Ги нарекуваат „Буда-девојки (Buddha girls)“ (仏女- буцујо (butsujo)), јапонски дами на 30 и 40 годишна возраст, кои страсно ги посетуваат храмовите и им се восхитуваат на статуите на Буда и Бодисатва.

„Буда-девојките“ или „Девојките на статуите на Буда“ си разменуваат сугестии за најдобрите места каде да се видат дрвените идоли или изложбите на будистичка уметност низ земјата. Често тие се многу посветени на историјата или на анегдотите со монасите и светите писанија.

Фотографија од корисникот на Flickr: MR+G

実は、ここ１年くらい 仏像ガール だったりもします
そう、仏像ガール 　仏像みたいな女の子・・・ではありません
まぁ簡単なお話、仏像萌え～ 　な女子です。
近い将来、菩薩になりたいと思っています。如来はイヤだ。
まだまだオシャレもしたいし
で、最近髪の毛も伸ばし始めました。そう、菩薩みたいに髪の毛盛りたいから

私のごく親しい人の中では、ここ数年かなり仏像ブームなんですけど
世間一般ではどうなんでしょうか
まぁ仏像ガールなんて言葉も出ているくらなので、
流行最先端 　ってことにしておきましょう。えぇそうしましょう

Рентаро се прашува дали припаѓа на некоја категорија и дали мора да е во категоријата „Буда –девојка“, само затоа што таа ги цени обичаите поврзани со будистичката култура.

私、結構、仏女かな。。。。。
お香の匂い嗅ぐと落ち着くし
最近、字がヘタすぎるので
習い出したら書くと心穏やかになって
何時間も書いちゃうし
あ
でも阿修羅像とか
そんなに詳しくない
教科書に出てくるような有名なお坊様でも
よくわかってない
でも
御朱印集めるのハマって
お寺巡っちゃうし

[…]

これって要するに仏教だけど
宗教にハマっているってことになるのかな？
仏教だとそんなに抵抗ないし
グッズとか
写経とか
違う意味でブームなんだろうな
にしても
本当に携わっている方にはご迷惑なことなんだろうか
関心を持ってもらう意味ではよいきっかけなんだろうか
でもなんでこんな名前
ぶつじょ？にょ？ってどうよ(-_-;)
誰がつけたんだろ

Фотографија од корисникот на Flickr : papadont

За месец октомври, одбран е храмот Даикоџи (醍醐寺) и неговата статуа на Јакуши Ниораи (薬師如来) во Кјото:

いろんなところで秋の特別公開が始まっていますが、醍醐寺もそのひとつ。１年に２度だけ公開される霊宝館で、ステキなお薬 師さまにお会いできます！私は大学生のときに一度博物館でお会いしたきりだったのですが、どっしりとした存在感と力強いお顔がずっと印象に残っていまし た。今回の特別公開でひさしぶりにお会いして、やっぱりステキ・・と実感！

Пред 64 години, на 6-ти и 9-ти август, беа фрлени атомски бомби врз Хирошима и Нагасаки од страна на силите на САД. Загинаа над 200 000 луѓе и секоја година по настанот се одржуваат церемонии за да се паметат жртвите и за човештвото да се потсети на ужасите што ги носи војната и нуклеарното оружје.

Некои јапонски блогери размислуваат за нивната историја и за значењето на оваа годишнина.

Куполата на атомската бомба. Слика од корисникот на Flickr, kamoda.

Touchen 03, од Хирошима, ни ја раскажува приказната за зградата (прикажана на сликата горе) која денес е симбол на бомбардирање со А-бомби, како и неговите сеќавања од неа.

戦前の産業奨励館は大正１５年に建てられた、とてもお洒落な建物だったようです。原爆ドームと呼ばれるようになった今でも、よく見ると美しい装飾が、あちこちに残っています。

今年も８月６日がやってきました。広島に原爆が落とされた日です。当時、広島市の周辺部、矢野町に住んでいた母は小学生で、校庭で朝礼中でした。大地が一 瞬白く透けて見え、町内の自宅近くに爆弾が落ちたと思ったそうです。祖母は同じ町内の海岸で塩作りをしていました。すぐ近くに敵機が来たと思い、曾祖母と 手を取り合って夢中で逃げたそうです。そのうち広島市内と隣接した安芸郡府中町の東洋工業（現在のマツダ株式会社）に爆弾が落ちたという噂が流れ、それな ら親戚を助けに行かなければという話をしているうちに、東洋工業ではない、広島市内は火の海だという情報が入り、被爆した人達が次々と運ばれて来るように なり、祖母は看護にかり出されたといいます。

.

あの日、８月６日の午前中数時間の経緯を私は繰り返し聞いて育ちました。バスに乗れば、「もうこのあたりだと、大部分の人が死んだ」とか、あの日のことを祖母から聞いたものです。爆心地へ向かうバスの中で聞くと印象が強くて、私は子供の頃ずっと、市内へ向かうバスに乗るたび、生きて帰れない範囲に入ったなと頭の隅で思いましたし、帰りは府中町を通過する頃から微かにホッとする妙な感覚を持っていました。身近な被爆体験、あるいはその周辺の体験はざらにありましたし、学校では昼休みに原爆の体験記が校内放送されていました。昭和４０～５０年代、広島では原爆が昨日のことのように存在していました。

Еден блогер на ocntoday се сеќава на едно од најпопуларните дела за трагичниот настан : Hadashi no Gen (Босоногиот Ген) од Кеиџи Наказава (Еве една цртана верзија).

За време на годишнината на бомбардирањето, јапонскиот пејач Масахару Фукујама (福山 雅治) за прв пат јавно призна на неговата радио програма дека неговите родители го преживеале бомбардирањето. Овој настан ги поттикна луѓето да размислуваат за општествената дискриминација на која биле подложни со години жртвите на бомбардирањето (被爆者 хибакуша) и нивните роднини и која спречила многу генерации на хибакуша да ја кажат вистината за своето потекло. Еве сведоштво на еден блогер.

