Според кинескиот дневен весник Жингхуа на 23 февруари 2008 година:

Во петокот рускиот претседател Владимир Путин рече дека признавањето на едностраната независност на Косово од страна на неколку светски сили претставува „ужасен преседан.“

На 18 февруари, веб страната на Ројтерс објави напис по повод едностраното прогласување независност на Косово. Во написот, насловен „Чеченските бунтовници во Русија ја поздравуваат независноста на Косово“ пишуваше:

Русија силно се спротивставува на независноста на Косово, тврдејќи дека признавањето на сепаратистички регион како нова држава без согласноста на земјата која е засегната претставува опасен преседан за многу други територијални конфликти ширум светот.
Блогерите исто така реагираа и ги анализираа можните последици од признавањето на независноста на Косово. Следува репрезентативен избор на постови од тоа време.

Стенли Кросик на 22 февруари 2008 година напиша во својот блог:

Признавањето на независноста на Косово е несреќно решение, но моментално нема подобро решение.
[…] Косово се оддели од Србија без нејзино одобрување; ОН не ја поддржа независноста поради силен протест од страна на Србија и Русија, поддржани од Кина. Меѓутоа, прашањето требаше да биде изнесено пред Советот за Безбедност на ОН, бидејќи резолуција поддржана од мнозинството ќе ја зголемеше легитимноста, ако не легалноста на независноста, и покрај ветото (ветата). Министрите за надворешни работи на ЕУ јасно нагласија дека Косово е посебен случај што не треба да стане преседан, но сепаратистите во Шпанија и Кипар може и да не ги послушаат.

Ирина Филатова, професор по економија во Москва и постар истражувач при Универзитетот КваЗулу-Натал во Јужна Африка, коментираше на блогот на Гардијан, Коментарот е бесплатен, на 23 февруари 2008 година:

Многумина мислат дека Русија ќе ја искористи оваа ситуација да ги признае отцепените региони од Грузија, Абхазија и Јужна Осетија, па дури и Трансднистриа, отцепен дел од Молдавија.

[…]Американците велат дека Косово не е преседан, дека е еднократен исклучок. Тешко е да се поверува во ова. Ако една нација сака да се оддели и да создаде своја државност, ниту една влада не може да направи ништо, освен да ги спречи со сила. […] Независноста на Косово е полезна за САД за да му покажат на светот дека не се против Муслиманите, туку против држави во кои владее беззаконие, од кои некои се муслимански […] Меѓутоа тие не би ги поддржале Баските или Валонците, или Курдите, а најмалку Трансднестријците.

Тие не би ги поддржале ниту Абхазијците и Јужно Осетијците, се разбира. Но од друга страна, ако Русија реши да ги признае овие отцепени републики, и ако Грузија реши да се спротивстави на тоа (што и би било случај), тогаш Американците би ја поддржале Грузија, се разбира, а Русија може да се соочи со конфликт со Западот.

Независноста на Косово нема да ја крене во воздух Европа, но веќе крена во воздух многу од претпоставките на кои се базира нашиот модерен систем на меѓународни односи […]

Шон Вокер напиша во британскиот Проспект Магазин во април 2008:

[…] Кога ја посетив Абхазија минатиот месец ги слушнав истите аргументи за независност како и на претходните посети. Но овојпат имаше уште една работа на која се жалеа – Косово.
Абхазијците секогаш се чувствувале како западот неправедно да ги третира и сега, по признавањето на независноста на Косово од страна на неколку западни земји, се чувствуваат како двојно да се обесправени. Зошто Косоварите заслужуваат повеќе слобода од Абхазијците? […]

Сега се чини како претпоставките на многу блогери да станаа реалност. На изненадување на сите, истиот ден кога почнаа Олимписките игри во Пекинг, руските воени сили и сепаратистите од Јужна Осетија ја презедоа контролата врз регионот од Грузија.

Јелена Милиќ, како и многу други блогери, беше шокирана од вестите. Таа пишуваше (српски) за тоа на нејзиниот блог на српскиот портал за вести Б92:

Šta je ovo? Zar nisu nekad ratovi prestajali kad su igre počinjale?

