Телевизиските гледачи низ целиот арапски свет можеа да уживаат овој Рамазан во емитувањето на една  специјална програма за Јапонија. За својата петта сезона, Khawater (Мисли) ја посети Јапонија, каде што еден млад саудиски проповедник, Ахмед aл Шугери, им ја објаснуваше на арапските и муслиманските гледачи приказната за успехот на Јапонците.

Едномесечната емисија го објасни искуството на Јапонците во однос на напредокот, како и причините за тој успех. Ал Шугери се обиде да објасни како Јапонците ги почитуваат принципите на исламот во нивните секојдневни навики, без при тоа да бидат муслимани.

Многу арапски блогери, мислители, писатели и проповедници ја фалеа програмата, велејќи дека се надеваат дека некогаш ќе ги видат нивните земји развиени како Јапонија.

Labeeb од Саудиска Арабија напиша блог пост со наслов „Ахмед Ал Шугери, големиот визионер“.

Ахмед aл Шугери е еден од најинспиративните луѓе што сум ги слушал. Тој силно верува дека еден ден ќе ги промени работите на некој начин.
[…]
За оние кои не го знаат! Тој има серија наречена “Khawater خواطر”, која се емитува секој ден за време на Рамазан. Кажано со неколку зборови, Шугари ги споделува неговите мисли и идеи со целиот муслимански свет, а понекогаш особено со арапскиот свет. Овие мисли се претставени во стил на докумтарен филм преку кратки и јасни пораки.

Илустрација од Labeed во знак на благодарност на Шугери за неговата работа

Саудискиот блогер Самјах го споменува новиот проект за преведување на петте дела на Khawater на англиски, започнат од група доброволци. Првата сезона со превод можете да ја најдете тука. Таа додава :

كلكم عارفين انو أتعرض أ/أحمــد لكثير من النقد العنيف
انو بيطلع فضايح و و و الخ
لكن انا ضد هادي الافتراآتهوا قال من أول حلقه أستحملوا الجاي والمطلـــــوب رفع المـــعـــــــــــايـــــيـــــــــر !! ياناس
أول خطوه لتصحيح الخطأ هو الإعتراف به

Моханад ел Тајеб од Обединетите Арапски Емирати го цитира Aл Шугари, велејќи:

„До сите млади мажи и жени, вие не сте одговорни што Арапите се поназад денес и никој нема право да ве обвинува вас за тоа!! Но, младите мажи и жени денес се одговорни за иднината на арапските земји, вие сте одговорни за нашата иднина по 25 години, што значи дека „НИЕ“ ја одредуваме состојбата на исламскиот свет во 2030.“

Моханад коментираше на ова:

Годинава се емитува Khawater 5. Ахмед aл Шугери патуваше до Јапонија и таму ја сними сезоната. Тој покажува дека Јапонците си ги имаат зачувано традициите и обичаите, истовремено развивајќи се многу брзо. Навистина е неверојатно. Мора да го гледате.

Вафа од Тунис остави напис со наслов „Khawater… во помалку од 15 минути, многу лекции!!“.  Таму, таа вели:

Годинава, „Khawater 5“ нè носи до Јапонија и назад! Ал Шугери прави спредба на работите во Јапонија и арапскиот свет, кој го нарекува „друга планета“! Гледаме колку се Јапонците организирани, чисти и точни. Гледаме како се почитуваат меѓусебно, ги почитуваат постарите, границите и како се почитуваат самите себе! Зарем не треба сите да бидеме такви? Без разлика која е нашата религија, зарем не треба секој добар човек да биде баш таков? Зарем не се ова моралните обврски и услови што го прават светот поубаво место за живеење?

N_spirit од Алжир пишува на “I love khawater” (Го сакам Khawater) :

Pour ce Ramadan 1430, et d’après la bande d’annonce Khawater 5, Ahmad Al Shukairy a choisi de voyager vers le Japon, et en retirer des leçons du peuple Japonais qui a pu se relever et s’est reconstruit en un temps record après les bombardements atomiques de Hiroshima et Nagasaki.

Ахмед Амр од Саудиска Арабија остави кометар со наслов „Помеѓу вредностите и реалноста“ за луѓето кои го критикуваат Ал Шугери и неговата програма. Понатаму, Нахар од Обединетите Арапски Емирати, Џидо, јордански блогер кој живее во САД и египетскиот блогер Ахмед Басиони, имаат пишувано колку добар впечаток им оставила програмата и како би сакале некој ден нивните земји да бидат како Јапонија. Тие рекоа и дека би сакале еден ден да ја посетат Јапонија.

Мислам дека Ахмед Шугери беше одличен на Khawater годинава. Споменувањето на искуството на Јапонците за да изведе морални лекции е навистина генијално. Коментар на Reem од Јордан на Twitter.

Богерот Рим aл Салех од Саудиска Арабија пишува:

أحمد الشقيري في خواطره نجح في استقطاب المشاهدين من جميع الأعمار،ونجاحه لم يكن مصادفة فقد اختارالمواضيع التي تمثل جوهرالاسلام: القراءة حيث أول كلمة نزلت في القرآن هي اقرأ،النظافة(النظافة من الإيمان )،المعاملة (الدين المعاملة )،الحفاظ على البيئة والأرض ..
[…]
أحمد الشقيري يقول كلمته كل يوم ويمشي، ويتركنا نفخربشاب سعودي استطاع أن يقدم صورة جميلة للدين بعيدا عن الصورة المشوهة التي ينقلها لنا المتطرفون أو أولئك الذين لديهم حساسية من كلمة دين أو إسلام.

Од друга страна, Subzero, Тунижанец којшто живее со неговата жена Bluerose и планира да се запише на мастер студии по електронско инженерство во Токио, пишува за едно негово разочарување, покрај фактот што е целосно восхитен од емисијата:

Начинот на кој Ахмед-сан зборува за Јапонија е одличен! Јас на многу сличен начин зборувам за земјата, а во некои случаи тој ги има дури и употребено истите зборови! Сепак, да бидам искрен, иако го сакам многу човекот, бев малку разочаран, па дури и лут, кога дознав дека бил во Токио и не се ни обидол да стапи во контакт со муслиманите што живеат таму. Навистина ќе направев сè за да зборувам со него и да му помогнам во шетањето низ Токио, како и да му дадам неколку предлози за програмата.

