Лежев на креветот и зборував со пријател на телефон, кога одеднаш почувствував дека креветот се тресе. За 3 секунди сопре. Мојата прва реакција беше дека мачката се бутнала под креветот и го тресела, но тогаш сфатив дека тоа е невозможно, бидејќи креветот е премногу тежок. (Плус ја немаше мачката, проверив!)

Набрзина ги прашав моите пријатели на ИРЦ и тие рекоа дека го почувствувале.

Значи, навистина беше земјотрес! Земјотрес во Дака во 00:51.

Расел веднаш напиша на Твитер:

О Боже, само што почувствував земјотрес!

Во наредните неколку минути, започнаа да се појавуваат и други пораки со кои потврдуваа дека и тие почувствувале земјотрес.

Муназ од Nothing to Lose and Nothing to Gain ги сподели пораките на Твитер од некои од неговите пријатели:

Беше тешко да се дојде до информација онлајн (освен на некои Бангла блогови) и сите се обидува да добијат новости. Затоа Бауани од блогот Информација го контактираше Американскиот национален информативен центар за земјотреси и ги објави наодите:

Јачина: 4.9
Датум/време: Сабота, 26 јули, 2008 во 18:51:49 УТЦ
Локација: 24.773°N, 90.480°E
Длабочина: 5.2 км (3.2 милји)
Регион: Бангладеш

Тој исто така објавуваше новости кога тие ќе беа достапни.

Не беа пријавени жртви, но земјотресот ги потресе луѓето од Дака, густо населен мега-град.

Руми од In The Middle of Nowhere пишува:

Мапа од сите поголеми и помали тектонски плочи во светот

Доколку може да го лоцирате Бангладеш на карта, ќе видите граници на две плочи т.е. две линии поминуваат низ Бангладеш… Многу научници предупредуваат за можноста од катастрофален земјотрес, со јачина од 8-9 степени според Рихтеровата скала во североисточните и југоисточните делови од Бангладеш.

Значи, постои можност од голем земјотрес и во Бангладеш. Дали сме подготвени?

Постоеше разочарување меѓу неколку блогери, кои чувствуваа дека овој ден со тек на времето го има изгубено своето значење и сега се доживува како само уште еден празник. Според Зукруфа, многу работодавци плаќаат за услуги во чест на 1 мај со организирање на семинари, креирање спортски и магазински натписи за оваа тема и им покажуваат на работниците каков може да биде нивниот живот. Меѓутоа, тие работодавци всушност не прават никакви промени во начинот на кој работниците се експлоатирани од системот и на тој начин ги демантираат нивните добро заслужени права.

Суед Амирузаман го гледа ова како начин да се држи работничката класа во заблуда, за да може да се експлоатираат , не само од работодавците, туку и од политичките партии и лидерите на работничките синдикати. На Амадер Кота (Наши приказни), бангла блог кој е дел од проектот Нариџибон во Бангладеш (стипендист на Рајзинг Војсис), Ајша Катун пишува како дури и денес работниците од Бангладеш во текстилната индустрија се многу експлоатирани и се изложени на минимум 12 часа работа за да бидат платени за 8 часа. Исто така, овие работници, се принудени да работат на празници и веројатно работеле на 1 мај.

Ковшик Ахмед ги истакнува незгодите на работниците од различни полиња и го поставува прашањето за нивните права и “сигурноста на работа“. Меѓутоа блогерот Суман Чивдур гледа надеж и вели дека како што има експлоатација на едната страна, на другата страна е нескротливиот дух на работничката класа и нивната волја за протест и борба за своите права. Тој повикува на единство помеѓу работниците од целиот свет.

Беа предадени десет поеми од Колумбија, Бангладеш и Мадагаскар. Од тие десет, од страна на д-р Вард и нејзиниот поетски пријател, беа избрани три поеми кои ќе се користат во прославата на жените низ целиот свет.

