Ад-хок хорот „Распеани скопјани“ го сочинуваат граѓани кои ги искажуваат свoите мислења за општествени прашања преку песна. Тие се среќаваат секоја недела на различни локации низ престолнината на Република Македонија и снимаат музички видео-клип, кој потоа го објавуваат на Јутјуб-каналот на активистичката група „Плоштад слобода“.

Репертоарот на хорот е исполнет со хумор. Ја имаат изведено детската песна „Ние сме Македонци“ на државниот празник Денот на македонската револуционерна борба, а пред Грчката канцеларија за врски (де факто амбасада) ја имаат отпеано „Дирлада“, песна во која се зборува за летна љубов помеѓу момче од Македонија и девојка од Грција која наидува на тешкотии поради визниот режим.

Во малку потемен тоналитет, „Распеаните скопјани“ исто така ја испеале „Убиј ме“ од скопскиот бенд „Бернајс пропаганда“, која ги содржи следните стихови:

Не сум како тебе,
немам иста боја,
омразата е твоја

…

Не сум како тебе
затоа у-б-и-ј м-е
убиј, убиј ме.

…за да го искоментираат тепањето на студенти на плоштадот Македонија во Скопје во Април 2009.

Најновиот настап содржи исполнување на „Песната на дрвосечачот“ од Монти Пајтон, на булеварот „Илинден“ каде што пред неколку месеци градоначалникот на Скопје предизвика огромна болка и фрустрации меѓу обичните граѓани кои беа шокирани со нетранспарентното и неотчетно сечење на дрвјата.

Информацијата за активностите на „Распеани скопјани“ како иновативен извор на коментари се шири главно преку социјалните медиуми, особено преку Фејсбук. По неколку недели и традиционалните медиуми почнаа да пишуваат за нив: пред неколку дена Дневник објави напис за нив.

Ги нарекуваат „Буда-девојки (Buddha girls)“ (仏女- буцујо (butsujo)), јапонски дами на 30 и 40 годишна возраст, кои страсно ги посетуваат храмовите и им се восхитуваат на статуите на Буда и Бодисатва.

„Буда-девојките“ или „Девојките на статуите на Буда“ си разменуваат сугестии за најдобрите места каде да се видат дрвените идоли или изложбите на будистичка уметност низ земјата. Често тие се многу посветени на историјата или на анегдотите со монасите и светите писанија.

Фотографија од корисникот на Flickr: MR+G

実は、ここ１年くらい 仏像ガール だったりもします
そう、仏像ガール 　仏像みたいな女の子・・・ではありません
まぁ簡単なお話、仏像萌え～ 　な女子です。
近い将来、菩薩になりたいと思っています。如来はイヤだ。
まだまだオシャレもしたいし
で、最近髪の毛も伸ばし始めました。そう、菩薩みたいに髪の毛盛りたいから

私のごく親しい人の中では、ここ数年かなり仏像ブームなんですけど
世間一般ではどうなんでしょうか
まぁ仏像ガールなんて言葉も出ているくらなので、
流行最先端 　ってことにしておきましょう。えぇそうしましょう

Рентаро се прашува дали припаѓа на некоја категорија и дали мора да е во категоријата „Буда –девојка“, само затоа што таа ги цени обичаите поврзани со будистичката култура.

私、結構、仏女かな。。。。。
お香の匂い嗅ぐと落ち着くし
最近、字がヘタすぎるので
習い出したら書くと心穏やかになって
何時間も書いちゃうし
あ
でも阿修羅像とか
そんなに詳しくない
教科書に出てくるような有名なお坊様でも
よくわかってない
でも
御朱印集めるのハマって
お寺巡っちゃうし

[…]

これって要するに仏教だけど
宗教にハマっているってことになるのかな？
仏教だとそんなに抵抗ないし
グッズとか
写経とか
違う意味でブームなんだろうな
にしても
本当に携わっている方にはご迷惑なことなんだろうか
関心を持ってもらう意味ではよいきっかけなんだろうか
でもなんでこんな名前
ぶつじょ？にょ？ってどうよ(-_-;)
誰がつけたんだろ

Фотографија од корисникот на Flickr : papadont

За месец октомври, одбран е храмот Даикоџи (醍醐寺) и неговата статуа на Јакуши Ниораи (薬師如来) во Кјото:

いろんなところで秋の特別公開が始まっていますが、醍醐寺もそのひとつ。１年に２度だけ公開される霊宝館で、ステキなお薬 師さまにお会いできます！私は大学生のときに一度博物館でお会いしたきりだったのですが、どっしりとした存在感と力強いお顔がずっと印象に残っていまし た。今回の特別公開でひさしぶりにお会いして、やっぱりステキ・・と実感！

Улогата на писателот е да ги собере фосилите на реалноста распрскани наоколу и да го украси ѕидот на нашата историја со нив.

Во претходниот напис од оваа серија, додека ја славевме десетгодишнината од референдумот во Источен Тимор, прикажавме како меѓународната заедница застана и ги поддржа луѓето од Источен Тимор. Во овој дел ќе го интервјуираме тиморскиот писател Абе Барето Соарес за да го рашириме есејот „Национализмот на Тиморците, виден низ очите на неговите поети“ кој е издаден неодамна.

Абе (или неговиот кибер-псевдоним Женувем Еурито, како што бил и нарекуван од неговите пријатели во младоста) е блогер од 2007 година и ги споделува своите зборови и мисли на четири јазици, анализирајќи често литературни дела кои се важни за самоопределувањето на неговата земја. Покрај ова, Абе детално дискутира за создавањето на национална свест по борбата за независност.

Користејќи ги предностите на блоговите за да ги негува на оригинален начин глобалните врски и разговори на далечина, тој ги опишува своите блогови како „слатки зборови, грижливи зборови, на место каде што луѓето зборуваат еден со друг, споделувајќи работи како што се прашањата „што“ и „како“ животот се одвива во светот“.

Но, зборовите и дејствувањата на Абе не биле отсекогаш вака слободни, како што и самиот изјави за време на индонезиската окупација на Источен Тимор.

Се чувствував како рацете и устата да ми се врзани. Не можев да кажам што чувствувам за Источен Тимор.

Global Voices Online (GVO): Каде беше пред 10 години? Можеш ли да ни кажеш нешто повеќе за твојот живот?

Абе Барето Соарес (АБС): За време на референдумот, јас бев во странство. Во тој период бев во Португалија. Гласав заедно со други сонародници во Лисабон. Заминав од Источен Тимор за да продолжам со моите универзитетски студии и го избрав англискиот јазик за главен предмет во универзитетот Гадџах Мада во Јогјакарта, Индонезија. Потоа, отидов во Канада за да учествувам во програма за културна размена во почетокот на септември 1991 година. Масакрот во Санта Круз се случи на 12 ноември 1991 година, кога јас бев при крај на програмата. Грижејќи се за мојата лична безбедност, одлучив да останам во Канада и да барам политички азил. Таму останав 7 години, борејќи се за слободен и независен Источен Тимор преку дипломатски и културни активности (користејќи ја музиката како начин за привлекување на вниманието на надворешниот свет кон настаните во земјата). Имав можност да поминам година и пол во Португалија, од пролетта 1998 година до есента 1999 година. Потоа, заминав за Макао каде што изучував новинарство во португалската новинарска агенција Луса (од октомври 1999 година до март 2000 година). Се вратив во Источен Тимор во јули 2000 година. Оттогаш, учествувам во мисии на ОН во Источен Тимор како помошник за информации и како преведувач и толкувач.

Сведоштво на Абе Барето Соарес за документарецот на Стивен Маршал „Помрачување на Источен Тимор“ (8' | 1997) за слабата застапеност на мејнстрим медиумите во Источен Тимор за време на индонезиската окупација. Кликнете на сликата за да го видите документарецот.

GVO: Колку и како Ви беше достапна литературата на Источен Тимор за време на индонезиската окупација?

За време на индонезиската окупација, додека студирав во Јогјакарта, наидов на книги за Источен Тимор како што е „Источен Тимор: Национализам или колонијализам“ од Џил Џолиф, новинар од Австралија. Во оваа книга го открив починатиот тиморски поет, Франциско Борја де Коста. Еден дел од поезијата во неговата книга: „задушете го мојот револт/со врвот на вашите бајонети/ измачувајте го моето тело/ во оковите на вашата империја/ потчинете ја мојата душа /во верата на вашата религија…/“ навистина го разгори национализмот во мене. А преку книгата „Фуну: Незавршената сага за Источен Тимор“ од Жозе Рамос-Орта (сегашен претседател на Републиката Источен Тимор) го открив Фернандо Силван.

Pedem-me um minuto de silencio pelos mortos mauberes.
Respondo que nem por um minuto me calarei.

Fernando Sylvan

GVO: Често го цитирате тиморскиот поет Фернандо Силван. Како ја користите поезијата за никогаш да не молчите, како што вели горенаведената поема?

АБС: Поетот е говорник на неговата ера. Тој или таа треба да ја прекине тишината кога има опресија. Живеејќи на оваа планета, ние сме во постојана битка меѓу светлината и темнината. Поетот треба да биде на чело, со факелот во раце. Тој или таа е „воин на светлината“. (Го позајмувам овој концепт од Паоло Коелјо, бразилскиот писател).

Како уметник треба да сум спремен во секој момент да се вклучам во духовната војна. Зборовите се моите мечови. Да се надеваме дека моите зборови ќе ги натераат луѓето да кажат дека можат да бидат во мир со себе во создавањето на хармонија на оваа прекрасна планета.

Белешки од Musafir 48

GVO: Дали твоите блогови на четири различни јазици го одразуваат начинот на кој луѓето комуницираат во Источен Тимор?

АБС: Тиморците сакаат да сум креативен во искористувањето на „благодатот“ на колонијализмот и глобализацијата. Покрај мојот мајчин јазик - тетум и мајчиниот јазик на татко ми - галоле, користам исто така и англиски и индонезиски во мојата книжевна кариера. Горд сум што ги користам за да ги пренесам своите чувства и мисли. Би сакал навистина да направам и португалски блог наскоро.

Абе (од десно) на Фестивалот на писатели и читатели во Убуд (2007). Слика од theunspunblog.com искористена со дозвола.

GVO: Зошто ја имате создадено категоријата Korespondensia Literarie (Книжевно допишување) на вашите блогови?

АБС: Ја додадов категоријата „Korrespondensia literaria“ на мојот блог на тетум јазикот во обид да им го пренесам на читателите литературното допишување што го имав со моите пријатели преку СМС. Практичната страна на ова е што со пренесувањето на пораките на блогот јас ќе ги зачувам. Како човек што се занимава со литература јас морам постојано да комуницирам со пријатели од целиот свет. Сакам да научам од нив. Сакам да ја пренесувам филозофијата на Greenpeace „мисли глобално, а дејствувај локално“.

[SMS:] ITA-BOOT NIA BATINA/ha’u moras todan: ha’u klamar terus/fó lisensa mai ha’u-ata atu kaer Ita-Boot nia batina/fakar mós Ita-Boot nia mina oliveira domin nian mai ha’u-ata/ hodi nune’e ha’u bele di’ak filafali ho lalais// [21:51:11//11-2-2009]
Resposta sira:
1.R. D. = “Se mak bulak ida ne’e?” [maisumenus tuku 10 kalan]
2.Suzana TP = “Diak pois há’u haruka ba suli hanesan tasi” [22:08:53//11-2-2009]
3.Atoi R. = “Obrigado maibé ha’u la kompriende” [22:18:00//11-2-2009]
4. Pe. Olá = “Sajak ne’e tau nia titulu, Jesus. Bele atrai liu” [11:55:12//12-2-2009]
5.F.Nascimento = “We matan mos, we liman diak, halo suli mai, fakar mos mai, ami iha lerek susar no terus laran. Tan Ita Boot, ami Nain deit. Laran luak tebes no kmanek wain basuk.”[12:56:05//12-2-2009]

Sonhos dos Poetas Loucos

Lia-na’in sira-nia mehi hatutan no lolo liman ba malu
Lia-na’in sira-nia mehi bidu no tebe hadulas mundu rai klaran
ho haksolok

Lia-na’in sira-nia mehi fanun ha’u,
no ema lubun maka sei toba dukur
–
Fevereiru 2009

Блогови од Абе Барето Соарес:

Dadolin-Poetry from the Land of Lafaek-Crocodile: A Space for Poetic Mind and Poetic Feeling (Dadolin - Поезија од земјата на Lafaek - крокодилот: Место за поетските умови и поетското чувство), на англиски, тетум, бахаса и галоле.

Овој е првиот од серија написи со кој ќе ја одбележиме десетгодишнината од јавниот референдум во Источен Тимор кој доведе до меѓународното признавање на земјата. Во првиот напис ние ја нагласивме поддршката на меѓународната заедница за слободата на Источен Тимор. Во овој напис, го интервјуиравме Абе Барето Соарес, еден од организаторите на настаните за славење на солидарноста што се одвиваше во август и септември во 2009 година.

Кантавторот Леонард Коен го посети Израел оваа седмица, со распродаден концерт, изведувајќи пред толпа од 47,000 обожаватели. Израелските блогери, кои беа среќни да присуствуваат, дадоа френетични критики.

За време на неговиот престој, Коен го претстави и своето наследство, инаугурирајќи го Фондот за помирување, толеранција и мир, фондација посветена на промовирање на мирот меѓу Израелците и Палестинците.

Концертот

Во статија насловена како „Високиот свештеник“, весникот Ерусалимски прошетки објави:

Цела недела на сите од работа им кажувам дека во четвртокот имав состанок со еврејскиот висок свештеник - Коен Гадол (свештеник со божји дух), свештеникот над свештениците.

(”Коен ”на еврејски значи свештеник, црковно лице)

Гласот на Леонард беше перфектен. Групата беше неверојатна. Тој беше неверојатен. Публиката беше одлична. Бучни кога треба, а пак кога тој прозборе, можеше да се чуе мува. Се беше неверојатно. И да, вредеше целото богатство што го потрошив.

Титулата на Коен не е од ништо. Jerusalem Wanderings напиша:

Изгледа дека бевме на иста бранова должина или пак јас сум некаков пеколен пророк, затоа што на самиот крај пред да ја напушти сцената тој застана кај микрофонот со подигнати раце и како што еврејски свештеник го благословува народот, така и Коен, високиот свештеник, ја благослови публиката на еврејски, со стариот свештенички благослов – „Господ да ве благослови и чува. Да свети Неговото лице над вас и да биде милозлив. Господ да ве чува и да ви даде мир.“

Леонард Коен [Извор Мајк Дарнел, Digital Art Jerusalem]

Мајк Дарнел од Дигитална Уметност Ерусалим е слично наклонет. Во статијата со наслов, „Ја видов живата легенда сношти“, тој пишува:

Човекот некако успеа да им го овозможи чувството на 50,000 луѓе, кои дојдоа да го слушаат, дека сите сме во некој интимен џез-клуб и Коен освен што пееше пред маса луѓе, всушност тој само ја делеше вечерта заедно со најинтимниот круг на најблиски пријатели.

Види ја ги фотографиит од концертот на Дарнел на Flickr.

Извадок од концертот објавен од CityMouseGuide на YouTube ви овозможува да ја почувствувате атмосферата.

Фондацијата

Средствата од концертот, проценети на околу 2 милиони долари, ќе бидат донирани во Коеновата фондација, Фонд за помирување, толеранција и мир, како и форумот Круг родители-семејство, Палестинскиот центар за истражување и информации, радио Kol HaShalom [на англиски: Voice of Peace (Глас за мир)], и Спасете ги децата - Перес центар за мир.

Роберт Кори, менаџерот на Коен елаборираше: „Леонард реши дека кога ќе настапува во Израел сака парите да останат тука. Сретнавме многу Израелци и Палестинци кои го прават истото, посветени на мирот“.

Препрачано за читање–

За повеќе информации околу врската на Коен со Израел,прочитајте го написот на Израели(Israelity), “Другиот Коен во Израел.”

На 24 август, двајца млади љубители на пешачење, 19 годишен Американец и 21 годишен Кинез, беа пронајдени изгубени кај Стампид Трејл, во близина на Фербанкс, Алјаска. Полицајците што ги откриле изјавиле дека тие биле облечени во урбани алишта и дека носеле малку храна со себе. Ова не е прв пат неподготвени патници да бидат пронајдени во оваа дива и негостопримлива област.

Како други пред нив, тие заминале да го видат „Магичниот автобус“, еден од двата главни лика на бестселерот „Во дивината“, од 1996 година. Подоцна, тој беше преработен во сценарио напишано од Шон Пен, кој беше исто така и режисер на филмот што излезе во 2007 година.

Книгата, напишана од Џон Кракојер, раскажува вистинска приказна за Кростофер “Александар Суперскитникот” Мекендлс, дипломец кој ги напуштил своите родители и пријатели за да замине на одисеја низ американските патишта, кои ќе го доведат до неговата судбоносна цел: Алјаска. Тој бил пронајден мртов во 1992 година во јавен автобус, прилагоден да служи како засолниште за ловците.

Сè уште има неодговорени прашања околу вистинската причина за смртта, со мислења кои се движат од прегладнетост до труење или повреда, давајќи ѝ на тој начин една мистериозна страна на приказната.

Кростофер Мекендлс пред „Магичниот автобус“ (Слика пронајдена во неговата камера)

Според весникот The Star, годишно околу 100 луѓе од целиот свет ги следат стапките на Мекендлс, одејќи на аџилак. Тој се смета за симбол на слободата и на враќањето на човекот кон природата.

Аџилак до автобусот

Блогерот и авантурист, Ден од The road chose me (Патот ме избра мене), ги опишува тешкотиите што ги искусил патувајќи до местото кај што умрел Мекендлс.

Запознав двајца интересни Австријци, Томас и (нагласете го р-то) Роланд, на автопатот Далтон и им требаше цели 10 секунди за да ме убедат да им се придружам на патување до „Автобусот“. Можевме да изминеме 12,5 милји со кола по Стампид патот пред да мораме да ги оставиме возилата и да продолжиме пеш. Утредента, првиот час и половина пешачење го минавме по една многу пријатна четириаголна патека, низ едни мали мочуришта, низ неколку премини на реката кои ни беа до колена и излеговме на крај на Теклиника реката.

Тие одеа спротивно од течението на реката и најдоа место каде што можеше да се премине. „Јас бев прилично исплашен кога реката ми стигна до бедрото и почна силно да ме турка“, пишува Ден. Конечно, тие пристигнаа до „Фербенкс автобусот 142“.

Кога се појави автобусот 142 на страната од патеката, кога излезе навидум од никаде, јас бев навистина преплашен. Некако, сè уште не се чувствував спремен да бидам таму. Направив пауза на крајот од чистинката, потоа на вратата, обидувајќи се да примам сè во себе. Иако не сум бил никогаш таму, местото ми беше многу познато- од описите во книгата, од филмот и од сликите што ги имам видено на Интернет.

Мислев дека Магичниот автобус ќе биде некое тивко, тажно место за минување на времето - и бев навистина изненаден кога открив дека вистината е спротивна од тоа.

Сквернавење на автобусот

Изгледа некои посетители не го почитуваат “мавзолејот”. Блогерот Ед Пламб од Фербенкс, Алјаска, го има опишано ова непочитување во неговиот блог The Edventures. За неговата втора посета на автобусот, тој има напишано:

Така ние пристигнавме до автобусот и го најдовме во целосен неред. Неколку прозорци беа искршени, стаклото беше раштркано наоколу и најголемиот дел од деловите на автобусот беа превртени. Ѓубрето беше расфрлано по должината на периметарот и во соседниот ред од смреки.

Се разбира автобусот не ги привлекува само бестрашните авантуристи и крадци. Хедер Хортон, сликарка и блогер, има изложено слика на нејзината на веб страница, инспирирана од нејзината посета на автобусот:

„Фербенкс автобусот 142“, благодарност до Хедер Хортон

Мислев на Крис Мекендлс кога работев на оваа слика, исто како што мислев на него кога бев кај автобусот. За среќа, имав направено многу фотографии кои ми помогнаа да го повратам напливот на емоции и сеќавања којшто ми дојде тогаш. Мислев на 113-те дена што тој ги минал во автобусот, мислев на неговите размислувања, на прозорците низ кои гледал, мислев на одразот што го гледал во себе онолку колку што го гледал и оној на стаклото на прозорецот. Сликата претставува почеток на моето патување и ја создавам испитувајќи го местото каде што тој го има минато последниот, кобен дел од својата одисеја.

За жал, овие многубројни експедиции може да претставуваат товар за локалната заедница кога ќе се појави потреба за скапи мисии за спасување. Затоа, се зборува во Алјаска за преместување на „Магичниот автобус“ на место каде што тој би бил попристапен за посетителите.

Што би им рекле на светските лидери ако ви се укаже прилика? Кажете им го, преку видео кое трае помалку од три минути, она за што верувате дека треба да се стори за да се направи светот подобро и побезбедно место за живеење, со шанса да добиете посета на седиштето на Обединетите Нации по повод 64-от ден на ОН.

Актерот Џорџ Клуни е гласник на мирот на ОН и во следното видео објавено од телевизијата на ОН тој објаснува како може да се учествува и да бидете еден од 5-те победници кои ќе имаат прилика да учествуваат во овој ВИП настан во Њујорк.

Инструкциите се прилично едноставни:

1. Снимете ваше сопствено видео кое не треба да трае повеќе од 3 минути.
2. Поставете го на вашиот профил на YouTube.
3. Додадете го како ОДГОВОР НА ВИДЕОТО што го гледате сега.
4. Краен рок за поднесување: 10 октомври 2009.

Процес на селекција:
1. Најдобрите 5 снимки ќе бидат селектирани од комитет кој ќе избира на база на убедливост на содржината, оригиналност и креативност.
2. Финалистите ќе бидат назначени за Граѓански амбасадори и ќе бидат поканети во седиштето на ОН во Њујорк по повод 64-от ден на ОН.
3. Тие ќе имаат посета со специјален водич во седиштето на ОН, ќе се фотографираат со генералниот секретар Бан Ки Мун и ќе добијат ВИП седишта за концертот на денот на ОН, кој ќе се одржи во петок на 23 октомври 2009.

Досега, помалку од еден грст видео одговори беа поставени, два од Соединетите Американски Држави (1 и 2 ), еден од Канада и еден од Обединетите Арапски Емирати. Крајниот рок e до 10 октомври, затоа грабнете ја камерата и направете оригинално, креативно и убедливо видео!

(Сликата од basykes е искористена за да се илустрира постот во согласност со дозволата за користење на Криејтив Комонс)

Голем број на дизајни, постери, песни и филмови се создадени од страна на иранските граѓани, како и од странци од целиот свет, во знак на поддршка на иранското протестантско „зелено“ движење, насочено против резулатите од претседателскиот избори од 12 јуни. И аниматорите имаат објавено војна на диктатурата во Иран.

Зелени луѓе е анимација инспирирана од Ганди

Махмуд Ахмадинеџад во изборната дебата во 2009 година

Човековите права според Бахаи верата

Друга анимација нè потсетува дека исламскиот режим има угнетувано луѓе години пред изборите. MindeastYouth.com ни покажува една анимација за гонењето на следбениците на Бахаи верата во Иран. Приказната е долга 30 години.

Телевизиските гледачи низ целиот арапски свет можеа да уживаат овој Рамазан во емитувањето на една  специјална програма за Јапонија. За својата петта сезона, Khawater (Мисли) ја посети Јапонија, каде што еден млад саудиски проповедник, Ахмед aл Шугери, им ја објаснуваше на арапските и муслиманските гледачи приказната за успехот на Јапонците.

Едномесечната емисија го објасни искуството на Јапонците во однос на напредокот, како и причините за тој успех. Ал Шугери се обиде да објасни како Јапонците ги почитуваат принципите на исламот во нивните секојдневни навики, без при тоа да бидат муслимани.

Многу арапски блогери, мислители, писатели и проповедници ја фалеа програмата, велејќи дека се надеваат дека некогаш ќе ги видат нивните земји развиени како Јапонија.

Labeeb од Саудиска Арабија напиша блог пост со наслов „Ахмед Ал Шугери, големиот визионер“.

Ахмед aл Шугери е еден од најинспиративните луѓе што сум ги слушал. Тој силно верува дека еден ден ќе ги промени работите на некој начин.
[…]
За оние кои не го знаат! Тој има серија наречена “Khawater خواطر”, која се емитува секој ден за време на Рамазан. Кажано со неколку зборови, Шугари ги споделува неговите мисли и идеи со целиот муслимански свет, а понекогаш особено со арапскиот свет. Овие мисли се претставени во стил на докумтарен филм преку кратки и јасни пораки.

Илустрација од Labeed во знак на благодарност на Шугери за неговата работа

Саудискиот блогер Самјах го споменува новиот проект за преведување на петте дела на Khawater на англиски, започнат од група доброволци. Првата сезона со превод можете да ја најдете тука. Таа додава :

كلكم عارفين انو أتعرض أ/أحمــد لكثير من النقد العنيف
انو بيطلع فضايح و و و الخ
لكن انا ضد هادي الافتراآتهوا قال من أول حلقه أستحملوا الجاي والمطلـــــوب رفع المـــعـــــــــــايـــــيـــــــــر !! ياناس
أول خطوه لتصحيح الخطأ هو الإعتراف به

Моханад ел Тајеб од Обединетите Арапски Емирати го цитира Aл Шугари, велејќи:

„До сите млади мажи и жени, вие не сте одговорни што Арапите се поназад денес и никој нема право да ве обвинува вас за тоа!! Но, младите мажи и жени денес се одговорни за иднината на арапските земји, вие сте одговорни за нашата иднина по 25 години, што значи дека „НИЕ“ ја одредуваме состојбата на исламскиот свет во 2030.“

Моханад коментираше на ова:

Годинава се емитува Khawater 5. Ахмед aл Шугери патуваше до Јапонија и таму ја сними сезоната. Тој покажува дека Јапонците си ги имаат зачувано традициите и обичаите, истовремено развивајќи се многу брзо. Навистина е неверојатно. Мора да го гледате.

Вафа од Тунис остави напис со наслов „Khawater… во помалку од 15 минути, многу лекции!!“.  Таму, таа вели:

Годинава, „Khawater 5“ нè носи до Јапонија и назад! Ал Шугери прави спредба на работите во Јапонија и арапскиот свет, кој го нарекува „друга планета“! Гледаме колку се Јапонците организирани, чисти и точни. Гледаме како се почитуваат меѓусебно, ги почитуваат постарите, границите и како се почитуваат самите себе! Зарем не треба сите да бидеме такви? Без разлика која е нашата религија, зарем не треба секој добар човек да биде баш таков? Зарем не се ова моралните обврски и услови што го прават светот поубаво место за живеење?

N_spirit од Алжир пишува на “I love khawater” (Го сакам Khawater) :

Pour ce Ramadan 1430, et d’après la bande d’annonce Khawater 5, Ahmad Al Shukairy a choisi de voyager vers le Japon, et en retirer des leçons du peuple Japonais qui a pu se relever et s’est reconstruit en un temps record après les bombardements atomiques de Hiroshima et Nagasaki.

Ахмед Амр од Саудиска Арабија остави кометар со наслов „Помеѓу вредностите и реалноста“ за луѓето кои го критикуваат Ал Шугери и неговата програма. Понатаму, Нахар од Обединетите Арапски Емирати, Џидо, јордански блогер кој живее во САД и египетскиот блогер Ахмед Басиони, имаат пишувано колку добар впечаток им оставила програмата и како би сакале некој ден нивните земји да бидат како Јапонија. Тие рекоа и дека би сакале еден ден да ја посетат Јапонија.

Мислам дека Ахмед Шугери беше одличен на Khawater годинава. Споменувањето на искуството на Јапонците за да изведе морални лекции е навистина генијално. Коментар на Reem од Јордан на Twitter.

Богерот Рим aл Салех од Саудиска Арабија пишува:

أحمد الشقيري في خواطره نجح في استقطاب المشاهدين من جميع الأعمار،ونجاحه لم يكن مصادفة فقد اختارالمواضيع التي تمثل جوهرالاسلام: القراءة حيث أول كلمة نزلت في القرآن هي اقرأ،النظافة(النظافة من الإيمان )،المعاملة (الدين المعاملة )،الحفاظ على البيئة والأرض ..
[…]
أحمد الشقيري يقول كلمته كل يوم ويمشي، ويتركنا نفخربشاب سعودي استطاع أن يقدم صورة جميلة للدين بعيدا عن الصورة المشوهة التي ينقلها لنا المتطرفون أو أولئك الذين لديهم حساسية من كلمة دين أو إسلام.

Од друга страна, Subzero, Тунижанец којшто живее со неговата жена Bluerose и планира да се запише на мастер студии по електронско инженерство во Токио, пишува за едно негово разочарување, покрај фактот што е целосно восхитен од емисијата:

Начинот на кој Ахмед-сан зборува за Јапонија е одличен! Јас на многу сличен начин зборувам за земјата, а во некои случаи тој ги има дури и употребено истите зборови! Сепак, да бидам искрен, иако го сакам многу човекот, бев малку разочаран, па дури и лут, кога дознав дека бил во Токио и не се ни обидол да стапи во контакт со муслиманите што живеат таму. Навистина ќе направев сè за да зборувам со него и да му помогнам во шетањето низ Токио, како и да му дадам неколку предлози за програмата.

И на крај, саудискиот блогер Masha’al ги критикува луѓето што изразуваат восхит за програмата, а сепак не практуваат тоа што се проповеда и додава:

لنكف عن عقد المقارانات الفارغة إذا أعجبتنا طريقة الشعب الياباني لنبدأ بخلق مجتمع حضاري يناسبنا و نفصله على مقاس ثقافتنا وطريقتنا لنكوّن مجتمع إسلامي حضاري راقٍ لأن أغلب المحاور التي عرّج عليها البرنامج من القيم التي من المفترض ان نملكها كمجتمع مسلم , فــ النظافة من الإيمان والعمل المتقن شيء يحثنا عليه الدين والعلم رفع الإسلام مراتبه النظر للغييّر بإحترام وعدم إستحقار المهن شيء من صميم تعاملنا مع بعضنا البعض في الإسلام وغيرها الكثير يعني أننا لم نستورد شيء من الخارج نحن فقط لو أردنا التغييّر نصحح في موروثنا الذي غيّر فينا الكثير !

На 1ви септември во Будимпешта стапи во сила одлука за реонот 6, кој е познат по неговиот прекрасен ноќен живот. Со одлуката се бара баровите, рестораните и тобаката да затвараат во 22 часот. Општината вети дека ќе ги разгледа прописите на 10 септември и ќе ги суспендира сите идни договори, но нотар од реонот 6 заедно со група полицијаци започнале да кружат и на неколку барови и ресторани им ги избркале гостите и им ги затгвориле вратите во улицата „Нагимезо“, која е позната како „Бродвеј од беда“.

Погледни поголема мапа
Првото непослушно граќанско движење и протест против оваа одлука се покренаа истиот ден на квартот Liszt Ferenc, Андрас Фолдес од  index.hu објавува (унгарски):

Јавниот протест на преминот  на Терезварос (градот Тереза е второто име на реонот 6) во четвртокот вечерта помина одлично. Протестирајќи против одлуката на реонот, кој стапи во сила на 1ви септември, продавниците на квартот Liszt Ferenc ги изгаснаа светлата во 22 часот. Странците кои седеа на терасите гледаа наоколу зачудено, мислејќи дека ќе се запознаат со некој унгарски обичај. Граѓаните на Будимпешта не беа вознемирени, тие си продолжија со нивните разговори.
Беше очигледно дека тие знаеа што се случува, кога се вклучија светилките се слушна бран од аплауз кој ја преплави терасата. Квартот повторно изгледаше како да реонот 6 не добил никаква одлука тој ден која стапила во сила, која налагаше продавниците со сувенири, рестораните и продавниците да бидат отворени до 22 часот, наместо до полноќ или до 1 часот по полноќ.

The Budapest Times објави натпис по ревизија на одлуката, изјавувајќи:

Покрај ветувањето на суспензирање на тишината на баровите и рестораните, советот на реонот 6 во Будимпешта гласаше против престанок на регулацијата на нивната седница минатата среда.
[…] По одлуката да биде објавена, 50 реонски сопственици на барови имаа состанок и анонимно се согласија да бидат отворени после 22 часот. […] Тие би сакале да затвараат во 1 часот по полноќ, кој, според одлуката, беше најдоцното време до кое би требало да останат отворени баровите и рестораните, ако ниеден станар не се пожали против тоа.

Граѓаните започнале да организираат протест пред канцеларијата на градоначалникот на реонот на Facebook (унгарски, англиски):

Немаме друг избор освен да протестираме против таканаречениот „ред за мир“ кој што стапи во сила на 1ви септември, според кој СИТЕ ПАБОВИ И РЕСТОРАНИ мора да затворат најдоцна до 1 по полноќ во реонот 6 (Терезварос).
На жалост излезе дека многу малку членови на делегацискиот одбор не ја рекоа вистината според ветеното повлекување на редот кој стапи на сила на 1ви септември. Сега се осигуравме со повторно преговарање на ова прашање на крајот на октомври, очекувајќи го истиот резултат. До сега ниту преговарањата ниту протестите не беа ефикасни, така да нашиот единствен начин е демонстрација.
Никој нема право да го парализира ноќниот живот во центарот на Будимпешта, да банкротираат добро познати и популарни пабови, да ја отстранат живоста во ноќните клубови. Будимпешта е вистинска европска метропола која не може да постои без ноќниот живот!
Повеќе од 1000 работни места, годишно стотици и илјадници гости и слава, реномето на Будимпешта е ставено на коцка!
Би сакале ли во иднина да се забавувате во Терезварос? Тогаш протестирајте со нас! Без ВАС нема да успееме. Колку повеќе луѓе толку е поочигледно колку е смешен и уништувачки овој ред.
Местото за вечерните забави е центарот на Будимпешта, никој неможе да го одземе тоа!

Започната е веб-страница која се справува со оваа тема, обидувајќи се да ги променат гледиштата на локалните станари кои сакаат тишина и да се одмараат во вечерта и на оние кои преферираат да го задржат бучниот ноќен живот.
Takarodó.com објави неколу идеи и предлози кои би сакале да ги дискутираат со локалниот совет. Исто така го шират зборот и се обидуваат да канат луѓе на протестот во понеделник.

Пред два месеци, го објавивме постот со победниците од Натпреварот за демократија 2009 со нивните видеа, во кои учесниците му кажуваат на светот што значи демократијата за нив. Моментално овие победници се на двонеделно патување низ САД, посетувајќи го Вашингтон, Њујорк и Холивуд, а во меѓувреме Државниот секретаријат веќе го објави Видео натпреварот за демократија 2010 .

Правилата се многу слични како оние од минатата година. Всушност, треба да поднесете видео кое е пократко од 3 минути, во кое се дополнува фразата „Демократија е…“. Видеото треба да биде или на англиски јазик или да има англиски титлови, може да биде во било кој стил: анимиран или акција во живо, документарец или фиктивен. Крајниот рок за доставување на видеата е 31 јануари 2010, по кој процесот на избор ќе вклучува гласање од заедницата се додека 6 натпреварувачи од 6 земји не се изберат и тие ќе бидат оние кои ќе патуваат во САД за да дискутираат со луѓе од владата и медиумите.

Следува видео кое тие го направија за да го промовираат натпреварот:

Натпреварот е соработка помеѓу YouTube, Државниот секретаријат и други партнери, а повеќе детали околу спецификациите за поднесување на видео може да се најдат на на YouTube каналот на Државниот секретаријат со кликнување на „Important Details (Важни детали)“.

На YouTube блогот може да видите клип од појавувањето на телевизија на победниците од 2009та, а доколку сакате да дознаете нешто повеќе за победниците, 4ца од нив објавија видеа во кои се претставуваат себеси.

Аиса Панафил од Филипини:

Робин Хамиди од Иран:

Ана Исраел од Бразил:

И Луказ Созда од Полска:

Ви треба инспирација за да учествувате? Погледнете ги победниците од 2009 година.