И на крај, саудискиот блогер Masha’al ги критикува луѓето што изразуваат восхит за програмата, а сепак не практуваат тоа што се проповеда и додава:

لنكف عن عقد المقارانات الفارغة إذا أعجبتنا طريقة الشعب الياباني لنبدأ بخلق مجتمع حضاري يناسبنا و نفصله على مقاس ثقافتنا وطريقتنا لنكوّن مجتمع إسلامي حضاري راقٍ لأن أغلب المحاور التي عرّج عليها البرنامج من القيم التي من المفترض ان نملكها كمجتمع مسلم , فــ النظافة من الإيمان والعمل المتقن شيء يحثنا عليه الدين والعلم رفع الإسلام مراتبه النظر للغييّر بإحترام وعدم إستحقار المهن شيء من صميم تعاملنا مع بعضنا البعض في الإسلام وغيرها الكثير يعني أننا لم نستورد شيء من الخارج نحن فقط لو أردنا التغييّر نصحح في موروثنا الذي غيّر فينا الكثير !

За време на светиот месец Рамазан, муслиманите се воздржуваат од јадење и пиење (меѓу другото) од изгрејсонце до зајдисонце. Во некои земји, не е прифатено од општеството - ако не е дури и нелегално - да се јаде на јавно место во тој период. На пример, неодамна во Египет беа уапсени неколку муслимани затоа што одлучиле да не постат.

Кратко време по објавувањето на приказната, група марокански активисти беа казнети за прекинување на постот на јавно место, дејство што е казниво според мароканскиот кривичен законик. The View From Fez пишува:

Maghreb Arabe Presse во понеделникот објави дека локалните власти „успеаја да спречат митинг кој требаше да биде проследен со јавен прекин на постот за укинување на една одредба од кривичниот законик“.

Мароканските весници го потврдија во нивните изданија од вторникот овој неуспешен обид за јавен собир на луѓето кои одлучиле да не постат во Мoхамедија.

Ова е прв пат во Мароко една група луѓе кои решиле да не постат да се појави во јавноста барајќи го правото да не го практикува Рамазан, забележуваат набљудувачите.

Протестантите од Мохамедија бараат укинување на мароканскиот закон со кој се казнува секој Мароканец кој отворено ќе ги прекрши постите на Рамазан пред Ифтар, оброкот на крајот на денот.

Без да изрази согласност со акциите на протестантите, популарниот блогер Larbi ја фали нивната храброст:

Sans préjuger de leur cause il faut reconnaître aux quelques personnes qui se sont déplacés une certaine forme de courage. L’article 222 du Code pénal marocain stipule que tout individu connu pour son appartenance à l’Islam qui rompt ostensiblement le jeûne dans un lieu public pendant le Ramadan est passible de un à six mois d’emprisonnement et d’une amende.

Не сите што оставија коментари на постот се согласуваат дека акциите на протестантите беа храбри. Всушност, најголемиот дел од нив мислеа дека групата немала право.

Еден блогер, Bouchra, ги споредува протестантите со активистите кои дејствуваат седејќи мирно во својот дом.

Треба да ја пренасочат оваа енергија и труд во конструктивна работа, придонесувајќи за развојот на нашата земја, наместо да преземаат ГЛУПАВИ акции како оваа. Излезете и НАПРАВЕТЕ нешто добро за вашата земја, наместо да наоѓате само маани. Тие гледаат кабловска, седат на интернет и мислат дека знаат сè… ПОРАСНЕТЕ ВЕЌЕ ЕДНАШ и БИДЕТЕ ВИСТИНСКИ ГРАЃАНИ!

Друг посетител на страницата, casazone, ја истакнува потенцијална дволичност во редовите на протестантите, алудирајќи на еколошките проблеми на Мароко со загадувањето:

Il est “fort probable” que la plupart des manifestants qui ont mangé le sandwich Ont jeté le reste (papier, aliments, os, ..etc) sur la voie publique.

Entre Nous Marocains смета дека преку протестот се изразува непочитување на исламот, велејќи:

« Il y a cinq piliers dans l’islam, il faut pas punir seulement la violation du Ramadan, la loi ne punit pas ceux qui ne prient pas toute l’année ou ceux qui ne vont pas à la Mecque » précise Zineb El Razhoui. A notre tour on répond : Personne ne vous oblige d’être musulmane, mais on vous oblige de respecter les musulmans.

Еден блогер, кој се нарекува себеси Etonnée (Зачуден) е збунет од храброста прикажана од групата и вели:

Je sens de la manipulation,
Si vous n'avez pas envie de jeûner, ne le faites pas, vous n'êtes pas obligés de le faire, tout est question de conviction, Dieu n'en sera pas dérangé, des milliards d'autres le font, que sont quelques dizaines à ne pas le faire !!!! Mais une autre question me vient à l'esprit, pourquoi montrer votre refus en public et maintenant ????
Vous demandez le respect de votre liberté en bafouant celle des autres ???

Во опозицијата имаше неколку коментари кои изразуваа поддршка на протестантите. Еден таков коментар, оставен на Morocco Board, беше глас на поддршка:

Чекајте малку, овие луѓе се обидуваат да го привлечат вниманието на јавноста кон еден закон кој ја нарушува личната слобода. Мислам дека не го прават тоа само за да ѝ пркосат на муслиманската заедница. Ако прифатиме секој што ќе биде виден како јаде пред паузата да биде пријавен на власите, следната работа што би се направила е да се наметнат петте молитви на ден. Видете, Мароканците треба да созреат малку. Не е важно само дали вашиот сосед ќе споделува со вас рајски девици. Слободно живеење, сега и тука, тоа е приоритет.

Постењето и молењето, или други религиозни ритуали се приватни работи во кои не треба да се меша државата. Можеби улемите треба да имаат тркалезна маса за барови кои чудесно исчезнуваат на Рамазан, па се отвораат покасно, да зборуваат за дволичност. Или пак да дискутираат за улогата на државата во намалувањето на сиромаштијата и проституцијата како должност на секој муслиман кој треба да дава милостина за да ѝ помогне на оваа класа која е се побројна во Мароко. Давање на милостина за да се намали сиромаштија, е тоа би било нешто со што би можеле да се гордееме што сме муслимани.

Зинеб Чтит во болница

Младо девојче страда во болница, помодрена и претепана. Пратена да работи како домашна помошничка на возраст од 10 години, Зинеб Чтит не знае друг живот од оној што го има, работејќи за богати работодавци кои ја тепаат и не и даваат храна. A Moroccan About the World Around Him ги опиша нејзините повреди во неодамнешен пост:

Зинаб изгледаше исцрпено. Нејзиното тело беше цело со модрици и крвавеше од тепањето. Таа беше жигосана на нејзините усни со пегла. Таа беше изгорена со жешко масло на нејзините гради и приватни делови. Таа беше неписмена. Никогаш ја нема доживеано радоста од играње со другарчињата. Нејзината иднина беше одлучена: да работи до денот додека умре. И пред неколку денови, за малку ќе починеше.

