Посета на Карандиру, фотографија од корисникот на Фликер силмараелис, објавена под Крејтив комонс лиценца. Насловот вели “таму, душите веќе долго се заборавени”.

Масакрот Карандиру, кој се смета за најголемо кршење на човековите права во историјата на Бразил, се случи пред 16 години (2ри октомври 1992) откако пламна бунт во 9тиот  Павилјон на затворскиот комплекс Карандиру во Сан Паоло. Бунтот избега од контрола, што доведе до повикување на елитните сили на полицијата и конфронтација која резултираше со пријавување на 111 мртви. Немаше убиени полицајци.

Групите за човекови права тврдат дека повеќето затвореници биле невооружени и не пружиле отпор и дека полицијата сепак пукала во затвореници кои веќе се предале и се обидувале да се сокријат. Без обѕир на ова, никој никогаш не е казнет и единствениот човек кој е испитуван е командирот на операцијата, полковник Убиратан Гуимараес (убиен во септември 2006 во можно кривично дело во афект). Тој претходно беше осуден на 620 години затвор, но пресудата беше подоцна отповикана по барања за поништување на судската постапка.

Многу бразилски блогери повторно ги објавија истите вести од медиумите, но само неколкумина посветија оригинален пост за тој ден. Дина [pt] беше една од нив, сеќавајќи се на тоа како на “најголем акт на кукавичност во историјата на државата, извршен од страна на бразилската држава против затворениците”:

Вчера, 02/10/2008, се навршија 16 години од денот кога државата официјално објави дека масакрирала 111 бразилски граѓани. Сите кои беа масакрирани, убиени, не беа во отворена војна против државата, туку во времето на масакрот, тие беа затвореници, тие беа под надзор на државата. Поради ова, тие беа невооружени и многумина од нив беа заклучени во своите ќелии.

Во еден блогерски пост наречен “Неказнетост”, Тарсо Араухо [pt] не потсетува дека одговорноста за овој криминал не е префрлена на никого и дека нема проценка за тоа кога обвинетиот ќе биде осуден:

Фактот дека процесот вклучува многу обвинети, заедно со структуралните проблеми со кои се соочува судскиот систем како одговор на натрупувањето на нерешените парници, ја успоруваат процедурата.

Против процесот е поднесена жалба во Судот на Сан Паоло (TJ-SP). Бидејќи има знаци за намерен криминал извршен против живот, судијата одлучи на обвинетите да им се суди пред порота, ситуација со која обвинетите не се согласуваат.

За да одговори на прашање поставено на Јаху! Одговори за тоа како започна бунтот, Пука [pt] споделува едно парче од приказната која ја слушнала од еден познаник, еден од неколкуте затвореници од 9тиот Павилјон кој го преживеал масакрот:

Еден познаник на моето семејство помина низ тој пекол. Тој ни кажа дека всушност никој не знае точно како започнала целата работа. Тој рече дека помогнал да се исфрлат преку 200 тела во отворот на лифтот кој наводно постоел таму во затворот и кој потоа бил пломбиран со бетон. Неговиот цимер од ќелијата  (по име Барако) бил убиен од страна на полицијата, тој преживеал само затоа што се сокрил зад вратата кога затворениците ги ослободувале ќелиите по барање на полицијата, и тој вели дека додека трчал надолу заедно со многу други, скалите од затворот биле преплавени со крв  и кучиња, германски овчари, трчале по нив. Едно од кучињата го каснало за десната рака. Тој вели дека седел преку 12 часа во дворот, гол и склопчен, заедно со други затвореници. Неговото кривично дело? Тој учествувал во кражба во центарот за лото, бил прв пат прекршувач на закон и отслужувал казна во 9тиот Павилјон, каде започнало сé.

The Hub овозможи едно интервју со П.П., кој отслужувал казна во соседниот 8ми Павилјон и гледал од својот прозорец како се одвива целиот хорор. Тој вели дека официјалниот број на мртви, 111, се однесува само на вратените тела – тој верува дека бројот на мртви е поголем од 300. Заедно со група од околу 30 други затвореници, тој бил повикан да помогне да се носат телата, од кои 50 носел само тој. П.П. жали што, и по 16 години, случајот е обележан со неказнетост и заборавеност:

“Беше грозно. Но она што ме боли најмногу  - колку е апсурдно дека сега е заборавено – никој повеќе не зборува за масакрот Карандиру овде во Бразил” (П.П. во интервјуто со Ракел Куентино – активист за човековите права од  Universidade de Comunicação Livre).