Иван Маровиќ, кој исто блогира на Б92, напиша пост (српски) насловен „Војната во Грузија“ во кој вели:

Postavlja se pitanje zašto baš sad, nakon petnaestak godina primirja?
S jedne strane, separatisti i Abhaziji i Južnoj Osetiji su osetili da nakon priznanja jednostrano proglađene nezavisnosti Kosova od strane vodećih država Zapada, oni mogu učiniti nešto slično i očekivati podršku Rusije. […] Rukovodstvo Južne Osetije je, poučeno događajima na Balkanu, skapiralo da sve može, ako imaš moćnu državu iza sebe, a u njihovom slučaju to je Rusija.
S druge strane, gruzijski predsednik Miša Šakašvili kapira da je situacija sad ili nikad. On takođe misli da ima moćnu državu iza sebe, Ameriku, ali da će, što vreme duže bude odmicalo, sve teže biti izvesti vojnu akciju protiv separatista. Već sad se oseća smanjenje uticaja Amerike i povećanje uticaja Rusije na Kavkazu. […]
Međutim, već posle nekoliko sati postalo je očigledno da je Rusija reagovala brzo i odlučno, dok se Amerika još uvek drži retoričkih reakcija. Izgleda da će SAD da pomogne Gruziji onoliko koliko je Rusija pomogla Srbiji 1999, odnosno da je gruzijska vojna akcija u Južnoj Osetiji propala, nema ništa od brzog zauzimanja Južne Osetije. Sad je samo pitanje šta će se desiti, da li će rezultat biti prekid vatre uz pojačano pristustvo ruskih trupa ili otvoreni rat koji može poprilično da potraje.

Блогерот на Ројтерс Жил Елгуд напиша пост насловен „Дали судбината на Јужна Осетија беше запечатена во Косово?“ во кој се прашува:

Дали Косово е одговорно за борбите во Јужна Осетија?
Кога српската покраина се отцепи од Белград во февруари, Јужна Осетија набрзо го повтори своето право на меѓународно признавање. Како што портпаролот на лидерот на сепаратистите, Едуард Кокоити, рече во тоа време: “Преседанот со Косово не поттикна поактивно да ги бараме своите права.“
Во Тбилиси сигурно ги слушнале овие коментари и тоа сигурно додало ургентност на желбата на Грузија да завладее со отцепениот регион Јужна Осетија. Со широка поддршка од Западот, Косово успеа да издејствува чисто одделување од својот поранешен владетел, и покрај противењето на Русија. Сега Москва ги поддржува сепаратистите и не е јасно како ова ќе заврши.

Остин Беј не се согласува, и тврди дека не може да се споредуваат двете прашања – Косово и Јужна Осетија.

[…] По едностраното прогласување на независноста на Косово, сепаратизмот којшто е резултат на меѓународна акција за заштита на етничко малцинство се одобрува.
Ова е една интерпретација на рускиот аргумент дека на Косово не требаше да му се дозволи еднострано да се отцепи од Србија, како што се случи во почетокот на годинава.
Руската инвазија на грузискиот сепаратистички регион Јужна Осетија е возобновена војна во соседството. Исто така е и насилен потсетник за тоа колку Источна Европа останува несигурна во периодот по Студената Војна.
За целите на надворешната политика на Москва, проблемите во Грузија се поклопуваат со „косовскиот случај“ – малцинска група нападната од страна на „етничка националистичка власт“ која се обидува да преземе контрола. […]

[…]Ова го посочувам не затоа што мислам дека Грузија е Србија под Слободан Милошевиќ. Сигурно не е. Грузија е демократска држава која „е на пат кон Запад“ политички и економски. Постојат големи квалитативни разлики помеѓу Грузија денес и Србија од 1999 година.
Меѓутоа, руските дипломати последниве 8 години предупредуваа дека „косовскиот преседан“ ќе има влијание врз 200 региони и територии во земји ширум светот. Тоа е заокружена бројка и најверојатно премногу ниска.
Москва инсистираше дека Косово ќе претставува „сепаратистички преседан“ за одделување на државички од суверени нации. Интересно е, меѓутоа, дека и Романија и Грција се спротивставуваат на „едностраната“ независност на Косово. Шпанија, со своите баскиски сепаратисти, не беше ентузијаст.[…]

Документот со упатства ги дефинира техничките услови за одобрено следење на определени видови телекомуникациски канали и обезбедува список со должности за телекомуникациските оператори, кои се обврзани да постапуваат според Уставот на Република Србија како и други закони.

