На 24 декември, 2008 се случи претставувањето на промоционалниот спот за Македонија – „Македонија вечна (Macedonia Timeless)“.

Видеото е во сценарио и режија на Милчо Манчевски и негова цел е да го промовира туризмот во Македонија. Видеото ќе биде прикажувано на CNN и неколку други земји на осум различни јазици. Исто така креирана е и специјална страница (www.macedonia-timeless.com) со цел да ја поддржи кампањата.

Видеото е објавено под лиценца од Криејтив комонс Наведи извор-Без адаптирани дела 2.5 Македонија и им овозможува на корисниците да го превземаат и објавуваат видеото на други сајтови. Македонија е една од ретките земји која ги применува лиценците на Криејтив комонс во својата интернет промоција, иако многу земји ги користат сателитските телевизии за да се промовираат.

Видеото брзо стана вест на денот и многу од блогерите го објавија на своите блогови и ја коментираа промоцијата и веб-сајтот. Иако повеќето коментари на YouTube се позитивни, многу од блогерите имаа негативни импресии за видеото, особено откако ја дознаа сумата која е потрошена за неговото креирање (190 000 евра).

Кога видеото беше предложено на Кајмак.от многу од корисниците го коментираа. Некои од нив напишаа:

Перо:
Добар е спотот од уметнички аспект, но не и од суштински аспект. […]

Злочко:
Ни на мене не ми се допаѓа спотот. Доколку смеам да си дозволам да критикувам личност со реноме како Манчевски, ќе кажам дека не видов апсолутно ништо туристичко во спотот.
Каде е селскиот туризам, кај се насмеаните домаќини како пречекуваат туристи, каде е екстремниот туризам, каде се плажите…?

Инаку, секоја чест на моментот со книгата. Тоа ми се виде најинтересно.

Археоблог објави пост, инспириран од видеото, за ситуацијата со инкаминг (incoming) туризмот во Македонија:

[…] Ова е спот со кој би требало да се заинтересираат странците за Македонија како туристичка дестинација за да дојдат да ја посетат. Не ми смета толку што се премногу застапени мотиви од Охрид како и артефакти ископани во близината на овој град. Не ми смета премалку застапената исламската уметност и архитектура во Македонија. Ниту ми смета  тоа што на некој човек на кој му се непознати верските феномени во Македонија, многу е веројатно дека ќе добие погрешна слика за земја каде доминираат фреските и крстовите. Не ми смета дури ни што се многу работи прескокнати, оти за земја со богата традиција многу е тешко сето тоа да се смести во клип од 1 минута. […]

Она што ми смета е фактот кој вели дека во Македонија не постои  стабилна инфраструктура за инкаминг туризам. […]

Развигор го коментира видеото од друг аспект:

За мене е исклучително важно што дигиталните верзии од новиот видео-спот за промоција на Македонија се објавени под лиценца од Криејтив комонс.

Мислам (исправете ме ако грешам) дека е тоа прв пат во светот  една ваква работа на државно ниво да се објавува на интернет на ваков начин. А веројатно е и првпат еден режисер на такво ниво, со портфолио во кое стои и номинација за Оскар, да даде свое дело вака.

Кампањата на владата само што започна и ќе видиме дали реакциите на граѓаните се погрешни и дали видеото ќе ја постигне својата цел.

Ако македонските политичари не можете да ги најдете во нивните канцеларии, во министерствата или во партиските седишта, речиси сигурно ќе ги најдете на Интернет сајтовите за дружење. Голем дел од нив се присутни со свои профили на најпознатата светска веб-страница за дружење Фејсбук.