Затворскиот комплекс Карандиру порано беше најголемиот затвор во Јужна Америка и во еден момент имаше скоро 8 000 затвореници. Затворот беше урнат на 9ти декември 2002 година, и на негово место е изграден градски парк. Корисникот на ЈуТјуб мтромбелли прикажува видео-документарец снимен од страна на студент по новинарство, кој ги прикажува последните моменти на затворот, празните ќелии и уривањето. Корисникот на Фликер испиц пак има цела галерија со фотографии сликани токму пред уривањето.

Оние кои би сакале да зануркаат длабоко во историјата на затворот и на масакрот треба да започнат со гледање на високо почитуваниот филм Карандиру, во режија на Хектор Бабенко, и инспириран од книгата бестселер Estação Carandiru (станицата Карандиру, сé уште непреведена) од бразилскиот лекар Драузио Варела, кој работел во Карандиру како волонтер посветувајќи се на епидемијата СИДА од 1989 до 2001.

Ако побарате „Бразил„ + „цензура“ на Глобал Војсис ќе добиете куп застрашувачки наслови објавени во последниве 6 месеци: Отпуштен бразилски блогер: цензура или само бизнис? (23 март), Блогерите обединети против забраната на Вордпрес (12 април), Првиот блог падна жртва на новиот изборен закон (1 јуни), Блогирање против веб-цензурата (19 јуни), Блогерите се сомневаат во 13те нови кибер криминални дејствија (17 јули), Изборна цензура на дело (22 јули).

Овојпат чудните вести доаѓаат од државата Минас Жерес каде што гувернерот Аецио Невес внимателно се подготвува да се кандидира за претседател во 2010 година кога на Лула му завршува мандатот. Насред општинските избори во целата земја, опозиционерското онлајн списание „Ново Жорнал“ беше забрането од страна на јавните обвинители – Министерството за Јавност - поради (докажано погрешни) обвинувања за анонимност.

Вистината е дека Бразилскиот Устав поставува невообичаено заплеткана ситуација, посебно за онлајн говорот: слободното изразување се гарантира во истиот параграф во кој формално се забранува анономноста. Сепак, забранувањето на „Ново Жорнал“ го привлече вниманието на блогосферата поради инвентивната стратегија на користење на јавните обвинители и обвинувањата за кибер криминал за веднаш да се забрани информативна веб страница без соодветен законски процес. Блоговите исто така потенцираат дека медиумите од главната струја молчат за овој случај – ова им станува навика кога се работи за негативна критика на Аецио Невес.

Дисплејот што личи на матрица којшто е присилно поставен врз веб страницата на „Ново Жорнал“ го диктира тонот.

Оваа страница е суспендирана како законска мерка на претпазливост и содржината на страницата се анализира за откривање на знаци на криминал
Јавни обвинители за борба против кибер криминалот

Објаснувањето на јавниот обвинител е објавено на веб страницата на О Темпо: „Откако почна криминалната истрага се откри дека не е идентификувано кој е одговорен за страницата – која се нарекува самата себе списание – и тоа претставува кршење на федералниот Устав, кој гарантира слобода на говорот, но забранува анономност, како и законот за печат, кој се однесува на интернет“ …Освен прашањата за пристрасноста кон една политичка партија, новинарското гледиште и анонимноста, уште една работа која ја гледам е дека рацете на цензурата се протегаат, а од историјата знаеме дека неа најчесто ја користат оние кои се на власт и ретко поради добра причина. Многу поважно од дебатирање за случајот е да бидеме внимателни и подготвени. Кога ќе помислам… зар не се тоа улогите на јавното обвинителство од една страна и медиумите од друга?
Има луѓе кои мислат дека цензурата е нешто од минатото –- NaRua.org

