Пред неколку месеци, словачката влада објави дека нема да ја признае независноста на Косово. Министерот за надворешни работи изјави дека словачката влада нема да признае документи од независно Косово, вклучувајќи ги косовските пасоши. Петар Мартиновиќ, словачки блогер, пишува:

[…]Доколку граѓанин на Косово се најде на словачка територија, тој ќе се смета за илегален имигрант иако има валидна шенген виза. […]

Зошто Словачка не ја признава независноста на Косово кога нејзините соседи, како Република Чешка, Полска и Унгарија, го направија тоа? Зошто земја како Словачка, каде нејзините граѓани живееја под власт на моќна империја со векови и земја која ја има својата независност само 15 години, избира да не ја признае независноста на земја како Косово каде нејзините луѓе имаат преживеано, како што ОН го нарекува „масивно кршење на човековите права“ од мнозинската влада на државата?

Мартиновиќ го нуди следново објаснување:

[…]Ова е едно од прашањата кое го спојува спектарот на словачките политичари. Со исклучок на партијата на унгарското малцинство, сите политички субјекти (без разлика дали се про-европски или фанатички про-европски) се согласуваат за непризнавање на независноста на Косово. Неговите корени не може да се најдат само во историјата од 20тиот век […], туку и во чувството на јавноста […] дека унгарското малцинство кое живее на југот, е закана за најважните интереси на земјата и дека тие сѐ уште планираат да се одделат и да станат дел од Унгарија. […]

Земјата што е денес модерната Словачка, порано била дел од Унгарското кралство. Словачка била под унгарска влас со векови. Многу од тие години тие се обидувале да добијат права како етничка група, а исто така и независност. По крајот на првата светска војна, се формирала Чехословачка. Кога се формирала новата граница, домовите на некои Унгарци потпаднале под Чехословачка. Денешното унгарско малцинство има најмалку 10% од вкупната популација на Словачка, со некои делови од југот на Словачка кои имаат повеќе од 40% унгарско население.

Мартиновиќ ја разгледува правилноста во загриженоста дека Унгарците можеби ќе се одделат од Словачка:

[…]Ова се разбира нема смисла и може да се објасни само како вулгарен национализам од некои политичари, кои си обезбедуваат гласови од помалку образованите (но сепак многубројни) гласачи, иако однесувањата на некои претставници на Унгарците не помогнаа во смирување на ситуацијата. […]Мартиновиќ продолжува, велејќи дека не му се допаѓа фактот дека ситуацијата со Косово претставува преседан за дел од територија „која прогласува независност без согласност од централната влада и сепак е признаена од интернационалната заедница.“

Еве друго гледање на ситуацијата, искажано од 24 годишниот Словак наречен Џан, на блогот УС Еуропианс:

[…]Желбата на Косово да стане независно не доби поддршка од словачката влада. Ние мислиме дека Косово е дел од Србија и така ќе остане. Ова не е ситуација каде двете страни победуваат. Ние имаме слична ситуација на југ, со неколку локални унгарски малцинства кои сакаат да прогласат независност. За нас Словаците, таков чекор ќе биде целосно неприфатлив. Тоа во никој случај нема да биде слично на начинот на кој ние се одделивме од Чешката република. […]

Блогерот од Романија, Сорина Мурафа коментира:

[…]Тоа е како да велиш „секако сите луѓе се еднакви, но некои луѓе се повеќе еднакви од другите.“ Кога ние сакаме одделување – поради било која причина – секако, дозволи ми да се одделам без проблеми. Кога не сме ние во прашање, веднаш тврдиме „ова е различна ситуација“, одделувањето е неприфатливо итн. […]

Независноста на Косово е многу бодликаво прашање во многу делови од Европа. Едноставно не е возможно сите етнички малцинства да имаат сопствена независна нација. Со ова се појавуваат прашањата за третирањето на малцинствата од владата на нивните земји, меѓутоа и дијалогот е скоро секогаш позитивна работа.

Ноќта на 21-22 јули, многу големи странски и скоро сите медиуми од Србија веднаш објавија извештаи за апсењето.

Многу од блогерот од српската блогосфера беа изненадени од веста. Следуваат неколку нивни реакции.