また、被爆2世、被爆3世であることをずっと言えなかった人もいるだろう。ただし私もそうだったのだが、この発言が大きく報じられたことに違和感を感じた のもある。被爆した方への差別があるという認識はこの広島都市圏には今はないし、少なくとも広島市近傍ではそのような選別は無意味であると考える。今、も しあればそれはただひたすらに悲しい。ただし、被爆が元で健康を害された方が結果的に被爆による健康被害を元に社会から疎んじられたと言うことは正直ある のだろう。被爆者への偏見や、同じ日本人の中でも感じ方に温度差があるなら残念である。

核爆弾による被曝では、直接的な外傷のみならず、深刻な外傷が見られなくても脱毛、出血、下痢や嘔吐、慢性白血病、甲状腺がんなど発症する割合が高くなるといわれ、これを原爆症という。被爆者の子は「被爆2世」、その孫は「被爆3世」と呼ばれるが、遺伝的健康障害が現れやすいと言われているもののでも科学的な立証はされていないし、追跡調査も実施中じょうたいらしい。そもそも、これ以前に症例があったとは思えず、原爆症によるメカニズムがわからない時代は、相当これらの誤解などは在ったと思う。

Девојката на мирот во Нагасаки. Слика од корисникот на Flickr, Kamoda

Не заборавајќи го искуството со атомското бомбардирање, многу луѓе во Јапонија ги поддржуваат анти-никлеарните мерки на земјата. Сепак, неодамнешните вести дека во минатото Јапонија тајно дозволила транзит на американски нуклеарки во земјата, ги разлути оние кои сè уште го ценат тројниот анти-нуклеарен принцип усвоен во вид на резолуција во 1960-тите години.

Еден блогер на Canada de Nihongo, обвинува некои политичари за нивниот амбивалентен став кон позицијата на Јапонија како земја која не поседува нуклеарно оружје.

日本には非核三原則があり、核兵器を「持たず、作らず、持ち込ませず」と決められている。現在の日本は核兵器を保有してい ないと信じられているが、法制化されていないため、１年以内に保持国になるのではないかとも言われている。過去、空母ミッドウェーなどの米軍の艦隊によっ て日本国内の米軍基地の港に持ち込まれたとの疑惑もある。秘密裏に米軍による核の持ち込みを日本政府が許可しているという噂も絶えない。

非核三原則についての考え方も、麻生バカ太郎首相と鳩山代表の間には大きな違いがある。麻生は外務大臣のときにも、日本は核を持つべきだと発言した 中川昭一の発言を擁護して、野党から外相としての不信任決議案を提出されたことがある。つまり、非核三原則については否定的な考えを持っているように思え る。

Како што изјавува Hiroseto, градоначалникот на Хирошима, г-дин Акиба, ја изрази својата поддршка на Обама на годинешнава Декларација за мир, осврнувајќи се на говорот на претседателот на САД, кога во април годинава, тој изјави дека САД „ќе преземе конкретни чекори за создавање на свет без нуклеарно оружје“.
Ова се последните редови од Декларацијата (Можете да ја најдете целата преведена верзија на веб страницата на Chugoku Shimbun)

Ние ја имаме моќта. Ние ја имаме обврската. И ние сме Обама мнозинството.
Заедно, можеме да ги укинеме нуклеарните оружја. Да, ние можеме.

Со цел да се постигне „свет ослободен од нуклеарно оружје“ до 2020, Хирошима и Нагасаки во 2008 година станаа промотори на заедничкиот протокол Хирошима Нагасаки, кој претставува дополнение на пактот за неширење на оружје.

Ловењето на китови е античка традиција во многу земји каде што рибарството е основна активност. Јапонија е една од земјите кои се имаат занимавано со ловење на китови веќе неколку илјадници години. Сепак, во 1980-тите, потребата да се прекине со неселективното убивање на животните од видот Cetacea ја поттика меѓународната заедница да интервенира и да постави правила кои треба да се следат за се заштитат видовите од истребување.

Комерцијалното ловење на китови е забрането во Јапонија од 1986 година, кога стапи во сила мораториумот на Меѓународната комисија за ловење на китови (International whaling commission- IWC). Дозволено е само ловење за научни цели. Но, организациите за заштита на животната средина и земјите кои се против ловењето на китови сметаат дека ова е само обична замка за да се продолжи со комерцијалното ловење, како што на кратко пишува matumo :

1982年の今日、国際捕鯨委員会で1986年からの商業捕鯨全面禁止案が採択されました。日本では、約８０００年前の縄文時代からから捕鯨が行われていました！
また、長崎県壱岐市の原の辻（はるのつじ）遺跡からは弥生時代の捕鯨の跡が出土しています。
現在では、調査捕鯨のみが許可されていますが、調査の名目で、捕獲されたクジラが食用になったりしています。

Месо од кит. Слика од корисникот на Flickr, Gilgongo

Лани, во јули, двајца членови на организацијата Greenpeace Japan беа уапсени за крадење на кутија месо од кит од флота за ловење на китови за научни цели. Тие го дадоа месото на јавниот обвинител во Токио за да се разоткрие скандал со шверцување на месо од кит.
Еден блогер ги објави зборовите на еден од испрашуваните членови, Јаниши Сато:

佐藤さんの話に戻るが、敗戦直後の日本人の栄養補給のため、マッカーサーが日本の南極捕鯨をOKした。我々の年代は良く知っているが、小学校の給食に鯨肉がよく出てきたものだ。
１９８０年代になって鯨の乱獲から南極が鯨保護区になり（種の保全）、商業捕鯨が禁止となったが、日本はその取り決めを拒否した.

そして日本は「調査捕鯨」という名目で今でも年間１４００頭獲ってる。（実質は商業捕鯨）
しかも水産庁が「共同船舶株式会社」という会社に調査捕鯨を委託し、年間１２億円の助成を出している。（国営事業）
調査捕鯨の内部告発として「捕鯨ノルマがあるが、もともと捕獲した鯨をすべて曳船できず”獲っては捨てる”を繰り返している」という。（驚）

Сато-сан, кој може заедно со својот соучесник да се соочи со 10 години затворска казна за кражба, пишува за ова во својот блог.