Во моментот кога беше забранета, на веб страницата на „Ново Жорнал“ имаше статија која остро го критикуваше претседателот на Федералниот Врховен Суд, Гилмар Мендес. Статијата сеуште може да се прочита во меморијата на Гугл. „Ново Жорнал“ исто откри дека Аецио Невес платил 269 милиони долари од долгот на телевизиската мрежа Глобо за купување на Лајт (компанија за електрична енергија)
Забранета веб страница го разоткрива Аецио Невес - O Biscoito Fino e a Massa

Наспроти аргументите на јавниот обвинител, „Ново Жорнал“ стриктно го следеше законот, со тоа што главниот уредник беше регистриран во регионалната канцеларија за труд и имаше потпишано MTE nº 000311/MG, со што тој е одговорен за сите непотпишани статии објавени на „Ново Жорнал“… Така е докажано дека немаше случај на анонимност како што тврдеа јавните обвинители. Главниот и одговорен уредник на „Ново Жорнал“ и неговата адреса се исто така регистрирани во Registro.br, официјалниот регистар за сите интернет страници во Бразил.
Ново Жорнал сѐ уште цензуриран од Аецио Невес - Em cima da notícia

Зарем не постојат поважни работи кои Министерството за јавност во Минас треба да ги истражува отколку да го цензурира интернетот, следејќи ги наредбите на гувернерот, замаскирано како акција против кибер криминал?
Во земјата на претседателскиот кандидат, опозицијата се цензурира како кибер криминал - Rastreadores de Impurezas

Како што блогерите брзо забележаа, во Бразил се правеа и некои други работи (видете и: Блогерите се сомневаат во 13те нови кибер криминални дејствија, Цената на предлог-законот за кибер криминал, Предлог-законот за кибер криминал сега е преведен) маскирани како акции против кибер криминал.

Во дигиталното списание НоваЕ има долга статија од блогерот Хозе де Суза Кастро, кој прв откри дека „НовоЖорнал“ е симната како резултат на законска акција, каде што тој навлегува подлабоко во деталите кои го наведуваат да го поврзе овој конкретен процес со акцијата против интернет слобода во Бразил [Предлог-законот за кибер криминал]:
„Владата на Минас Жерес изгледа како да се брза да го затвори прашањето со Ново Жорнал. Според О Темпо „Јавни обвинители против кибер криминал“ беше создадена во Бело Хоризонте на 16 јули оваа година. Поради се поголемиот број на криминални дејствија извршени од страна на интернет корисниците, државното Министерство за јавност одлучи да ја создаде оваа единица. Обвинителите за кибер криминал ќе бидат поддршка на јавните обвинители кои работат во секторот за криминал и ќе понудат поефикасен пристап кон жртвите.“ Весникот додава, цитирајќи некој кој е идентификуван како Ванеса Фуско: „Стратегијата е да се работи проактивно на спротивставувањето на овој вид криминал, којшто расте со пристигнувањето на бродбенд во внатрешноста.“ И заклучува: „Проектот, чиј автор е сенаторот Едуардо Азередо (ПСДБ) бара (или бараше) да се дефинираат и да се направи список на криминалните дејствија кои се извршат на интернет“ (текст на НоваЕ)“
Интернет цензура во Минас Жерес - Em busca da palavra justa

Случајот со „Ново Жорнал“ исто така покажува дека, без разлика што вели Уставот за слободата на говорот „анонимноста“ може да игра важна улога како елемент на контролирање на власта во демократскиот јавен простор. Видеото подолу го покажува главниот и одговорен уредник на Ново Жорнал, Марко Аурелио Кароне, којшто одговара зошто статиите на нивната веб страница не ги идентификуваат своите извори и не се потпишани. Интервјуто е објавено на ЈуТјуб неколку недели пред цензурирањето на Ново Жорнал.