Ни македонските политичари не останаа имуни на Фејсбук вирусот. На оваа глобална мрежа за дружење се министерот за евроинтеграции Ивица Боцевски, шефицата на МВР Гордана Јанкуловска, министерот за информатика Иво Ивановски, поранешната лидерка на СДСМ Радмила Шеќеринска, министерот за странски инвестиции Веле Самак и неговиот поранешен колега Глигор Ташковиќ. За дружба на Фејсбук се и преговарачот за името Никола Димитров, лидерот на ДПА Мендух Тачи, ексминистерот за внатрешни работи Љубе Бошкоски, македонската амбасадорка во Хаг Шпреса Јусуфи, поранешниот министер за екологија од ДПА Имер Алиу, експремиерот Љубчо Георгиевски, шефот на НСДП Тито Петковски и поранешниот пратеник Филип Петровски кој важи за еден од најинвентивните фејсбукери.
[…]

Неколку блогери го објавија написот и ги оставија своите читатели да го коментираат. Блогот Комуникации објави пост во кој ги наведе своите аргументи за овој пост:

[…]

• класичните медиуми засновани на централизирачки принципи (центрите на моќ имаат нешто да ви соопштат) се уште не ја перципираат децентрализирачката природа на новите медиуми и немаат абер да зборуваат за тие теми. Од таму и ваква тема, „политичарите биле на Фејсбук“! Е голема работа што биле на Фејсбук. […]
• Она за што еден посериозен весник треба да пишува е како нашите политички елитистичари не ги користат потенцијалите на новите медиуми за комуникација со пучанството. Како и покрај толку материјални можности, советници, успешни примери од странцтво и слично, кај нас тоа некако е многу скромно, како да чекаме да ни дадат некој бенчмарк за пристап кон ЕУ да биде и користење на социјалните мрежи
• И конечно, last but not least, една благополезна споредба, дур Дора Бакојани социјалните мрежи ги користи за ширење на својата политика, нашите пак ги обичаат само како места за дружење. Податоците за тоа како Дора Бакојани е мошне добра сурферица (Flickr, Twitter, Facebook, Web Page…) се појавија на нeколку места во нашава онлајн сфера, но никој него исперципирса тоа како нешто посебно значајно, а јас си викам au contre, au contre…

На Антиблогот на Филип Петровски, кој исто така го објави написот од весникот, Ѓуровски го остави следниов коментар:

На политичарите, ваквите „профили“, „блогови“, „акаунти“, најчесто им ги одржуваат партиските послушници и секаква интеракција со нив е смешна и залудна.

Затоа не се лажете и „ложете“ ко млади мајмунчиња, затоа што наместо Шеќеринска или Брат Љубе, од другата страна сигурно е некој дечко што кога си ги врши обврските на профилот на својот наредбодавец сигурно се кикоти и се прашува - „Со кои дебили си имам работа“!

На Кајмакот беа дадени и неколку предлози за решавање на спорот за името со Грција кои произлегоа како идеја од написот:

Можеби Македонија2.0 не е лошо предлог име?

Меѓутоа, преку блогирањето, тие најдоа нова можност да се изразат, да ги споделат своите дела и да го промовираат овој интерес во Гватемала, особено преку поезија и кратки раскази и приказни.

Поезијата е пионер во уметноста на блогирањето, Пабло Бромо (Pablo Bromo) на неговата Bicicleta [шпански] блогира уште од 2005-та година. Други поети што блогираат се Алејандро Маре (Alejandro Marré) преку Marré v. Marré [шпански], Алан Милс (Alan Mills) и неговата страна revolver [шпански], Џерардо Сандовал со “Palabras Mayores” и Арнолдо Галвез (Arnoldo Gálvez) со “Tercer Perfil” [шпански].

Новелистот Роналд Флорес (Ronald Flores) има свој домејн, каде што покрај неговите дела можат да се најдат и критики, предлози, сугестии и дури и коментари за интернационално познати книги.

Секој четврток можете да ја прочитате и да дадете коментар на колумната на Маурис Ечевериа (Maurice Echeverría), млад, но многу успешен гватемалски писател – преку Buscando a Syd [шпански].

Можете да ги читате делата на Клаудија Навас (Claudia Navas) на овој блог Ordinaria Locura [шпански] или на колективен блог наречен Panoptico Literario [шпански], Винстон Гонзалез (Wingston González) [шпански] млад гватемалски писател штотуку го започна својот блог ALFILER [шпански], колективен проект за електронски книги и критики со блогот LIBROS MINIMOS [шпански](мали книги), каде што многу од писателите-блогери ги споделуваат своите публикации и дела и исто така коментираат на својот блог.