На неговиот блог, Ко од Слики и случувања напиша [SRP]:

Додека подготвував извештај за мојата посета на Портланд, наидов на веста дека Радован Караџиќ е уапсен. Едноставно не можев да верувам дека тоа е вистина, но веста е објавена на сите веб страници.
[…]

Хуг Грифитс, Б92 блогер, го напиша следново:

Многумина од нас мислеа дека нема да го дочекаме овој ден, дека несветото тројство од тајната полиција, криминалците и свештениците кои те штитат, ќе осигури долготрајна слобода до последниот ден. Но за среќа, дури и песимистите грешат, барем за некои случаи. […]

Блогерот Дунхусбун од АКУЛТУРА го искажа своето задоволство [SRP] за веста за апсењето на Радован Караџиќ:

[…]Мило ми е што оваа влада е подготвена и има намери да се соочи со проблемите кои сѐ уште ја влечат Србија во пеколот од 90тите. […]

Миша од блогот Доктор го критикува Меѓународниот кривичен трибунал за поранешна Југославија (ICTY), но напиша дека иако не верува во неговата правда, ја сака Србија повеќе од Радован Караџиќ:

[…]Без разлика колку и да е лоша репутацијата на трибуналот во Хаг поради ослободителната пресуда за Рамуш Харадинај и Насер Ориќ и без разлика дали Радован Караџиќ е невин (Господ ќе му помогне да го докаже тоа?), Србија е секогаш на прво место за мене. […]

Предлогот ја разгори веќе постоечката дебата во Индија за тоа дали задолжителниот предбрачен ХИВ тест е ефективна превенциска стратегија. Бројот на ХИВ заразени во Индија драстично порасна во 1990 и денес се проценува дека има околу 2.5 милиони Индијци кои живеат со ХИВ. Покрај овие бројки, Националната организација за контрола на СИДА (NACO) ги поддржува доброволните ХИВ тестирања, наместо задолжителните.

blog.bioethics.net истакнува дека таквата политика ќе креира голем број на нови проблеми за Индија.

„Дали новото правило за задолжително тестирање ќе создаде нова стигматизирана класа? Како правилото ќе ги заштити жените во Индија, кога повеќето од нив се инфицираат после бракот како последица на неверните сопрузи? Дали ХИВ позитивните луѓе ќе започнат да се привлекуваат со други ХИВ позитивни луѓе, како нивни единствени можни партнери (таа форма е позната како „цензура“)?“

Боби Рамакант од Сервис за граѓански медиуми известува дека ваквите правила го нарушува правото на приватност и не се однесува на стигмата и дискриминацијата која следи по откривањето на ХИВ дијагнозата. Правилото може да биде контра-продуктивно, бидејќи ХИВ тестот не мора да значи дека ќе доведе до промени во однесувањето на партнерот за да дојде до пренесување на ХИВ.

„Најголемиот прогрес кој ние го направивме за да НЕ мислиме за превенција и третман во изолација сега е во ризик со индиските земји кои промовираат стратегии за ХИВ превенција со кои комплетно се игнорираат третманите, грижата и поддршката за луѓето кои живеат со ХИВ.“

Квиар Индија оди еден чекор понапред, нарекувајќи ја идејата апсурдна.

„На луда идеја не и треба време за да се вкорени во клима на страв и незнаење, клима каде дури и зборувањето за безбеден секс е срамно.“

Меѓутоа, Причини за слобода коментира дека ова правило ќе биде првиот правилен чекор, особено бидејќи сега ХИВ почна да се проширува и кај средната класа во Индија. Предбрачниот ХИВ тест можеби е еден од решенијата за намалување на бројот на ХИВ заразени во Индија, заедно со легализирањето на проституцијата и зборувањето послободно за сексот.

„И покрај сите нестабилни системи, крајно е неверојатно да се прифати дека средната класа во Индија е безбедна. Јас мислам дека во реалноста средната класа во Индија е најранлива на ХИВ од другите. Кога луѓето од средната класа може да ставаат акцент на спојување преку хороскоп (за брак), зошто да не прифатат предбрачен ХИВ тест?“

Махима, кој исто така ги поддржува задолжителните тестирања, вели дека вистинското прашање е кои се импликациите од таков тест?