Ако успеавте да следите досега, сигурно ќе сакате да го погледнете видеото подолу снимено од Бразилецот Даниел Флоренцио на Курент.ТВ и презентирано како „истрага околу зголемената контрола над печатот во Бразил.“ Но прво, еден запис од блогер за да даде контекст:

Извештајот на Флоренцио се „роди“ од документарецот “Liberdade, essa palavra“ (Слобода, овој свет) продуциран во 2006 година од страна на студентот по новинарство Марцело Баета… И документарецот на Баета и извештајот на Даниел го привлекоа интересот на националните и меѓународните медиуми (Фола де Сао Паоло и Ле Монд објавија статии за овој случај) коишто предизвикаа остри реакции од страна на поддржувачите на Аецио, кои што ја искористија истата алатка, ЈуТјуб, за одбрана…. Откако ги изгледав сите видеа поврзани со случајов (повеќе можете да видите овде) бев збунет од една работа: дали навистина новинарите се откажаа од одговорност во овој случај?
Минас Жерес, цензурата, и како стои ситуацијата - NaRua.org

Можеби ќе сакате да го погледнете и видео одговорот на видеото на Курент. ТВ.

Вирусното ширење на користењето на интернет помеѓу луѓето во Бразил произведува потреси во воспоставените домени на медиумите, политиката, и судовите. Меѓутоа точно вакво превирање создава дискурс неопходен да се откријат балансираните протоколи за управување со спротивностите кои што произлегоа од времето на информациите. Бидете вклучени – ова е процес кој сѐ уште трае.

Има резервна копија на страницата на [НовоЖорнал] на http://rapidshare.com/files/138763257/novojornal.tar.bz2.html
Коментарот на Винстон во Забранетата страница за вести го разоткрива Аецио Невес - O Biscoito Fino e a Massa

Малиот банер во горниот десен агол на веб сајтот paraiba.com.br ги чини плаќачите на данок од Бразил, 30,084.61 долари месечно. Според договорот, ова е „Провизија за промоционален банер, брендиран од Сенатот со директен линк до неговата веб страница на страницата www.paraiba.com.br за дванаесет (12) месеци.“

Информацијата дојде од блогот Контрадиториум, каде Карлос Кардос ги објави резултатите од неговото истражување: бразилскиот Сенат месечно плаќа по 30,084.61 долари за банер за рекламирање со големина од 120×160 пиксели, дарежлив договор со не многу познат сајт. Овој сајт www.paraiba.com.br [pt] е 208,667 на листата за рангирање според Алекса, во која самиот Контрадиториум е многу подобро рангиран: 98,637. Кардос тврди дека ова не е прва година од договорот:

Моменталниот договор е потпишан на 15/5/2008, но не е првиот. На 12/4/2007 беше направен договор под истите услови, но чинеше само 40,000 долари месечно. Изгледа трошоците за одржување онлајн сајтови се имаат значително зголемено.

Линковите од погоре споменатите договори, и првиот и вториот, се достапни на интернет. Меѓутоа, тие се модифицирани откако оваа информација се рашири низ блогосферата и португалскиот збор за „месечно“ е избришан. Оригиналната верзија на последниот договор, кој што е објавен подолу, може сѐ уште да се види од кеш меморијата. „Месечно“ се појавува со големи букви под сумата за договорот (R$ 48,000 Mensal):

Блогерите брзо ја проследија веста. Блог де Алугуел [pt] ја продолжи истрагата и откри неколку достојни факти за сопственикот на доменот (Хенрике Кирн од Ера Дигитал Интернет Графикс ЛТДА, според registro.br). Наводно, групата е сопственик и на овие домени:

домен: correspondentejuridico.com.br
домен: eduardomedeiros.com.br
домен: efraimmorais.com.br
домен: efraimorais.com.br
домен: eradigital.com.br
домен: falcoesdaserra.com.br
домен: paraiba.com.br
домен: ronaldocunhalima.com.br
домен: william.com.br
Да, драги пријатели, домените припаѓаат на сенатор, избран од демократската партија итн.

Еден од нив ја хостира персоналната веб страница на Ефран Морас [pt]. Тој е избран сенатор [pt] за државата Параиба. Марио Арага [pt] дава повеќе информации за луѓето спомнати во имињата на домените:

Кој е Ефрам Морас? Тој е сенатор на демократската партија. Истиот оној кој го поттикна креирањето на приближно 90 $10,000 на месец за „позиции на вистината“ во Сенатот (без истрага од сервисите за цивилна конкуренција). Кој е Роналдо Кунха? Тој е таткото на моменталниот гувернер на Параиба, Касио Кунха Лима (двајцата од партијата ПСДБ). Мора да е коинциденција!