Според член 55, точка 3, на Законот за телекомуникации, овие упатства ги објавува РАТЕЛ во соработка со јавните телекомуникациски оператори и владиното тело одговорно за непосредно спроведување на следење на електронски комуникации.

Ова значи спроведување масовно следење и архивирање на сите форми на електронски комуникации за потребите на националната агенција за безбедност.

Интернет-провајдерите се обврзани на владините тела да им овозможат пристап до најновите верзии на базите на податоци кои содржат лични податоци за нивните корисници, договорите, максималната брзина на проток на податоци, адреси за идентификација, како и пристап до базите на податоци за корисниците на електронска пошта. Провајдерите се исто така обврзани да обезбедат хардвер и софтвер за пасивно следење во реално време, прибирање податоци и анализа на активностите на интернет, статистички услуги, пресретнување на е-пошта, привезоци (атачменти), веб-пошта, видео и телефонски сообраќај преку интернет, пресретнување на сообраќај на системи за директен разговор (чат, инстант месинџери), мрежи за директно (пир-ту-пир) поврзување меѓу корисниците, услуги за е-пошта и препраќање на содржината на е-пошта кон центарот на владините тела надлежни за надзор. Техничките услови (хардверски и софтверски) треба да овозможат реконструирање на пресретнувањето на сообраќајот до ниво на апликации и филтрирање според следните критериуми: корисничко име, телефонски број на корисникот, адреса за е-пошта, ИП-адреса, МАК-адреса, идентификација на инстант месинџер.

Сите овие технички услови се стапени на сила и ќе бидат искористени на барање или по потреба на владините тела или полицијата со цел следење во случаи на сериозно нарушување на безбедноста или криминални дела. Овие упатства не ја дефинираат приватноста на податоците како нарушување на приватноста на граѓаните (која е забранета со прописите за телекомуникации). И Законот за телекомуникации и Уставот на Р. Србија нудат заштита на приватноста – на хартија.

Слични сајбер-закони и технички упатства постојат и во други земји. Од формален аспект е добро да постојат такви прописи со кои се штити приватноста, но од друга страна се прашувам дали Републичката агенција за телекомуникации на Република Србија, безбедносните служби или провајдерите ќе ја нарушат приватноста на граѓаните на интернет во пракса.

***
Следат неколку реакции од српската блогосфера, како и предлог-решенија за заштита на приватноста на интернет.

Тамбурикс, во блог-пост наречен „Големиот Брат те гледа, слуша и снима“ (СРП) го разгледува нарушувањето на приватноста и го споредува со Големиот Брат:

Најновите технички услови на РАТЕЛ во врска со инсталации и опрема за интернет во Србија донесуваат елементи на Големиот Брат, при што на државата и е дозволено да има увид и да ги користи сите податоци во врска со нашето присуство на интернет…

Милан објави линк до документот, тврдејќи (СРП) дека во него има и некои позитивни аспекти:

Не знам што да мислам за ова, од една страна изгледа добро… одлично, конечно и во нашиот дел на интернет ќе завладеат закони. А од друга страна… ако се злоупотреби тогаш е очајно, цензура и шпијунажа, наречете го како сакате.