„На органите кои ги имаат овие резултати, во овој случај владата, дали може да им се верува доволно за да се уверат луѓето дека ова нема да биде чистење на ХИВ позитивните. Но доколку бидеме хипотетични, тогаш зошто да не размислиме дека присуството на овој тест може да ги натера младите луѓе – дури и оние во брак – да се однесуваат одговорно. Бидејќи на крај, ова е болест која е последица на однесувањето и со адекватни мерки, може да биде избегната.“

Сакши ги сумира двете страни од дебатата. Иако нејзиниот иницијален одговор на прашањето за задолжителни ХИВ тестирања беше ДА, таа сега е неутрална.

„На она што се сведува е следното – предбрачниот ХИВ тест овозможува право на сигурен, среќен живот кој може да биде избран од паровите. Меѓутоа, нашите предвремени ставови за болеста, неудобноста и блокадата на нашето општество може да спречи многумина од нас да го искористат тоа право. Понекогаш, дури и нешто незначителното како нашите предвремени ставови може да биде случај на живот или смрт.
Затоа верувам дека е едноставно право на избор. Што мислите вие?“

Нејзиното име е Елена Игнатова, таа е 24годишен интернет активист од Скопје, а ние ја имавме можноста да ја запознаеме на самитот на Глобал војсис во Будимпешта, каде таа делуваше како вистински амбасадор на нејзината земја за многумина учесници кои претходно никогаш не запознале некој од Македонија. Меѓу другото, со неа зборувавме за нејзината работа, нејзината вклученост во Глобал војсис и македонската блогосфера. Продолжете да читате.

Елена со Мијали, автор за ГВ од Мадагаскар, Кристина од Гласови од Боливија и Каталина од Хипербарио (Фотографија од Сипакоа)

Како се одлучи да започнеш да ги преведуваш постовите на Глобал војсис?
Бев на конференција во Загреб и таму ја запознав Алис Бекер, која го претставуваше проектот Лингва и бараше волонтери за превод. Претходно немав слушнато за Глобал војсис, но ми изгледаше како премногу интересен проект. По неколку разговори со неа решив да започнам со превод на Глобал војсис на македонски и албански.
Кога дознав за проектот, веднаш помислив дека ќе ја збогати онлајн содржината на македонски и албански јазик со интересни информации, кои доаѓаат од луѓето, а не од медиумите. Од друга страна, ова е одличен начин да се запознае светот со случувањата тука.

Амбициозни намери!
На почеток мислев да започнам само македонска Лингва страница, но тогаш многу луѓе сугерираа дека ќе биде одлично да има и албанска верзија, па така одлучив да ги работам и двете, со помош од моите колеги од работа.

Кога започна и колку луѓе се вклучени во овие две страници?
Со превод започнавме во јануари оваа година, а официјалното лансирање на сајтовите беше месец дена покасно. Во моментов сме четворица преведувачи за македонски, а само еден за албански. Би сакала да најдам повеќе преведувачи, но од секогаш било тешко да се убедат луѓето доброволно да работат и да останат мотивирани.

Каква е состојбата на блогосферата во Македонија и кои се главните теми кои ги покриваат блогерите?
Блогосферата е доста активна за толку мала земја, мислам дека има повеќе од 200 поста на ден. Главните теми за кои зборуваат блогерите се национална политика, НАТО, Грција :).
Можеби ова беа најчесто покриваните теми во последно време, бидејќи имавме предвремени парламентарни избори и поради сите проблеми со Грција, па повеќето постови во последниве неколку месеци беа на овие теми. Сега кога работите се смируваат, тие пишуваат за секојдневните работи и нивните интереси.

Дали си блогер?
Не, јас сум само читател на блогови. Со мојата работа, студиите, преведувањето за ГВ и слично, навистина немам време. Активна сум во други социјални медиуми, како Фејсбук, но по самитот на ГВ во Будимпешта сериозно размислувам да започнам свој блог :).

Кои се твоите омилени блогови?
Има многу интересни блогови, но доколку некој сака да прочита нешто од македонската блогосфера, може да ја посети платформата Блогерај, која ги поврзува повеќето од блогерите.

Што правиш кога не преведува?
Работам во независна, невладина организација наречена Метаморфозис. Нејзини главни цели се развој на демократијата и просперитет преку промоција на економија базирана на знаење и информациско општество. Работиме на различни проекти, како Криејтив комонс Македонија, промоција на користењето на интернет, приватност итн. Мојата вклученост во Глобал војсис е исто така дел од мојата работа во Метаморфозис.