日本では多くの人が、「クジラが魚を食べすぎて私たち が食べる魚が減少している。クジラは間引いたほうが良い」というプロパガンダを信じていると思います。このプロパガンダは日本鯨類研究所が長年にわたって 使ってきた（*1）ものですが、昨年、国際自然保護連合（IUCN）がそれを否定する決議を採択したこと（*2）や、海外の科学者らがこの議論を批判して いるのを意識したのでしょうか、森下氏はこのプロパガンダが科学的に結論づけられたものではないと明確にしたのです。

[…]

この日、オーストラリアのギャレット環境相は、南極海 におけるクジラを殺さない科学調査を2009年から2014年にかけて行う計画を発表しました。この計画は、あらゆる国の科学者の参加を促し、毎年IWC 科学委員会からのアドバイスを受けながら計画を調整していくという点で、日本の調査捕鯨の進め方とは大きく異なります。

[…]

日本は、この調査提案に参加を表明していません。しか し、本当に日本が南極の鯨類調査に真剣であるのなら、クジラを捕殺しないこのような調査に参加し、南極で捕獲しなければならないクジラの数を減らしていく という姿勢が求められるでしょう。そうでなければ、「調査捕鯨」の目的が科学調査以外にあることが明白になってしまいます。

（1）「クジラが食べているのはサンマやサケ、スケトウダラなど、人類が漁業資源として利用しているものも多く、その量は世界の漁獲高の3～5倍。人類の食料となる水産資源への影響は絶大です」（日本鯨類研究所パンフレット「クジラの調査はなぜやるの？」）
（2）IUCN「鯨類と漁業の関係に関する決議」 (PDF)

На почетокот на годината, „The Cove“ , документарец за истражување на проблемот со ловење на китови на филмскиот фестивал „Санденс“ја доби наградата од публиката. Ekojin споделува детали од филмот:

和歌山県東牟婁郡太治町（たいじちょう）。
今後この漁業の町が、日本国内で大きな注目を浴びることになるかもしれない。
アメリカのサンダンス映画祭で2009年度観客賞を受賞したのが、「The Cove」（入り江）。
「反捕鯨」のドキュメンタリー映画らしい。

伝統的にクジラ漁で栄えたこの町で、密かに年間20000頭ものイルカが殺されており、鯨肉として売られている。
さらに、その肉にはメチル水銀などの有害物質が検出されており食べるのに適していない。
のみならず、そのイルカは海外向けに闇取引されている。
これらの「事実」を多くの日本人は知らされていない。
開放的な民主主義国であるはずの日本に厳然と存在する「暗部」だ、、、
というのが主旨らしい。　どうやら。

Трејлер од The Cove.

“Во твоето небо колку месечини лебдат?. Ова е клучната фраза во 1Q84 [јапонски], Ichi Kew Hachi Yon, (Q на Јапонски се чита исто како 9), новото 2 поглавје од романот на познатиот писател на бестселери Харуки Мураками, кој за помалку од две недели продаде повеќе од 960.000 копии.

1Q84.од корисник на Flickr

Благодарение на вештата и тивка промотивна кампања, во која беа објавени единствено насловот и датумот на издавање, само тие што ја купија книгата дознаа каков свет им припремил Харуки овој пат.

Книгата наскоро ќе биде преведена и на други јазици, а во меѓувреме некои јапонски блогери, кои ја прочитале во неколку дена, дебатираа за долго очекуваната новела.

Фушиги го цитираше Мураками кој во интервју за магазионт Време, минатиот септември го кажа следното:

Ја пишувам книгата скоро две години и ќе биде најголемата книга што сум ја напишал.
Сите мои книги се чудни љубовни приказни. Ги сакам тие теми. И оваа книга ќе биде една долга, невообичаена љубовна приказна..

Но како читателите всушност ја интерпретираа приказната и што ги фасцинира најмногу? Подолу ви претставуваме неколку цитати од блогери кои ја анализираат атмосферата и пораката во содржината на 1Q84…трудејќи се да не навлегуваат во детали на истата!

Блогерот од Life is a MacGuffin се чини ја доловил мистериозната приказна на заплетот.

いやあ、面白かったです。ある意味で自分の期待を裏切るような方向に話がどんどん進んでいったんですけどね。もちろん村上春樹作品なので、普通のミステリーのように最後に全てがきれいに解決するわけじゃないと覚悟はしてました。

[…]

この作品では、2つの月が浮かぶ夜空が出てきたりして、虚構であるところはあくまでも虚構でしたけど、特定の団体（連合赤 軍、ヤマギシズム、オウム真理教、エホバの証人）や、若い女性作家に芥川賞を取らせようとするところ（綿矢りさor金原ひとみ？）など現実世界の事象を容 易に想起させる記述もありました。そういう虚構と現実のバランスがすごくよかったです。

Како во коментарот погоре, многу читатели забележуваат значајно влијание во новелата на „новите“ религии и врската помеѓу нив, за кои Мураками истражуваше при пишувањето на неговото научно дело Подземје во 1997.

Geiheimagent анализира што според него е безусловната порака во 1Q84.