Блогот Рехаш пишува (СРП):

Беа објавени низа негодувачки коментари со кои безрезервно се согласувам. Не можам да кажам дека ова беше неочекувано. Регулативата во САД, некои земји на ЕУ и Велика Британија веќе некое време ги ограничува нивните граѓани со вакви пракси. Дали вашето негодување ќе го реши тој проблем? Скоро сигурно е дека нема. Веќе подолго време нашите сограѓани се толку апатични, па сите ќе си молчиме без разлика кој било вид репресија да спроведат псевдодемократските власти (на прва година студии по право мене професорите ми рекоа дека демократијата не постои). Веројатно се издуваа оној октомври или мислат дека секој труд е бесмислен оти на крај некој сепак ќе спроведе репресија. Фино. Куп блогери, гикови или обични корисници на интернет некое време ќе пишуваат и ќе се бунат. А потоа повторно ќе завладее тишина како и за сѐ друго до сега. И што тогаш?

Блогот за технологија Весиќ коментира (СРП) за новите упатства:

Балкански шпијун* во режија на РАТЕЛ/БИА
Просто е неверојатно како некои „служби“ (читај: БИА и сродните) преку своите марионетски организации (читај: РАТЕЛ) протуркуваат најстрашни „технички“ документи со само една цел: воспоставување комплетна контрола врз вашиот електронски живот. […]

Устав? Закон? Правда?

Можеби кога од „независните“ агенции ќе направиме независни агенции и кога судството и полицијата ќе почнат да си ја работат својата работа и кога политичарите, наспроти големата желба да ја задоволат потесното, поширокото и најширокото семејство ќе почнат да размислуваат за „безначајни“ работи како што е добросостојбата на оние кои ги довеле на тие позиции.

И понатаму мислите дека најважната вест е фаќањето на Караџиќ? Размислете уште еднаш. Тоа е еден човек, а со ова се поставува Балкански шпијун над сите нас.

* Белешка на авторот: се мисли на филмот „Балкански шпијун“.

Студентот по информатика Џезва нуди критички коментар на ова (СРП):

Можеби упатството дефинира „случаен корисник“ за да не дојде до ситуација во која се чуваат податоци само за некои корисници. И Уставот го дефинира пристапот до тие податоци, до нив може да се дојде само со судски налог, или во случаи на нарушување на националната безбедност на Република Србија.

Блогот Секојдневие ја опишува (СРП) Србија како земја на Големиот Брат:

Она што можеби е очекувано кај тоталитарните режими, нам ни се случува денес, пародоксално во време на „целосна демократија“ и проевропска Влада.

РАТЕЛ, како владино тело за регулирање на телекомуникациите, на мала врата преку некаков технички документ, безопасно наречен „Технички услови за потсистеми, уреди, опрема и инсталации за мрежата Интернет“ наменет за провајдерите на интернет во србија воведува тоталитарно следење на сите електронски комуникации од страна на „надлежниот орган“.

Два интересни коментари на овој пост:

Целосно бесмислено, а толку очекувано. Знаев дека вакво нешто ќе се случи и дека ќе биде провлечено, како што ти убаво кажа, на мала врата. Ќе почнам да ги криптирам и сопствените мисли, а не па е-поштата. Ова бара реакција! Недозволиво однесување и кршење на основните човечки слободи.

Вториот коментар:

Ова е вистинска катастрофа. Овој долу што вели дека така било и на Запад, да, така е – ама само кога постои и судска одлука. Па таму прво би полуделе провајдерите ако мораат на свој трошок да го пренасочуваат сообраќајот и мејловите. А и како мислат да им се форвардува ВОИП-сообраќајот кој е криптиран, на пример оној преку Скајп? Да не треба провајдерите и да декриптираат и на тацна да им го сервираат на „надлежните органи“. Треба да се направи гужва и кај странските организации кои се занимаваат со слободата на говор и интернет.

Саша Бодироза, студент по информатика на Универзитетот на Белград, пишува на неговиот блог (АНГ):

Српската Републичка агенција за телекомуникации (РАТЕЛ) донесе нови прописи (текст на српски) за пресретнување и пренасочување на сообраќајот преку интернет. Во основа, се дозволува на српската Влада да го читаат секое вид комуникација, меѓу кои HTTP, VoIO, е-пошта и протоколот за инстант-пораки (IM). Не се работи за тоа дали јас имам нешто да кријам, тука за тоа дека сериозно ми се нарушува приватноста. А тоа воопшто не ми се допаѓа.