За жал, приказната на Зинеб не е единствена. Мароко има 177 000 деца работници под 15 години, од кои 66 000 работата како домашни помошници. Иако Мароко е дел од Спогодбата на ОН за права на децата, минималната возраст за работа останува 12 години, со минимални рестрикции во сила. Огромен број на извештаи за малтретирање на домашните помошници се направени, како на пример овој од уредникот на Тингис, Аноур Маџид. И сепак, поради сиромаштијата, фамилиите продолжуваат да ги продаваат своите ќерки на највисокиот наддавач, за да работат како слуги, понекогаш без паузи и постојано. Блогерот Сара Алоу ја раскажува незгодата на повеќето млади слуги:

Овие сиромашни, необразовани девојки доаѓаат од селата во предградијата на мароканските градови и немаат друг избор за да се погрижат за своите фамилии и деца освен да прифатат работа како слугинки за најекстравагантните граѓани од земјата. Стигмата на сиромаштијата со која се карактеризирани при раѓање уште повеќе се истакнува со оваа симболичка професија – слугинките се за да се гледаат, а не слушаат. Тие работат не забележително – слично како домашните елфови во познатите волшебнички приказни на Џ.К. Роулинг.

Постојат многу фамилии во Мароко кои се обидуваат да обезбедат дом, не само место за работа за своите слугинки. Мојата баба секогаш се обидуваше децата на нејзината слугинка да добијат образование заедно со нејзините деца и внуци – додека нејзината мајка работеше во куќата на мојата баба, Наима одеше во истото училиште како и мојата братучетка. За жал, можам да кажам дека повеќето луѓе од земјата не се грижат така за своите слугинки.

Извештај [француски] во La Vie éco вели дека и мажот и жената кои ја вработиле Зинеб ќе бидат осудени, но како што блогерот Реда Чраиби предложува, мора да се случат уште неколку промени и тоа побрзо. Во детален пост [француски], блогерот нуди предлог за да се спречат фамилиите да ги праќаат своите млади ќерки да работат. Дел од предлогот:

Accorder des aides sociales aux familles les plus pauvres afin qu’elles ne soient pas contraintes de faire travailler les enfants au lieu des le envoyer à l’école. La scolarité pour cette catégorie de la société devrait être totalement gratuite tant pour l’enseignement que pour l’équipement scolaire. A ce propos, l’opération de distribution de cartables équipés est une bonne initiative qui devrait être étendue dans tout le Royaume.

Donner à l’Association « Touche pas à mon enfant » (touche pas à mes enfants) ou à une institution publique le droit de recenser et de contrôler le travail des enfants servantes, le droit d’entrer dans les maisons pour discuter avec elles et vérifier si elles sont traitées dignement. Encourager leur éducation et leur alphabétisation. Ouvrir et faire connaitre un centre d’accueil pour les enfants servantes qui veulent fuir d’urgence le foyer dans lequel elles travaillent, afin que plus aucune Zineb Chtet n’èrre dans la rue dans le sang en demandant l’aide d’inconnus…

A Moroccan About the World Around Him го завршува својот пост со цитат:

Се потсетив на говор кој г. Елизер „Ели“ Визел го одржа во Белата куќа во 1999: „Политичкиот затвореник во неговата ќелија, гладното дете, бездомникот – без да одговориме на нивната незгода, без да им ја олесниме нивната осаменост со нудење на малку надеж е како да ги прогонуваме од човековата меморија. Во негирање на нивното човештво, ние вршиме предавство на нашето.“

Првата книга за хомосексуалците која е преведена на арапски, откако оригинално е издадена на англиски јазик, наиде на проблеми веднаш по печатењето.

Книгата „Патувања на хомосексуалците во муслиманскиот свет“, збирка од приказни собирани од колекции од муслимански и не-муслимански писатели и уредена од новинарот Мајкл Луонго, беше преведена на арапски од издавачот Arab Diffusion.

Издавачот, пак одбрал да го преведе зборот хомосексуалец како شاذ (shaath), збор што значи ‘девијантен ‘ или ‘перверзен';-на разочарување на авторите и хомосексуалната заедница со арапски говор.

Загриженоста за преводот избран од издавачот рефлектира поширока загриженост околу негативната терминологија која се користи во арапските медиуми општо за опишување на хомосексуалците. Организациите за правата на хомосексуалците и индивидуалците во арапскиот свет ги  притискаат медиумите да започнат да го користат зборот مثلي (mithlyy) - термин без негативната конотација поврзана со shaath.

Низ арапскиот свет  хомосексуалноста останува табу и во целост не е одобрена од општество.
Bint el Nas, сајт за LGBTQ жени (LGBTQ  - термин кој означува разноликост во сексуалниот и половиот идентитет) поврзани со арапскиот свет кои се обидуваат да ја сменат тесната слика за хомосексуалците вели:

Арапскиот јазик нема позитивни зборови за да се искажат емоционалните или сексуалните врски помеѓу двајца луѓе од ист пол. Познати изрази во формалниот или класичниот арапски се негативни или деградирачки: „shouzouz jinsi“ (неприродна или абнормална сексуалност), „loowat“ (хомосексуален акт помеѓу мажи, во врска со приказната за пророкот Лот од  Библијата или Лут од Куранот) и „sihaq“ (хомосексуален акт помеѓу жени). Сепак, за време на последните години од дваесеттиот век, некои социолози, психолози и новинари со развиена професионална свест, започнаа да го користат позитивниот израз „junusiya misliya“, што претставува точен превод за хомосексуалноста - збор кој најпрво бил користен  во европските јазици низ светот пред 100 години.

BBint el Nas издаде речник од позитивни арапски изрази за сексуалноста, кој може да се погледне овде.

Многу луѓе се фрустрирани од тоа што конвенционалните медиуми не ги применуваат позитивните изрази и што тие не се користат од општество. Алжирскиот блогер Belphoros, пишувајќи на својот блог L'Algerie en Rose, го посочува токму тоа:

Il existe tres peu de terme en arabe, on n'aime pas nommer les choses, en ignorant les choses on croit les anuler, les nier, mais ca marche pas, c'est de l'hypocrrisie, il faut affronter les choses et avoir le courage de les nommer, essayons d'appeler Un CHAT un CHAT.