Маноел Нето, од Т3кокрација [pt], истакна дека и покрај неговата зачудувачка цена, договорот може да биде нелегален бидејќи го прекршува законот 8,666, повеќе познат како „Законот за јавни тендери“:

Да разјасниме, не е можно да се склучи договор за сервис без понуди, кога е толку јасно дека нема конкуренција на пазарот. Дури ова да беше случај во кој малиот банер е толку прекрасно уникатен, особено e забранетo сервисите за рекламирање да се третираат како да се ослободени од наддавање и затоа овој договор не смее да биде одобрен, така?

Дебатата на оваа тема само што започна, а мејнстрим медиумите сѐ уште заостануваат. Многу од блогерите сега „ги концентрираат напорите“ и смислата за хумор за да добијат сличен договор со Сенатот, со тоа што многумина го објавија банерот од лево, на кој е напишано: „Драги Сенатори: Рекламирајте се на мојот сајт.“

Одредба 4. Емитувањето на било која политичка пропаганда на интернет, радио или телевизија – вклучувајќи ги, меѓу другите, радијата на заедниците или телевизиските канали кои дејствуваат на УХФ, ВХФ или со претплата – и митинзи и јавни собири се забранети од 48 часа пред до 24 часа по изборите.

Ова води до толкување дека постовите на блоговите и вестите напишани ден пред изборите ќе бидат забранети на денот на изборите, според блогерот Џорџ Алберто Араујо [pt], кој ја толкува резолуцијата исто како да им се забрани на луѓето да ги читаат весниците од претходниот ден на денот на изборите:

Спречувањето на ширењето на политичката содржина на интернет на денот на изборите дава впечаток дека ТСЕ, во иднина, ќе признае дека ќе има слободно рекламирање на веб, нешто слично на: „го прекинуваме нормалниот распоред (читањето на овој блог, на пример) за да емитуваме бесплатно политичко рекламирање под законот…“ Тоа е апсурдно, нели? Јас и ти веруваме во тоа. По се изгледа ТСЕ не верува.

Адвокатот Адауто де Андраде [pt] ја објавува сликата погоре и дава две свои мислења:

Интернетот не е телевизија. Интернетот не е радио. Ти „одиш“ на интернет, не „доаѓа“ тој  кај тебе. Дали е можно ТСЕ да не прави ништо добро?

Друг бразилски блогер и судија Џорџ Мармелстен [pt] ја гледаше сесијата на ТСЕ во живо. Следуваат накратко неговите импресии:

Како што го слушав презентирањето на аргументите, бев многу изненаден од недостатокот на знаење од страна на министрите за да разберат што всушност е интернетот. Изгледаше – и ова беше многу силен впечаток – како да не знаат за што зборуваат. За да ја добиете сликата, ЈуТјуб беше претворен во У2.

Меѓутоа, не чини ништо, беше позицијата на министерот Карлос Аурес Брито. Тој рече нешто со што се согласувам: кога станува збор за слободно изразување, судството не треба да се обидува да го регулира интернетот без да знае што точно е. Обидите да се направи интернетот еднаков со другите медиуми е сериозна работа. Интернетот, за разлика од традиционалните медиуми, нема сопственик и информацијата е бесплатна.

На крајот, одлуката беше дека тие немаат јасна слика за што одлучуваат во тој момент. Беше одлучено поради појавување на проблеми, тие треба да решаваат случај по случај. Ова е одлично за адвокатите и лошо за гласачите, кои се оставени со Дамоклов меч, наведнувајќи ги своите глави без да знаат што им е дозволено, а што не.

Во меѓувреме, збунетоста се шири, со погрешните информации и погрешното толкување кое се шири по блоговите, весниците и другите медиуми – сите изгледаат збунето.

Глобал војсис онлајн внимателно ја следи дискусијата.

Еве го видеото од Бразилскиот ГЛОБО за средбата меѓу инженерот и Индијанците.

