Вестите коишто доаѓаат вести од Пјонгјанг не даваат надеж. По обвинувањето дека нелегално ја минале границата на Северна Кореја, американски новинарки на Current TV, Лора Линг и Еуна Ли, се осудени на 12 години тешка принудна работа (според Си-Ен-Ен). Џилиен Јорк претстави неколку постови за Global Voices пред осудувањето на новинарките.

Тажниот исход предизвика силни реакции онлајн од оние коишто ја поддржуваат слободата на печатот и бараат од Северна Кореја да ги ослободи двете новинарки. Страницата на Facebook за Лора и Еуна има повеќе од пет илјади членови. Денес тие бараат од јавноста во овој момент да ја почитува приватноста на фамилиите и да не станува пречувствителна:

„Ќе почувствувате многу емоции. Ве молам да не чувствувате лутина. Лутината е бесполезно трошење енергија и тоа е она што Северна Кореја го бара од вас. Можеме и ќе работиме заедно. Ќе размислуваме заедно, за да го надминеме ова.”

LiberateLaura е блог чијшто автор по име Ричард Хорган, новинар од Лос Анџелес којшто има за цел да обезбеди забава, ги опишува настаните што се случуваат во Северна Кореја како „достојни за Шекспир“ и ја става под знак прашалник одлуката за апсењето на Лора Линг и Еуна Ли на „кралството Хермит“:

„За жал, во тоа лудо кралство, баш пред да се случи хаосот, заскитаа Лора Линг и Еуна Ли, новинарки на Current TV . Во вторникот, 17-ти март, дали поради случајност или поради марифетот на подмитениот кинески водач, потврдено е дека поминале невидлива гранична линија на еден мост меѓу Кина и Северна Кореја. Следеа сурови испитувања, како и самица во времетраење од два и пол месеци и сега по кратко судење, апсурдна казна од 12 години тешка принудна работа за нелегално минување на границата и неутврдено „сериозно криминално дело“

Шекспировата аналогија е корисна затоа што ни дозволува, барем малку, да ја сфатиме неразбирливата пресуда за Линг-Ли донесена на 8 -ми јуни. Ким Џонг-ил, всушност, прави огромни напори на дипломатски, нуклеарни и на фронтовите на  невините Американци, се со цел да ги смири државните воени конзервативци дека наследникот Ким Јонг-ун ќе го одржи статусот на армијата.”

На YouTube, поддржувачите поставуваат видео записи со кои повикуваат на итно ослободување на Лора и Еуна. Исто така, има видео записи и фотографии од бдеење во Јужна Кореја, Сан Франциско и од други места во САД.

Следи државно службено соопштение од Пацифик Рим Видео и Кели Ху:

Како што јавноста и различните организации што промовираат слободен печат ги здружуваат силите да издејствуваат ослободување на Лора и Еуна, некои, во моментов ги доведуваат во прашање одговорите на МНР на САД и поранешниот американски потпретседател Ал Гор (основач и претседател на Current TV, во којашто се вработени Еуна и Лора) за настанатата ситуација.

Во Asia Times, Доналд Кирк вели:

„Северно Корејците, исто така, секогаш излегуваат навредени кога највисок американски претставник го посетува регионот и една моментна компликација на судењето е тоа што се поклопува со едно патување во Јужна Кореја, Кина и Јапонија на една американска делегација предводена од заменик - секретарот на државата Џејмс Стајнберг.

Стајнберг сѐ уште не проговорил јавно  за двете жени, но на состаноците со претседателот на Јужна Кореја Ли Муинг-бак и со други владини службеници разјасни дека САД не прифаќа да преговара за нивната судбина. Дали мислел на нивниот случај кога го уверуваше Ли дека САД нема повеќе да и нуди помош на Северна Кореја.“

Тој продолжува да шпекулира за вмешаноста на Ал Гор во преговорите:

„Што велите тоа да ги препуштиме на американска делегација од високо ниво? Се присети Гор како човекот одговорен за контролата врз мрежата за која што работеа двете жени.
Гор беше чудно тивок, што е уште една причина повеќе да веруваме дека чека да се соочи со Северно Корејците и да ги  спаси двете жени. Можеби е премногу да се надеваме на среќен крај.“

Гор ќе биде совршен за таа задача. Неговото присуство ќе ја признае потребата за признавање на Северна Кореја  како член на глобалниот нуклеарен клуб, но не би преставувало официјално признавање од страна на САД.