Тој продолжува:

Les termes qui concerne l'homosexualite' sont tres pejoratifs, …
Il faut qu'il y ai des termes neutres qui nous identifient, on doit travailler pour traduire les termes, enrichir le dictionnaire arabe, …

Belpheros повикува да се забранат сите понижувачки термини за хомосексуалноста употребувани во медиумите и нивно заменување со неутралниот термин mithlyy (за маж хомосексуалец) и mithlyya (за жена хомосексуалец).

Во 2006 година, Хала Горани од CNN го напиша овој напис известувајќи за хомосексуалноста во Бејрут. Кога арапските спикери од CNN биле прашани за најдобар превод за „хомосексуалец“ на арапски, тие си дале следните одговори:

Си ги почешаа главите. „Luti“ беше еден предлог. „Shaz“ беше понуден по имеил. Овие термини се широко познати, но всушност на арапски се преведуваат како „перверзен“ или „девијантен“.

Иако се повеќе позитивната терминологија се применува во некои главни публикации како либанскиот Al-Akhbar, единствениот арапски весник кој ги застапува правата на LGBTQ и ги покрива случувањата во врска со нив во позитивно светло, во повеќето случаи хомосексуалците се портретирани негативно во медиумите и истите негативни термини се користат одново и одново.

Nireblog неодамна воскресна пост оригинално напишан од Рики на Gayboyweekly:

Повикувајќи се на употребата на зборот „shaath“, Рики прашува:

الشذوذ بصفة عامة وباختصار هو ان يفعل الانسان شيء ضد طبيعته،فالمجرم شاذ والارهابي شاذ. وللاسف،يطلق بعض الناس لقب شاذ على المثليين،إما عن جهل او عمد،والسؤال المحير: كيف يطلقون لقب شاذ على المثليين ويقولون انهم يفعلون عكس طبيعتهم

Тој посочува:

لقد خلق المثليين بطبيعتهم كما خلق المختلفين جنسيا بطبيعتهم،فالمثليين والمختلفين جنسيا اناس طبيعيين لا يختلفون عن بعضهم لا بالانسانية ولا بالشكل ولا بالطبيعة ….والشاذ الحقيقي هو الذي يسعى دائما لاقصاء الاخر

Уредникот на „Патувања на хомосексуалците во муслиманскиот свет“ Мајкл Луонго бараше од издавачот да употреби по неутрален превод, но книгата веќе беше дистрибуирана и тешко дека ќе биде променета.

Ричард Амон, кој пишува за Globalgayz и коавтор на книгата известува:

„Жално е што оваа книга, која е искрено сведоштво за хомосексуалецот во муслиманскиот свет да биде со погрешно преведен наслов со термин кој ги понижува хомосексуалците. Жално е што дојдовме толку далеку во борбата за правата на хомосексуалците и нивното признавање за еден не освестен јордански издавач јавно да не понижи.“

И покрај негативниот одговор на преводот на насловот, факт е дека книгата беше преведена и издадена за дистрибуција на арапски и тоа само по себе е големо постигнување. И бидејќи поголемиот број литература  и информации кои се однесуваат на хомосексуалците не се преведени ниту издадени на арапски, на оние од арапскиот свет кои не знаат некој од европските јазици им беше одземена можноста да станат свесни, едиуцирани и себе афирмирани преку изложување на јавна расправа.

На блогот на весникот Huriyah's, уредникот  Afdhere Jama ја  посочува оваа точка, велејќи:

јас повеќе би сакал кога би се користел зборот“مثلي”/”mithlee”, кој литерарно означува „ист (i.e, ист -секс)“. Но многу е значајно што воопшто има превод на арапски на оваа книга што и би се занемарила употребата на овие груби зборови.  Повеќе ме интересира содржината на книгата … отколку насловот.

Користењето деца како работна сила е тажна реалност во Латинска Америка и честопати многу жители низ регионот се толку навикнати на тоа да гледаат како работат деца што дури и не го сфаќаат тоа. Кој не ги користел услугите на (уличен) чистач на чевли или на млад чувар на автомобили? За да се промени тоа преземени се кампањи за подигнување на свеста и други чекори. Во пресрет на Светскиот ден против користењето деца како работна сила - 2009, кој ќе се одржи на 12 јуни, членови на тимот на Global Voices од Латинска Америка помогнаа да се пронајдат сродни постови на блогови и линкови за овој проблем во нивните земји. Ова е првиот дел од приказната, а таа ќе биде составена од два дела.

Фотографија од Франческа Раучи употребана под Криејтив комонс лиценца http://www.flickr.com/photos/francesca_rauchi/2266649087/

Од Гватемала, Марсијал Перез Гијермо Херера на Haciendo Camino [шпански], во форма на извештај пишува за набљудувањата на бизнис секторот за користењето деца како работна сила во индустријата за кафе, област на производство што на големо ја користи оваа илегална работа:

El objetivo del diagnóstico es establecer un referente de conocimientos, información, causas y efectos del trabajo infantil en el sector caficultor de Guatemala, así como ofrecer insumos que orienten las estrategias de sensibilización, capacitación y divulgación sobre la problemática. Entre otros temas, el diagnóstico aborda el enfoque del sector con respecto al trabajo infantil, sus causas, el papel de la familia, la certificación y legalidad, el relevo generacional y la mano de obra, y la educación y el trabajo.

Во Еквадор, ситуацијата е многу слична, само што индустријата за производство на кафе е замената со индустријата за производство на банани. Еден од претседателските кандидати на земјата Алваро Нобоа бил бизнисмен во индустријата за производство на банани и станал предмет на тешки критики за користењето деца како работна сила. Дечио Мачадо, на блогот Let's Change the World [шпански], пишува за некои откритија за индустриите на Нобоа:

En abril de 2002 Human Rights Watch emitió un reporte en el que denunciaba que “encontró que niños ecuatorianos, tan jóvenes como de ocho años, trabajando en plantaciones de banano en condiciones precarias”. Chiquita, Del Monte, Dole, La Favorita y Bonita fueron acusadas de ser provistas por plantaciones que empleaban niños como trabajadores.

Noboa, en un acto de sinvergonzonería sin igual, aseguró que no puede ser acusado de propiciar el trabajo infantil en sus haciendas bananeras, dado que el trabajo de menores en el área agrícola en general formaba parte desde hace muchos años de la cultura de la gente del campo en Ecuador. Según Noboa, los padres obligaban a trabajar a sus menores con el fin de evitar que el ocio los conduzca por el camino de la delincuencia.