もっと言ってしまえば、ポスト・オウム的な小説である。

[…]

また、治癒をとりあげて作品を眺めてみると、この作品全体が治癒の物語と呼ぶこともできよう。おそらくそれは斎藤環がうん ざりする類の典型的な「トラウマ話」と呼ぶことができる。このような物語は、言ってしまえば『リーサル・ウェポン』と同様だ。しかし、『１Ｑ８４』では治 癒が最終的な救済として描かれることはない。

[…]

とどまり続けることがこの作品のなかでは肯定されているのだろう。あちら側に足を踏み入れることなく、別な生き方を選択 することの可能性が提示されている、と言っても良い。全面的かつ最終的な救済はありえない。しんどいことは再びやってくる。しかし、それを受容しなけれ ば、また別な幸福の可能性もあり得ないものとなる。それは的を射た意見だし、同意もできる考え方だと思う。

Јуми51 ги повикува луѓето кои не ја прочитале книгата и не сакаат да ги знаат деталите да не го читаат коментарот понатаму. (Сепак бидејќи немаме намера да им откриваме на читателите ќе преведеме прочистени коментари)

下巻の最初の方で村上春樹自身が以前に、この１Ｑ８４について「恐怖」がテーマの一つとなる作品だみたいなことを言ってたらしい、ということを思い出して、納得した。
その恐怖って言うのも、派手なものじゃなくて、だんだんと得体のしれない何かが、自分を蝕んでいったり、身の回りにおかしなことを起こしたりする、っていう感じの「恐怖」。
映画で例えるなら「シャイニング」？
最近読んだ本で例えるなら「ねじの回転」？
主人公たちのまわりが少しずつおかしくなって、だんだんと親しい人がいなくなるあたり。
恐怖が忍び寄ってくる感じは印象的だった。

[…]

１Ｑ８４が今までにない、というか新鮮だなと自分が感じたのは「私には愛があります」みたいなことを言えちゃう主人公の存在。
大事なところで、そんなストレートで暗示的じゃないことを言う主人公は今までいなかった気がする。
１Ｑ８４の主人公は、そもそも女だし。

Помеѓу корисниците на сервисот за социјално обележување на сајтови Хатена произлезе крос-генерациска дебата за вредноста на уметност и културата општо. Дебатата започна од анонимен пост насловен: хм… Нели е чудна идејата дека ние мора да плаќаме за музика?, кој натера многу блогери да се запрашаат за потребата да се плаќа за нешто што се смета за уметнички продукт (песна, слика, видео итн.), особено сега кога бесплатните сервиси како Youtube или јапонскиот Niko Niko Dōga се достапни.

えーと。音楽にお金を払わなきゃいけないっておかしくない？
まあだってさ、ニコニコとかyoutubeとかちょっと見ただけでもオリジナル曲をタダで配っている人がいるわけ。
理解できないくらいそりゃあもういっぱいいるわけ。
タダで良いよって音楽が多数なのに、コンビニとかテレビとかでさんざん聴かされる音楽に金払えとかおかしくない？
あ、こういうこと言うとさ、「音楽家が生活できない」とか言う人が必ず出てくるんだけどさ。
良く考えると「音楽で生活できる」のがそもそも異常だったんじゃないの？
[…]
理想がどうとか言う前にさ、音楽でお金儲けしようって発想がさ、もう根本的におかしいんだよ。

iPod Shuffle 512MB. Од flickr корисникот purprin.

Овие зборови поттикнаа негодување од друг анонимен блогер , кој изгледа припаѓа на постара генерација и сѐ уште верува во идеалот „уметност за уметност“.

http://anond.hatelabo.jp/20090305221614
を読んで、高校生の妹に聞いてみたところ、完全に同意していてやばいなーと思った。

[…]

違うよ！と反論してみたのだが、よくわからない様子。
わかりやすくするためにいろいろ例えを出したのだが、それもだめだった。
・バレエ、歌舞伎、舞台、オペラなんかはどうなるのか→別にいらない。
・そうなると美術と芸術とか文化的なものがすたれていくよね？→衰退すればいいんじゃない？
と言っていた。

これからを担う若者たちがみんなこういう考えだったらマジで日本終わるなーと思った。
自分たちは何も文化を創り出さないくせに、文化を殺す方向にしか考えがいかず
その理由は、別に見てもしょうがない、という『必要でなければいらない』という発想。
何故文化的なものにお金を払うことに対して積極的ではないのだろう？
不況もあるとは思うが、そんなこといってたら不況ならば文化は廃れて当然なのか、というお話になってしまう。
なんでだろう？

Пооптимистички размислувања дојдоа од друг коментатор.

バレエ、歌舞伎、舞台、オペラを初めとする文化的なものが、
今日を生きるのに精一杯でリストラされないか心配している大衆に理解できるわけがない。
理解できなくて良い、それでも文化は廃れない。
昔も今も、タダでも、わずかな金額でも、それなりの音楽や絵画などの文化は見れたり手に入ったりする。
本当に良いものが見たいと思う人はそれなりのお金を払うだろう。

Download play. Од Flickr корисникот ysano.

За крај, блогерот he-na-he-na се прашува дали влошувањето на економската ситуација ќе создаде културен јаз, покрај социјалниот, кој веќе е доста застапен во повеќето земји.

金払ってでも自分の教養を高めようとする層と金払わずに楽な方に流れる層とに分離して、新しい格差が生まれるんではないかと思った

[…]

これから先、自分の興味ないものにお金を払わない・興味があってもお金を払わない層が「ネオ富裕層・ネオ知識層」として政治・経済・文化をリードしていくようになるのならば、「それが時代の流れです」と言い切っていいだろうし、お金を払うのは一部の物好きな道楽者という扱いになっていくのも仕方のないことだと思う。
[…]
でも、今までと同じように「お金を持っている者こそ教養に対して積極的にお金を払うべき」という考えの人たちが世の中を引っ張っていくのなら、お金を払わない人は流れに沿わない異端者であり、知識階級の最下層として白い目で見られてもおかしくはない。
[…]

[…]

どちらにせよ、ネットが普及して文化のあり方・著作権のあり方が問われるようになったことで、どちらの流れに傾くか決まる分岐点がすぐそばにまで近づいているのは間違いないと思う。

Една од најстарите професии во Јапонија, гејшите, се мајстори на сите видови на вештини, од музика до поезија и од традиционални танци до конверзација. Но денешните гејши прават повеќе од тоа. Како што гејшите во античките времиња ги забележувале случувањата од секојдневниот живот  и мислите во своите дневници, модерните маико (ученичките гејши) и гејша уметниците денес пишуваат дневници исто така. Денес, како и да е, тие имаат можност да ги делат со своите клиенти и фанови, поставувајќи ги онлајн во своите блогови.