“Paceñita / Кристина Кизберт

Приоритет

Од Суфиа-734 од Нари Џибон
(Оригинално напишана на бангла, преведено од Кази Рафикул Ислам)

Сега дојде времето
Да се бориме за тоа што ни е потребно
Не за еднаквост, тука за приоритет.
Исправено, гордо
Ние сакаме да ги отвориме нашите срца
Искажеме своето мислење
За тоа ни е потребно
Не еднаквост, туку приоритет.
Татковците може да бидат немилосрдни
Мајките не можат.
Тоа се жените
Ние не можеме да направиме се.
Борејќи се со тагата
Постигнувајќи среќа.
Нема повеќе да трпиме неправда
Нема повеќе да останеме во четирите ѕида.
Дојде времето да ги отвориме очите и ушите
Да се побуниме против неправедните дела.
За тоа ни е потребно
Не еднаквост, туку приоритет.

Жени од екипата за поправка на патиштата, Кетрин Вард, Џака, 2004.

Од Попоин од ФОКО од Тоамасина (Toamasina), Мадагаскар

Жените градат ѕидови
без нив постои само празнина
Даваат со срцето и душата
и со нив се постигнуваат добри нешта
Тие се силата на домот
На жените им нудиме слава и заслуга
Нивните достигнувања ќе останат засекогаш
За разлика од овенатите рози кои ги пречекоруваме
Богатство и пари ние не можеме да видиме
Далеку од тие воздишки ме оттргнуваат
Забранети се тие и тргнати се правата од нив
Но тие приговараат и покрај тоа
Цвеќињата цутат и постои светлина во ноќите.
Нека ние бидеме сонцето што свети
Носејќи среќа и радост
На оние што ги сакаме и почитуваме

Женското битие

Поема од Камила Уреа Моралес (Колумбија)

Преведено од: Каролина Велез Лопез од ХиперБарио.

Во почетокот, се уште непознат, се појави жената, битие креирано влакно по влакно од шеќерна репка, украсено со многу златни нишки како емоции, суштество кое се топи со секој збор кој распалува огин во неа, и тогаш се вкочанува, издигнувајќи го најјакиот ѕид, со оние кои пристигнуваат како санта мраз кон неа. Тогаш таа обвивка се појавува, повеќе од кожа, тоа е состав од емоции, пулсирања и вибрации. И тогаш се појави жената и со нејзе задоволството од работите направени со префинетост, која ја содржи само ова битие.

За крај, во посебна категорија, координаторот на проектот ФОКО во Мадагаскар, кој преферира да се претставува со псевдонимот СопакВ, ја предаде оваа поема.

„Кој маж би останал?“
-Не, но тој е оној кој замина
-Нема ли да замине
Ти си напуштена жена
Која не срами нас
Која ја срами својата фамилија
Погледни ја својата коса
Погледни го своето лице
Погледни го своето готвење
Погледни ја својата неодржувана куќа
Кој маж би останал?
-Го дадов најдоброто од себе
Ја потстрижав мојата косата, ја дотерав
Ставив парфимирана крема на моето лице
Секој ден ги подготвував моите најдобри јадења
Ја дотерав куќата
Но Икото и Икала
Сакаа лубов и грижа
Тој не ни забележа
Доаѓаше доцна секоја вечер
Пијан од жени и алкохол
Занемен од бес
Бидејќи нашиот живот не е добар
Нашите деца се однесуваат недостојно
Неговата жена е грда
И тој сака да ја претепа својата загуба
Бришејќи ја од моето лице и тело
Бришејќи ја секоја вечер без среќа
Минатиот пат дојдоа од одборот на соседи
И ми дадоа совет
Ти си жена
Откажи се
Истерај го до крај
Кога небото ќе се сруши врз тебе
И свештеникот наврати
Ја паметиш Викторија Росоаманариво, ми рече
Но јас не посакувам среќа во оној свет
Туку среќа за Икото и Икала е тоа што го посакувам
Ти мајко дојде дене и кажа
Тој е моја среќа
Насилството е моја судбина
Затворот моја пропаст
Бидејќи каде да одам јас
Жена без работа
Па мајко дозволи ми…
-Погледни ја својата коса
Погледни го своето лице
Погледни ја својата неодржувана куќа
Кој маж би останал