Фотографија од Луис Карлос Дијаз искористена со дозвола. http://www.flickr.com/photos/periodismodepaz/494114134/

Аргентинската веб страница Taringa [шпански] објавуви детален извештај за користење на децата како работна сила во земјата. Покрај тоа што обезбедува долг список на компании кои ги користат децата како работна рака, се фокусира на компанијата Telefónica Argentina, најголемата компанија за телекомуникации во Шпанија, како една од компаниите којашто е најодговорна за користењето деца како работна сила. Извештајот вклучува фотографија на дете коешто дистрибуира телефонски именици, во центарот на Буенос Аирес. Исто така, има и видео запис од скриена камера на La Alameda Cooperative во провинцијата Мендоза што направи слики од деца коишто работат рурална средина.

Фондацијата СЕС (SES) [шпански] во Буенос Аирес работи со млади луѓе и на социјални проблеми. На својот блог тие пишуваат за проблемот на користењето деца како работна сила во Аргентина:

El Trabajo infantil es un problema que crece. En la Argentina trabaja alrededor de medio millón de chicos y chicas menores de 14 años, según datos de UNICEF – Argentina. Fundación SES en convenio con el Ministerio de Educación, ha iniciado durante el mes de Mayo la sistematización de dos experiencias educativas de erradicación del trabajo infantil en las Provincias de Córdoba y Tucumán.

En Córdoba visitamos la Escuela Primaria Polo Godoy Rojo. … Es una escuela atravesada por diferentes problemáticas, pero una de ellas … son los niños y niñas que trabajan como cortadores de ladrillos o los que dejan de asistir en tiempos de la cosecha de la papa o de la vendimia, entre otras. En Tucumán visitamos la experiencia “A través de un Trabajo Interministerial, construimos un futuro distinto para los chicos de Santa Ana” que tiene como propósito favorecer el desarrollo de estrategias de inclusión, reinserción y o permanencia de los niños y las niñas que se encuentran en situación o en riesgo de trabajo en el Sistema Educativo Formal.

Наскоро ќе биде објавен и вториот дел од приказната.

И покрај зголемената свест за контрацепциските средства, бременоста кај адолесцентите продолжува да преставува голем здравствен проблем во Јамајка, со 35% од жените коишто ја доживуваат својата прва бременост на деветнаесет години. Во повеќето случаи, бременоста е непланирана.

Во истражување спроведено во март, 94% од интервјуираните бремени тинејџерки изјавија дека нивната бременост е ненамерна. Истото истражување покажа висока стапка на сексуално насилство меѓу тинејџерките кои се бремени, но и меѓу оние кои не се. Речиси половина од тинејџерките на возраст од 15 – 17 години, во Кингстон, Јамајка,  коишто беа интервјуирани изјавија дека доживеале сексуална принуда или насилство. Една третина од овие тинејџерки изјавија дека биле убедувани или принудувани да го доживеат своето прво сексуално искуство.

Освен сексот под принуда, како фактори коишто придонесуваат за високите стапки на бременост во Јамајка, UNICEF ги наведува факторите како ниската стапка на примена на контрацепциски средства, раната возраст на која се почнува со сексуалниот живот, размената на сексуални услуги за средства и слабиот пристап до информации за безбеден и одговорен секс.

Thinkbass опишува сцена на која била сведок додека работела како стажант во една болница во Св. Катерина, Јамајка. Таа вели:

„Додека бев на должност навечер, беше вообичаено да сум сведок на две или три делумни пометнувања (повеќе не ни се допаѓа терминот „абортус“)…. Поголемиот дел се на возраст под 30 години, неколку над 40, но алармантен број пометнувања беа кај девојки под 21 година. Потресната природа на проблемот најдобро може да се објасни со кратки анегдоти.

Возраст 16 години. Проблем: Делумно пометнување

Потресна карактеристика (ПК): Прашува глупавиот доктор (јас) „Кое е името на партнерот (таткото на бебето)?“ Молчаливо зјапање, па мрморење „Зинги“. Воздивнав и го оставив пенкалото. „Кое е неговото вистинско име?“ Ме погледнува и се врти кај мајка си на помош…. Мајката бара да почекам дури оди надвор да го потврди името на човекот. Да, точно така. Таа не го знае ни името на човекот! Му го нудела своето младо тело, а не му го знае ни името. Тој има најмалку 30 години.”

Саша Д., како одговор на постот објавен на блогот Jamaica Gleaner, ја споделува сопствената приказна за тоа како и самата била бремена тинејџерка. Вели дека единственото нешто што ја спасило била нејзината мајка:

„На возраст од 17 години, неискусна надвор од гимназијата, невина за светот и без никакво знаење за мажите, се најдов бремена само по една вечер забавување. Момче, коешто и не ми беше ништо друго, го искористи фактот што го напушта островот, а јас бев премногу пијана да речам не! И така, по 2 минути… можеби и секунди, бркотница …. токму тоа и беше според мене… забременив.

Кај кого се обратив? Кај мајка ми! Мама беше повредена, вознемирена, лута, полудена, дури и посрамотена… но, ги остави чувствата на страна, и …остана со мене до крајот. И поради тоа стекнав храброст, инспирација да продолжам по раѓањето на бебето. Се вратив на училиште, дипломирав и продолжив на универзитет. Што ако мајка ми ме исклучеше од нејзиниот живот? Каде ќе одев? Што ќе станев? ”

Приказната на Саша Д. очигледно не е вообичаена. Во Јамајка, само 34 проценти од мајките – адолесценти се враќаат на училиште по раѓањето. Истражувањето спроведено во март додава дека бременоста кај адолесцентите, исто така, придонесува за покачена морбидност и смртност кај мајките и децата и намалена веројатност дека мајките ќе бидат вработени и добро платени.

Боб, исто така како одговор на постот објавен на блогот Jamaica Gleaner, предлага решение кое би помогнало да се намали стапката на бременост кај тинејџерите. Тој вели:

„Повеќето родители во Јамајка се толку засрамени од одредени делови од телото и од нивната сексуалност, така што не можат да разговараат за секс со нивните млади ќерки – тинејџерки. Но, тие не знаат дека тоа што така постапуваат ќе им се качи на глава. Кога не ги учиш децата како да постапуваат како можеш да ги обвинуваш?… Инсистирам на тоа да почнат да ги учат нивните ќерки за сексот на возраст од 10 години“.