Од средбата во Алтамира, бразилските медиуми главно беа фокусирани на прашањето на насилство. ГЛОБО објави специјален извештај во исклучително популарниот викенд-ТВ-магазин Фантастико и еве го текстот преведен со помош на компјутер на груб англиски. Како што може да видите, фокусот на инженерот и Индијанците поврзани со конфронтацијата и има многу малку информации за последиците од изградбата на браната. Додека бразилските традиционални медиуми се преокупирани со „жешката“ тема, различни блогови и НВО-и со тешка мака се обидуваат да ги пренесат подлабоките пораки. Енконтро Ксингу ’08 нуди одлично покривање на целиот настан со подлабока анализа на Дејвид Канингем и многу прекрасни фотографии од Сју Канингам. За настанот на Ксингу исто така пишуваа Интернешнал Риверс, кои објавија и англиски превод на декларациите на народите од Ксингу. Достапен е и компјутерски превод на изјавата на широка коалиција бразилски локални организации кои се спротивставуваат на градењето на браната Бело Монте.
Вајоленс – Вижн шер.

Многу е интересно што токму додека траеше дебатата за вистинскиот фокус, особено поради силните слики од насилството, Алтино Мачадо - познат блогер од сојузната држава Акре од регионот на Амазон, реши да ги прикаже на светот првите фотографии од едно од последните изолирани племиња во бразилските амазонски дождовни шуми – таканаречените „Невидливи Индијанци“.

Ако го имате гледано незаборавниот говор на Вејд Дејвис на ТЕД во 2004, кога потсетува на магијата на светската културна разновидност, како и за загрижувачкиот степен на умирање на културите и јазиците, тогаш фотографијава може да ви го запре срцето, како што ми направи и мене. Толку е надреалистична што на почетокот мислев дека е измама. Но и Ројтерс тукушто ја пренесе сторијава, па ќе претпоставам дека тие ми имаат направено услуга на проверка на фактите. Фотографијата ги покажува членовите на едно од последните племиња на светот кои не биле контактирани, забележани и фотографирани од воздух во далечен агол на амазонските прашуми во близина на границата меѓу Бразил и Перу. Сурвајвал интернетшнал, група која ги застапува племенските заедници, ги објави фотографиите на нивниот веб-сајт со цитат од Хозе Карлос дос Реис Меирелес Јуниор, кој работи во Одделот за индијански прашања на Владата на Бразил: „Ги надлетавме за да ги покажеме нивните куќи, да покажеме дека се таму, да покажеме дека постојат… Ова е многу важно оти некои луѓе се сомневаат во нивното постоење.“
„Случувањата во овој регион се монументално злосторство против природата, племињата, фауната и е сведоштво за целосната ирационалност со која ние ’цивилизираните‘ се однесуваме кон светот,“ изјави Меирелес. Наводно во светот постојат над 100 не контактирани племиња, а половина од нив живеат во Бразил или Перу. Неверојатно.
Неверојатна фотографија од едно од последните не контактирани племиња на светот – ТедБлог.

Навистина неверојатно. Ова беше пренесено како главна вест на ГВО на 23 мај, преведено на португалски и кинески, за преку блогосферата да ја дигне свеста низ целиот свет. На традиционалните медиуми им требаа недели да ја пренесат оваа „стара вест“, но сликите се сѐ уште чудесни и блоговите набрзо укажаа дека медиумите објавија стории без да ги почитуваат елементарните правила за наведување извор.

Какво ниско ниво. Чекаат да помине некое време (пет дена) и потоа ја објавуваат информацијата како да е нивна. Продолжуваат да се однесуваат кон Амазон како кон егзотична земја, бидејќи не истражуваат подлабоко за прашањата и не ги пренесуваат грижите на експертот за регионот Хозе Карлос дос Реис Меирелес Јуниор. Ваквата игнорантност е „почетокот на крајот за перуанскиот Амазон.“ Прочитајте ја пораката што денес ја добив од новинарот Том Филипс, дописникот на Гардијан од Бразил: „Мој драг Алтино, дали е сè во ред со тебе? Дали има шанси да го имаш контактот од Хозе Карлос дос Реис Меирелес Јуниор? Гушки!“ Добив многу други барања за контакт со истражувачот, кои ги пренесов поради извештајот за не контактираните Индијанци. Русите се чесни. Проверете. Или Бразилецот Хозе Муриљо Јуниор, од Глобал војсис.
Ниско ниво – Алтино Мачадо