Дополнување: Мислам дека претерав во мојот коментар. Овој правен акт не споменува нарушувања на приватноста. Нарушувањето на приватноста е забрането со српскиот Закон за телекомуникации и со Уставот на Србија. Целта на овој пропис е да се дополни член 55 од Законот за телекомуникации.

Тој исто така сугерира како да ја заштитите вашата приватност:

Со оглед на тоа што не може веднаш да се смени законот, најмалку што може да направиме е да си ја заштитиме приватноста. Може да користиме методи на енкрипција при комуницирањето. Еве неколку совети.

Александар Урошевиќ го завршува постот на неговиот блог (СРП) на хумористичен начин, со користење иронија:

Од готвачот на Урке: утре, и вие исто така, мои драги читатели, ќе знаете кој вид тоалетна хартија преферирам, а и кој прст го користам за чачкање на носот. Зошто само Владата да ја има привилегијата да ги знае овие клучни информации за мене, знам дека „народот има право да знае“!

***
Прашање до читателите на Глобал војсис: Какви се прописите во вашата земја и дали се чувствувате дека ве прислушуваат/набљудуваат/следат?

Движењето „Образ“ веднаш објави изјава (SRP):

Белград, 22 јули, 2008

Апсењето на Радован Караџиќ е акт на големо предавство на српскиот национализам и се што е свето и вистинско за нашиот народ. Прославата на улиците на муслиманското Сараево, минатата ноќ, е најголемиот доказ за во чиј интерес беше ова предавство. Секој Србин знае кој е Радован Караџиќ и што тој симболизира. Ако непријателите на српскиот народ, кои се имаат здружено со своите слуги од Србија, мислат дека го имаат уништено овој мит, тие многу грешат. Сега е комплетно јасно дека борбата за преживување на српската националност не може да се води од удобните фотелји на претставниците, туку со помош на хероизам и желба да се стане маченик. „Образ“ е подготвен! Секој Србин е Радован!

Националистичко движење „Образ“
информативен сервис

Иако имаше полициски сили во близина, на 24 јули протестантите скршија неколку прозорци на продавници во центарот на Белград и брутално нападнаа новинари и камермани од „предавничките медиуми“, како што е Б92. Демонстрантите исто така извикуваа навреди пред канцеларијата на претседателот Борис Тадиќ.

За овој настан Независната асоцијација на новинари од Србија испрати отворено писмо (SRP) до Ивица Дачиќ, министер за внатрешни работи:

Г. Дачиќ,

Независната асоцијација на новинари од Србија (НАНС) остро ги осудува физичките напади на новинарите, камерманите и фотографите за време на собирот за Радован Караџиќ. Вчера камерманот на Б92 и фотографот на ФОНЕТ беа повредени, меѓутоа организаторите најавија дека уличните немири ќе продолжат. Ние сме многу загрижени за проширувањето на насилството и ве замолуваме вас, како министер за внатрешни работи, да создадете јавен ред и мир. Ние очекуваме напаѓачите на новинарите да бидат идентификувани и казнети. Хулиганите ги таргетираат новинарите бидејќи не сакаат да бидат фатени од камерата за време на нивното насилство. Помеѓу демонстрантите имаше маскирани лица, што ни укажува на нивните лоши намери. Поради ова, ние очекуваме реакција од органите на министерството за внатрешни работи, со цел да се спречат трагични последици. Шокирани сме од однесувањето на високите функционери на Српската радикална партија, особено од некои од нивните претставници, како и од членовите на националистичко движење „Образ“, кои јавно повикуваат на насилство. Политичкото незадоволство не го оправдува насилството. Поради ова организаторите на демонстрациите, кои го покажаа своето незадоволство нелегално, треба да преземат одговорност. […]

Искажувајќи го сопственото незадоволство од многубројните напади и нерешени убиства на новинари во Србија, како и од најновата „реакција“ од полицијата, блогерот Горан Милетиќ, меѓу другите работи, го напиша следново:

[…] Ајде да ја видиме вистината. Едноставно е – нема волја. Не е важно за Бошко Бранковиќ, Дејан Анастасијевиќ или некој друг дали оваа волја е политичка или од некој друг тип. Важно е тоа што поради недостаток на волја нема резултати од истрагата. Невозможно е тоа што (помеѓу 300-500 насилници) полицијата не може да го идентификува момчето кое го нападна Бошко Бранковиќ или кое подметна експлозија во прозорот од домот на Дејан Анастасијевиќ или кое […] го уби Славко Ќурувија и други новинари за време на 90тите. […]

Началникот на полицијата Милорад Вељовиќ го посети повредениот камерман од Б92, Бошко Бранковиќ, кој се здоби со сериозни повреди на нозете. Според Б92, Вељовиќ рекол дека неговите луѓе имале наредба да ги штитат новинарите за време на вчерашните немири. Тој исто така кажал дека ќе се спроведе истрага за да се открие зошто новинарите не ја добиле потребната заштита. Тој додал:

Овој недоличен акт и даде на полицијата идна задача, а таа е да се откријат виновниците од овој инцидент.

Началникот на полицијата на Бранковиќ му ги пренесе желбите за брзо оздравување од министерот за внатрешни работи, додавајќи дека се спроведува интензивна истрага по виновниците, дека тие ќе бидат идентификувани во наредните денови и дека нивните имиња ќе бидат објавени јавно. Тој напомена дека еден од идните приоритети на полицијата ќе биде да ги заштитува новинарите.

Според оваа изјава, Горан Милетиќ смета дека ништо се нема сменето во функционирањето на владата на Србија по апсењето на Радован Караџиќ. Тој ги исмејува зборовите на Вељовиќ:

Затоа, мои драги граѓани, нападот врз новинарите не е криминален случај, не беше сериозен напад (читајќи ги веб страниците на организаторите, би рекол дека тие извршија атентат врз новинарите). Не, дури не беше ни сериозен инцидент. За началникот на полицијата, тоа беше само непријатен инцидент.

Во постскрипт за неговиот пост, Милетиќ даде ироничен заклучок:

Бидејќи српските националисти силно посакуваат да ја запалат зградата на Б92, само што ги замислив полицајците со опрема за немири како апсат неколку демонстранти, додека остатокот од нив прави што ќе посака. Веројатно, началникот на полицијата, Демократската партија и некои медиуми ќе речат дека тоа било само непријатен инцидент.

Еве некои од многуте коментари на овој пост:

Спиродон пишува:

Најпрво, насилникот во портокалови шорцеви, кој го нападна новинарот, треба да биде уапсен. Ова глупаво момче беше фатено на камера. Што повеќе и треба на полицијата? Негова ДНК?

ЈЈ Беба пишува:

[…] Во последните 15 години имаше убиства на новинари, напади врз нив и уништување на нивната опрема. До сега, никој не бил осуден. Доколку барем еден напаѓач беше осуден, работите ќе беа малку поинакви…

Миладиќ коментира:

Полицијата повторно (не) си ја заврши работата, како во февруари [тогаш имаше протести за Косово во Белград]. Зошто? Ова е прашање за релевантниот министер. Иако не сакам екстремни решенија, започнувајќи од вчера, сега мислам дека тие треба да ги забранат сите националистички организации, вклучувајќи ја и Српската радикална партија. […]

Ноќта на 21-22 јули, многу големи странски и скоро сите медиуми од Србија веднаш објавија извештаи за апсењето.

Многу од блогерот од српската блогосфера беа изненадени од веста. Следуваат неколку нивни реакции.