Други тврдат дека законите за абортус во Јамајка мора да се разлабават, така што жените и девојките – тинејџерки ќе имаат пристап до безбедни и легални абортуси. Постот The Perception and Self-Perception of Women and Their Effects on Health Globally (Согледувањата и самосогледувањата на жените и нивните ефекти врз здравјето во глобални рамки) објавен на еден блог ги анализира овие закони:

„Абортусот во Јамајка сè уште се смета за федерално кривично дело освен во некои случаи (управувани од двосмислено „општо право“): а) значаен деформитет на фетусот, б) кога бременоста претставува закана по животот и здравјето на мајката и в) во случај кога бременоста е резултат на силување или инцест“. Сепак, од 2004 година па наваму, трета водечка причина за смртта на мајките во Јамајка се небезбедните абортуси.“

Гордон Сваби од Јамајка на блог пишува за неговото мислење дека абортусот треба да се легализира во Јамајка. Тој вели:

„По ѓаволите, кој одлучува што можам или не можам да правам со неродено дете. Ви велам тоа се чисти глупости. Толку многу деца се родени во неподготвени и незрели фамилии. Идиотиве претпочитаат детето да се роди и да заврши на улиците затоа што неговите родители не можат да се грижат за него, а ни државата нема некој ефективен систем за да се грижи за овие деца… ако одлучат да не го легализираат абортусот, нека не го прават тоа врз религиозна основа, нека го направат врз логичка основа. ”

Истражувањето предлага други решенија за да се победи бременоста кај тинејџерките коишто вклучуваат охрабрување на адолесцентите да го одложат времето кога треба да го доживеат првиот секс и обесхрабрување на тоа да се има повеќе партнери. Исто така, предлага дека на половото насилство треба да му се пристапи на ниво на заедница.

Thinkbass додава дека жените и девојките треба да почнат и да се почитуваат самите себе. Таа вели:

„Има многу бремени тинејџерки кои на 30 години ќе станат баби. Има многу жени кои се во петта или некоја друга бременост и сакаат повеќе – ги предизвикуваат слабите мажи повеќе. Неколку ХИВ позитивни мајки кои НЕ се во прва бременост (една беше во деветтата бременост). И ме засмејуваат. Во последните часови врескаат и го повикуваат Господ на помош. Една дури прашува што направила за да го заслужи ова. Но, ниту еднаш не чув една да извика : „Никогаш повеќе. Не сакам повеќе да го правам ова.“

Кога нашите жени се претворија во контејнери, депонии за спермата на мажите? Кога стана легализирано за нас да ги навредуваме нашите тела со одливи? Кога решивме дека е „добро“ за нас на млади години да ги мачиме нашите цвеќиња со прегруби пениси и со преголеми бебиња? Од кога мажите владеат со нашите тела? Како може тоа што тие го бараат да е евангелие дури и да значи наша смрт? “

Фотографија од девојки од Јамајка од marco annunziata на Flickr.

Вестите коишто доаѓаат вести од Пјонгјанг не даваат надеж. По обвинувањето дека нелегално ја минале границата на Северна Кореја, американски новинарки на Current TV, Лора Линг и Еуна Ли, се осудени на 12 години тешка принудна работа (според Си-Ен-Ен). Џилиен Јорк претстави неколку постови за Global Voices пред осудувањето на новинарките.

Тажниот исход предизвика силни реакции онлајн од оние коишто ја поддржуваат слободата на печатот и бараат од Северна Кореја да ги ослободи двете новинарки. Страницата на Facebook за Лора и Еуна има повеќе од пет илјади членови. Денес тие бараат од јавноста во овој момент да ја почитува приватноста на фамилиите и да не станува пречувствителна:

„Ќе почувствувате многу емоции. Ве молам да не чувствувате лутина. Лутината е бесполезно трошење енергија и тоа е она што Северна Кореја го бара од вас. Можеме и ќе работиме заедно. Ќе размислуваме заедно, за да го надминеме ова.”

LiberateLaura е блог чијшто автор по име Ричард Хорган, новинар од Лос Анџелес којшто има за цел да обезбеди забава, ги опишува настаните што се случуваат во Северна Кореја како „достојни за Шекспир“ и ја става под знак прашалник одлуката за апсењето на Лора Линг и Еуна Ли на „кралството Хермит“:

„За жал, во тоа лудо кралство, баш пред да се случи хаосот, заскитаа Лора Линг и Еуна Ли, новинарки на Current TV . Во вторникот, 17-ти март, дали поради случајност или поради марифетот на подмитениот кинески водач, потврдено е дека поминале невидлива гранична линија на еден мост меѓу Кина и Северна Кореја. Следеа сурови испитувања, како и самица во времетраење од два и пол месеци и сега по кратко судење, апсурдна казна од 12 години тешка принудна работа за нелегално минување на границата и неутврдено „сериозно криминално дело“

Шекспировата аналогија е корисна затоа што ни дозволува, барем малку, да ја сфатиме неразбирливата пресуда за Линг-Ли донесена на 8 -ми јуни. Ким Џонг-ил, всушност, прави огромни напори на дипломатски, нуклеарни и на фронтовите на  невините Американци, се со цел да ги смири државните воени конзервативци дека наследникот Ким Јонг-ун ќе го одржи статусот на армијата.”

На YouTube, поддржувачите поставуваат видео записи со кои повикуваат на итно ослободување на Лора и Еуна. Исто така, има видео записи и фотографии од бдеење во Јужна Кореја, Сан Франциско и од други места во САД.

Следи државно службено соопштение од Пацифик Рим Видео и Кели Ху:

Како што јавноста и различните организации што промовираат слободен печат ги здружуваат силите да издејствуваат ослободување на Лора и Еуна, некои, во моментов ги доведуваат во прашање одговорите на МНР на САД и поранешниот американски потпретседател Ал Гор (основач и претседател на Current TV, во којашто се вработени Еуна и Лора) за настанатата ситуација.

Во Asia Times, Доналд Кирк вели:

„Северно Корејците, исто така, секогаш излегуваат навредени кога највисок американски претставник го посетува регионот и една моментна компликација на судењето е тоа што се поклопува со едно патување во Јужна Кореја, Кина и Јапонија на една американска делегација предводена од заменик - секретарот на државата Џејмс Стајнберг.

Стајнберг сѐ уште не проговорил јавно  за двете жени, но на состаноците со претседателот на Јужна Кореја Ли Муинг-бак и со други владини службеници разјасни дека САД не прифаќа да преговара за нивната судбина. Дали мислел на нивниот случај кога го уверуваше Ли дека САД нема повеќе да и нуди помош на Северна Кореја.“

Тој продолжува да шпекулира за вмешаноста на Ал Гор во преговорите:

„Што велите тоа да ги препуштиме на американска делегација од високо ниво? Се присети Гор како човекот одговорен за контролата врз мрежата за која што работеа двете жени.
Гор беше чудно тивок, што е уште една причина повеќе да веруваме дека чека да се соочи со Северно Корејците и да ги  спаси двете жени. Можеби е премногу да се надеваме на среќен крај.“

Гор ќе биде совршен за таа задача. Неговото присуство ќе ја признае потребата за признавање на Северна Кореја  како член на глобалниот нуклеарен клуб, но не би преставувало официјално признавање од страна на САД.

Не секој го прима лесно молчењето на Гор. John in Condition Yellow смета дека недостигот на вмешаност на Гор е малку несериозен и вели:

„Не очекувам од г-дин Глобално Затоплување да го остави она што го работи и да отплови до Северна Кореја за да преговара за ослободувањето на овие луѓе коишто работат за него. Добитникот на Нобеловата награда за мир е далеку позафатен со спасување на планетата. Нели? Но, колку време ќе му биде потребно да објави едноставна изјава како „Еј, Ким Јонг- ил! Ослободи ги моите луѓе, или ќе ви скратиме кредите за јаглен.“

Но, сериозно, дали јас сум единствениот кој мисли дека дури и најобична јавна изјава од г-дин Пулицер, со којашто го осудува судењето, би била барем скромна работа што би ја направил за луѓето коишто работат за него?

Хм. Добро, можеби Бил Ричардсон  би бил поефективен.

Но, едно нешто е сигурно, како што Џо истакнува на неговиот блог Jo's Department – секој  посакува новинарките безбедно да се вратат дома:

Се надевам дека не мора да ги поднесуваат ужасните затворски системи на Пјонгјанг (како што ни опишуваат бегалци) и дека двете новинарки безбедно ќе можат да се вратат  дома и наскоро повторно да се обединат со нивните фамилии.

Најмалку единаесет луѓе загинаа, а триесет луѓе се повредени за време на меѓународниот музички фестивал „Маузин“ во Рабат, главниот град на Мароко кој се одржа саботата навечер, на 23 мај.

Инцидентот се случил пред завршувањето на фестивалот поради паѓањето на металната ограда во стадионот Хај Нахда, каде имаше околу 70.000 гледачи.

На блогот: „Поглед од Фес“ се извести за овие вести, а блогерот Таха Балафреј искажа жалост за тажниот настан:

D’autant plus […] que le festival Mawazine, aujourd’hui endeuillé, s’est imposé par sa programmation, par l’engouement du public, par la qualité des prestations et des moyens techniques, comme l’évènement populaire et culturel par excellence de la capitale, du Maroc et peut-être même du continent.

Очигледно свинскиот грип сé уште не удрил на либиската блогосфера, но сигурно e дека дебатирање за статусот на жените би било добро за кршење на мразот.

По истражувањето на неколку либиски блогови, Highlander кој што објави за арапски/либиски писатели и блогери мисли дека во однос на пишувањето пожелно е да се користи блогосферата  како простор за вежбање. Немаше потреба да се информираат сите, со цел да се избегнат проблеми со машката половина.

Не мислам дека либиските мажи се против тоа нивните сестри, мајки, жени итн. да пишуваат, но, повеќе како социјален притисок и 3ayb [срам - обесчестување] делот – она што не може да се види не постои…. или дека скапоцените жени може да бидат препознаени и нивните идеи да бидат погрешно толкувани и да не даде Господ нивната ситуација може да се уништи затоа што либанските фраери ќе ги ловат нивните веб страници/блогови.[референца]

Еден честопати занемаруван аспект е тој дека живеењето надвор од Либија не е гаранција дека не постојата различни или слични размислувања по тоа прашање. Проверете што се случи на истиот настан во Лондон и Вашингтон. Аnglo Libian, кој го посети оној во Лондон е толку фрустриран што побарал од мажите да ги почитуваат жените.

Како што влегов во хотелот го најдов поголемиот дел од поканетите луѓе надвор од салата каде што требаше да се снима филмот и бидејќи вратите беа затворени, забележав неколку дами таму, кои стоеја со нивните партнери, а по 20 минути подоцна видов член на персоналот како отвара една од вратите на салата и одеднаш од никаде видов група либиски дами, од 15-20 истрчаа близу нас и право во салата, сé се одигра набрзина и тогаш членот на персоналот ја затвори вратата; очигледно биле скриени некаде додека некој не ги прашал организаторите да ја им отворат вратата за да ги тргнат од љубопитните очи на мажите - Либијци!!! Откако беа отворени вратите за остатокот од нас да влеземе во салата, првото нешто што го забележав беше тоа како сите жени беа седнати десно во задниот дел сите во една група во резервиран дел. Веднаш погледнав во неколкуте дами што ги видов на почетокот кога стоеја со нивните партнери, тие изгледаа замислени и збунети; сигурен сум дека сакаа да седнат со своите фамилии, но евентулно решиле да ги одделат и да ги сместат назад со другите жени и дека тие навистина не изгледаа многу среќни. [извор]

On the edge имаше многу контроверзен пост за странските жени кои се мажат за Либијци и како некои од нив биле третирани. Таа вели:

Постојано ги читам либанските блогери кои пишуваат за тоа колку ми е лесен животот како станец кој се омажил за Либиец тука во Либија…. […] Она што со факт го знам е тоа што …. Нашите животи се проклето тешки. Навистина тешки, потешки отколку што можете да замислите… Ги нема нашите мајки и татковци да не заштитат кога нашите мажи и/или нивните родители решаваат да не малтретираат како што ги малтертираат либиските жени. Немаме ниту место каде би избегале кога работите ќе станат лоши. Никакво место и никој кај кого да отидеме, да не ислуша нас и нашите проблеми. Никој да не ти понуди помош со љубов, како што либиските жени прават. Нема, само цврсто поднесуваме. Се држиме до тоа. Не бегаме. Остануваме и се бориме за нас и за нашите деца колку што можеме, на секој можен начин мораме да се одбраниме. Тоа го правиме од љубов. Да, од љубов. Ги сакаме нашите мажи, дури и кога посакуваме да ги убиеме. Си ги сакаме децата, дури и кога не нé почитуваат или кога се срамат од нас затоа што не сме Либанки, затоа што сме различни. Да, тоа ни се случува на некои од нас. Љубовта на нашиот усвоен дом, Либија и сите нејзини луди, туѓи, прекрасни, чудни луѓе, места и нешта.