Не секој го прима лесно молчењето на Гор. John in Condition Yellow смета дека недостигот на вмешаност на Гор е малку несериозен и вели:

„Не очекувам од г-дин Глобално Затоплување да го остави она што го работи и да отплови до Северна Кореја за да преговара за ослободувањето на овие луѓе коишто работат за него. Добитникот на Нобеловата награда за мир е далеку позафатен со спасување на планетата. Нели? Но, колку време ќе му биде потребно да објави едноставна изјава како „Еј, Ким Јонг- ил! Ослободи ги моите луѓе, или ќе ви скратиме кредите за јаглен.“

Но, сериозно, дали јас сум единствениот кој мисли дека дури и најобична јавна изјава од г-дин Пулицер, со којашто го осудува судењето, би била барем скромна работа што би ја направил за луѓето коишто работат за него?

Хм. Добро, можеби Бил Ричардсон  би бил поефективен.

Но, едно нешто е сигурно, како што Џо истакнува на неговиот блог Jo's Department – секој  посакува новинарките безбедно да се вратат дома:

Се надевам дека не мора да ги поднесуваат ужасните затворски системи на Пјонгјанг (како што ни опишуваат бегалци) и дека двете новинарки безбедно ќе можат да се вратат  дома и наскоро повторно да се обединат со нивните фамилии.

Иако епицентарот на избувнување на вирусот H1N1 се наоѓа во Мексико, други земји во регионот наоѓаат начини да го спречат и да се изборат со него. Блогерите одблизу следат што нивните влади превземаат за да го намалат стравот или дали се одговорни за додавање причини за грижа. Други блогери од Латинска Америка го набљудуваат однесувањето на нивните сограѓани, честопати употребувајќи хумор да ја намалат тензијата.

Како резултат на избувнувањето, откажани или одложени се многу настани и планирани активности за кои се очекува дека ќе привлечат големи толпи, како Њу Виндс Фестивалот закажан за 23 април до 3 мај во мексиканскиот град Екатепек. Гватемалскиот блогер Алан Милс на Revólver [шпански] одеднаш имаше потреба да најде алтернативни планови, бидејќи планирал да присуствува на фестивалот.

Фотографија од метро во Мексико од Енеас и употребена под Криејтив Комонс лиценца http://www.flickr.com/photos/eneas/3471986083/

Многу граѓани ги надгледуваат активностите преземени од нивните влади за засилување на јавната свест од можноста вирусот да пристигне во нивната земја. Во Коста Рика, која е втора земја којашто пријави случај во регионот, Хазел Фејгенбалт на Quien Paga Manda [шпански] пишува дека Министерството за здравство треба повеќе да се потруди да ги спречи аптеките кои се обидуваат да се збогатат со продажба на лажни лекови и лажни вакцини. Еквадорскиот блогер на Dejálo Ser [шпански] го разгледува купувањето на 150,000 дози на Тамифлу од земја којашто сѐ уште не се соочила со вирусот и дали парите би морало да се потрошат доколку лековите не се искористат и ако се дозволи рокот на употреба да им истече.

Луис Агире од Bloodyhell [шпански] ги критикува активностите на перуанското Министерство за здравство кое објави дека граѓанин на Аргентина влегол во земјата со вирусот H1N1, но се докажа дека е неточно по тестирањето [шпански]. Сепак, штетата беше направена затоа што владата веќе го кажа името на лицето за кое се сомневале дека има вирус [шпански], нешто кое не се прави во другите земји.

Фотографија на туристи во Канкун од страна на Ел Енигма и се користи под Криејтив Комонс лиценца http://www.flickr.com/photos/marca-pasos/3494017972/

Однесувањето на другите е тема на којашто често се пишува на блоговите. Во Боливија, Азаел на блогот Abre Los Ojos [шпански] неодамна наишол на автомобил со четири патници кои носеле маски за лице во градот Ла Паз. Не е познато дека вирусот стигнал до Боливија, но тој забележува дека истите луѓе не прават други едноставни нешта да спречат други несреќи, „Она што е потешко да се види е луѓе кои ги имаат ставено безбедносните појаси во нивните автомобили.“

Велвет на Piso Tres [шпански] Меделин, Колумбија, забележува особено фрустрирачки ден додека се возел во јавниот превоз поради реакциите на луѓето околу него.

Resulta que soy alérgico a los olores fuertes. Percibo un aroma de prefume muy concentrado e inmediatamente suelto el estornudo. Un estornudo de los clásicos, de los que no matan sino que te dejan aliviado y con sensación de placer. No tiene nada que ver con la gripa de los marranos. Claro, eso no lo saben los que viajan conmigo en el metro.

Hoy estornudé por culpa de un perfume malísimo que olí en el metro. Un señor del frente me miró con rabia asesina. Un niño miro a su mamá con mirada de mártir y abrazó su pierna. La señora me miró como diciéndome “¡homicida”! y se fue. La joven a mi lado -entre otras cosas la culplable de mi delicioso estornudo- se paró y se cambió de vagón. Otro señor cerquita sacó un pañuelo del bolsillo trasero y se tapó la nariz y la boca. En unos treinta segundos se formo un círculo imaginario a mi alrededor y sentí lo que debe sentir un leproso o un paria hindú.

Други се обидуваа да користат хумор да подзаборават на грижите. Гандица од Венецуела пишува за „новата слика на смртта“ и замислува како би можело да биде во рајот ако ве испрашуваат за причината на смртта [шпански]:

- ¿Y usted de qué murió?
Entonces la respuesta correcta debe ser:
- De la gripe AH1N1.

No vaya pues a cometer el garrafal error de mencionar que murió de influenza o gripe porcina -ya sabe AH1N1-nueva-gripe / H1N1- porque la industria-de-alimentos-carne-de-cerdo está muy sensible y pidió el cambio de nombre.

Joder. Como si el nombre gripal tuviera mucha importancia en estos momentos sobre lo que se nos viene encima.
¡Son pues vainas de nosotros los humanos, siempre tan cuidadosos con la imagen-relaciones-públicas!

Џулио Кордоба на Ciencia Ficción [шпански] во Коста Рика објавува фиктивна колумна за советување и им договара на прашањата на читателите загрижени за вирусот.

Usted cree que me muera?” Anónimo, San José.
R: De la gripe no, en un asalto en San José sí.

Владата на Мадагаскар се понуди да помогне во интернационалните напори за помош на жртвите од земјотресот во провинцијата Сечуан, Кина. Огромните размери на катастрофата ја поттикнаа владата да донира 100 000 долари на кинескиот амбасадор Во Еуиди во Мадагаскар, за спасувачките напори.

Блогосфера на Мадагаскар имаше измешани реакции за оваа донација, иако сите едногласно ја признаа тагата поради огромната катастрофа, тврдејќи дека 70% од населението сѐ уште живее под линијата на сиромаштија, постои глобален недостиг на храна, а некои региони од Мадагаскар сѐ уште се обидуваат да закрепнат од уништувањата предизвикани од сезоната на урагани.

Томавана, кој исто така преведува за ГВ на малгашки јазик, објави на својот блог, Малагаси Мирај:

Луѓето од Мадагаскар секојдневно се борат за да преживеат кога станува збор за трошоците за живеење: зголемувањето на цената на маслото за готвење, цената на горивата, дневните прекини на електричната енергија и циклоните. Контрастот е очигледен кога ќе се увиде дека изговорот за недостигот на ефективен одговор на овие проблеми е недостигот на средства, а потоа ние ја покажуваме нашата интернационална солидарност кон Кина [со финансиска помош]. Колку што знам јас, оваа донација не доаѓа од Рањева [министерот за надворешни работи] или лични пари на претседателот Раваломанана, туку од даночни пари, така?

Постот на Томавана предизвика неколку реакции во делот за коментари. Маналина се согласува со Томавана (fr):

Ако ти си нечувствителен, тогаш и јас сум… Сите ние знаеме за што станува збор.

Владата на Мадагаскар работи напорно за да ги зајакне односите со Кина. Според неодамнешните вести, претседателот Раваломанана во мај патувал за Шангај и се чека на „проширување на соработката со Кина“. Владата на Мадагаскар исто така ја поддржуваше Кина во справувањето со немирите во март во Ласа и изјави дека тие ќе учествуваат на олимписките игри во Пекинг без разлика дали ќе има бојкотирање или не.

Татум верува дека добротворноста мора да започне дома и Маинтикели вели дека неговата баба сѐ уште чека да бидат сменети покривот и ѕидовите на нејзината куќа, уништени од последниот циклон. Маинтикели исто така напиша на својот блог дека претседателот бил виновен за бесрамен конфликт на интереси кога го заштитил зголемувањето на цената на маслото со државни субвенции, бидејќи тој е сопственик на компанијата која го произведува поголемиот дел од маслото за готвење во Мадагаскар.

Дотмг, од друга страна, не ги разбира негативните реакции на овој акт на солидарност од страна на влада на Мадагаскар (mg):

Кога луѓето од твојот регион ќе ги погоди катастрофа, дали ти не ги посетуваш со цел да ја покажеш својата солидарност и кога ќе го направиш тоа, дали им оставаш само мали суми на пари бидејќи се побогати од тебе и секако нема да ја забележат разликата?

Вола мисли дека делот што шокира е фактот дека 100 000 долари всушност не се доволни кога се зема во предвид дека 70 000 луѓе загинаа и многу повеќе сѐ уште се исчезнати. Доколку беше само симболичен гест на солидарност, таа прашува, нели симболична сума би била посоодветна?

Многу блогери од Мадагаскар преку Фејсбук активно собираат средства за жртвите од земјотресот во Кина и жртвите од циклонот во Мјанмар.

Друга тема за интернационална солидарност која што ја натера блогосфера на Мадагаскар да коментира, беше повикот за помош од Диана, средношколка во Махаџанга, која сака да му помогне на бебе родено со деформација и на неговите родители за да добие соодветна медицинска грижа. Дијаспората на Мадагаскар во Италија, Франција, Канада и Јужна Африка заедно донираа средства за операцијата и транспортот за бебето до главниот град, Антананариво.

Од втората половина на јануари, 3 сурови тропски циклони го погодија Мадагаскар, последниот од нив циклонот Џокве (Jokwe) создаде одронување на земја во северниот дел од Мадагаскар, уништи 40 домови и направи 400 луѓе бездомници во Носи Би (Nosy Be). Градот Антсиранана исто така беше погоден, но не толку екстензивно, а Џокве сега уништува домови по брегот на Мозамбик. Тажната игра на зборови дека моменталната сезона на циклони сепак е злобна шега (“Jok(w)e”) на природата ги поттикна блогерите да ги убедат властите на поадекватна подготвеност, со почит кон природните катастрофи. Со анализа на причините за големиот степен на штети откако ќе настане одронување на земјиштето, може да помогне во спречување на поголеми катастрофи, особено што 4-тиот тропски циклон, Камба, веќе се формира на 700 милји источно од Мадагаскар.

(слика од планета вивант)

Мари Софи (на француски) и Томавана (на малгашки) ги наведуваат причините за големите оштетувања кои се предизвикуваат од циклоните во Мадагаскар:

Според Томавана (mg):

Атмосферски врнежи [..], покачување на морското ниво [..], јачината на океанските бранови предизвикани од бурата [..] и силниот ветер [..] се 4-те главни причини за разурнување.

Мари Софи објаснува дека (fr):

Често не само човековата загуба е важна (6,000 жртви во просек годишно), потребно е некој да го земе во предвид и бројот на бездомници […] При превенција од циклон домовите во најголем број на случаи не се планираат [..] Економските последици од ваков тип на катастрофа исто имаат и важна улога во индиректните последици: прекин во комерцијалните летови и ферибродови или уништување на електричните водови, телефонските линии и цевководот [..] од еколошка перспектива, штетите може да бидат директни (уништување на шуми, поплави..), но исто и индиректно, загадување предизвикано од превртување на бродови во големи, индустриски несреќи и слично…

Џон посочува многу организации за помош и спасување каде може да се донира за жртвите од последните циклони.

За прославата за интернационалниот ден на жената, стипендист на Рајзинг Војсис и основач на Нари Џибон (Nari Jibon), Катрин Вард (Kathryn Ward), дојде до идеја за организирање на пријателско натпреварување во поезија, помеѓу блогерите на Рајзинг Војсис. На учесниците на десет граѓански медиумски проекти им беше дадено недела за да напишат и предадат нивна поема, поврзана со темата „женскиот свет поседува половина од небото.“

Беа предадени десет поеми од Колумбија, Бангладеш и Мадагаскар. Од тие десет, од страна на д-р Вард и нејзиниот поетски пријател, беа избрани три поеми кои ќе се користат во прославата на жените низ целиот свет.

“Paceñita / Кристина Кизберт

Приоритет

Од Суфиа-734 од Нари Џибон
(Оригинално напишана на бангла, преведено од Кази Рафикул Ислам)

Сега дојде времето
Да се бориме за тоа што ни е потребно
Не за еднаквост, тука за приоритет.
Исправено, гордо
Ние сакаме да ги отвориме нашите срца
Искажеме своето мислење
За тоа ни е потребно
Не еднаквост, туку приоритет.
Татковците може да бидат немилосрдни
Мајките не можат.
Тоа се жените
Ние не можеме да направиме се.
Борејќи се со тагата
Постигнувајќи среќа.
Нема повеќе да трпиме неправда
Нема повеќе да останеме во четирите ѕида.
Дојде времето да ги отвориме очите и ушите
Да се побуниме против неправедните дела.
За тоа ни е потребно
Не еднаквост, туку приоритет.

Жени од екипата за поправка на патиштата, Кетрин Вард, Џака, 2004.

Од Попоин од ФОКО од Тоамасина (Toamasina), Мадагаскар

Жените градат ѕидови
без нив постои само празнина
Даваат со срцето и душата
и со нив се постигнуваат добри нешта
Тие се силата на домот
На жените им нудиме слава и заслуга
Нивните достигнувања ќе останат засекогаш
За разлика од овенатите рози кои ги пречекоруваме
Богатство и пари ние не можеме да видиме
Далеку од тие воздишки ме оттргнуваат
Забранети се тие и тргнати се правата од нив
Но тие приговараат и покрај тоа
Цвеќињата цутат и постои светлина во ноќите.
Нека ние бидеме сонцето што свети
Носејќи среќа и радост
На оние што ги сакаме и почитуваме

Женското битие

Поема од Камила Уреа Моралес (Колумбија)

Преведено од: Каролина Велез Лопез од ХиперБарио.

Во почетокот, се уште непознат, се појави жената, битие креирано влакно по влакно од шеќерна репка, украсено со многу златни нишки како емоции, суштество кое се топи со секој збор кој распалува огин во неа, и тогаш се вкочанува, издигнувајќи го најјакиот ѕид, со оние кои пристигнуваат како санта мраз кон неа. Тогаш таа обвивка се појавува, повеќе од кожа, тоа е состав од емоции, пулсирања и вибрации. И тогаш се појави жената и со нејзе задоволството од работите направени со префинетост, која ја содржи само ова битие.

За крај, во посебна категорија, координаторот на проектот ФОКО во Мадагаскар, кој преферира да се претставува со псевдонимот СопакВ, ја предаде оваа поема.

„Кој маж би останал?“
-Не, но тој е оној кој замина
-Нема ли да замине
Ти си напуштена жена
Која не срами нас
Која ја срами својата фамилија
Погледни ја својата коса
Погледни го своето лице
Погледни го своето готвење
Погледни ја својата неодржувана куќа
Кој маж би останал?
-Го дадов најдоброто од себе
Ја потстрижав мојата косата, ја дотерав
Ставив парфимирана крема на моето лице
Секој ден ги подготвував моите најдобри јадења
Ја дотерав куќата
Но Икото и Икала
Сакаа лубов и грижа
Тој не ни забележа
Доаѓаше доцна секоја вечер
Пијан од жени и алкохол
Занемен од бес
Бидејќи нашиот живот не е добар
Нашите деца се однесуваат недостојно
Неговата жена е грда
И тој сака да ја претепа својата загуба
Бришејќи ја од моето лице и тело
Бришејќи ја секоја вечер без среќа
Минатиот пат дојдоа од одборот на соседи
И ми дадоа совет
Ти си жена
Откажи се
Истерај го до крај
Кога небото ќе се сруши врз тебе
И свештеникот наврати
Ја паметиш Викторија Росоаманариво, ми рече
Но јас не посакувам среќа во оној свет
Туку среќа за Икото и Икала е тоа што го посакувам
Ти мајко дојде дене и кажа
Тој е моја среќа
Насилството е моја судбина
Затворот моја пропаст
Бидејќи каде да одам јас
Жена без работа
Па мајко дозволи ми…
-Погледни ја својата коса
Погледни го своето лице
Погледни ја својата неодржувана куќа
Кој маж би останал