На неговиот блог, Ко од Слики и случувања напиша [SRP]:

Додека подготвував извештај за мојата посета на Портланд, наидов на веста дека Радован Караџиќ е уапсен. Едноставно не можев да верувам дека тоа е вистина, но веста е објавена на сите веб страници.
[…]

Хуг Грифитс, Б92 блогер, го напиша следново:

Многумина од нас мислеа дека нема да го дочекаме овој ден, дека несветото тројство од тајната полиција, криминалците и свештениците кои те штитат, ќе осигури долготрајна слобода до последниот ден. Но за среќа, дури и песимистите грешат, барем за некои случаи. […]

Блогерот Дунхусбун од АКУЛТУРА го искажа своето задоволство [SRP] за веста за апсењето на Радован Караџиќ:

[…]Мило ми е што оваа влада е подготвена и има намери да се соочи со проблемите кои сѐ уште ја влечат Србија во пеколот од 90тите. […]

Миша од блогот Доктор го критикува Меѓународниот кривичен трибунал за поранешна Југославија (ICTY), но напиша дека иако не верува во неговата правда, ја сака Србија повеќе од Радован Караџиќ:

[…]Без разлика колку и да е лоша репутацијата на трибуналот во Хаг поради ослободителната пресуда за Рамуш Харадинај и Насер Ориќ и без разлика дали Радован Караџиќ е невин (Господ ќе му помогне да го докаже тоа?), Србија е секогаш на прво место за мене. […]

Јасмина Тешанович, српски политички активист и писател, повторно го објави текстот со изјавата на нејзиниот блог Б92. Следува превод од српски:

[Српска лекарска асоцијација]: Хомосексуалноста не е болест.
Хомосексуалноста не е болест, стои во дописот од психијатрискиот оддел на српските лекарски друштва, кој го доби Лабрис како одговор на барањето оваа домашна организација да го потврди официјалниот став на светската здравствена организација [World Health Organization, (WHO)] веќе 18 години.

На 17 мај, интернационалниот ден против хомофобијата – и како дел од иницијативата „Дали си хомофобичен?“ – Лабрис се обрати на СЛК, српската лекарска комора и идниот министер за здравство. Лабрис очекува идниот министер веднаш по назначувањето да прогласи дека хомосексуалноста не е болест. Исто така, Лабрис очекува усвојување на етички код за сексуалната ориентација од српската лекарска комора, за да помогне во спречување на дискриминацијата против луѓето на кои им е потребна медицинска помош.

Се сеќаваме дека Лабрис – организацијата за правата на лезбејките – оваа година постојано се обидува да влијае на многубројните организации, вклучувајќи го министерството за здравство, да склучат договор за соработка со светската здравствена организација. Една од релевантните домашни организации – СЛК - искажа согласност со WHO. На овој начин, Лабрис сака да ги поттикне другите организации да се приклучат во борбата за уништување на предрасудите. 17 мај е ден за промоција на правата на лезбејките и хомосексуалците, бидејќи на овој ден во 1990 WHO официјално ја тргна хомосексуалноста од својата листа на болести.

Драгана Вичкович

Лабрис – организација за правата на лезбејките
Бејград, Србија
Имејл: lobi@labris.org.yu
Тел: + 381 11 334 1855, + 381 11 334 7401
Имејл: labris@labris.org.yu
Тел/факс: + 381 11 3225 065
Моб: +381 63 8 513 170
Веб: www.labris.org.yu

Даунгритер коментира:

Мило ми е поради нивниот чекор, но сигурен сум дека ќе бидат нападнати од сите страни. Мислам дека е многу храбро да се објави оваа изјава, особено кога не е познато кој ќе одговара [по изборите на 11 мај, новата влада тек треба да се формира].

Драго Ковачевиќ одговара на коментарот на Даунгритер:

Нападот нема да биде многу моќен. Сите се плашат од доктори, бидејќи секој мора да се справи со нив еден ден.

Претходниот напис на Глобал војсес околу исходот од изборите се однесуваше на реакциите на англофонските српски блогери. Подолу има превод од српски јазик на уште два написи, и двата објавени на блог порталот на Б92.

Бранислав Ковачевиќ Кол на 4 Февруари напиша:

[…] Наместо да му честитам на Борис Тадиќ, би го советувал внимателно да ги проучи резултатите од изборите. Тој не треба да мисли дека рејтингот на неговата Демократска партија се зголемил. Треба да им биде благодарен на сите гласачи кои беа многу позрели отколку нивните политички водачи…[…]

[…] По оваа победа, Борис Тадиќ и Демократската партија имаат огромна одговорност. Нема време за прославување. Им честитам на сите граѓани кои отидоа на гласачките места и со тоа ги спречија радикалите.