“Се бара гејша” (芸者さん募集中) е насловот на еден оглас поставен на блогот на гејша-куќата Чикада (芸者置屋　千佳田のブログ) пред неколку месеци:

“Како можам да станам гејша?”
Ова е најчесто поставувано прашање, затоа што патот до станување гејша е нејасен за многумина. Всушност, нема потреба да имате некои особени  “квалификации”. Исто така нема ограничување на возраста.
Она што ви треба  се „манири на човечко суштество“ и  „искрено срце“. Можете да научите  колку што сакате за манирите подоцна, но минимум ниво на манири кое се бара од гејша е поинакво од тоа на обичните луѓе.
Откако ќе поминете основно интервју за да станете гејша, вие ќе бидете целосно обучени за манири така што ќе дознаете сè за нив.  Ќе научите широк опсег на основни работи: како да сместите мажи и луѓе кои се постари од вас на пиедестал и како да одговарате и да зборувате правилно. Се вели дека духот на гостопримството се одразува во чувството за убавина на Јапонците и длабоко е под влијание на вродениот талент и вкус.

人気の舞妓さんも登場＝芦原温泉で奉納の踊り поставено од (C)ふるさと福井ビデオレター

Користејќи ги потенцијалите на интернетот, гејшите сега можат да ги зачуваат своите традиции дозволувајќи други луѓе (нивните муштерии и фанови и други корисници на интернет) да дознаат за нив онлајн, оживувајќи ја оваа уметничка професија која многу луѓе, особено во странските држави, веруваат дека му припаѓа на минатото или на Јапонија од „разгледниците“ или дури погрешно ја сметаат исто што и проституцијата.

За да ја расчисти оваа забуна околу улогата на гејшите, еве како Сакуказу (さく一), на блогот на гејша-куќата Кита Шинчи (北新地), на која таа и припаѓа, ја опишува работата на гејшите и што е тоа  “чајџилница”:

Професијата

Како што можете да претпоставите од името [геј: уметност, ша: личност], ние танцуваме како гејши или свириме на шамисен [традиционален жичен инструмент] на приватни забави, но ние исто така разговараме со клиентите и креираме атмосфера за да ги забавуваме. Во основа, работата на гејшата е да го води шоуто.

Чајџилницата

Иако ние ја нарекуваме “чајџилница“, тоа не е продавница која продава чај.
Малку е комплицирано да се објасни што точно е, но во “чајџилницата” клиентите доаѓаат за да бидат во друштво на гејшите и да уживаат во забавата…
Или може клиентите да побараат од нас да организираме забави и настани за нив и да поканиме и други гејши да ни се придружат.

Распоред на на геико и маико банкетите во Кијотo.

Сакура (さく良), од истата гејша-куќа како Сакуказу погоре, ни објаснува како читањето на блог на друга гејша бил стартот на нејзината кариера во тој свет:

Уште откако бев средношколка отсекогаш сакав да станам маико, но маико може да се стане само ако си на возраст помеѓу 15 и 20 години. Јас сфатив дека сакам да бидам маико кога имав 17 години и моите родители апсолутно инсистираа прво да го завршам образованието.
Јас се обидов да стапам во контакт со неколку гејша куќи и организации во Кијото, но единствените одговори што ги добивав беа “невозможно!”или “Само ако започнеш како маико”.
Tогаш се откажав и започнав нормална работа, но… не, не можев да се предадам. И токму кога размислував за друго начини како да го направам тоа… најдов одреден блог.
Тоа беше блогот на една постара гејша која најпосле ме внесе внатре.
Не можев да им поверувам на очите кога сфатив дека има геико во северниот дел на Шинчи, една област полна со класични клубови. И кога ги видов нивните фотографии во оние раскошни кимона…тоа беше љубов на прв поглед!!
Па така ги замолив да воспостават контакт и да се сретнат со мене (не можев а да не се чувствувам засрамено, покрај така убави жени, прашувајќи се себеси, “Ќе прифатат ли овде млада девојка како мене?”).
Тие ме примија како помошничка во таа прекрасна чајџилница и така јас станав Сакура, геико.

Една друга гејша, Наосузу (尚鈴), ги објаснува на типичен Кијото дијалект триковите на продажбата, на страниците на нејзината официјална страница:

Маико ја средуваат косата користејќи ја само својата природна коса.
Бидејќи ја носат истата фризура една или повеќе недели, тие спијат на тврди перници и никогаш не го менуваат стилот на фризурата, дури и во деновите кога не работат.
Сепак, јапонскиот стил на геико фризура е перика и со тоа е прилично поинаква фризурата.
Маико се попопуларни од геико, веројатно затоа што нивниот имиџ е поблескав, но геико се вистинските ѕвезди на гејша кварталите. Тие им овозможуваат на своите муштерии пријатно време и ја анимираат сцената. Тоа го очекуваат муштериите од нив и, се разбира, се очекува тие да танцуваат, да свират инструменти  и да пеат подобро од младите маико. Не е така лесно.
Да не кажам дека е особено стресна работа, но тоа е уметност која мора да се култивира малку по малку, низ секојдневни лекции и забави.
[…]
Постои возрасна граница да се биде маико, но гејша е доживотна професија.
Во денешно време, жените зборуваат за  “вештини кои се продаваат”.
Па така, геико се на еден начин пионери во оваа идеја. Додека тие ги искористуваат нивните женствени таленти, тие се исто така во состојба да работат целиот свој живот и моето мислење е дека, тие се вистински “жени кариеристки”.

Ичимаме (市まめ) е популарна маико, чиј блог беше погрешно цитиран како прв во жанрот од страна на неколку странски весници затоа што е пишуван исто така и на англиски јазик, порано пишуваше за нејзината работа и нејзиниот приватен живот. За жал, минатата година таа одлучи да не продолжи со нејзиниот блог. Некои од нејзините постови, како и да е, се уште остануваат  онлајн:

Јас имам барем два слободни дена во месецот.
Како и да е, за време на моите слободни денови, јас понекогаш волонтерски посетувам забави, па така најчесто ја држам косата во маико стил дури и во тие денови.
Кога ми е косата средена во слободен ден, јас излегувам надвор облечена во кимоното што го носам за време на часовите.
Понекогаш, кога ја пуштам косата, излегувам во алишта што ги носи западниот свет.
Јас многу ретко носам западен стил на алишта во моите слободни денови и најчесто ги поминувам слободните денови со моите пријатели, одиме на шопинг или зборуваме за многу работи додека ги јадеме нашите омилени слатки работи.

Како доказ дека блоговите станаа дел од работата за многу гејши од почетокот до самиот крај на нивната кариера, Онсен гејша (温泉芸者), објавувајќи го своето пензионирање во нејзиниот блог Онсен Гејша но Кокоро но Хикидаши (温泉芸者のココロのひきだし), сумираше пред неколку месеци што значеше за неа да биде геико:

Јас се извинувам за неочекуваната објава, но јас ќе се пензионирам, па затоа одлучив да престанам да внесувам нови информации во овој блог.
Јас започнав како геико доцна, кога имав 20 години и оттогаш поминаа 16 години, помалку од 4 години откако го започнав овој блог…
Имам многу работи да кажам и тоа не може да се искаже со неколку зборови, но моето најголемо богатство е врската што ме поврзува со луѓето што ги запознав.
Она што ме прави најсреќна  што бев геико, е тоа што имав прилика да се развивам како човечко суштество и јас сум им благодарна за ова на господарката (учителката) и на останатите колеги од гејша-куќата на која и припаѓав. Но, најмногу, јас сум им благодарна на многуте клиенти што досега ги запознав.

Благодарност до Ајеша што ни ја предложи оваа тема.

Г-8 самитот во Тојако, Хокаидо [ја], заврши на 9 јули по три дена состаноци, оставајќи горчина за некои блогери во Јапонија. Со вкупни трошоци за организација и обезбедување доволни за да се третираат милиони ХИВ пациенти и со протести од илјадници фармери и активисти од целиот свет, настанот не помина без контроверзии.

Г-8 Самит – новиот Читосе аеродром (од Фликер корисникот мујитра)

Многу блогери го поставуваа прашањето за високите трошоци на настанот, истакнувајќи колку не е наклонет кон животната околина. Блогерот гори, од друга страна, смета дека некои од резултатите од Г-8 самитот се позитивни:

何しろ討議する項目が山積しており、わずか3日間で各国のトップが話し合ってもなかなか纏まる話ではないと思うが、それでも「拉致問題」と言う文言が首脳 宣言に載ったり、ジンバブエの不当な大統領選挙問題等にも共同声明のなかで、批判される事は国際的な見地から見た正しい意見として当事国にプレッシャーを 与える事になり良いことだと思う。

今回の重要なテーマである、室温効果ガス問題では2日目のG8の中で討議され、福田さんは長期目標を2050年までに５０％削減を決めたい意向であった が、アメリカの提案では、「大量排出国（中国・インド・ブラジル等）抜きの討議は無意味だ」と言う意見で賛成が得られなかった様で、私も当然の事であると 思う。

[…]

しかし、兎も角、削減努力に対する必要性は各国とも同じであるから3日目の会合こそ大量排出の当事国が、同じテーブルに就いて、話し合いが出来るスタートラインに揃ったところであると私は思うのである。

Оксфам Г-8 големи глави на изведбата на Големи букви (од Фликер страницата на Оксфам)

Блогерот јг96акг, ја истакнува иронијата на вечерата на Г-8:

環境問題、地球温暖化対策、原油高騰、食料危機、北朝鮮の核問題などなど話し合われたようですが凡人の私にはどのような実効性が有るのか全く分かりません。

あるメディアが食料危機の会議場で山ほど盛られた食膳に、あんなご馳走を食べて食料危機に餓えている人間の気持ちが理解できるのかと批判していました。

各国を代表して出席しているのだからどんな贅沢な食事をしょうがどうでも良いことだが世界各国一人一人の命の尊厳が図られる形になって欲しいものです。

Мировниот марш за Г-8 (од Фликер корисникот скасуга)

Блогерот мкј2 исто така пишува за гозбата на Г-8 и вели:

各国の首脳が食べるディナーの話題。
地元の食材をふんだんに使ったメニューでカニだのアスパラだのいいもの使ってまっせっつー。

[…]

別に食い物にいちゃもんつけてるわけじゃない。
食い物に始まり、警備だのなんだのに多額の血税が使われる。
それはいい。
世界のＴＯＰが雁首そろえて諸問題を話し合うっていうんだから。

ただ。
頼むよほんと。
これだけの金かけて、手間かけて、ガソリンが安くならない、食品の値段が下がらない、なんてことになったらどう責任取るんだ。

Тајоко од прозорец од хотелот Виндсор (каде се одржуваа состаноците од Г-8 самитот, од Фликер корисникот веројама)

За крај, блогерот фокпактсуен дава необичен предлог:

四国や九州からの警察の動員２万人余。……で地球温暖化が主要議題、ならこのサミット開催こそ「地球に優しくない」のが事実。もう国連活動に収斂されてい いのでは？　テロ襲撃が危険視されるなら各国首脳が一同に介せずSkypeで会議すれば良し。会場からほど遠き農牧地帯で120名のサミット反対デモにデ モ参加者上回る数の警官が防備。異常。

За повеќе фотографии од протестите за Г-8 погледнете го профилот на Фликер корисникот Повлес.

Член на Либералната демократска партија и поранешен генерален секретар Коичи Като предизвика остри реакции од блогерите [ja] и на 2канал [ja] со коментар кој го даде на 7 јули. Во коментарот, Като го поврза застојот на преговорите помеѓу Јапонија и Кореја со владината одлука во 2002 да не ги врати 5те јапонски жители кои беа киднапирани во Северна Кореја, откако тие беа донесено само на кратко време во Јапонија од Северна Кореја. Киднапираните беа дел од група на јапонски граѓани кои беа киднапирани од Северна Кореја во доцните 1970ти и раните 1980ти, од кои повеќето се исчезнати до овој ден.

Според извештајот [ja] кој е цитиран на блогови и форуми, за одлуката од 2002 да не се вратат киднапираните во Пјонгјанг, Като коментирал дека: „(Беше тажно дека) доколку беа вратени, Пјонгјанг ќе ги убиеше, но ова е она по што се разликува мојот политички став (од оние политичари како Абе Шинзо). Не постојат причини за да веруваме дека тие ќе го направеа тоа.“

Блогерот јиеку на редок метал одговара:

Читањето на овој напис ме прави навистина бесен.
Што и да се каже, киднапирањето е криминален чин.

Како што вели еден од членовите на фамилиите на киднапираните жртви:
„Прашањето на киднапирање е едноставно. Тоа е криминал.“
Повеќето граѓани го третираат киднапирањето како криминал. Дали јапонските политичари ги сметаат жртвите [на киднапирање] само како политичка алатка?
Сепак сега, вие не сте се ни обиделе да ги спасите овие јапонски граѓани од злосторството [на киднапирање], па за што зборите Като?

Блогерот кисарагијајои853 прашува:

Како човечко суштество, зарем не се срами?
Дали политичарите ќе направат нешто, дури и да стојат и да гледаат некој како умира, доколку е во национален интерес?

Некои беа многу концизни во своите пораки. Блогерот јошиказу53тојошима реагира на вестите во два реда:

Престани, ти си предавник на земјата!
Напушти ја земјата!

На Чхулху ин д Вотер, друг блогер ја нуди оваа перспектива, извлекувајќи споредба со киднапирањето на јапонскиот лет 351:

Се прашувам дали Коичи Като (нема ни да ја вклучам неговата титула) ќе може да се соочи со киднапираните жртви или нивните фамилии и да ги направи истите забелешки. Доколку навистина се потребни жртви во преговорите со Западна Кореја, тогаш зошто не ја понуди неговата фамилија? Кога беше киднапиран јапонскиот лет 351, заменик министерот за транспорт Шинјиро Јамамура се понуди себеси во замена за заложниците. Доколку на ист начин, Коичи Като ја понудеше својата фамилија, претпоставувам дека ќе беше во можност да си го покачи рејтингот како политичар. Да се направи нешто вакво, да се жртвуваат немоќни жртви на киднапирање од место на безбедност и сигурност, е навистина подло.

На 14 јуни, земјотрес со јачина од 7.2 степени според Рихтеровата скала го погоди регионот Тохоку во Јапонија. Во Ивате и Мијаги, најтешко погодените области, потврдено е за 10 мртви, неколку десетици исчезнати и повеќе од 200 повредени. Иако бројот на починати е релативно мал, со оглед на тоа што областите во близина на епицентарот најчесто се планински, нивото на земјената акцелерација за време на саботниот земјотрес беше регистриран на 4,022, највисоко досега забележано во Јапонија.

Видео снимено на 16ти јуни од хеликоптер од промените по лизгањето на земјиштето предизвикано од земјотресот во провинциите Ивате-Мијаги (Маиничи)

Блогерот мику пишува:

Мојот град беше силно погоден од потрес од повеќе од 6 степени, но моите родители и браќа се добро. Патиштата и железничките линии не работеа, па беше добро што успеав да ги контактирам. Всушност јас разговарав со моите родители на телефон кога се случи земјотресот. Можев да слушнам тропање на другиот крај од линијата и знаев дека паѓаа работи. Беше чудно чувство да се слушне името на местото каде растев кога гледав телевизија. Дознав дека мојата баба, од страна на мајка ми, била повредена и бев навистина загрижен.

Блогерот шинамон го опишува своето искуство од земјотресот:

Ова утро јак земјотрес погоди неколку области вклучувајќи ја и префектурата Мијаги, каде што живеам јас.
Во тоа време, бев на платформата на станицата Сендаи, го чекав шинкансен возот за Токио.
Потресот беше многу јак и јас бев многу исплашен.

[…]

Ми изгледаше дека шинкансен [воз куршум] нема да тргне, па се откажав од моето одење во Токио.
Одлучив да ја напуштам станицата и да одам директно во мојата канцеларија. Во мојата канцеларија има студенти, со пола работно време, кои доаѓаат на работа дури и за викендите.
Кога дојдов до такси терминалот, насекаде имаше расфрлено делови од скршено стакло.
Ми изгледаше како стаклените прозори од повисоките катови на хотелот да беа искршени и паднати.
За среќа, никој не беше повреден.
Зградата во која е мојата канцеларија беше неоштетена и студентите беа добро.

Префектурата Мијаги е место кои многу често е погодено од земјотреси.
Меѓутоа, епицентрите најчесто се лоцирани по крајбрежјето на Мијаги или Ивате.
Нема многу од нив кои што се случуваат во внатрешноста, иако мислам дека имаше земјотрес во внатрешноста кој беше измерен под 6 степени по сеизмичката скала пред неколку години.

Исто така, познато е дека постојат 90% шанси Мијаги да биде погоден од силен земјотрес во наредните 30 години. Мислам дека денешниот земјотрес не беше тој.

Блогерот симату го опишува своето искуство од земјотресот:

Како што поминува времето, големината на штетите беше позната. Бев зачуден и исплашен бидејќи цела планина се имаше урнато.
Она што не можам да престанам да го мислам е што би се случило доколку Токио го погоди земјотрес од истиот размер.
Само помислата на тоа ме плаши. Ми останува само да се молам дека земјотрес со епицентар во Токио нема да се случи.
Исто така, се надевам дека луѓето кои беа погодени од земјотресот ќе можат наскоро да им се вратат на своите нормални животи.