Непотребно е да се каже дека темава создаде таква жешка дебата што поттикна продолжение на постот.

Од друга страна и на темата либиски писатели, Гази од Имтидад постојано не восхитува со преводи на кратки приказни од либиски писатели (мажи и жени). Бидејќи и самиот објавува написи, мислам дека Гази го очекуав добра иднина. Неговиот последен превод е „Додека пијам чај“ од Омар Кикли од кој што ми минуваат морници по телото.

Шахаразад секогаш оној кој промовира интересни либиски работи постави низа фотографии од слики од новопечен либиски уметник којшто е жена.

Тука има неколку слики што сестра ми ги сними во куќа на еден пријател. Сликарката е сé уште почетник и никогаш досега немала изложба. Па и реков дека ќе ги ставам нејзините слики на блог  и да видам каква ќе биде реакцијата.

Јас лично би купил една од сликите ако може да ми среди приватна изложба.

Ќе завршам со објавување на искуството на Lostdabliner како ирска жена која што емигрирала во Либија. Тука е веќе два месеца.

Наоружана со камера ја напуштам хотелската соба со надеж дека ќе фатам дел од локалната култура. Од фантастична идеја ова се претвори во разочарувачка реалност. Практично секој автомобил што наиде свиреше или запираше. Добив голем број понуди за превоз, телефонски броеви и пријателства! Нервозна и фрустрирана, на половина пат од хотелот трнав право назад во хотелот.[…] Таму, персоналот е неверојатно пријатен и гостољубив, секој ми го знае името или ме нарекува „сестро“. Општоземено, народот во Либија изгледа делеку посрдечен од оној во Западот, тие покажуваат висок степен на добрина и љубезност што е многу освежувачки![извор]

Горенаведеново покажува дека некои Либијци се целосни губитници, додека некои се прекрасни џентлмени.

Жените во Либија се сакани, почитувани и сакани како мајки, сестри, тетки, ќерки и жени. Државата гарантира слобода и еднаквост меѓу мажите и жените, но сé уште постојат културните норми и традиции и под ова не мислам на религијата. Оваа статија не е за феминизмот, ова се само набљудувања за аномалиите кои го мачат нашето општество и одраз на тоа како да се справиме со нив.

Американ Фондук е болница за животни во Фез, Мароко, основана во 1920-та година со посредство на Асоцијацијата во Масачусец за спречување бруталност врз животни (MSPCA). Болницата, која што обезбедува заштита на големи и мали животни, со персонал претежно од марокански ветеринари и членови, сепак, неодамна се појави на блогосферата, благодарение на напорите на ветеринар од Бостон, Д-р.Ден Бирос. Д-р.Бирос, кој специјализира офталмологија за животни, хронолошки ја запишувал неговата работа во Фондук на еден официјален блог. Во еден неодамнашен пост, тој дискутира за прашањата поврзани со миленичиња во Мароко:

Не ми точно јасно колку многу знаење имаат мароканските сопственици на миленичиња за тоа како да водат добра грижа за нив. Врската меѓу човекот и животното е универзална, но постојат одделни културни разлики во поглед на тоа како треба да се спроведува соодветната грижа кон миленичето. Насекаде постојат голем број на прашања за бруталност кон животните и за таа причина, пред 80 години е основана Амeрикан Фондук. Убеден сум дека персоналот во Фондук постојано му помага на локалното население да сфати што е потребно за во секоја прилика да се обезбеди соодветна грижа за едно животно. Ова не е лесна задача. Тие работат по примери. Смирувачки е да го гледам тоа секој ден додека сум овде.

Последната ноќ од престојот на Д-р. Бирос во Мароко, тој напиша:

За мене, рајот не е најголемото исполнување на нечии желби и апсолутно отстранување на секоја лоша работа, туку тоа е дело на давање и примање, разменување подароци еден со друг без разлика колку се големи или мали. Рајот е осигурување дека активно учествуваме, најдобро што можеме, во овој понекогаш луд свет и свесно апсорбираме сè што ќе ни се најде на тој пат. Без разлика како ќе го дефинираме рајот, чувствувам дека дел од дефиницијата е желбата за рајот да потрае.

На крај, Д-р. Бирос напиша за своите искуства од последната ноќ во Фез:

Алиша и јас бевме поканети од страна на една берберска фамилија на вечера и дружење. Еден човек кој продава теписи, целосен странец за мене со кого се запознавме пред еден ден во медината, не покани на пилешки кускус, на чај и на разговор. Жена му и двете ќерки тинејџерки беа таму и постарата на рацете и дланките на Алиша и направи дезени со к’на. К’носувањето е прекрасна декоративна уметност во Индија и Арабија која датира векови наназад. Разговараме за фамилијата и за работата, го делевме јадењето од една голема чинија како што е традиција во Мароко, секој од нас користејќи ја сопствената лажица.

Апартманот беше скромен, но имаше сè што на некој може да му притреба, кујна, соба за рекреација и спални соби. Исто така, обезбедуваше прекрасна глетка на медината од покривот, каде се чувствувате како пчела во голем пчеларник. Како што гледавме во лавиринтот на градот сфативме колку добро сме пречекани и колку далеку од дома се најдовме.

Колку често би се случило нешто вакво во Бостон? Целата вечер делуваше врз нас хипнотизирачки и иако се чувствувавме зашеметени ни беше угодно. Ова е рај.

До следното пишување,
M’a ssalama (мир и збогум)
Д-р. Бирос

Ѕидна слика во Американ Фундук

Блогерот кој стои зад Près du Puits, исто така, неодамна напиша за Фундук, каде што ги однела своите мачки да ги вакцинираат. Блогерот вели:

Во Фез постои неверојатно место, речиси магично. Тоа е Американ Фондук, болница за животни основана во 1920 година од страна на Сидни Хенс Колман, којшто се грижел за здравјето на експлоатираните животни во Мароко. Скоро век подоцна, Фондук - што на арапски значи хотел – сè уште бесплатно лекува илјадници животни годишно. Голем број животни кои се експлоатираат – кобили и магариња – но, исто така, мачки и кучиња (иако претпоставувам дека не лекувале многу мачки и кучиња во 1920-та година).

Исто така, таа сподели голем број фотографии од Фондук и неговите пациенти:

Пациент во Американ Фондук