анда Миранда, после патувањето низ целиот свет најпосле слета…и тоа како. Колекцијата беше н-е-в-е-р-о-ј-а-т-н-а, обемот и уметничката работа заслужуваат чиста десетка. Стилот беше пријатен во колекцијата која беше чисто есенска. Музиката од Вадир Гонзалез додаде своја арома: Анда Миранда, немој да гледаш на страна (реков јас) и јас сакав да станам и да танцувам. Вреди да се спомене дека роденденот на Карлиотс беше претходниот ден и крајното изненадување беше неговата роденденска торта.

La Vida en Dominicana Moda [шпански]

Весникот  Listín Diario исто така ги искористи своите извори за да креира ексклузивен блог со кој обезбеди целосно покривање на  ДМ08. Ние имаме – и се надеваме дека и читателите исто така  - повисоки очекувања од тие што досега ги обезбедија медиумите. Тука додава малку блогирање во живо:

Имаше значајно доцнење од повеќе од еден час и подоцна доцнење од половина час помеѓу две претстави, нешто за што – може да се расправа – се должеше на промена на гардеробата за 10 манекенки кои беа дел од шоуто на локалниот дизајнер. За време на следните неколку часа, ние ќе поставиме фотографии и коментари од денешното шоу. Во меѓувреме, активностите продолжуваат се додека не се затвори шоуто. Сeга има гала вечера и подоцна “Модната гужва“ ќе се префрли во просториите со базен.

Дописникот Руд Елмендорп за веб страницата Rocketboom, кој оди на едно патување со бродот на Програмата за храна во светот, ни прикажува каква заштита е неопходна за да можат овие бродови  безбедно да дојдат до пристаниште:

На ЈуТјуб, влогерот од Обединетите Арапски Емирати mankind4ever зборува за украински брод, кој пренесувал оружје на пат кон Кенија, и бил киднапиран на својата рута од страна на сомалиски пирати:

Влогерот Danismyuncle во Јужна Кореа исто така зборува за неодамнешните киднапирања што сомалиските пирати ги извршија врз тајландски брод и како после плаќањето на откуп тие ги ослободиле своите заложници и тогаш отпловиле да извршуваат уште злосторства:

фотографија: Jolly Roger од **spaceMonkey**

Во исто време, LiveJournal сè уште може да се пристапи од Казахстан само преку неколку независни провајдери како 2Day Telecom и Ducat. Убедливо најголем дел од корисниците се принудени да користат алтернативни, неконвенционални методи за да пристапат на LiveJournal услугите и да продолжат со блогирањето – меѓу овие начини се  mirror, mylj.ru и неколку онлајн алатки за прикривање на информации при сурфање (Anonymizer). Некои од нив го користат Tor. Корисниците – меѓу кои има многу новинари – успеаја да го привлечат вниманието на медиумите за овој проблем. Ројтерс и некои главни руски новински агенции известуваа за проблемот. Блогерите подготвија и поднесоа отворено писмо до менаџментот на СУП, московска компанија која раководи со LiveJournal.

Помеѓу причините за блокирањето се и можни технички проблеми, меѓутоа чисто технички проблеми нормално не траат толку долго време. Се зборува дека главната политичка причина зад падот на сервисот за блогирање е дневникот на Ракат Алијев, зетот на бившиот претседател, медиумски магнат и шеф на специјални сервиси. Тој повеќепати беше обвинет од страна на јавноста за многу работи што ги прави погрешно, но избегна казна се до минатата година, кога најпосле беше казнет за подготовка на напад, грабнување на луѓе и рекетирање  и осуден на 40 години затвор. Тој пребега во Виена, Австрија, и одвреме-навреме го користи интернетот за да остави компромитирачки материјали за владејачката елита.  И покрај тоа, главната веб страница, од каде се објавуваат статиите во неговиот LiveJournal, не е филтрирана.

Хоган, ветеран анти-апартхејд активист  и долгогодишен член на АНЦ (Африкански Национален Конгрес), претходно беше претседател на одборот за финансиско портфолио. Откако стана министерка за здравство, таа го промени ставот на владата за ХИВ/СИДА-та и даде завет дека СИДА-та ќе им стане највисок приоритет. Ова предизвика возбудување кај многу Јужноафриканци, кои се надеваат дека Хоган ќе ја засили борбата на државата против ХИВ/СИДА-та превземајќи пристап за правење на политика која ќе биде повеќе заснована на научна основа. Во ова видео СИДА активистите го прославуваат назначувањето на Хоган.