Напад со нож во областа Акихабара во Токио, според извештаите на новинските агенции, беше извршен од страна на 25 годишниот осомничен, Томохиро Като, во кој животите ги загубија најмалку седум лица, а уште повеќе се повредени. По се изгледа осомничениот удрил со два тона изнајмен камион во пешаци на раскрсница блиску до станицата Акихабара и потоа започнал да ги напаѓа очевидците.

Инцидентот се случи на годишнината на сличен инцидент во Јапонија. Пред седум години на истиот ден Мамору Такума во основното училиште Икеда во Осака уби седум деца.

За листа со написи, информации и фотографии за прободувањето, погледнете го Акибаблог [ja]. Вообичаено, форумите се преполни со коментари [ja], а на блогот ИКИНОХ [ja] има детално опфаќање на инцидентот од Твитер. Блогерот каватасо објави многу фотографии [ja] и даде детална слика за нивното искуство од тоа што се случи:

Денес, само што се вратив од Такасаки дојдов во Акихабара. Сѐ уште беше 11 часот и Хокотен сѐ уште не беше отворен, па затоа отидов во Линукс кафето, спремив неколку слајдови и направив неколку други работи.

Се концентрирав на мојата задача и не забележав дека луѓето околу мене почнаа да прават врева, но тогаш поради некоја причина тие ги затворија ролетните на кафето, додека сѐ уште беше отворено.

Кафе Линукс (во Акихабара) со затворени ролетни, фотографија од Каватасо

Си помислив дека нешто мора да се случило, а имаше и гласини во кафето дека се случува напад на улица, дека има луѓе кои загинале, дека напаѓачот сѐ уште не е уапсен и дека затоа ги затвориле ролетните.

[…]

По кратко време пристигна информација дека напаѓачот е уапсен и во овој момент други медиуми сѐ уште ја немаа оваа информација, па изгледаше како сѐ уште да ги составуваат извештаите. Гледавме внимателно уште некое време и неколку медиуми објавија дека напаѓачот е уапсен. Атмосферата, внатре во кафето, започна да се смирува.

Ролетните на кафето беа сѐ уште затворени, но помислив дека засега тоа е добро, ги спремив моите работи, ја земав камерата и го напуштив кафето. Продавниците кои се на истата улица како Линукс кафето беа отворени како и вообичаено, но изгледа и ролетните на Софмап, кој има влез од главната улица, беа затворени за секој случај.

Толпа од луѓе и амбулантна кола, патрола, фотографија од Каватасо

Отидов на главната улица и како што очекував, имаше толпа од луѓе, но исто така имаше амбулантна кола и полиција, кои не ги очекував.

Вистинската точка каде што се случил инцидентот по се изгледа е центарот на раскрсницата и таа беше комплетно запечатена.

И таму, се разбира, имаше многу полицајци и персонал од прва помош, но она што ми остави впечаток беа чевлите и разните лични работи кои беа расфрлени низ улиците.

Многу полиција и болничари, фотографија од Каватасо

Блогерот зун00340 беше на местото на настанот и објаснува што се случило:

Денес се случи масовен инцидент со прободување во Акихабара. Тоа беше трагичен инцидент кој што ме шокираше, но всушност во време на настанот случајно се најдов во близина.

[…]

Кога се случи настанот, одев кон станицата и затоа всушност не го видов инцидентот, на почетокот имаше гласен звук, како кола да удри во нешто. Сообраќајна незгода? – погледнав преку моето рамо и во тој момент слушнав некој како извикува со чуден глас, „Ова изгледа опасно, да се тргнеме оттука побрзо!“ Кога ќе размислам за тоа сега, одлуката на мојот пријател беше точна.

Имаше различни контрадикторни информации кои доаѓаа од областа каде што се случи инцидентот, луѓето бегаа (повеќето луѓе), додека некои љубопитни надгледувачи се собираа, тоа беше ситуација на голема паника. Луѓето кои имаа мали деца со себе можеби беа во поголема опасност од луѓето кои се собираа за да видат [на местото], бидејќи ги туркаа луѓето со неверојатна сила за да дојдат до местото на настанот.

„По се изгледа е испуштен сарин гас“
„Има напаѓачот со нож“
„Терористичка бомба?“

Имаше разни гласини и шпекулации за настанот, но за состојбата немаше доверливи информации и тоа беше навистина заплашувачки.

Фотографија од Каватасо

Камионот. Дали земаат отпечатоци од прсти? Фотографија од Каватасо

Блогерот јонеками, кој беше на местото на настанот кога се случуваше нападот, напиша:

Во тоа време бевме во продавница на таа страна од улицата. Кога ја напуштивме продавницата, имаше крв насекаде. Кога полицијата го фати осомничениот, имаше дамки од крв од прободувањето.
Доколку заминевме неколку минути порано… застрашувачки е и да помислам на тоа.
Никогаш не може да знаеш што може да се случи во животот.

Фотографија од Каватасо

Изнајмениот камион на осомничениот. Фотографија од Каватасо

Блогерот јоро исто така беше во близина на настанот и објаснува:

Кога се случи настанот, мојата жена и јас и нашиот трет син бевме во Акихабара и одевме или кон Јодобаши или Икебукуро со кола. Поради ова, ние всушност не бевме сведоци на инцидентот, бевме малку оддалечени од точната локација. Но, тоа е место каде во последно време одам многу често, и поради оваа мала разлика ми изгледа како да успеав да избегнам контакт за влакно.

Блогерот јадогава, кој пристигна на местото веднаш откако се случи инцидентот, ја опишува сликата:

Изгледа инцидентот се случил во 12:35, а јас бев на местото во 13:00.
Помислив дека е сообраќајна несреќа, но имаше премногу жртви за тоа, имаше многу полиција и покрај тоа многу луѓе добиваа срцева масажа, а болничарите беа избезумени. (Имав слично искуство со ужасна атмосфера на работа и беше такво чувство.) Сфатив дека очигледно не е вообичаен инцидент, дека „нешто незамисливо се има случено, можеби терористички напад или нешто како уличен масакр“, па го напуштив местото и се упатив дома.