Зошто мислиш дека е важно зголемувањето на пристапот на интернет и онлајн медиумите?
Многу е важно луѓето да дојдат до информацијата која им треба. Со интернетот и онлајн медиумите многу е полесно да најдете се што ви треба, а и многу побрзо. За студентите е од особено значење да го користат интернетот како ресурс за информации, но ова се однесува и на сите луѓе.

Што правиш во твоето слободно време?
Студент сум по информатичка технологија, на насока интернет и мобилни технологии.

Кои се твоите желби за иднината на македонската и албанската Лингва страница?
Двете да бидат поврзани, со што ќе се овозможи да биде видливо кога еден пост е преведен на македонски и албански. Од особено значење е луѓето во Македонија да знаат за албанската верзија, да им се овозможи и таа алтернатива.

Доколку зборувате било кој од двата јазици, македонски или албански, и би сакале да се приклучите во овие тимови или некако да придонесете, контактирајте ме на elenaignatova [at] gmail [dot] com

Еден феномен во Мароко е преминот од студент во проститутка. Блогерот Зборови за промена има напишано одлично дело за младите девојки од Мароко, кои за да ги финансираат своите студии во големиот град, се вклучуваат во проституција. Извадок од овој текст:

Во женскиот дом,  Аиша научи како да се облекува, шминка и да оди како жена. Во женскиот дом таа беше доведена во искушение да заработи пари за да ги плати убавите алишта, кои ја правеа да изгледа како градска девојка. Првиот чекот кон проституцијата беше тајното излегување со постар маж, кој ја покани во добар ресторан и ѝ помогна да ја открие својата женственост и шарм. Смртоносниот убод беше кога таа дозна дека треба да плати со своето тело за неколкуте сметки со кои ги исполнува своите фантазии.

Откако Аиша дипломираше, беше многу тешко за неа да го напушти нејзиниот добро платен ноќен живот за мизерна канцелариска работа или да ги напушти светлата на големиот град за мал дом во Лајеб. Таа ми кажа со огорчен глас: „Додека студирав тоа беше само колку да заработам за џепарлак. Не сфатив дека сум проститутка се додека не стана моја редовна работа после дипломирањето.“ Аиша сѐ уште живее во градот и работи како проститутка за да испрати пари на нејзината фамилија и да ги плати своите трошоци. Нејзиното образование и убавина и овозможуваат многу богати и добро познати мажи да платат за нејзините услуги.

Уште еден неодамнешен пост, од Тејокер, прикажува како изгледа животот на проститутка во Мароко:

Тие всушност се проститутки, едноставен збор од вас ќе ги возбуди и тие автоматски ќе започнат конверзација. Она што е за жалење е што многу од овие девојки студираат, имаат сиромашни фамилии и ја вршат оваа работа поради недостаток на пари. Еднаш видов една девојка, многу млада, која ми изгледаше како невина, се плашеше некој да не и пријде, а на крајот кога и пријдоа, таа продолжи да биде стегната. Навистина е жално она што го гледаме на улиците на Казабланка. Некои Мароканци велат дека доколку девојка не носи превез, тогаш може да бидете сигурни дека е проститутка. Не е како во Европа каде проститутките се признаени со закон. Тука е навистина важно што не знаеме која девојка е проститутка, а која не. Претпоставувам дека има некои девојки кои носат фармерки и западни облеки, кои не се проститутки, но секој мора да бара пред да најде вистинска љубов.

За Абаја или прекривката која ја носат жените во Саудиска Арабија, Сабра пишува:

Јас ја носам мојата абаја кога го напуштам нашиот дом за да извршам вообичаено пазарување на продукти – што е ЕДИНСТВЕНОТО пазарување што го извршувам тука [морав да го носам пред една недела или две, кога бев во центарот на градот за да најдам боја]. Не го сметам за „затвор“, но секако немам високо мислење за него, и го нарекувам „црна кеса за ѓубре“. Тоа е смешна одредба за облека, која жените тука се насила натерани да ја носат поради присилувањето наметнато од општеството и мажите кои сакаат контрола, чие похотно зјапање очигледно го потврдува недостатокот на нивното било какво самоконтролирање.