Во минатото Хоган јавно го критикуваше ставот на претходниот претседател Табо Мбеки и политиката што се водеше за ХИВ/СИДА. Грубо околу 5.7 милиони луѓе во Јужна Африка живеат со ХИВ и 350,000 умреле од болеста минатата година (скоро 1000 мртви дневно). Тшабалала-Мсиманг исто така се обвинуваше за неадекватно реагирање на проблемот со ХИВ/СИДА-та во Јужна Африка. Претходниот министер промовираше цвекло, лук и друга храна како третман за ХИВ/СИДА, по што како резултат тој го доби прекарот „Др.Цвекло“ и беше обвинет за креирање забуна за анти-вирусните лекови.

Стивен, кој пишува на irreverence, го нарекува Тшабалала-Мсиманг национален срам, а Хоган еден зрак на надеж. Сиаран Паркер, пишувајќи на блогот Ciaran’s Peculier, ги елаборира неортодоксните погледи на Тшабалала-Мсиманг:

“Кгалема Монтланте, додека изразуваше желба да тежнее кон континуитет, се ослободи од некои од поконтроверзните министри на Мбеки. Главниот меѓу нив е министерот за здравство Др. Манто Тшабалала-Мсиманг, главен теоретичар зад политиката за одрекнување на СИДА-та од Мбеки. Владата на Мбеки одби да ја прифати улогата на ХИВ вирусот во ширењето на СИДАта и нивниот министер за здравство изјави дека анти-вирусните лекови, кои покажаа дека имаат некаков ефект во борбата против вирусот, биле прескапи…Медицинските специјалисти кои работат во здравствената служба и кои јавно покажаа несогласување со бизарните теории на министерот, беа прогонувани“.

Малку порано неделава, на отворањето на Меѓународната конференција „Вакцина за СИДА 2008“ во Кејптаун, Хоган јавно изјави дека ХИВ предизвикува СИДА и треба да се третира со конвенционална медицина.  Таа исто така рече дека владата се обврзува да ја зголеми програмата мајка-на-дете, терапија која ги заштитува ХИВ-позитивните бремени жени од пренесување на болеста на своето дете и дека е очајна потребата од соодветна ХИВ вакцина.

Научници, активисти и многу блогери покажаа олеснување и возбуда по обраќањето на Хоган. Халеј, кој блогира на  adventures as an ambassadorial scholar, вели:

“Многу луѓе со кои разговарам се изненадени од тоа што властите кои се избрани на демократски начин, во денешниот свет, одрекуваат такви идеи како…на пример … дека ХИВ предизвикува СИДА. Како и да е, тажно е што во Јужна Африка е таков случајот…но не повеќе пријатели мои, не повеќе”

Реј Хартли, пишувајќи на блогот The Times, South Africa, додава:

„Ние знаеме дека ХИВ предизвикува СИДА.“

Со овие зборови, министерката за здравство, Барбара Хоган, стави крај на една срамна декада на негирање на сидата, која ја чинеше Јужна Африка многу животи и ги присили оние со вирусот да живеат во сенка.”

Тешко е да се определи колку животи беа под влијание на претходните ХИВ/СИДА политики, но Кампањата за акција за третман (ТАЦ) вели дека преку 2 милиони Јужноафриканци умреле од СИДА за време на претседателствувањето на Мбеки и најмалку 300,000 смртни случаи ќе можеа да се избегнат доколку тој излезеше во пресрет на основните  уставни барања. Некои блогери велат дека рацете и на Мбеки и на Тшабалала-Мсиманг се извалкани со крв. Сонека Камухуза, блогирајќи на Things That Make You Go Mmmh!, го обвинува во главно Мбеки.

“Нивната [Мбеки и Тшабалала-Мсиманг] интелектуална апатија, кратковидост со цел и општа безгрижност одиграа опасна улога и помогнаа да се продолжи пандемијата. Присилувајќи на холистички пристапи, кои кога се користат поединечно не можат да бидат ефективен третман за вирусот, тие ја рушеа својата нација со нивното засилено и обединето незнаење. Сегашната проценка е дека Јужна Африка има нависока бројка на луѓе инфицирани со ХИВ. На некој начин, јас ја гледам раката на Мбеки над сето ова… Во земја богата со природни ресурси, тој го измами својот најважен ресурс, луѓето во за можноста да направи смел старт во борбата против СИДА.”

Многумина се надеваат дека Хоган ќе поправи дел од оваа штета. Една статија на peripheries истакнува дека многу луѓе очекуваат дека овој период на политички поддржуваното негирање на СИДА-та во Јужна Африка е завршен. Сепак, останатите остануваат претпазливи. БилиСи, коментирајќи во една статија на The Times, South Africa, вели:

“Барбара Хоган треба да искачи планина за да ја поправи скоро непоправливата штета на здравството  направена за време на надзорот од Манто. Компетентноста на персоналот, моралот и степените, како и мноштвото здравствени политики и закони, треба внимателно да се разгледаат. Како додаток, промовирањето на вуду медицината и деморализирањето на западната медицина се сега длабоко всадени во психата на нацијата. Ќе бидат потребни години на тешка, смела и вредна работа да не врати назад во еден здравствен систем кој ќе биде почитуван и ефективен. Ние само можеме да и посакаме на Барбара Хоган божја брзина. Таа ќе и биде потребна.”

Фотографија од  украси од Јужна Африка за камапањата за СИДА од mvcorks на Фликр.

Клиповите од овој филм и други поврзани со убиствата на жени и девојки може да се најдат на веб-сајтот Citizen Shift во досие за оваа тема. Првиот клип од Пронаоѓање на Доун го прикажува случајот на Доун Греј во Ванкувер:

Погледни повеќе на Citizen Shift.

Второто видео ни го прикажува автопатот Yellowhead (Жолта глава), еден осамен долг пат кој поврзува многу различни градови, каде многу жени исчезнале или се убиени, кој сега е познат по името Автопатот на солзите.

Погледни повеќе на Citizen Shift.

Третиот и последен клип од филмот се фокусира на Долин Кеј Боси, една жена чие семејство помина години барајќи објаснување за нејзиното исчезнување, прашувајќи се зошто властите не ги сфаќаат сериозно извештаите за исчезнувањата на жените староседелци.

Погледни повеќе на Citizen Shift.

“Јас повеќепати пишував дека Казахстанците доминираат во државните служби (без оглед на тоа дали го знаат мајчиниот јазик или не). Некои добри доктори или возачи ќе ја напуштат државата – или само ќе мигрираат во приватниот сектор – но се ќе остане исто. Во двата случаја, моите деца ќе учат во поинаква држава”,

пишува slavoyara, еден новинар од северниот дел на државата, кој е населен во главно со словенски народ [руски].

dojdlivoe leto од истиот регион е малку попозитивен  -  но сепак се прашува [руски]:

Се прашувам како тие ќе го изработат ова? Дали ќе обезбедат бесплатни или ќе наплаќаат за јазични курсеви? Или тие едноставно ќе го отпуштаат секој што не го знае казахстанскиот јазик во 2010? Мислам, ако сакате сите да ги знаат јазикот, бидете добри, креирајте можности.

Во меѓувреме, alim-atenbek ја проучува својата пензиска сметка [руски]:

За време на моето кратко работно искуство, јас заштедив 388,000 тенги. Сега, од нив имам 368,000.  “Акумулативниот пензиски фонд ” ми ги изеде моите 20,000 тенги – или 5 проценти! Земајќи ја во обѕир 20 процентната инфлација во 2007, јас губам многу. Службените лица ја обвинуваат тешката кредитна состојба, но еве неколку прашања: дали државата ги регулира активностите на фондовите  – на пример, во смисла платите на врвните менаџери или активата во која тие инвестираат? И дали овие загуби ќе бидат надоместени?

Megakhuimyak гледа во друга – институционална  – жртва на економските кризи. Nurbank е одличен пример за тоа каков ефект има политиката врз бизнисот. Нејзините акции паднаа не поради тешката кредитна состојба – тие паднаа пред тоа, како последица на конфликтот помеѓу сопственикот на банката Ракат Алијев со неговиот поранешен дедо (татко на бившата сопруга), господинот претседател Назабрајев [руски]:

Нејзините акции покажаа стабилен пораст до јануари 2007, кога започна скандалот со врвните менаџери [тие беа грабнати и малтретирани од страна на Алијев]. Акциите паднаа од 62,500 на 52,500 тенги. Тогаш, како што се развиваше ова прашање во се поголем проблем, цената полека паѓаше. Кога се интензивираше истрагата, акциите паднаа уште пониско на 27,500. Тогаш финансиските кризи го направија последниот удар – сегашната цена е 17,000 тенги.

Mumo-cult известува за посетата на Марат Тазин, министер за надворешни работи на Казахстан, во Вашингтон Диси, каде тој ја претстави книгата на претседателот Назабрајев [руски]:

Луѓето се прашуваа зошто не дојде самиот автор, зошто Тазин одбива да ја потпише книгата, зошто е тој толку срамежлив и лаконичен… Како и да е, отворениот бар со неограничен алкохол, вкусната храна и бесплатните книги ја смирија публиката.

Во меѓувреме, weathercock е вознемирен – поради позадината на неодамнешните случувања во Кавказ – преку еден новинарски артикл во Њујорк Тајмс [руски]:

Дали Казахстан ја налути Русија на некој начин? Руската армија спроведува маневри на 300 милји од Руско-Казахстанската граница…