Нуне Поповиќ на 5 Февруари напиша:

Анти-демократските сили на Србија ја научија својата политичка лекција на 5-ти октомври 2000 г., и оттогаш нивното влијание се зголемуваше. За разлика од нив, демократските сили не ја научија својата лекција и ги игнорираа предупредувањата. Се затворија во нивниот дилетантски круг, имаа погрешна слика за ситуацијата во Србија и незаслужено си припишаа заслуга за фиктивната демократија во Србија.

Овој пат, Демократската коалиција има малку време за одлучна политичка борба против радикалните национално-социјалистички партии во Србија.[…]

[…] Полска го има „Институтот за национално сеќавање“, државно тело кое овозможува нивниот народ никогаш да не заборави што правеле во минатото криминалците од разните структури на претходниот режим. Целта е тие да бидат пронајдени и уапсени.

Доколку Србија имаше слична институција, немаше да биде потребно да ги потсетуваме граѓаните за тоа кои биле радикалите, [Војислав Шешељ], [Слободан Милошевиќ] и нивниот режим. И немаше да треба да се потсетуваме што ни направија и зошто се уште се неказнети. Тие се повторно веднаш зад нас. Некои од нив се однесуваат како ништо да не се случило кога имале апсолутна власт, и не се казнети.[…]

Следи преводот на написот на Предатор од 29-ти јануари:

Легалните трујачи владеат во српските градови, села и плоштади. Нема поголема Мека, Ел Дорадо или рај за пушачи од Србија. Луѓето пушат насекаде. […] Секојдневно гледам луѓе кои пушат во пекарници, месарници, слаткарници, болници, канцеларии, во владините згради. Секако, на сите овие места се истакнати знаците „Забрането пушење“.

Во новогодишната вечер, видов како еден пекар пуши пет минути за време на неговата пауза во пекарницата „Тома“. Тој запали цигара и тресеше пепел околу миксерот за тесто. Знаете што направи потоа? Го фрли отпушокот на подот и продолжи да меси тесто за пица.

Секојдневно има многу други слични случаи во Белград. Нема никаква реакција. Сите молчат, секој се преправа дека не гледа како го трујат пушачите.

Еден Србин, по долгиот престој во САД, дојде во Белград по повод новогодишните празници. Го прашав какви се неговите впечатоци за Србија. Што да ви кажам? Човекот беше шокиран од тоа колку луѓе пушат по улиците на Белград, фрлајќи пикавци насекаде. Ми кажа дека никогаш не видел толку многу ѓубре, пластични кеси, хартии, картони низ улиците на српскиот главен град. […]

Никола Тошиќ ги анализираше економските и здравствените ефекти од пушењето на неговиот блог пред неколку месеци:

Српската индустрија за тутун е значаен дел од злобниот круг кој го оптоварува општеството на неколку начини.

Владата го прави првиот чекор во тој круг со поддржување на производството на тутун со цел да го подобри неговиот квалитет и неговата цена да стане поприфатлива за производителите. Побарувачката за цигари е многу висока и домашното производство не е доволно. Тоа е првиот трошок за даночните обврзници. Владата манипулира со цената на тутунот на наша сметка за да ги задоволи произведувачите на тутун.

Произведувачите како Филип Морис и Бритиш-Американ Тобако го прават вториот чекор. Тие ја уценуваат Владата со отпуштање на работници доколку ситуацијата е неповолна за нивниот бизнис.

Побарувачката на цигари е третиот чекор. Процентот на пушачи во Србија е меѓу највисоките во светот. […]

Здравствените трошоци се четвртиот чекор. Тие го сочинуваат најголемиот товар на националниот буџет. Пушачите користат буџетски ресурси почесто од останатите, бидејќи тие се поизложени на рак или кардиоваскуларни болести, за кои болничкото лекување е многу скапо. […]