И со зборувањето за похотни мажи, Сабра го прикажува овој смешен настан на своите читатели:

Минатата вечер ДХ пријателот Ли дојде на гости. Тој, заедно со уште тројца други пријатели, бил во „фамилијарниот“ базен во нашето општество [ние имаме базен само за мажи, само за жени и фамилијарен базен каде можат да одат и мажи и жени]. Ли кажа дека таму имало млада девојка од Западот, која се сончала во нејзиниот мал Билабонг бикини костум – кој, инаку, не е дозволен во фамилијарниот базен – само во женскиот базен, кога „локален“ средовечен маж како што излегол од машката соблекувална не можел да си ги контролира неговите „похотни“ очи и како што одел се превртел кога неговите коленици се судриле со неподвижна клупа. Ли рече дека се што тој и неговите другари можеле да направат е да се смеат хистерично на спектаклот кој го направил човекот – а тој не бил повреден – само неколку мали гребнатини од неговиот контакт со циментот. Меѓутоа неговата гордост била срушена, а ако не била, тогаш требала да биде. Моралот, секако, е дека тој не требал да зјапа; глетката на млада девојка, која НЕ била завиткана во ужасна црна кеса за ѓубре, била премногу за него…

Блогерот ЛЕОГГ работи со јавните институции за да ги искористат комплетно овие технологии, со цел да ги направи поефективни. Во неговиот пост „Никарагва Либре“ (Слободна Никарагва), ЛЕОГГ објаснува како тие му помогнале на Јалапа, рурален град блиску до границата со Хондурас, на север на државата, да развие и користи софтвер базиран на Линукс.

Таму има два интересни проекти кои го вклучуваат Убунту. Првиот проект е за дигитализирање на илјадници јавни записи каде се користат Hardy и XSane од Убунту. Има 15 компјутери кои се наменети исклучиво за оваа задача.

Другиот проект вклучува 12 шалтери со Убунту и прилагоден софтвер за примање и извршување исплати.

Во првата фаза на миграцискиот проект, околу 50 десктоп компјутери мигрираат кон Убунту во различни оддели.

Најдобрата работа во сето ова е тоа што владините претставници не побараа нас за да помогнеме, а како последица на ова, тројца од нашите членови сега се редовно вработени како Убунту поддршка за нивните корисници.

Фотографии од ЛЕОГГ и користени под Криејтив комонс лиценца. За повеќе фотографии посетете го неговиот блог.

„комуНИдад“ (вака тие се нарекуваат себеси) не се фокусира само на рурални или владини групи. ЛЕОГГ објаснува во неговиот нареден пост дека тие „одат мејнстрим“:

Канал 2, најголемата телевизиска мрежа во Никарагва, ќе прикажува неделна емисија за технологија секој вторник, започнувајќи од 15 јули.

Продуцентите на оваа нова емисија се… да, погодивте!… нашата локална ЛКГ (Линукс корисничка група)

ЛКГ за Никарагва ги координира линукс корисниците од многу различни дистрибуции и дисциплини, вклучувајќи ги развивачите на Убунту, СУСЕ, Мандрива и други. Нивниот заеднички сајт е Linux.org.ni.

Може да дознаете повеќе вести и информации за нивната работа на архивата за вести на оваа група.

Иван Сигал, Џорџија Поплевел. Двајцата фотографирани на самитот на Глобал војсис 2008 во Будимпешта од членот на управниот одбор на Глобал војсис, Џои Ито.

Глобал војсис бараше извршен директор последнава година, со цел да му се препушти менаџментот на проектот од основачите Ребека Мекинон и Итан Зукерман. Во февруари, ја унапредивме Џорџија Поплевел, претходно раководен уредник, во раководен директор, со што таа ќе ги раководи секојдневните операции во нашата интернационална заедница. Иван ќе работи заедно со Џорџија, фокусирајќи се на долгорочната стратегија на проектот, на партнерства, собирање средства и одржување на организацијата. Ние сме возбудени што имаме прилика да работиме со некоја толку наклонет кон потенцијалите на граѓанските медиуми и со големо познавање на средината на глобалните медиуми.

Иван е наградуван фотограф и моментални работи на книга за Централна Азија. На нашиот неодамнешен самит во Будимпешта, неговата работилница за блогери со фотографија беше една од најпопуларните настани. Иван блогира на Ивоноутс, а ние со задоволство ќе читаме што тој мисли за неговата нова улога, која ќе започне во средината на Август.

Добредојде во Глобал војсис, Иван – задоволство ни е што те имаме во нашиот тим.