Алтино, истото го прават дури и медиумите од Акре! Онаа Рената Бразилеро, од Пагина 20 (прочитај овде) е аматер. Таа напиша „вестите ги објави агенцијата ББЦ, по што вчера попладне се појавија на насловните страници на сите интернет-портали за вести. Според агенцијата, фотографиите се направени во текот на мисија на ФУНАИ (Бразилска национална фондација за Индијанци) во рамките на која е изведен и „лет преку изолиран регион.“ Ме навредува испуштањето на вистинскиот извор од страна на националните и меѓународните медиуми, но не ни можев да замислам дека твоите соседи ќе го сторат истото.
Јас сум со Алтино до крај! – сајтот на Чико Бруно

Кој ќе заработи или нема да заработи некој долар од откривањето на „Невидливите Индијанци“ од Акре? Не се залажувај, Алтино Мачадо. Ја разбирам твојата новинарска фрустрација што не си бил соодветно наведен како извор во написите кои се објавуваат низ целиот свет. На некој начин, сметам дека истражувачот на дивината Хозе Карлос дос Реис Меирелес е среќен што неговата работа добива признание бидејќи дава интервјуа за десетици глобални весници и списанија, итн. Но каква е врската на [НВО] Сурвајвал интернешнал со фотографиите и мисиите на ФУНАИ? Никаква! Наспроти тоа НВО-то доби на лото, а со нивните техники за маркетинг, тие успеаја да го залепат името на нивната организација на сликите на не контактираните Индијанци, без да вложат ниту цент во остварувањето на она што прво го видовме на твојот блог и во Тера магазин.
Вратете ги парите, Сурвајвал! – Амбиенте Акреано

Блогот на Алтино е навистина посебен извор на информации за Амазон и не е случајно што неговите постови сега ги пренесува Тера магазин, иновативен проект за пренесување вести преку интернет кој исто така тврди дека се заслужни за информацијата за „Невидливите Индијанци.“ Но додека медиумите на интернет сѐ уште се борат со многу променливи поврзани со таа средина, можеби стануваме сведоци на тренд во кој оригиналните „ексклузивни“ информации стануваат минато. Дискурзивниот и протечен разговор на многу гласови кои во отворена дебата се спротивставуваат на авторитетните традиционални медиуми може да оформуваат колаборативни „ексклузивки“ кои се подобри за сите.

Првиот чекор кон изградбата на овој нов отворен медиумски простор може да биде признавањето на вредноста на сите тие гласови, што може да почне со едноставното и лесно почитување на правилата за добро однесување за наведување извор кај традиционалните медиуми… и блогерите.

Тара Калапун – Почеток на музика

На интернет се шири информација за труба направена од пиперка и краставица од јапонски креатор на инструменти, па затоа ќе ви претставам и други интересни инструменти од различни места од светот. ЈуТјуб корисникот 13стрингс (профилот е моментално затворен) отворено ги повика сите да ги покажат своите рачно изработени инструменти на ЈуТјуб, а на овој повик одговорија следниве три: цел оркестар направен од рециклирани конзерви и пластични сода-шишиња, како да се изработи дидгеридо, шишиња за ветар и водени оргули. Од друго место од светот, инструмент кој можеби не е направен дома, но секако има карактеристичен звук: хурди гурди (hurdy gurdy).

Од Бразил, јамилгудис има барем 5 различни инструменти направени од лименки и шишиња.

Од Австралија, гвдидг ни покажува како Абориџините го изработуваат најверојатно најстариот дувачки инструмент, дидгеридо, со барање на каучукови дрвја кои се нападнати од термити:

Од Сингапур, еинрахсенрав дува во усогласени шишиња, се фотографира и потоа ги спојува за да ја добие Токата и Фуга од Бах:

За крај, благодарение на авиноград од Русија ни доаѓа прекрасна ритмична народна песна, отсвирена на инструмент кој никогаш претходно го немам видено, хурди гурди: