„Треба да му се јавиме на Нимаи да ја погледне електричната инсталација во кујната. Те молам оди и викни го.“ Во 90тите тоа би било мојата мајка кој му вика на татко ми да го викне електричарот од неговата куќа, за да дојде и да ја провери електричната инсталација. Не постоеше друг начин да се контактира Нимаи.

Денес, мојот електричар Барун има мобилен телефон со две SIM картички – тој ми вели дека едниот број е за неговиот шеф и продавницата за електроника која го ангажира, а вториот е за неговите „лични клиенти“ за кои компанијата не знае. Вториот бизнис се проширува, ме информираше тој со гордост, и наскоро нема да мора да работи за продавницата за електроника. Неговата фамилија, нормално, може да го контактира на било кој број.

Мобилната технологија и ниската цена на мобилните можности им овозможија на понудувачите на сервиси, како Барун, да нудат подобри сервиси и да го зголемат нивните бизниси. Приказната е слична насекаде низ земјите во развој. Коментар на читател на постот на Броуг Турнер, Во Пакистан прифаќањето на мобилните телефони станува лудо ја прикажува оваа реалност уште во 2005:

Уште еден фактор …беше претставувањето на режимот Calling Party Pays (Страната којашто се јавува плаќа) во крајот на 2000 и почетокот на 2001. Пред претставувањето на CPP, двете страни од телефонскиот повик и оној кој го воспоставува повикот и оној кој го прима плаќаа. Откако е во сила CPP, само оној што се јавува плаќа. Затоа трговците на мало и понудувачи на услуги, како водоводџии, поправачи на телевизори и електричари (чии сервиси секогаш се многу барани), закупија мобилна врска и беа достапни преку целиот ден.

Меѓутоа, влијанието на мобилните телефони не е веќе ограничено само на конекција. Тие прераснаа во алатка која овозможува фармерите, трговците на мало и понудувачите на услуги да донесуваат одлуки базирани на информација и со тоа да се движат кон нивен економски развој.

Од рибар во Керала кој ги следи цените на пазарот и преговара за најдобрите понуди за продажба на пленот од следниот ден, до фармери во Андра Падеш кои ги користат мобилните телефони како помош во бизнисот за да добијат корисни информации за развој на бизнисот, трговците на мало насекаде стануваат свесни за потенцијалот на мобилната технологија во подобрување на нивните животи. И тие не се единствени. Како што Мартине Копман истакнува на нејзиниот блог ICT4D (ИКТ за развој) во Замбија и Гана, приказната е слична на места како Гана. На едно патување со цел да се посетат фармерски заедници кои живеат 6км од Салага, таа забележува:

Сега откако ги видоа предностите на мобилните телефони секој од нив сака да поседува еден. Тие ги користат не само за да дојдат до информации за пазарот, туку и сите нивни приноси (компир, пченка, зеленчуци итн.) се во системот. Ако трговците го посетат селото тие имаат подобра позиција во преговарањето. Тие исто така имаат контакт со трговците од Акра и Кумаси преку телефон.

Покрај важната информација за бизнисот/пазарот, влијанието на мобилните телефони може да се осети кога зголеменото користење на мобилните помага да се подобри ефективната дистрибуција и намалување во трошоците за барање на информација, како и справување на разликите во цените низ локалните пазари, како што беше видено во во ова истражување направено во Нигерија.

Во сето ова, крајниот корисник исто така има корист. Ние ја добиваме придобивката на удобноста – од олеснувањето со имање на понудувач на сервиси достапен на повик со цел да се порача свеж плен од трговецот на риби на неговиот мобилен, па до користењето на виртуелниот пазар на нашите мобилни телефони за да се купат свежи производи директно од локалните фармери – и дополнително да уживаме во конкурентни цени на стоки и производи и услуги на подолг рок.

„Нимаи“, викна мајка ми, „земи си мобилен телефон. Во спротивно нареден пат го викам Барун“.

Зинеб Чтит во болница

Младо девојче страда во болница, помодрена и претепана. Пратена да работи како домашна помошничка на возраст од 10 години, Зинеб Чтит не знае друг живот од оној што го има, работејќи за богати работодавци кои ја тепаат и не и даваат храна. A Moroccan About the World Around Him ги опиша нејзините повреди во неодамнешен пост:

Зинаб изгледаше исцрпено. Нејзиното тело беше цело со модрици и крвавеше од тепањето. Таа беше жигосана на нејзините усни со пегла. Таа беше изгорена со жешко масло на нејзините гради и приватни делови. Таа беше неписмена. Никогаш ја нема доживеано радоста од играње со другарчињата. Нејзината иднина беше одлучена: да работи до денот додека умре. И пред неколку денови, за малку ќе починеше.

За жал, приказната на Зинеб не е единствена. Мароко има 177 000 деца работници под 15 години, од кои 66 000 работата како домашни помошници. Иако Мароко е дел од Спогодбата на ОН за права на децата, минималната возраст за работа останува 12 години, со минимални рестрикции во сила. Огромен број на извештаи за малтретирање на домашните помошници се направени, како на пример овој од уредникот на Тингис, Аноур Маџид. И сепак, поради сиромаштијата, фамилиите продолжуваат да ги продаваат своите ќерки на највисокиот наддавач, за да работат како слуги, понекогаш без паузи и постојано. Блогерот Сара Алоу ја раскажува незгодата на повеќето млади слуги:

Овие сиромашни, необразовани девојки доаѓаат од селата во предградијата на мароканските градови и немаат друг избор за да се погрижат за своите фамилии и деца освен да прифатат работа како слугинки за најекстравагантните граѓани од земјата. Стигмата на сиромаштијата со која се карактеризирани при раѓање уште повеќе се истакнува со оваа симболичка професија – слугинките се за да се гледаат, а не слушаат. Тие работат не забележително – слично како домашните елфови во познатите волшебнички приказни на Џ.К. Роулинг.

Постојат многу фамилии во Мароко кои се обидуваат да обезбедат дом, не само место за работа за своите слугинки. Мојата баба секогаш се обидуваше децата на нејзината слугинка да добијат образование заедно со нејзините деца и внуци – додека нејзината мајка работеше во куќата на мојата баба, Наима одеше во истото училиште како и мојата братучетка. За жал, можам да кажам дека повеќето луѓе од земјата не се грижат така за своите слугинки.

Извештај [француски] во La Vie éco вели дека и мажот и жената кои ја вработиле Зинеб ќе бидат осудени, но како што блогерот Реда Чраиби предложува, мора да се случат уште неколку промени и тоа побрзо. Во детален пост [француски], блогерот нуди предлог за да се спречат фамилиите да ги праќаат своите млади ќерки да работат. Дел од предлогот:

Accorder des aides sociales aux familles les plus pauvres afin qu’elles ne soient pas contraintes de faire travailler les enfants au lieu des le envoyer à l’école. La scolarité pour cette catégorie de la société devrait être totalement gratuite tant pour l’enseignement que pour l’équipement scolaire. A ce propos, l’opération de distribution de cartables équipés est une bonne initiative qui devrait être étendue dans tout le Royaume.

Donner à l’Association « Touche pas à mon enfant » (touche pas à mes enfants) ou à une institution publique le droit de recenser et de contrôler le travail des enfants servantes, le droit d’entrer dans les maisons pour discuter avec elles et vérifier si elles sont traitées dignement. Encourager leur éducation et leur alphabétisation. Ouvrir et faire connaitre un centre d’accueil pour les enfants servantes qui veulent fuir d’urgence le foyer dans lequel elles travaillent, afin que plus aucune Zineb Chtet n’èrre dans la rue dans le sang en demandant l’aide d’inconnus…

A Moroccan About the World Around Him го завршува својот пост со цитат:

Се потсетив на говор кој г. Елизер „Ели“ Визел го одржа во Белата куќа во 1999: „Политичкиот затвореник во неговата ќелија, гладното дете, бездомникот – без да одговориме на нивната незгода, без да им ја олесниме нивната осаменост со нудење на малку надеж е како да ги прогонуваме од човековата меморија. Во негирање на нивното човештво, ние вршиме предавство на нашето.“

Корисникот на LJ rusanalit, популарен руски блогер кој најчесто објавува провокативни постови за економијата во Русија, го објави овој потсмеjувачки проглас (руски) на својот блог на 10ти Јуни, забележувајќи со иронија дека оние кои се обидуваат да го критикуваат минатото и иднината на Русија често се нарекувани русофобични од страна оние кои себеси се сметаа за патриоти, а всушност обратното може да е точно во многу случаи:

И јас сум русофобичен, исто така.

Тоа е затоа што јас пишувам дека Сталин отворено посака да виде корисен за неговата земја, но проценувајќи според резултатите од неговите грешки, плодовите од неговата работа – и оние на државната – пред-воена работна сила беа загубени. Така што, доколку не го воздигнувате Сталин туку се обидувате да ја оценувате неговата работа објективно – ова ве прави русофобичен.

Затоа што, иако јас го сметам Путин заслужен за огромната улога што тој ја одигра во спречување на откривањето на 20те Чеченци во Русија како резултат на чеченското официјално отцепување од Русија, јас го сметам Путин  НЕКОРИСЕН ПОСЛЕ ЧЕЧЕНИЈА ВО СИТЕ ДРУГИ АСПЕКТИ. Така што, доколку не му го лижете задникот на Путин, туку се обидувате, повторно да ја оценувате неговата работа објективно – вие сте русофобичен.

Затоа што мене не ми се допаѓа Михаил Ковалчук [Mikhail Kovalchuk] и Генади Тимченко [Gennady Timchenko] – претходниот буквално ограби [Gazprom], додека вториот само одзеде неколку билиони долари од државните компании [Sibneft] и [Rosneft] додека работеше како посредник во нивната купопродажба на нафта. Така што, доколку вие отворено ги наречете билионерските крадци блиску до поредокот “крадци“ – вие сте русофобични.

Ако мене не ми се допаѓа фактот дека економијата на мојата земја е економија базирана на природни богатства и дека владата навистина не сака да промени ништо, и се противам на се – тогаш јас сум русофобичен.

Доколку мислите дека државата е должна да спасува животи на руски деца […], и не да ги намалува загубите на пазарот на акции од странски инвеститори – тогаш вие сте русофобичен.

Во ред, се согласувам. Ако вака стојат работите, тогаш јас сум русофобичен. Затоа што во овој случај, русофобијата е угледна титула.

А кој сте вие тогаш?

Секоја година во недела пред годишнината од инцидентот на 4 јуни (плоштадот Тиананмен, 1989), луѓето во Хонгконг демонстрираат со повик за правда. Оваа година, на 20 годишнината, митингот ќе се случи на 31 мај. Освен тоа,  вечерта на 4 јуни, ќе има ноќно бдеење со свеќи каде луѓето заедно ќе се сеќаваат на оние кои ги дадоа своите животи за демократијата. Обично, организацијата домаќин, Алијансата на Хонгконг за поддршка на патриотското демократско движење во Кина, дизајнира стандардни маички за активистите. Оваа година, има некои суптилни промени, бидејќи нетизените веќе започнаа да ги дизајнираат своите маички и да ги споделуваат со другите преку онлајн платформи: како Foncept. Подолу е изборот на маичките на нетизените :

Логото го дизајнираше Кар Чун:

頂部為天安門，天安門內為“1989”，表明地點與時間;天安門與兩撇形成“六”，下部為“四”，且下部形成古漢字“囧 ”，囧在網意為：鬱悶，悲傷，無奈。原意為：光明。整個標識體現：六四事件雖然是一次失敗的運動，但在某種含義上，象徵著新一代青年追求光明，嚮往民主的思想，這一次的運動，對日後我國的民主發展有著重要的作用。

Четирите кинески карактери се: „заштита “ и „дробење до смрт’; дизајнерот вели:

八九民運六四事件當中最為無情的最為觸目的應該是一部一部的坦克車轆死中國人。。

Оваа е дизајнирана од Таи, креативниот дизајн ги комбинира карактерите „4 јуни“ и „мир“.

Egg, од друга страна, го вметнува „4 јуни“ во превртениот карактер „сочуство“.

Зи Сун го користи записот на Божицата на демократијата, која беше заеднички креирана од пекингшки студенти по уметност во 1989, по негов дизајн.

И Џоел и ЗИНГ најмногу во својот дизајн ја користат влијателната и симболична фотографија која прикажува граѓанин на Пекинг како се обидува да ги сопре тенковите да влезат на плоштадот Тиананмен со голи раце.

Дизајнерката Вики објаснува дека дизајнот ги претставува „студентите“, „црвената книга“ и „4 јуни“.

Уште од јануари оваа година, неколку блогови објавија петиција за зачувување на остатоците од архитектонското наследство во Луанда. Предложена од страна на Здружението на архитекти на Ангола и упатена до претседателот на Ангола, Хозе Едуардо дос Сантос, петицијата има за цел да го заштити културното наследство на Луанда.

Во одбрана на идејата: „Секој град има своја историја, а нашиот не е поразличен од другите”, петицијата започнува вака:

ACREDITANDO que o que torna uma cidade singular é o seu património histórico e cultural, traduzido pelos hábitos das suas gentes, mas igualmente pelas pedras, construções, espaços e edifícios que foram sendo introduzidos ao longo dos séculos da sua génese.

Фотографија на корисник на Flickr mp3ief, објавена под Криејтив Комонс лиценца

Познато е дека се зголемува бројот на модерните градби во Луанда. Во постот: Luanda: a metamorfose [португалски](Луанда: метаморфоза), (R)evolução em Angola [португалски]((Р)еволуција во Ангола), авторот споделува голема фото колекција на нови и идни архитектонски проекти. Еден пост на Глобал Војсис во септември 2008 год. ги натера блогерите да се запрашат за кого се наменети овие објекти. Меѓутоа, онлајн дискусијата сега се движи во друга насока. Кукиела во постот Луанда: метаморфоза коментира:

A questão de uma identidade arquitectónica, um património que está a ser destruído na nossa baixa para se construir esse conjunto insípido de edifícios sem qualquer perspectiva cultural de identidade. Sei que isso leva à discussão de “identidade angolana”, que é uma longa discussão mas que é também importante pensar na vertente “evolução urbanística” da cidade de Luanda.

Највпечатливиот настан во однос на заштитата на архитектурата на Ангола за кој се водеше онлајн дискусија се случи во август 2008 год., кога се сруши пазарот Кинакси за да се ослободи простор за нов трговски центар.

Ексклузивна фотографија од денот на срушувањето на пазарот Кинакси. Фотографирана од страна на Хозе Мануел Лима да Силва со корисничко име на Flickr Kool2bBop

Овој настан беше споменат во петицијата:

Tendo tomado conhecimento que se continua a autorizar a destruição de património público, entre prédios classificados como foi o Palácio de Dona Ana Joaquina, ou por classificar, como o Mercado do Kinaxixe, este último considerado internacionalmente uma das obras arquitectónicas mais importantes do Movimento Moderno, e proposta por Óscar Niemeyer para ser considerado Património da Humanidade pela.

Меѓутоа, уништувањето на културното наследство не е практика што се случува само во Луанда. Нино Силва Леал, португалски архитект во Бенгуела, ја пофалува иницијативата за петицијата и напиша пост за еден случај кој се случи во оваа провинција:

Fiquei feliz em deparar há pouco na net com esta petição em defesa do petdo património construído de Luanda. Sinal de que há ainda uma franja da população consciente do fabuloso património arquitectónico que têm em mãos e que não podem desbaratar, sob pena das gerações futuras virem a lembrar-se desta apenas pela ganância do lucro.
Aliás, este problema estende-se a todo o país. Aqui na província há bem pouco tempo atrás demoliram, tijolo a tijolo, a estação de comboios da Catumbela para, provavelmente, construírem um mamaracho chinês no seu lugar. Foi mais um pouco da história de Angola que morreu com a destruição deste edifício…

Новиот мост во Катумбела, фотографија од корисникот jlrsousa на Flickr, објавена под Криејтив Комонс лиценца

Без разлика дали станува збор за Луанда или за некое друго место, на Колуки важни му се сеќавањата и што ќе направат идните генерации од нив. Во еден поголем пост наречен A Memória e o Património – Passado e Futuro (Игра со сеќавањата и наследството – минато и иднина) се вели:

Memórias… são elas que dão sentido à palavra “histórico” ao lado da designação “património arquitectónico”. Resta-nos sempre a consolação de que, pelo menos enquanto somos vivos, elas sobrevivem à morte dos edifícios. O problema é a preservação dessas memorias, individuais e colectivas, para as gerações futuras, não perdendo de vista, contudo, que estas não só têm direito ao conhecimento da história, como também […] têm o direito a e a capacidade para criarem a sua própria história e construírem as suas próprias memórias para o seu próprio futuro - que será, afinal, o futuro da Nação, portanto de.

Петицијата ќе биде упатена и до претседателот на владата, министерот за култура, комисијата за културни прашања на Собранието и до претставникот на Унеско во Луанда. Може да се најде на овој сајт [портигалски], како и на многу блогови (како што е овој). И покрај тоа што таа е достапна онлајн, таа може да биде потпишана само од локалните жители и лицата кои се родени во Луанда и тоа во Националното здружение на пластични уметности, Здружението Ча де Каксинди, Здружението на архитекти и во канцеларијата на Серхио Пикара.

Овој пост се фокусира на приказни од невработените и работниците мигранти кои се враќаат во нивните држави. Како невработеноста влијае на поединците низ целиот свет? Кои се некои од тешкотиите со кои се сретнуваат поединците во нивната потрага по работа? На кои начини повратната миграција на работниците создава проблеми за земјите во развој?

Дневниците на невработените

Постојат неколку сајтови кои редовно даваат најнови вести за отпуштањата на работниците.  На пример: Layoff Tracker, Layoff Daily, The Layoff List, Блогот Singapore Retrenchment. Во нејзиниот дел Меѓународната организација на трудот постави свој документ за најновите бројки за невработеноста за секоја земја во светот. Овие сајтови укажуваат на фактот дека отпуштањата се перципирани од повеќето луѓе како основен и најпрепознатлив индикатор за глобалната економска рецесија.

Има многу невработени поединци кои ја документираат нивната секојдневна борба со отварање на блог. Примери за ваквите дневници на невработените се: Furbier.com (Бразил), Retalhos Da Vida De Um Merdas (Португалија), Jobless and Less (САД), Unemploymentality (САД), Pink Slips are the New Black (САД.)

Издадена е книга за животот на еден невработен човек во Кореја – „Бегство од невработеноста“. Исто така достоен за почит е блогот на еден неодамна отпуштен работник - Unemployment Haiku Weekly.

Unemployment Haiku Weekly

Fabio C from Brazil се осврнува на  чувствата на невработените:

Ficar desempregado é terrível. Você se sente inútil, nem descansar consegue, já que você pensa que precisa achar algo para fazer. Seu corpo e sua mente se acustumam ao trabalho, agora entendo porque aposentados ficam depressivos ou porque alguns profissionais vendem 10 ou 20 dias de férias.

Meus dias tem sido pesados, cansativos por serem iguais.

Според Меѓународната организација на трудот (МОТ), Средниот Исток или Северна Африка се забележани како региони со највисок степен на невработеност во 2008. Amira Al Hussaini од Global Voices пишува за  отпуштањата во арапскиот свет. Најтешко погоден од рецесијата бил Дубаи. Kinan Jarjous од  Дубаи напиша поема и неколку проштални електронски пораки после отпуштањето.

Нема потреба да се биде вознемирен. Јас сум воодушевен што ова е завршено. Секако ќе ми недостигаат примањата и чувството да се биде корисен, но тоа сега е споредно.

Напишав неколку проштални пораки, но ги избрав најкратките и најслатките за испраќање. Не остана ништо повеќе да се стори, ништо за што би зборувал дома. Мојата енергија сега ќе биде насочена кон одење напред, и следење на сопствените желби. Морам да престанам да бидам некој друг.

Дури и работниците од филмската индустрија се под закана за губење на работните места. Продуцент од големо филмско студио во Холивуд неодамна беше отпуштен:

Велат дека филмската индустрија е од оние отпорни на рецесијата, но кога основата на толку поврзаната економија колабрира и има многу луѓе кои одеднаш се будат и сфаќаат дека живееле над своите примања, тогаш изгледа дека и моќниот Холивуд ќе заврши со намалување на работните места. И тие луѓе, исто како и сите други ќе мора да размислуваат како да најдат работа, да си ги задржат домовите и да ги обезбедат своите семејства со добро здравствено осигурување

Блогер од Јужна Кореа ги идентификува можните  причини на компаниите за отпуштање на работниците. Aspan, исто од Кореа забележува дека „општествата не се чувствуваат удобно со невработените.“ Подолу е превод на она што го напишал Aspan на својот блог:

Повеќето невработени чувствуваат понижување кога ќе примат надоместок за невработени. Тие се чувствуваат вознемирени во работилници каде можат да добијат таков надоместок. Ние сите знаеме дека сме ги изгубиле работните места, но тие болно не потсетуваат на толку суров начин. Со цел да добиеме надоместок кој се дава на секои две недели, мораме да одиме на јавно место на време и да покажеме евиденција за тоа колку напорно сме барале работа за тие две недели. Откога ќе поминеме, можеме да го добиеме надоместокот за невработени. Како дополнување, се чувствувам тажен во моментот кога гледам како ме гледаат другите луѓе: зошто човек кој треба да биде главниот хранител на семејството е заглавен дома. „Можам ли да се одморам заради полнење со нова енергија?“ Дури и банките кои порано ме молеа да ми дадат кредитна картичка сега ме одбиваат. Нашето општество не се чувствува удобно со невработените

Невработеноста ги научи луѓето да ги ценат скапоцените работи или личности во нивниот живот. Pedro од Португалија е задоволен од фактот што ја има поддршката од семејството и пријателите:

Valem-me muitas coisas. O conforto da família, os amigos, os colegas. E, mais do que tudo, poder pegar na tua mão e sentir que ao pé de ti nada mais importa do que ver-te verdadeiramente feliz. É essa a razão principal que ainda me faz sentir uma ponta de optimismo e afasta de vez a palavra desistir do meu dicionário mental. Porque nada irá estragar um bem precioso que me caiu na vida de forma tão incrível. Como que a dizer que a vida tem sentido. E tem. Contigo tem. Bastante.

Но, понекогаш невработеноста го победува духот.  Египетски политичар го  обвинува високиот степен на невработеност за феноменалниот пораст на самоубиства во Египет.

Видеото подолу ја прикажува кризата со невработеноста кај земјите членки на Организацијата за економски развој и соработка.

Дневници за потрагата по работа

Блогерите исто така пишуваат и за нивната потрага по работа. Многу од нив наидуваат на тешкотии.

Емигрант од Израел ја изгубил својата работа во 2003 година со расцепот на балонот на високата технологија. Сега тој е во потрага по работа. Неговата сопруга зборува за проблемот со возрасната дискриминација на пазарот на трудот.

Иако возрасната дискриминација е нелегална во Израел секој кој е во индустријата на високата технологија знае дека тоа е „Бегството на Логан“ т.е. ако си постар од 55 години, ти едноставно не постоиш.

Што да прави некој кој има долгогодишно работно искуство и никој сериозно не го зема во предвид за вработување затоа што е над одредена возраст.

Една од најтешките работи кога имаш неваботен сопруг е да го гледаш секојдневно падот на нивното его и самодоверба помеѓу потенцијалните работни места и секојдневните интевјуа. Во одредени случаи процесот на селекција на кандидатите може да трае и 3 до 5 месеци додека компаниите го стеснуваат изборот.

Mona, Палестинка во Канада е фрустрирана затоа што  IT компаниите бараат индивидуи кои знаат се и се спремни да работат скоро за ништо:

Можете да кажете дека мојата потрага по работа е за никаде, но жал ми е за компаниите, не познавам над 20 јазици, со 5+ години работно искуство. Но како и сите дипломирани компјутерски инженери со години искуство, сум способна да учам нови работи. Дали учењето е толку лоша работа денес или човек мора да знае се уште на почетокот и да биде платен минимално?

Денес работните места во ИТ индустријата не се базирани на продолжено образование или способност за континуирано учење. Тие се базираат на пронаоѓање на човечки робот кој знае се и сака да работи за ништо

Во Хонк Конг, Oiwan Lam од Global Voices пишува за  контроверзниот план за субвенција на владата за универзитетските дипломци кои бараат работа

Како проблемот за невработеноста се влошува, така зачувувањето на работното место е најважната задача. (Секретарот за финансии) John Tsang одлучи да ги стави универзитетските дипломци на распродажба со план за субвенции. Но, многу луѓе сметаат дека ваквата политика ќе го наруши пазарот бидејќи им дозволува на компаниите да ги плаќаат универзитетските дипломци 4,000 HKD (нешто повеќе од 500 американски долари) од кои 2,000 HKD ги субвенционира државата.

Неколку групи на Facebook се крерирани за да протестираат против оваа политика. Најпопуларна е онаа која вели дека Финанскискиот секретар на Хонг Конг заслужува само 4000 HКD на месец!

Во Германија, многу трагачи по работни места се приморани да работат со скратено работно време во замена за субвенција од владата во плата и социјално осигурување. Чудно, но  невработените инвестициски банкари од Лондон одат во Сингапур. Саудиските жени кои ги изгубиле работните места се соочуваат со ограничени работни можности - сексуалното малтретирање на работното место е главната причина. Камбоџиски блогер го повикува Khmer Американците кои бараат стабилна работа да се вратат и да работат во Камбоџа. Социјалните медиумски алатки исто така се користат за аплицирање за работа. На пример: Twitter Job Search.

Постојат грижи дека Јапонија веќе се соочува со „ледено доба на невработеноста“ што може да креира уште една „изгубена генерација“ од млади Јапонци без полно работно време. Најмалку 87 компании  ги откажаа 331 неформални ветувања за вработување на универзитетски студенти минатата година. Повеќе од 500  привремени работници останаа во шаторските градови  минатиот јануари откако ги изгубија своите работни места.

Краткото видео подолу ги прикажува повремените работници кои нашле прибежиште во шаторските градови минатиот јануари.

Враќањето на мигрантите

Работниците мигранти се враќаат дома во големи бројки откако ги изгубиле работните места во Америка и Европа. Оваа обратна миграција може да предизвика конфликти во сиромашните нации кои не можат да обезбедат соодветно вработување и социјални услуги на нивните граѓани.

Повеќе од 8 милиони Филипинци работат во странство. Паричните средства кои им ги праќаат на своите семејства помагаат да се одржува Филипинската економија. Денес, многу  прекуокеански филипински работници, вклучувајќи и професионалци, се враќаат дома. Филипинска двојка  која ги изгубила работните места и нивната куќа во Калифорнија се враќа назад на Филипините. Филипинските работници во Хонг Конг се  заменуваат со локални. Филипинската авио компанија ги зголеми летовите од САД и Канада што може да се интерпретира како знак дека се повеќе Филипинци се  приморани да се вратат на Филипините.

Во минатото Бразилците со Јапонско потекло мигрираа во Јапонија. Денес „Бразил е новата Јапонија“. Paula Goes од Global Voices пишува за бразилските имигранти во Јапонија кои се враќаат дома заради кризата. Најмалку 40,000 бразилски имигранти планираат да ја напуштат Јапонија.

Elaine избра да остане во Јапонија, но таа забележува дека јапонската економија ќе продолжи да се влошува. Таа стравува дека има Бразилци кои живеат на улиците на Јапонија.

A crise não dá sinais de melhora e com isso existem mtos brasileiros que aqui residiam e que já regressaram ao Brasil,os que ficaram,como eu,estamos tentando sobreviver nessa crise brava que afetou o Japão,quase todos os dias eu vejo nas notícias do Japão alguns brasileiros que vivem nas ruas, que não tem nem o que comer e outros que vivem em abrigos públicos,contando com os donativos de pessoas solidárias.

Населението во Дубаи се учекува да се намали за 8 проценти ако странските работници продолжат да го напуштаат градот. Блогер тврди дека населението во Дубаи ќе се намали за 25% . Училиштата во Дубаи добиваат бројни барања за трансфер на училишни сертификати на ученици на странски работници кои се враќаат дома во нивните земји. Едно училиште има изгубено 10% од неговата ученичка популација.

Економиите на многу земји од Јужна Азија зависат од паричните пратки на нивните работници од странство. Rezwan од Global Voices пишува за континуираниот и вознемирувачки тренд на работниците мигранти кои ненадејно се враќаат дома во Јужна Азија.

Supriyo Chaudhuri од Sunday Posts пишува за обратната миграција од САД кон Индија.

Рецесијата, несигурноста и тешкотиите во имиграцискиот процес и можностите во Индија комбинирани креираа поток од обратна миграција од Америка кон Индија. На ова е додаден и тенок млаз од Англија и браната експлодира во Дубаи. И одеднаш индиските градови се преплавени со повратници, со малку кеш, кои се обидуваат да го започнат животот од почеток уште еднаш.

Бројот на работници кои го напуштаат  Непал се намалува. Додека Малезија претпочита да им дава работа на локалните работници, многу работници мигранти  од Бангладеш се приморани да се вратат во низната земја.

Фотографија на насловна странае од Фликер страницата на Per Bjorklund. Португалскиот текст е преведен од  Paula Goes. Цитатот од Кореја е преведен од Hyejin Kim.

Campus Party (Кампус забава) – Бразил 2009 се одржа во градот Сао Паоло и заврши на 25 јануари. Повеќе од 6500 луѓе земаа учество во вториот по ред најголем настан за технологија и дигитална култура во Латинска Америка, на кој се дискутираше за блогови, роботи, фотографија и видео, игри, слободен софтвер, дигитална инклузија, па дури и екологија. Во овој фото-приказ на настанот ќе имате можност да видите неколку интересни фотографии од илјадниците објавени на Фликер под Криејтив комонс лиценца.

Фотографија од poperotico, со следниов текст:

Илјадници од студенти собрани тука во арената на Campus Party 2009, која се одржуваше во Centro de Exposições Imigrantes. Дали вие присуствувавте?
#cparty, јас бев таму!

Модификација на куќиште, фотографија од _thebest_

„Ова е CPU!“, фотографија од Fabio Pazzini

Фотографија од Luiza Medeiros, со наслов „Гикови бараат музика на Campus Party“. Демонстрацијата се случи на 24 јануари и стана позната како „Играње со столици“, „Балет со столици“ или „Протест со столици“. Еве видео на кое се прикажува протестот. Elzo Brito [португалски] објаснува:

На крајот не добивме музика бидејќи според организаторите на настанот до нас имало болница и тие веќе се жалеле двапати, а третиот пат дошол полицаец кој барал да заврши настанот.

Фотографија од Tatiana_Reis во делот за дигитална инклузија

Имаше и некои демонстрации против контроверзниот Закон за дигитални прекршоци (со кој сајбер-прекршоците се казниви со закон), кој може да биде доставен во Сенатот во текот на оваа година:

„Против против предлог-законот на сенаторот Азерадо“. Фотографија од Tatiana_Reis.

На банерот е напишано: „Протестирај за иднината на интернетот во Бразил и во светот“. Фотографија од bntmzk. Слична фотографија од Gabriel Chiarastelli доби второ место на натпреварот за најдобра фотографија на Campus Party.

„Проширена реалност“, фотографија од R. Seiji.

Старата технологија сè уште преживува. Фотографија од HelenaN

„Дали блогерите ти помагаат да го оформиш своето мислење?“. Фотографија од fore.

„Помогни им на програмерите на светот, ажурирај го својот никаков Интернет експлорер 6. ПС: Всушност, почни да користиш Фајрфокс“. Фотографија од vivoandando.

Рушејќи го националниот рекорд за оверклок (overclock) на Campus Party, BR-OCT тимот постигна брзина на процесор од 5.6 Gh [португалски].

(Неколку од таговите на Фликер за овој настан се: cparty, cparty09, cpbrasil, campusparty, #cparty, campuspartybrasil, campuspartybrasil2009)

Објавено е дека секој египетски граѓанин кој е постар од 21 година ќе поседува удел од египетските државни компании и фабрики. Објавата е главна тема во телевизиските емисии, а го најде својот пат и до блогосферата.

Зинобиа напиша статија насловена: „Да ја продадеш својата држава на аукција“ велејќи:

Најпрвин се извинувам за моето недоразбирањето во врска со големото изненадување, или подобро за шокот, за исходот од овогодинешната НДП Конференција. Извинете ја мојата лоша економска информација, но да бидам искрен јас не го сфатив планот на НДП се додека не го прочитав повеќепати во весникот. Го прочитав повеќе пати бидејќи сакав да знам дали е вистинито, дали НДП сака овојпат целосно да ја уништи нашата економија ?

Блогерот ја сумираше објавата вака:

1 – Владата ќе ги приватизира јавните државни компании и фабрики и ќе додели бесплатни акции преку ваучери на сите граѓани.
2 – Тие граѓани се египетските граѓани постари од 21 година.
3 – Парламентот ќе започне да го разгледува овој план наредната недела.
4 – Акциите ќе бидат достапни за пензионерите и вработените во јавниот сектор.

Потоа таа се прашува:

Што е со вработените во приватниот сектор, што е со граѓаните што работат како „фармери“?!

Таа продолжува со сумирањето:

5 – Не е дозволено на странци да ги купуваат овие акции освен ако не се регистрирани на Берзата!

Потоа таа вели на Египјаните:

Сега мои драги пријатели мора да знаете дека овој начин на приватизација – Систем на приватизација со ваучери – беше имплементиран порано во различни земји во светот, но не успеа во сите земји како што требаше.

Се докажа дека е голем неуспех во Русија кога беше имплементиран во 1992 година, таму луѓето ги продаваа своите ваучери за да дојдат до пари без никакво размислување за последиците и на крајот мал број на луѓе купија најголем дел од акциите и дел од тие луѓе беше Руската мафија.

Досега министрите и властите се чини дека не го разбираат проектот ниту планот како што треба; нивните изјави се контрадикторни една со друга – на пример г-н Гамал Мубарак колку што јас се сеќавам рече дека нашите удели како популација на луѓе постари од 21 година ќе достигне максимум Л.Е. 2000 да, 2000!! Министерот за известции Махмуд Мохи Ел-Дин во весниците денес рече дека уделите на граѓаните ќе биде поголем од Л.E. 2000.

Луѓето се повеќе збунети од властите и не сфаќаат како овој план ќе биде добар за економијата и ќе го подобри нивното живеење. Неколку весници како што е Ал Достор и Ал Бадеел ги прашаа луѓето за планот и нивните одговори беа страшливи. Тие рекоа дека ќе ги продадат ваучерите за да набават храна и за да ги платат сметките, додека пак други се прашуваа дали Владата ќе ги продаде Нил и Хај Дам.

Нејзиниот последен збор во врска со ова прашање беше:

Од сега до март многу работи можат да се случат – кој знае!

На Фејсбук, беа креирани неколку групи спротивставувајќи се на предлогот како што е Гамал Мубарак – ние нема да ти дозволиме да го продадеш Египет на Израел (арапски) и Новиот закон за приватизација е замка - бидете предупредени! (арапски)

Како и секоја друга земја, така и Полска има долга традиција на пазари. Но се чини дека минатиот век донесе неколку промени во вредноста на тие пазари. Се уште можеме да најдеме традиционални пазари што продаваат храна и антиквитети во секој поголем град. Но, најпопуларни се пазарите познати по достапноста на нелегални игри, филмови и музика. Едноставно, бидејки се поевтини.

Сега, една полска новинска веб страница Газета објавува статија (полски) за предизвиците со кои се соочуваат властите во врска со оваа работа. Полицијата се бори за пронаоѓање на изворот и намалување на моменталната продажба на тие пазари - но не поради атрактивните цени: многу често продуцентите на оригинални софтвери и изданија ја охрабруваат нелегалната продажба за да промовираат одреден бренд-производ и да ги натераат корисниците да се обраќаат кај оригиналните производители за надградба, дополнувања, подобрувања. Статијата во Газета генерализира огромна дискусија на нивните форуми.

Еден од корисниците на Газета Форумите, Павел, споменува (полски) дека проблемот е покомплексен, бидејќи софтверот може нелегално да биде симнат и од интернет:

[…] Дозволете ми да Ве поканам на пазарот во Вроклав во недела – Јас се спротивставувам на тие пирати коишто само стојат таму „без никаков срам“ и само што ќе пристигне полицијата, тие исчезнуваат, бидејќи сите знаеја дека таа доаѓа. Ништо не се менува. И сите тие филмови, игри итн. можат да се симнат од интернет и да се стават на ДВД. […]

Друга личност, fixumdyrdum2, е убеден (полски) дека нелегалните копии од пазарот се многу подобри од оргиналните:

[…] Купување на софтвер резултира во софтвер кој е исто толку нелегален како и [пиратските копии], но со многу потешки опции за апдејт. Јас можам лесно да купам пиратска копија после софтверскиот апдејт, со следниот [Service Pack]. […]

Корисникот p24 се чини дека допира до вистинската причина за нелегалното симнување на скапите софтвери:

Јас би зажалил ако потрошам 20 злоти за апликација од пазар и нема да ми се оди таму ако можам да ја преземам бесплатно од интернет во секое време. Можеби не можеш да најдеш се, но се наоѓа доволно. Оваа војна не може да се добие со полиција. Можеби само некои битки. Освен ако не паднат цените.

Ајде да не заборавиме, како што homo_googleticus споменува (полски), дека ние овде зборуваме за незаконско однесување:

[…] Колку што можам да забележам, никој не го нарекува „пиратот“ КРАДЕЦ и незаконското продавање КРАДЕЊЕ. Тоа станува доста јасно од коментарите во оваа статија. […]

RT-bloguje објави блог изјава (полски) на темата каде што заклучокот е ист – ако цените за производите беа пристапни, луѓето впрочем би ги претпочитале оригиналите:

[…] Лично, јас би бил повеќе од среќен сега да платам за префрлање на филмови, музика или книги од мрежата ако начинот на плаќање беше пријателски и цените не толу високи. Ако можев, на пример, да добијам филмови приклучени со списанија за сума слична со цената на списанието (или можби дури и пониска). Секако, јас би платил повеќе за поново издание. […]

Дали е исплатливо? Ќе покаже времето.