Тоа што е важно да се нагласи е употребата на технологијата и кибер-просторот, како пример блоговите за да се промовира културата, каде што можат да привлечат млади читатели и истовремено да ги споделат своите идеи со светот. Секој од овие автори има барем по една објавена книга и имаат по неколку награди за литература и книги. Тие ја користат блогосферата да ги споделат своите дела и се комплетно отворени кон критики за да развијат нова, слободна култура во Гватемала и да му дадат на светот до знаење што сакаат да направат со своите блогови.

Настанот започна на плоштадот на Скопје и вклучуваше сликање на платно од страна на група млади уметници, кое е посветено и инспирирано од овој ден. На блогот на Слободен софтвер Македонија, нејзините членови напишаа:

„Оптегнатото“ платно привлече внимание на плоштадот иако паралелно се случуваа повеќе настани на исто место. Сликарите веднаш се зафатија со работа и за кратко време free software се најде нацртано на платното.

Тие беа задоволни од реакциите на луѓето и настанот:

Разделивме информации на многу минувачи а некои од нив застанаа да постават прашања. Имаше луѓе кои дојдоа да постават конкретни прашања а повеќето со кои разговаравме имаа генерални прашања за настанот и активностите.

Се на се, настанот помина подобро од очекуваното. Претпоставувам дека дел од луѓето што навистина се заинтересираа ќе поминат некогаш на „Сподели знаење“ или „Сподели кино“ каде ќе можеме да оствариме посодржаен контакт.

Слободен софтвер Македонија секоја недела организира настани како „Сподели знаење“, каде споделуваат знаења и искуства, дискутираат и експериментираат со луѓето заинтересирани за слободниот софтвер, и „Сподели кино“, каде прикажуваат интересни презентации, филмови под слободни лиценци и youtube плејлисти. На овие настани „Присуството е слободно, бесплатно и пожелно“.

Фотографии од Слободен софтвер Македонија, користени под Криејтив комонс лиценца

Кувајтското министерство за комуникации прво издаде наредба до локалните интернет сервис провајдери за забранување на пристапот до Јутјуб, што беше предизвикано од објавените видео содржини кои се сметаа за навредливи за муслиманите и за исламот. Еден блогер потоа извести дека забраната била покрената откако ЈуТјуб го отстраниле „навредливото“ видео.

За првобитната забрана, Ансам пишува:

Мислам дека ова е најглупавата одлука што некогаш била донесена, кога станува збор за блокирање на навредливи сајтови… Што ќе биде следно? Блоговите!!! Лајмуајр!!!

Луѓе, ова е бесмислено… не, не, не… ова е бесмислено тажно! Кој донесува такви одлуки! Зар не е ЈуТјуб полн и со видеа кои го поддржуваат исламот, муслиманите и арапите! Зошто да се фаќаме за негативните работи?!?! Да не е целава работа заради стиховите од Куранот кои беа читани во придружба на мелодија? Видеото беше тргнато, за име божјо? Треба само да ги пријавиш навредливите видеа и твојот глас веднаш ќе биде слушнат!

Го мразам ова МНОГУ! Уффффф!

А кога забраната не беше имплементирана, Ансам извика:

Ја откажаа забраната. ЈуТјуб не е блокиран… ЈЕИЈ.

Друг Кувајтски блогер, Лофт965, забележува:

Доаѓа крајот на светот, колку што знаеме: Кувајт може да го блокира ЈуТјуб.

Башар исто така е бесен заради одлуката, предлагајќи владата да го забрани пристапот и до други сајтови кога веќе работата е таква. Неговите предлози опфаќаат:

Ако сакаат властите да одат понатаму, иако ЈуТјуб навистина изреагира по објавувањето на видеото, ги слушна поплаките на луѓето , па сега баш и нема такви видеа, јас имам листа на предлози кои ќе ја однесат нашата земја напред, а истите се внимателно селектирани од изборот на Алекса за најдобрите 100 сајтови во Кувајт:

1. Гугл, Јаху и МСН: главни за пребарување на сите злобни нешта. Блокирајте ги.
2. Фејсбук: има неколку атеистички и анти-исламистички групи. Не се трудете да ги исконтактирате, едуцирате или да ги споделите вашите мислења со нив. Едноставно оставете го целиот сајт.
3. Мактуб.ком (Maktoob.com): Арапски онлајн форуми, е-бракот може да биде злоупотребен за романтични состаноци, филмови, хороскопи. Ова не е исламистичко нели?
4. Кура.ком (Kooora.com): Се за фудбалот, и тоа претежно за европскиот, каде тимовите рекламираат пиво и вино на нивните маици од спонзорите.
5. Рапидшер: делењето содржини не се надгледува, не може да се открие што споделуваат твоите луѓе. А некој може тајно да споделува навредлива содржина. Мора да има нешто такво.
6. Травиан.ае (Travian.ae): Зошто да им дозволиш на твоите луѓе да играат како романски војници во онлајн игра, да помагаат во ширењето на романската империја онлајн, кога тие би можеле да се борат како Ислами.

Фалантан носи вести за наредбата за забранување на пристапот до ЈуТјуб, промислена на повисоко ниво. Тој пишува:

Ви благодарам на сите и еве го зачудувачкиот одговор, изгледа дека луѓето од министерството ја сфаќаат својата грешка.  Сега добив потврда дека министерот се состанал со главните на министерството и ја поништил наредбата.

Ти благодарам ал-Џарида и ви благодарам на вас блогерите од Кувајт

Пишувајќи на арапски, Џендиф расправа:

Интернетот има едукативен, економски, комерцијален и културен материјал, но исто така носи терористи, неморални и расистички содржини… Зошто не го забраните?
Ножот може да го употребите за да пресечете јаболко или парче роденденска торта, како и кога јадете парче месо, но има и луѓе кои го користат за да убиваат… зошто не го забраните?
Автомобилот е превозно средство и понекогаш за фалење. Но има и некои кои го користат за да ограбуваат други или за да шверцуваат, а понекогаш предизвикува повреди и убива луѓе… Зошто не го забраните?

Џорданијан Мои, кој го посетува Кувајт редовно, им се обраќа на државните органи:

Зошто да се блокира веб-сајтот? Не знам дали се сеќавате, но тие блокираа пристап до се што беше +18 на Јаху групите пред 2 години, а ЈуТјуб има опција за пријавување на навредливи содржини.
Ве молам, немојте да го изгубите разумот како Сирија и да ги блокирате ЈуТјуб И Фејсбук?

И Франком говори горделиво:

Вестите се денес во весниците.
Честито за нас што живееме во земја на демократија и слобода
Честито за нас што имаме министер кој не знае каде се наоѓа
Честито за нас бидејќи имаме компании кои не застануваат зад своите клиенти
Честито за нас кои живееме во сета оваа благосостојба
Маршираш наназад Кувајт

Македонскиот блогер Мечето Ушко, револтиран од бесцелната вербална престрелка помеѓу Бугарите и Македонците, ги постави темелите на иницијативата „Со литературата против балканскиот провинцијализам“:

Она што се случува на Блогерај [македонска платформа за блогирање] повеќе не е НАЦИОНАЛИЗАМ, туку ПРОВИНЦИЈАЛИЗАМ.

[…]

Да направиме мала ретроспектива.

На блогерајот се си почна нормално. Како што треба. Се појави една група на блогери кои почнаа да пишуваат она што сакаа да пишуваат. Живееме во ерата на слободата на размислувањето и говорот. Ниту еден говор ниту едно размислување не е страшно и опасно додека во себе не содржи елементи на омраза, геноцид и нетолеранција. Секој збор изговорен надвор од уличниот вокабулар е доволен само по себе за дискусија и анализа.

Се појави контра група на блогери, со иста перцепција и начин на делување во спротивен правец. Се појави онаа исконструирана блог пропаганда од НАШИОТ СОСЕД, која наиде на голема осуда од секој разумен човек, но крена толку голема прашина што никако да слегне и да се прочисти слободниот видик.

Блог провинцијализмот продолжи да се користи како метод на себепромоција, се појавија еден куп полуписмени и будали тапоглавци кои продолжија да плукаат каде стигнат. Никој не може да побегне од тоа без разлика каде се наоѓа. Сета тоа однесување станува, смешно, комично, фарсично и банално. Имате еден блог со преку 7 500 коментари на еден пост. Се прашувам какви ли се тие луѓе кои пишуваат и коментираат на такви текстови. Но тоа се најчесто луѓе кои никојпат не читаат, а уште помалку размислуваат.

Се појави и петиција со која се бараше од сопственикот на овој блог сервис (blog.com.mk) да им забрани пристап на сите кои пишуваат, она што на нив не им се допаѓа.

Забораваме дека интернетот е глобален медиум и дека практично многу тешко е да се цензурира или нешто забрани. Потпирајќи се на прозорчињата од своите затворени соби, светот го гледаме само преку она што може да го видиме додека го отвораме и затвораме прозорчето. До каде допира видикот на тоа видно поле до таму гледаме. Не сакаме да погледнеме подалеку, нанапред во иднината, а го имаме компјутерот пред нас. Не ли е тоа пардокс? Со интернетот светот ти е на дланка, а ние не сакаме да погледнеме во него. Не сакаме да го прифатиме влијанието од западните демократии. Ги гледаме само негативните работи, позитивните како и да не постојат. Затворени сме не само во својата држава, туку и своите градови, маалски се затворивме.

Сета работа е по трагична што вакво однесување се оправдува и од либералните и интелектуални кругови на овој блогерај, кои не можат никако да го прифатат фактот дека светот е променет и дека сите ние сме исти во една голема чекална во која чекаме негде да не примат. Запамтете, се што правите и ви прават останува. Се што ќе кажете и напишете. Не можете нешто што ви е пред очи да се правите дека не го гледате. Тоа е пред вас и треба да се борите да го промените, зошто ќе им го оставите како бреме на потомците.

Затоа во наредните неколку денови, како израз на мој револт кон сета таа провинциско - шовинистичка фарса, на овој блог ќе се појават раскази од познати бугарски писатели и уметници. Да го дигнеме гласот на разумот.

Гласот на културниот и образованиот човек, може и мора да биде погласен од гласот на балканскиот шовинизам.
Почнува новата ера, ера на ЛИТЕРАТУРНИОТ НАЦИОНАЛИЗАМ.
СО ЛИТЕРАТУРАТА ПРОТИВ БАЛКАНСКИОТ ПРОВИНЦИЈАЛИЗАМ
Затоа што минатото не може да ја победи иднината!
Затоа што омразата не може да ја победи љубовта!

Константин Павлов веќе покрена слична иницијатива од бугарската страна. Во блог наречен „Лозари-Винари“, конкретно направен за оваа цел, тој претставува млади македонски автори на бугарската публика. Но Павлов не застана на тоа. Тој беше првиот кој објави на хартија и на сопствен трошок еден современ македонски автор. Зборуваме за Алекс Букарски – еден од најреномираните млади автори, публицисти и блогери. На Букарски ми беше доделена награда за најдобра дебитантска прозна книга во Македонија во 2006 година. Неговите кратки приказни и и книги се многу популарни помеѓу помладата генерација Македонци. Неговиот блог е еден од најавторитетните и може да се пофали со најголем број на посетители во Македонија, и можеме оправдано да кажеме дека е помеѓу неформалните лидери на блогерската заедница таму. Има учествувано во голем број на дискусии за културни и социјални проблеми. Извесно време пишуваше за македонскиот неделник „Неделно Време“ каде што имаше колумна за проблемите на младите, културата и литературата во Македонија.

Иако Букарски и Павлов имаат различни мислења по многу прашања, помеѓу нив се разви пријателство кое доведе до издавањето на дебитантската збирка кратки раскази на Букарски наречена „Луѓе на кои не им се отвора падобранот“ на бугарски јазик. Настанот го привлече вниманието на бугарската блогерска заедница. Реакции и коментари за промоцијата на книгата се појавија на околу 40 од најавторитативните блогови во Бугарија.

Блогерот Петер Добрев пишува:

[…] Наместо да мрмориме дека не постои држава наречена Македонија и дека јазикот кој таму се зборува е всушност бугарски, можеме да се обидеме да дознаеме нешто повеќе за дотичната Македонија. Да видиме какви би можеле да бидат луѓето кои таму живеат. А не како финиот студент од Слободниот Универзитет во Варна да прашуваме дали луѓето таму се христијани. Можеби би можеле да направиме некоја културна размена и да се зближиме. Бидејќи без разлика колку се слични нашите корени, тие станале доста заплеткани.

Значи…секој нормален Бугарин кој не е обврзан да биде историчар туку се интересира за Македонија, за која Слави [познат бугарски шоумен] измислува глупави вицеви, може да ја погледне книгата на Алекс Букарски „Луѓе на кои не им се отвора падобранот“. Книгата е веќе достапна на бугарскиот пазар…

[…]

„Луѓе на кои не им се отвора падобранот“ е токму за вистинскиот живот. Во неа нема храбри херои, убави девојки, го нема дури ни Бојко Борисов [градоначалник на Софија познат по своето мачо однесување и популарен помеѓу луѓето]. Меѓутоа, во книгата има маалски пијаници, студенти-дркаџии, мали гејмерчиња од „Сајбер” [интернет кафе во Битола], мизерни мали циганчиња и стари тетки во менопауза. Јазикот е живописен, сликовит исто како да го слушате во маалото. Во оригинал не е дури ни на литературен македонски јазик, туку на битолски дијалект. Во преводот на Константин Павлов дијалогот ја задржува својата бистрина без да изгуби од македонскиот вкус.

Книгата, промоцијата и авторот навистина вредат.

Промотивен постер за книгата
Слика: http://komitata.blogspot.com

Навистина книгата на Букарски и претстави на бугарската публика една непозната Македонија. Благодарение на неа, надворешниот набљудувач може да се ориентира во македонската сегашност која инаку останува необјаснива за нив. Затоа не е чудно што претставувањето на книгата имаше успех без преседан. Во преполната просторија, покрај студентите, блогерите и авторите, беа и претставниците на голем број медиуми од традиционалните медиуми.
(Видео запис од презентацијата на бугарски и на македонски: Букарски во Бугарија 1, Букарски во Бугарија 2 . Извор: http://bukarski.blog.com.mk/)

Делата на Букарски добија многу позитивни критики од бугарските колеги. Реномираниот писател Богдан Русев пишува дека „во своето најдобро издание прозата на Букарски е толку моќна и полнокрвна што се чини како да притиска да избега од страницата и да те удри по нос.“

Интересен е фактот дека содржината на книгата е лиценцирана под условите CC 2.5 – ова досега се нема случено во Бугарија. Можеби овој чекор е почеток на нова ера за дистрибуцијата во Бугарија, ако други автори го следат овој чекор.

Во наредните денови од престојот на Букарски, интервјуа со него се појавија во водечките печатени медиуми. Гостинот се појави на голем број добро познати ТВ емисии.

Можеме да речеме дека со неговата иницијатива, Константин Павлов придонесе повеќе кон подобрувањето на бугарско-македонските односи и приближувањето на луѓето од двете земји отколку бугарските и македонските влади од последниве години.

Нејзиното име е Елена Игнатова, таа е 24годишен интернет активист од Скопје, а ние ја имавме можноста да ја запознаеме на самитот на Глобал војсис во Будимпешта, каде таа делуваше како вистински амбасадор на нејзината земја за многумина учесници кои претходно никогаш не запознале некој од Македонија. Меѓу другото, со неа зборувавме за нејзината работа, нејзината вклученост во Глобал војсис и македонската блогосфера. Продолжете да читате.

Елена со Мијали, автор за ГВ од Мадагаскар, Кристина од Гласови од Боливија и Каталина од Хипербарио (Фотографија од Сипакоа)

Како се одлучи да започнеш да ги преведуваш постовите на Глобал војсис?
Бев на конференција во Загреб и таму ја запознав Алис Бекер, која го претставуваше проектот Лингва и бараше волонтери за превод. Претходно немав слушнато за Глобал војсис, но ми изгледаше како премногу интересен проект. По неколку разговори со неа решив да започнам со превод на Глобал војсис на македонски и албански.
Кога дознав за проектот, веднаш помислив дека ќе ја збогати онлајн содржината на македонски и албански јазик со интересни информации, кои доаѓаат од луѓето, а не од медиумите. Од друга страна, ова е одличен начин да се запознае светот со случувањата тука.

Амбициозни намери!
На почеток мислев да започнам само македонска Лингва страница, но тогаш многу луѓе сугерираа дека ќе биде одлично да има и албанска верзија, па така одлучив да ги работам и двете, со помош од моите колеги од работа.

Кога започна и колку луѓе се вклучени во овие две страници?
Со превод започнавме во јануари оваа година, а официјалното лансирање на сајтовите беше месец дена покасно. Во моментов сме четворица преведувачи за македонски, а само еден за албански. Би сакала да најдам повеќе преведувачи, но од секогаш било тешко да се убедат луѓето доброволно да работат и да останат мотивирани.

Каква е состојбата на блогосферата во Македонија и кои се главните теми кои ги покриваат блогерите?
Блогосферата е доста активна за толку мала земја, мислам дека има повеќе од 200 поста на ден. Главните теми за кои зборуваат блогерите се национална политика, НАТО, Грција :).
Можеби ова беа најчесто покриваните теми во последно време, бидејќи имавме предвремени парламентарни избори и поради сите проблеми со Грција, па повеќето постови во последниве неколку месеци беа на овие теми. Сега кога работите се смируваат, тие пишуваат за секојдневните работи и нивните интереси.

Дали си блогер?
Не, јас сум само читател на блогови. Со мојата работа, студиите, преведувањето за ГВ и слично, навистина немам време. Активна сум во други социјални медиуми, како Фејсбук, но по самитот на ГВ во Будимпешта сериозно размислувам да започнам свој блог :).

Кои се твоите омилени блогови?
Има многу интересни блогови, но доколку некој сака да прочита нешто од македонската блогосфера, може да ја посети платформата Блогерај, која ги поврзува повеќето од блогерите.

Што правиш кога не преведува?
Работам во независна, невладина организација наречена Метаморфозис. Нејзини главни цели се развој на демократијата и просперитет преку промоција на економија базирана на знаење и информациско општество. Работиме на различни проекти, како Криејтив комонс Македонија, промоција на користењето на интернет, приватност итн. Мојата вклученост во Глобал војсис е исто така дел од мојата работа во Метаморфозис.

Зошто мислиш дека е важно зголемувањето на пристапот на интернет и онлајн медиумите?
Многу е важно луѓето да дојдат до информацијата која им треба. Со интернетот и онлајн медиумите многу е полесно да најдете се што ви треба, а и многу побрзо. За студентите е од особено значење да го користат интернетот како ресурс за информации, но ова се однесува и на сите луѓе.

Што правиш во твоето слободно време?
Студент сум по информатичка технологија, на насока интернет и мобилни технологии.

Кои се твоите желби за иднината на македонската и албанската Лингва страница?
Двете да бидат поврзани, со што ќе се овозможи да биде видливо кога еден пост е преведен на македонски и албански. Од особено значење е луѓето во Македонија да знаат за албанската верзија, да им се овозможи и таа алтернатива.

Доколку зборувате било кој од двата јазици, македонски или албански, и би сакале да се приклучите во овие тимови или некако да придонесете, контактирајте ме на elenaignatova [at] gmail [dot] com