Улогата на писателот е да ги собере фосилите на реалноста распрскани наоколу и да го украси ѕидот на нашата историја со нив.

Во претходниот напис од оваа серија, додека ја славевме десетгодишнината од референдумот во Источен Тимор, прикажавме како меѓународната заедница застана и ги поддржа луѓето од Источен Тимор. Во овој дел ќе го интервјуираме тиморскиот писател Абе Барето Соарес за да го рашириме есејот „Национализмот на Тиморците, виден низ очите на неговите поети“ кој е издаден неодамна.

Абе (или неговиот кибер-псевдоним Женувем Еурито, како што бил и нарекуван од неговите пријатели во младоста) е блогер од 2007 година и ги споделува своите зборови и мисли на четири јазици, анализирајќи често литературни дела кои се важни за самоопределувањето на неговата земја. Покрај ова, Абе детално дискутира за создавањето на национална свест по борбата за независност.

Користејќи ги предностите на блоговите за да ги негува на оригинален начин глобалните врски и разговори на далечина, тој ги опишува своите блогови како „слатки зборови, грижливи зборови, на место каде што луѓето зборуваат еден со друг, споделувајќи работи како што се прашањата „што“ и „како“ животот се одвива во светот“.

Но, зборовите и дејствувањата на Абе не биле отсекогаш вака слободни, како што и самиот изјави за време на индонезиската окупација на Источен Тимор.

Се чувствував како рацете и устата да ми се врзани. Не можев да кажам што чувствувам за Источен Тимор.

Global Voices Online (GVO): Каде беше пред 10 години? Можеш ли да ни кажеш нешто повеќе за твојот живот?

Абе Барето Соарес (АБС): За време на референдумот, јас бев во странство. Во тој период бев во Португалија. Гласав заедно со други сонародници во Лисабон. Заминав од Источен Тимор за да продолжам со моите универзитетски студии и го избрав англискиот јазик за главен предмет во универзитетот Гадџах Мада во Јогјакарта, Индонезија. Потоа, отидов во Канада за да учествувам во програма за културна размена во почетокот на септември 1991 година. Масакрот во Санта Круз се случи на 12 ноември 1991 година, кога јас бев при крај на програмата. Грижејќи се за мојата лична безбедност, одлучив да останам во Канада и да барам политички азил. Таму останав 7 години, борејќи се за слободен и независен Источен Тимор преку дипломатски и културни активности (користејќи ја музиката како начин за привлекување на вниманието на надворешниот свет кон настаните во земјата). Имав можност да поминам година и пол во Португалија, од пролетта 1998 година до есента 1999 година. Потоа, заминав за Макао каде што изучував новинарство во португалската новинарска агенција Луса (од октомври 1999 година до март 2000 година). Се вратив во Источен Тимор во јули 2000 година. Оттогаш, учествувам во мисии на ОН во Источен Тимор како помошник за информации и како преведувач и толкувач.

Сведоштво на Абе Барето Соарес за документарецот на Стивен Маршал „Помрачување на Источен Тимор“ (8' | 1997) за слабата застапеност на мејнстрим медиумите во Источен Тимор за време на индонезиската окупација. Кликнете на сликата за да го видите документарецот.

GVO: Колку и како Ви беше достапна литературата на Источен Тимор за време на индонезиската окупација?

За време на индонезиската окупација, додека студирав во Јогјакарта, наидов на книги за Источен Тимор како што е „Источен Тимор: Национализам или колонијализам“ од Џил Џолиф, новинар од Австралија. Во оваа книга го открив починатиот тиморски поет, Франциско Борја де Коста. Еден дел од поезијата во неговата книга: „задушете го мојот револт/со врвот на вашите бајонети/ измачувајте го моето тело/ во оковите на вашата империја/ потчинете ја мојата душа /во верата на вашата религија…/“ навистина го разгори национализмот во мене. А преку книгата „Фуну: Незавршената сага за Источен Тимор“ од Жозе Рамос-Орта (сегашен претседател на Републиката Источен Тимор) го открив Фернандо Силван.

Pedem-me um minuto de silencio pelos mortos mauberes.
Respondo que nem por um minuto me calarei.

Fernando Sylvan

GVO: Често го цитирате тиморскиот поет Фернандо Силван. Како ја користите поезијата за никогаш да не молчите, како што вели горенаведената поема?

АБС: Поетот е говорник на неговата ера. Тој или таа треба да ја прекине тишината кога има опресија. Живеејќи на оваа планета, ние сме во постојана битка меѓу светлината и темнината. Поетот треба да биде на чело, со факелот во раце. Тој или таа е „воин на светлината“. (Го позајмувам овој концепт од Паоло Коелјо, бразилскиот писател).

Како уметник треба да сум спремен во секој момент да се вклучам во духовната војна. Зборовите се моите мечови. Да се надеваме дека моите зборови ќе ги натераат луѓето да кажат дека можат да бидат во мир со себе во создавањето на хармонија на оваа прекрасна планета.

Белешки од Musafir 48

GVO: Дали твоите блогови на четири различни јазици го одразуваат начинот на кој луѓето комуницираат во Источен Тимор?

АБС: Тиморците сакаат да сум креативен во искористувањето на „благодатот“ на колонијализмот и глобализацијата. Покрај мојот мајчин јазик - тетум и мајчиниот јазик на татко ми - галоле, користам исто така и англиски и индонезиски во мојата книжевна кариера. Горд сум што ги користам за да ги пренесам своите чувства и мисли. Би сакал навистина да направам и португалски блог наскоро.

Абе (од десно) на Фестивалот на писатели и читатели во Убуд (2007). Слика од theunspunblog.com искористена со дозвола.

GVO: Зошто ја имате создадено категоријата Korespondensia Literarie (Книжевно допишување) на вашите блогови?

АБС: Ја додадов категоријата „Korrespondensia literaria“ на мојот блог на тетум јазикот во обид да им го пренесам на читателите литературното допишување што го имав со моите пријатели преку СМС. Практичната страна на ова е што со пренесувањето на пораките на блогот јас ќе ги зачувам. Како човек што се занимава со литература јас морам постојано да комуницирам со пријатели од целиот свет. Сакам да научам од нив. Сакам да ја пренесувам филозофијата на Greenpeace „мисли глобално, а дејствувај локално“.

[SMS:] ITA-BOOT NIA BATINA/ha’u moras todan: ha’u klamar terus/fó lisensa mai ha’u-ata atu kaer Ita-Boot nia batina/fakar mós Ita-Boot nia mina oliveira domin nian mai ha’u-ata/ hodi nune’e ha’u bele di’ak filafali ho lalais// [21:51:11//11-2-2009]
Resposta sira:
1.R. D. = “Se mak bulak ida ne’e?” [maisumenus tuku 10 kalan]
2.Suzana TP = “Diak pois há’u haruka ba suli hanesan tasi” [22:08:53//11-2-2009]
3.Atoi R. = “Obrigado maibé ha’u la kompriende” [22:18:00//11-2-2009]
4. Pe. Olá = “Sajak ne’e tau nia titulu, Jesus. Bele atrai liu” [11:55:12//12-2-2009]
5.F.Nascimento = “We matan mos, we liman diak, halo suli mai, fakar mos mai, ami iha lerek susar no terus laran. Tan Ita Boot, ami Nain deit. Laran luak tebes no kmanek wain basuk.”[12:56:05//12-2-2009]

Sonhos dos Poetas Loucos

Lia-na’in sira-nia mehi hatutan no lolo liman ba malu
Lia-na’in sira-nia mehi bidu no tebe hadulas mundu rai klaran
ho haksolok

Lia-na’in sira-nia mehi fanun ha’u,
no ema lubun maka sei toba dukur
–
Fevereiru 2009

Блогови од Абе Барето Соарес:

Dadolin-Poetry from the Land of Lafaek-Crocodile: A Space for Poetic Mind and Poetic Feeling (Dadolin - Поезија од земјата на Lafaek - крокодилот: Место за поетските умови и поетското чувство), на англиски, тетум, бахаса и галоле.

Овој е првиот од серија написи со кој ќе ја одбележиме десетгодишнината од јавниот референдум во Источен Тимор кој доведе до меѓународното признавање на земјата. Во првиот напис ние ја нагласивме поддршката на меѓународната заедница за слободата на Источен Тимор. Во овој напис, го интервјуиравме Абе Барето Соарес, еден од организаторите на настаните за славење на солидарноста што се одвиваше во август и септември во 2009 година.

Двајца млади мажи од Њујорк, Аман Али и Басам Тарик, се доближуваат до крајот на своето патување во кое тие ги документираат посетите во „30 џамии за 30 денови“ на нивниот блог со истото име.

Личниот проект да се посетат и фотографираат џамиите однатре во текот на светиот месец Рамазан (кога Муслиманите постат од изгрејсонце до зајдисонце) дури го привлече вниманието на локална њујоршка телевизија.

Нивниот прв блог пост на 22 август започна со:

Ден 1: Патувањето започнува

Вечерва мојот пријател Басам Тарик и јас добивме една случајна луда идеја: Што ако се молиме во различна џамија секој ден за време на месецот Рамазан? И така овој сајт се роди…

Постојат околу 1 милион Муслимани во Њујорк, од многу различни културни и етнички позадини.

Не е вообичаено луѓето да посетуваат џамии кои припаѓаат на други групи, но Аман и Басам (двајцата со потекло од Јужна Азија) кажуваат дека секаде биле примени со насмевки и топлина.

Ден 9: Џамија Акса (Џамија на Западна Африка во Менхетен)

Денес, решив да останам во моето соседство и да ја посетам џамијата Акса. Џамијата е неколку квартови јужно од мојот апартман на 116та и Фредерик Даглас. Луѓето од заедницата се претежно од Западна Африка. Се вели дека во оваа област живеат поголем дел од Сенегалците во Њујорк.

Слично на други џамии во Менхетен, трговци го окружуваат влезот продавајќи секакви работи. Еден од најинтересните трговци продаваше сува риба.

Ден 11: Џамија Ал-Хикмах (Индонезиска џамија во Квинс)

Јас ги сакам индонезиските луѓе и нивната храна. За да го прекинеме нашиот пост ние земавме урми и овој човек во сината блуза служеше многу вкусна индонезиска супа.

Преминувањето на културните разлики не е секогаш едноставно.

Басам многу јасно ги искажува своите ставови на 12тиот ден кога му биле претставени две џамии во Бруклин, оддалечени само неколку квартови една од друга: џамиите на Бангладеш и Западна Африка

Потекнувајќи од Јужна Азија, џамијата на Бангладеш ќе беше поедноставна опција, но со охрабрување од пријател тој одлучи да поголемиот предизвик.

Ден 12: Џамија Тавхид Инк. (Џамија на Западна Африка во Бруклин)

… Работите не изгледаа многу чудно на почеток. Всушност, кога почнав да се прашувам како остатокот од верниците ме согледуваат, почнав да се чувствувам непријатно. Се чувствував како гребатор – одвај земав нешто од храната што ми беше понудена и веднаш потоа заминав. Иако можеби никој во џамијата не се чувствувал така, се прашував дали некој се запрашал „Зошто едноставно не отишол во џамијата на Бангладеш?“ Можеби мојата несигурност го постави прашањето.

Ден 22: Албански исламски културен центар

… Џамијата имаше сопствен готвач кој ја спремаше храната и нека Алах го награди за неговиот талент.

Но храната не се споредуваше со нашето искуство во џамијата. Седевме меѓу многу мали деца прашувајќи ги по нешто за заедницата…

… Една работа која навистина ја сакам е да гледам млади деца кои доаѓаат во џамија бидејќи сакаат да го прават тоа, а не поради тоа што се довлечкани од нивните родители. Деца како овие ме прави да се чувствувам добро за тоа каде се движи муслиманската заедница во оваа држава.

Рамазан завршува на 19 септември.

Сојузот на цивилизации на Обединетите нации го организира Plural+ видео натпреваруварот за градење по инклузивно, толерантно општество. Натпреварот е отворен за сите учесници на возраст од 9 до 25 пред 30 септември. Она што треба да го направите е да продуцирате видео со должина од 1 до 5 минути вклучувајќи ги и насловите и заслугите,  за миграцијата, различноста и толеранцијата и други слични теми. Правилата за Plural+ натпреварот може да се најдат на нивната веб страна исе достапни на англиски, шпански, француски и арапски јазик.

филмски тим од extranoise http://www.flickr.com/photos/extranoise/155085339/

Ви ja презентираме поканaта на нивниот сајт:

Препознавајќи ги младите како моќни двигатели на социјалните промени во светот кои често ги карактеризира нетолеранцијата и културната и религиозната поделба, PLURAL+ цели кон инволвирање на младите во потенцирање на клучните прашања во нивната заедница поврзани го интеграцијата на мигрантите, инклузивноста, идентитетот, различноста, човековите права и социјалната кохезија. Практичниот придонес на младите луѓе - без разлика дали се имигранти, втора генерација имигранти или не се имигранти може да дојде не само со идентификување на пречките туку и преку промовирање на клима на почит едни за други, помагајќи да се постави патот кон подобар свет.

Видеата не мора да се направени ексклузивно за овој натпревар, но мора да се завршени после јануари 2008. Разликата помеѓу овој натпревар и претходните кои ги имаме спомнато на Глобал војсес  е дека апликацијата не е преку онлајн алатките, туку треба да се испрати ДВД во канцелариите на Сојузот за цивилизации на Обединетите нации во Њујорк. Пријавите се примаат до 30 септември.

Значи, искористете ја шансата и ако спаѓате во дадената возрасна група за овој натпревар или ако познавате некој што припаѓа, кажете им да учествуваат. Ако учествуваат и ако го поставите видеото онлајн известете не и ставете го линкот во коментарите. Не заборавете да ги прочитате најчесто поставуваните прашања, правилата и правилникот и другите важни информации за натпреварот.

Родена во Иран, но израсната и моментално жителка на САД, Лиана Агајаниан е писателка и релативно нова особа во ерменската блогосфера. Иако блогира на нејзиниот личен сајт, Агајани стана  важен  претходник на алтернативните медиуми во Ерменија и дијаспората  со нејзиниот е-магазин базиран на Wordpress, Ianyan.

Здраво и добредојде во магазинот ianyan, твојата премиерна независна ерменска публикација. Ianyan најпрво започна како идеа што лежеше скриена во нашиот мозок повеќе години. Но како и сите добри работи, идејата конечно доживеа своја реализација. Ние овде во  ianyan тежнееме да го постигнеме она што многу ерменски публикации не успеаа да го направат: објективни вести,  претставувања и приказни кои ќе ги цените. Ова не е вашиот medzbab весник. Овде нема пропаганда. Ние не трагаме само по вистината и известуваме за неа, ние ви носиме ерменски вести од целиот свет и за младите и за старите генерации, исто така и за не-ерменските пријатели.

Целото интервју можете да го слушнете подолу [англиски].

Поткаст: Пушти го во нов прозорец | Преземи

Земјите од Доминиканската Република и Хаити делат ист остров, кој е познат како Хиспаниола, уште од неговото откривање од Кристофер Колумбо во 1492. Во тоа време островот бил компромис за истата територија и останал така се до 1697 година, кога со потпишувањето на примирјето на Рузвик, Шпанија го отстапила западниот дел од островот на Франција, кој бил преименуван во Сеинт Доминик.

Мапа на Хиспаниола. Од  Flickr на Traveling Man's  и употребена под лиценца на Криејтив Комонс. http://www.flickr.com/photos/travelingman/2816126909/

Првобитно колонијата била населена со африкански робови кои потоа се побуниле против француските колонизатори. На овој начин всушност во 1804 година е родена Хаити, која станува првата независна земја во Латинска Америка. До 1822, Хаити ја имала целосната контрола на островот и го окупирала Санто Доминго се до 27 февруари 1844, кога тајното друштво наречено „Ла Тринитариа“ меѓу другите предводено и од Хуан Пабло Дуарте, било креирано да добие независност од Хаити и да ја создаде она што денес е познато како Доминиканска Република.

Од тој ден, Доминиканската Република и Хаити се две независни нации, со различна култура, верувања и систем. Нивните патишта на екомонски развој исто така се многу различни, Хаити е најнеразвиената земја во Америка, а Доминиканската Република ја ужива една од најголемите економии во Карибите и Централна Америка.

Покрај овие контрасти, заедничко за двете земји е што си интервенираат во своите судбини. Голем број од хаитски граѓани секојдневно ги минуваат границите, најчесто илегално, за да бараат работа како градежни работници или да работат како улични продавачи на овошје, слатки и други мали, евтини работи. Некои можеби работат на плантажите на шеќерна трска.

Хаитски продавач на овошје во Доминиканската Република. Фотографија од Caymang и е користена под Криејтив Комонс лиценца. http://www.flickr.com/photos/dlakme/2903770065/

Поради големиот број на недокументирани Хаиќани во Доминиканската Република, голем процент од нив може да се видат на улиците како просјаци. Овие видливи примери кај Доминиканците често предизвикуваат негативен стереотипен поглед на Хаитите. Сепак, постои и мал процент на оние кои доаѓаат легално, со цел да студираат, најчесто со стипендии, но можеби не се типичниот профил на Хаиќаните во земјата. José Rafael Sosa ги запознава своите читатели со еден од овие успешни студенти, со име Gessy [шпански]:

Cuando uno conoce a Gessy, el esquema prejuiciado que tenemos de “los haitianos”, se va a casa del carajo. Gessy Bellerive nació en Grande Riviѐre Du Nord, cerca de la ciudad de Cabo Haitiano, y voy directo a la historia: acaba de graduarse Magna Cum Laude en la Pontificia Universidad Católica Madre y Maestra. Ahora regresa a Haití a servir a su pueblo.

И покрај овие позитивни примери за Хаиќаните, кои се истакнуваат во соседните земји, многу Доминиканци сметаат дека имиграцијата е надвор  од контрола. Иако многу доаѓаат по своја воља, други се донесени во Доминиканската Република како дел од трговијата со луѓе и се искористуваат во мрежата на питачи. Проценките говорат дека има приближно 1 милион недокументирани Хаиќани во Д.Р., повеќето од нив деца кои работат на улиците како мијачи на стаклата на возилата или како чистачи на чевли. Manuel Vólquez од Diario Digital Dominicano [шпански] ја сумаризира ситуацијата на овој начин:

Los haitianos se desplazan por el país como hormigas y han desplazado a nuestros obreros en sectores importantes de la economía como son la construcción y los negocios informales. Han llegado tan lejos que hasta usan niños en las avenidas para mendigar, han asimilado nuestra cultura y nuestras costumbres. ¿Cosas de la transculturización y la globalización?

Она што ги загрижува повеќето луѓето е економскиот импакт на Доминиканската Република, поради фондовите кои се одредени за бесплатна медицинска заштита на овие недокументирани имигранти. Има случаи кога бројот на кревети за пациентите се намалува бидејќи тие се зафатени од имигрантите [шпански]. Според доктор Bolívar Matos директор на здравството во јужниот регион, цената за обезбедување на медицинска заштита на имирантите во провинциите San Juan и Elías Piñа [шпансии] достигнува 55 милиони пезоси (приближно 1.5 милиони долари).

Во секцијата за коментари во написот Hoy, многу пишуваат за овие зголемени трошоци. Rosado320 се прашува колку би биле вкупните трошоци на целиот остров доколку проценките биле само за двете провинции. Oscar Caceres смета дека даноците треба да се зголемат со цел да се задоволат овие потреби и дури предлага барање на меѓународна помош за да се покријат овие трошоци. Сепак Davidlebron е почувствителен и пишува:

A nosotros los dominicanos ausentes, no se nos niega la atencion medica por estos paises tampoco…asi que estoy un poco sorprendido porque hay gente que considera que tratar a los hermanos haitianos es un problema. Claro que es costoso…pero a ninún humano se le debe negar el derecho a comer y ser atendido por probemas de salud…a muchos de nuestros niños se les atiende en hospitales del extranjero y nadie sale a relucir esto como si de algo negativo se tratara.

Овие теми често се во центарот на дискусиите за Хаиќаните во Доминиканската Република. Како резултат на тоа, Доминиканците често меѓународно се обвинувани за расизам, злоставување и лошо однесување кон хаитскиот народ, посебно во шеќерната индустрија. Има и многу врева за правата на Хаиќаните кога Доминиканската Република ќе превземе владини активности, вклучувајќи ја и депортацијата. Постојат невладини организации кои се активни во вакви кампањи и ова е тема која ќе биде истражувана во некој следен напис.

Многу одамна египетските блогери не биле толку согласни во своето мислење. Но, најновиот криминал од омраза кој се случи во Германија против муслиманка од Египет, Марва Ел Шербини беше доволна причина за тие повторно да се обединат, осудувајќи  ги интернационалните медиуми поради игнорирањето на такви инциденти против муслиманите на Западот.

Приказната не враќа во Август 2008 кога Марва покрена случај за клевета прoтив нејзиниот убиец, Аксел, 28 годишен невработен Германец затоа што ја нарекол „терорист“ бидејќи носела хијаб (исламски вел).

Меѓутоа, минатата среда, Алекс до смрт ја избоди 18 пати во германската судница откако судијата  изјавил дека таа го добила случајот против него и дека тој треба да плати 2,800 евра како казна за навредите.

Марва, 32 годишна Египќанка, беше сопруга на египетски академик, кој престојуваше во Германија со стипендија. Нејзиниот сопруг беше исто така повреден во инцидентот и сега се наоѓа во болница и е во критична состојба, помеѓу животот и смртта.

Zeinobia го искажа својот гнев преку пост насловен „Што ако таа беше лезбејка“ и вели:

Жената е 32 годишната Марва Ел-Шербини, таа беше бремена со второто дете кога беше прободена.
[…]
Ова со сигурност е криминал од омраза, но не како другите, на пример хомофибичничниот криминал или анти-семитскиот, за овој немаше наслови во странство и не знам зошто!! Ова е расистички криминал, господе, жена е прободена толку едноставно во судницата и тоа не е доволно важно за да биде пренесено од медиумите како што треба!! Таа беше мајка која што беше бремена!! Нека Алах ја благослови нејзината душа. Таа е маченик на расизмот и омразата.

Ахмед Есмат пишува на Twitter: Работата е што европските медиуми не го покриваат убиството на Египќанката Марва во Германија. Ајде сега да зборуваме за фер однесување.

Истата мисла ја пренесува и Hisham Maged на својот блог, играјќи ја играта Што ако:

Ајде да ја играме играта - Што ако, замисли дека ситуацијата е обратна и жртвата е од западот и е прободена било каде во светот од било кој од средно источните земји со муслимански екстремисти или  како што медиумите обично велат „малцинството“ во Египет. Сигурно ќе слушнеше како светот зборува за тоа, а исто така и на интернет!

Bikya Nasr, која го следеше инцидентот, прашува дали Марва може да биде симболот кој ќе ги собере луѓето заедно. Тој побара итна рекција на дипломатско и национално ниво:

На Средниот Исток, гневот е голем. Но, овој гнев не треба да падне во замката на редовни жестоки напади на Германците или Германија. Мора да задржи одредена привидна кохеренција за било која кампања која е поставена за да успее. И ќе успее ако Шербини навистина е симболот кој ги обединува луѓето како што Неда го направи тоа во Иран.
[…]

Дали луѓето веруваат дека Шербини е симбол? […]Египќаните би требало да бидат шокирани затоа што една жена е злоставувана заради тоа што носела вел и на прво место, затоа што била Египќанка. Владата треба да и испрати силен сигнал на Европа дека нејзиното однесување е неприфатливо, но тие молчат. Оставено е на египетската популација да превземе акција.
[…]
Ајде да се собереме на улиците пред германската амбасада и да бараме целосна истрага и извештај. Бидејќи ако Германија не може да го направи тоа, тогаш тоа уште еднаш покажува дека омразата наЕвропјаните спрема муслиманите и Арапите е посилна од нивната таканаречена „слобода“. Да, Марва е симбол, но таа треба да биде симбол кој ќе ги обединува луѓето, а не да ги дели.

Друг блогер  Sadafat пишува:

لو أن يهوديا أصيب بكلمة أو مزحة ثقيلة في ألمانيا لأقامت رئيسة الوزراء الدنيا ولم تقعدها ولتنادت فوكس نيوز وسكاي نيوز بالدفاع عن العنصر السامي واعلان الحرب على اعداء السامية، وأما الأخت المصرية هذه فلا بواكي لها.
يجب ان تعلن الحكومة الألمانية ان هذا التصرف يمس المسلمين، يجب ان تضع في دستورها للغالبية الثانية من الديانيات وهم المسلمين حقوقا تحفظهم من العداء ضد الإسلام.

Египетските блогери коментираат или  ги празнат своите фрустрации на Twitter:

wael: RIP #Marwa, жена со фереџе прободена 18 пати до смрт пред нејзиниот 3годишен син во Германија

elmonkez: Ова е една од главните причини зошто нашите животи се евтини во другите земји, бидејќи нашата влада не превзена ништо кога ќе се случи нешто вакво. #Marwa

SomeMuslimMan: Севтот кој зборуваше за убиството на #Neda воопшто н зборува за убиството  на #Marwa. RIP двете

waelabas: Барам убиецот на #Marwa да биде суден како да е муслиман кој прободел евреин до смрт!!!

harvarddr: убиецот на #Marwa мора да биде обвинет за убиство од 1 степен. Германското судство мора да докаже дека нема расизам кон муслиманите.

А јас се најдов себеси како ги пишувам овие линии на мојот блог Lasto Adri:

بعد أن قال الغرب أن قاتل مروة الشربينى لا يمثل ألمانيا، وأن الحادث مجرد عمل فردى،
لا أتوقع من الغرب -ذاته- أقل من أى يلغى من كل معاجمه فكرة أن المسلمين إرهابيين، ويؤمن أن بن لادن وأعوانه -مثلا- لا يمثلون العرب أو المسلمين فى شئ، وأفعالهم كلها فردية!وعلى رأى المثل.. لا تعايرنى ولا أعايرك.. دا التعصب طايلنى وطايلك!

Очигледно свинскиот грип сé уште не удрил на либиската блогосфера, но сигурно e дека дебатирање за статусот на жените би било добро за кршење на мразот.

По истражувањето на неколку либиски блогови, Highlander кој што објави за арапски/либиски писатели и блогери мисли дека во однос на пишувањето пожелно е да се користи блогосферата  како простор за вежбање. Немаше потреба да се информираат сите, со цел да се избегнат проблеми со машката половина.

Не мислам дека либиските мажи се против тоа нивните сестри, мајки, жени итн. да пишуваат, но, повеќе како социјален притисок и 3ayb [срам - обесчестување] делот – она што не може да се види не постои…. или дека скапоцените жени може да бидат препознаени и нивните идеи да бидат погрешно толкувани и да не даде Господ нивната ситуација може да се уништи затоа што либанските фраери ќе ги ловат нивните веб страници/блогови.[референца]

Еден честопати занемаруван аспект е тој дека живеењето надвор од Либија не е гаранција дека не постојата различни или слични размислувања по тоа прашање. Проверете што се случи на истиот настан во Лондон и Вашингтон. Аnglo Libian, кој го посети оној во Лондон е толку фрустриран што побарал од мажите да ги почитуваат жените.

Како што влегов во хотелот го најдов поголемиот дел од поканетите луѓе надвор од салата каде што требаше да се снима филмот и бидејќи вратите беа затворени, забележав неколку дами таму, кои стоеја со нивните партнери, а по 20 минути подоцна видов член на персоналот како отвара една од вратите на салата и одеднаш од никаде видов група либиски дами, од 15-20 истрчаа близу нас и право во салата, сé се одигра набрзина и тогаш членот на персоналот ја затвори вратата; очигледно биле скриени некаде додека некој не ги прашал организаторите да ја им отворат вратата за да ги тргнат од љубопитните очи на мажите - Либијци!!! Откако беа отворени вратите за остатокот од нас да влеземе во салата, првото нешто што го забележав беше тоа како сите жени беа седнати десно во задниот дел сите во една група во резервиран дел. Веднаш погледнав во неколкуте дами што ги видов на почетокот кога стоеја со нивните партнери, тие изгледаа замислени и збунети; сигурен сум дека сакаа да седнат со своите фамилии, но евентулно решиле да ги одделат и да ги сместат назад со другите жени и дека тие навистина не изгледаа многу среќни. [извор]

On the edge имаше многу контроверзен пост за странските жени кои се мажат за Либијци и како некои од нив биле третирани. Таа вели:

Постојано ги читам либанските блогери кои пишуваат за тоа колку ми е лесен животот како станец кој се омажил за Либиец тука во Либија…. […] Она што со факт го знам е тоа што …. Нашите животи се проклето тешки. Навистина тешки, потешки отколку што можете да замислите… Ги нема нашите мајки и татковци да не заштитат кога нашите мажи и/или нивните родители решаваат да не малтретираат како што ги малтертираат либиските жени. Немаме ниту место каде би избегале кога работите ќе станат лоши. Никакво место и никој кај кого да отидеме, да не ислуша нас и нашите проблеми. Никој да не ти понуди помош со љубов, како што либиските жени прават. Нема, само цврсто поднесуваме. Се држиме до тоа. Не бегаме. Остануваме и се бориме за нас и за нашите деца колку што можеме, на секој можен начин мораме да се одбраниме. Тоа го правиме од љубов. Да, од љубов. Ги сакаме нашите мажи, дури и кога посакуваме да ги убиеме. Си ги сакаме децата, дури и кога не нé почитуваат или кога се срамат од нас затоа што не сме Либанки, затоа што сме различни. Да, тоа ни се случува на некои од нас. Љубовта на нашиот усвоен дом, Либија и сите нејзини луди, туѓи, прекрасни, чудни луѓе, места и нешта.

Непотребно е да се каже дека темава создаде таква жешка дебата што поттикна продолжение на постот.

Од друга страна и на темата либиски писатели, Гази од Имтидад постојано не восхитува со преводи на кратки приказни од либиски писатели (мажи и жени). Бидејќи и самиот објавува написи, мислам дека Гази го очекуав добра иднина. Неговиот последен превод е „Додека пијам чај“ од Омар Кикли од кој што ми минуваат морници по телото.

Шахаразад секогаш оној кој промовира интересни либиски работи постави низа фотографии од слики од новопечен либиски уметник којшто е жена.

Тука има неколку слики што сестра ми ги сними во куќа на еден пријател. Сликарката е сé уште почетник и никогаш досега немала изложба. Па и реков дека ќе ги ставам нејзините слики на блог  и да видам каква ќе биде реакцијата.

Јас лично би купил една од сликите ако може да ми среди приватна изложба.

Ќе завршам со објавување на искуството на Lostdabliner како ирска жена која што емигрирала во Либија. Тука е веќе два месеца.

Наоружана со камера ја напуштам хотелската соба со надеж дека ќе фатам дел од локалната култура. Од фантастична идеја ова се претвори во разочарувачка реалност. Практично секој автомобил што наиде свиреше или запираше. Добив голем број понуди за превоз, телефонски броеви и пријателства! Нервозна и фрустрирана, на половина пат од хотелот трнав право назад во хотелот.[…] Таму, персоналот е неверојатно пријатен и гостољубив, секој ми го знае името или ме нарекува „сестро“. Општоземено, народот во Либија изгледа делеку посрдечен од оној во Западот, тие покажуваат висок степен на добрина и љубезност што е многу освежувачки![извор]

Горенаведеново покажува дека некои Либијци се целосни губитници, додека некои се прекрасни џентлмени.

Жените во Либија се сакани, почитувани и сакани како мајки, сестри, тетки, ќерки и жени. Државата гарантира слобода и еднаквост меѓу мажите и жените, но сé уште постојат културните норми и традиции и под ова не мислам на религијата. Оваа статија не е за феминизмот, ова се само набљудувања за аномалиите кои го мачат нашето општество и одраз на тоа како да се справиме со нив.

Без разлика дали е за љубов или виза, одлуката за брак никогаш не е лесна. Во Соединетите Држави, каде повеќе од 12 милиони луѓе живеат како имигранти без документи, вљубувањето и стапувањето во брак со Американец е еден од начините со кој се решава статусот.

Според Одделот за внатрешна безбедност на САД, во 2007 година 1 052 415 луѓе се здобиле со „легален статус“ во Соединетите Држави. Од тие, 274 358 луѓе го добиле со стапување во брак со американски граѓанин.

На веб-сајтот на анти-миграциската група за застапување Центар за миграциски студии, Дејвид Семинара се прашува колку од тие бракови се навистина од љубов и дава примери за испорачани невести, договорени и платени бракови.

Многумина од имигрантите, кои се блогери, ги дискутираат своите мисли за бракот и добивање документи во Соединетите Држави.

Брак поради непријатна ситуација

El Random Hero во Калифорнија пишува дека како недокументиран имигрант, пријателите и фамилијата му го имаат предложено бракот како опција, но дека тој не ја гледа идејата како привлечна:

Навистина, тоа е една од најтешките работи за мене. Јас мислам дека мојот илегален статус во оваа држава е товар кој треба да го носам самиот. Секако, многу пријатели се шегуваат и ми предложуваат да се оженам со Американка и да ги добијам моите документи. 9-11 го измени светот засекогаш и неговите влијанија сѐ уште се чувствуваат. Стапувањето во брак не е веќе добра опција, бидејќи властите сериозно се обидуваат да ги спречат и обвинат индивидуалистите кои стапуваат во брак за зелена карта. Потоа тука се и моралните пречки од непочитувањето на светиот чин на бракот, па оставен сум на крстопат.

На друг блог, Damn Mexicans, блогерот дискутира напис во весник за Јулија и Густаво, сестра и брат кои дошле во Соединетите Држави на возраст од 11 и 18 години. Густаво се омажил со Американка, но Јулија останува без документи додека се издржува себеси додека студира.

… многумина мислат дека е едноставно како мажење со американски граѓанин. Јулија е 18 и никогаш немала момче. Вратете се во минатото и размислете со кој бевте вие во врска кога имавте 18. Размислете што ако стапевте во брак со таа личност. За повеќето од нас тоа е страшна помисла. 18 е многу рана возраст да се стапи во брак, а да се биде во брак на 21 година за Густаво е исто многу рано, но тој бил присилен на тоа од неговата ситуација.

„Додека смртта не не раздели“

Според организацијата Surviving Spouses Against Deportation, на некои луѓе им се заканува депортација кога нивниот „легален“ маж или жена почине.

Поради недостаток на законот легалните сопружници на американски граѓани се соочуваат со автоматска депортација ако нивниот сопружник почине за време на долгиот бирократски процес за добивање на зелена карта. Има повеќе од 180 вакви случаи низ целата земја кои опфаќаат жени, мајки и деца.

Блогерот My life as an Alien дискутира еден ваков случај:

Дахина Херд е вдовицата на Јефри Херд, кој е убиен во март 2006 кога војникот беше погоден во главата од бунтовниците додека пренесувал опрема за американските трупи во Ирак. Дахина Херд, жител на Венецуела која живее во Калифорнија, сега се соочува со депортација иако таа и нејзиниот маж поднесоа документи за постојан престој и чекаа на комплетирање на документите. Тие исто така имаа и син кој е американски граѓанин, но се соочува со несигурна иднина доколку неговата мајка е депортирана.

Блогерот пишува дека таа поминала низ сите „пречки“ за да дојде до државјанство, но може да ја разбере како се чувствува.

Многу е тешко да се преселиш во нова земја, тоа е големо прилагодување. Откако ќе го направиш новото место дом, старата земја не е повеќе дом. Не можам да замислам да го загубам мојот сопруг, а потоа и мојот дом.

Скршени соништа, силни срца

Еми е граѓанин на Соединетите Држави која живее во Чикаго, Илиноис додека нејзиниот сопруг Карлос, имигрант без документи, сега живее во Монтереј, Мексико. Еми пишува на нивниот заеднички блог, Destinazione Paradiso дека бидејќи Карлос мигрирал илегално од Мексико во САД како тинејџер, тој се соочува со правни проблеми што ни бракот не може да ги поправи.

Спротивно на верувањата (пост за тоа наскоро), луѓето кои се донесени во САД илегално не може едноставно да го решат својот статус со враќање во нивните земји и да побараат виза. Ниту може да ги решат автоматски ако стапат во брак со американски граѓанин. Додека генерално, прекршоците направени како малолетник се гледаат различно од оние извршени како возрасен, во светот на имиграцијата возраста не е важна: може да ве оптужат за истите работи без разлика дали сте влегле илегално на возраст од 8 или 58.
Приказната на Карлос не прекршува само една, туку две сиви полиња на Актот за имиграција и националност од 1996. Значи додека законот заборава да специфицира во одредени делови што се случува во случајот на малолетници, конзулатот на Соединетите Држави во Мексико од неодамна реши да внесе свои правила и да ги третира малолетниците како возрасни.

Во октомври 2008, на Карлос му е пресудено дека тој повеќе не смее да влезе легално во Соединетите Држави. Неговата жена Еми пишува:

За жал, едногодишната миграциска авантура доживеа насилен и разорувачки судир со реалноста на миграцискиот закон. По скоро 11 месеци, две понижувачки мексикански работи, илјадници долари, 9 интернационални летови, бескрајни надежи и соништа, многу молитви, останавме со празни раце. Како што стојат работите сега, Карлос има доживотна забрана за влез во САД и не постои можност за жалба. Ова од секогаш беше можност, нешто како најлошо можно сценарио, но ова е сега нашето единствено сценарио.

Сепак, Еми пишува дека борбата продолжува

Фотографијата од прстенот од Pictr30D на Flickr е користена под Криејтив комонс лиценца

Минатата недела многу претплатници на весници беа изненадени кога открија дека во нивниот неделен весник има вметнато ДВД. Видеото, кое може да се види во целост на ЈуТјуб, е наречено Опсесија: Радикална исламска војна против западот и ги споредува заканите од радикалниот исламизам со оние на нацистичка Германија пред Втората светска војна. Издавањето на ДВД-то беше темпирано за да се поклопи со изборите и беше скоро целосно дистрибуирано во неодлучените држави.

Скоро веднаш, весниците започнаа да добиваат поплаки за нивното вклучување на ДВД-то, кое беше финансирано од фондот Кларион, група која е создадена за ја победи „најитната закана од радикалниот изламизам“. Блогерите во САД и од странство го изразија својот бес и кон дистрибуцијата на ДВД-то и кон злосторството.

Јорданскиот блогер Али беше разбирливо навреден во тоа време:

Додека ние Арапите и Муслимани бевме зафатени мислејќи на храна за време на Рамазан и гледајќи ги Боб Ал Хара и Асмахан и останатите 120 серии на телевизија, овозможувајќи си го нашето наргиле после Ифтар, некоја мистериозна група или организација го испраќаше ова вознемирувачко ДВД. ДВД-то беше силен удар за исламот и муслиманите и ги предупредува Американците за можни терористички напади.

Јас го гледам ова како типична пропаганда за сеење страв, која секогаш го таргетира американскиот народ околу националните празници и годишнини за да го потсети дека тие необразовани, дивјаци убијци се сè уште таму некаде и се подготвени да нападнат.Дали може да ја замислите направената штета за муслиманите и Арапите и лабавата слика која ние ја имаме во западот и во САД?

Не сите Американци се добро информирани или патуваат често, па дури некои немаат ни запознаено муслиман. Затоа такви ДВДа со омраза ќе направат големо негативно влијание врз начинот на кој тие ги гледаат муслиманите и Средниот исток. Ова нема да биде тешко само за релацијата помеѓу Западот и Истокот, туку ќе биде тешко и за Американците со арапско потекло кои живеаат во Америка, кои може да бидат малтретирани или да бидат жртви на злосторства од омраза.

A Tale of Three Beans, исто така јордански блогер, одговора на постот на Али на нејзинот блог. Таа напиша:

Па, додека сум на темата за погрешно наведување и потполни лаги, сакам да се навратам на пост од Али. Знам дека тој мисли дека сум го пропуштила неговиот коментар, но ова е една од оние конверзации која бара многу размислување. Постот на Али беше за разделувањето на 28 милиони копии од „Опсесија“ на гласачите во неопределените држави во САД. Сега, пред многу време, научив да не коментирам нешто за што немам добро познавање. Затоа, го посетив ЈуТјуб и го гледав филмот. Поделено е на 10 шест-минутни сегменти. Сега ги склопив моите идеи и имам неколку мисли.

Таа потоа се задлабочи во некои од прашањата поврзани со видеото, откривајќи митови и поправајќи ги грешните преводи. Таа исто така наведе дека има неколку точни работи во ДВД-то и напиша:

Една фундаментална порака, која следбениците на Исламот ќе ја добијат, е дека Американците, просечните Американци, се плашат од вас. Не, не само од радикалните муслимани – од сите муслимани. Ова е нормално, природно. Ние скоро секогаш се плашиме од она што е различно. А вие изгледате различно. За жал, и немуслиманите и  оние слични на муслимани се вклучени во овие групи и се сметаат за различни. Наместо да се истакнуваат сличностите помеѓу Рамазан и Големиот пост, за да се помогне во поврзување на разбирливите разлики, пораката која се испраќа е дека христијаните нема да го разберат постењето (што кажува многу повеќе за недостаток од разбирањето на христијанството од било што друго). Исламот и христијанството можеби се разликуваат многу, но исто така имаат и сличности. Доколку можете да им помогнете на Американците да го сфатат тоа, така на сите ќе ни направите услуга. Секој од вас може да игра улога на амбасадор на вашата судбина.

На крај таа заклучува:

Реалноста за Американците е дека можеби ние не сме најсвесните луѓе на светот (но не сме ни најмалку свесните) , но сепак е земја со добри луѓе. Тие стануваат секое утро и појадуваат. Тие напорно работат за ги издржуваат своите фамилии. Тие ги сакаат своите деца и го сакаат најдоброто за нив. Колку повеќе работи се различни, толку повеќе тие се исти. Американците се исти како Јарданците. Тие се луѓе кои се трудат најмногу што можат за да живеат и се грижат за своите фамилии. Разбирањето дека било кои разлики во традицијата се само тоа – разлики во традицијата – може да помогне во поврзувањето на овие разлики. Запомнете дека додека вие можеби се согласувате дека американските жени се неморални, на ист начин Американците се согласуваат дека арапските жени се потчинети и без права. Ниедна слика не е целосно точна. Јас мислам дека доколку сите се обидеме да се разбереме подобро (што не значи дека ќе станеме исти) , нашите дискусии ќе бидат побогати и можеби ќе можеме да го напуштиме стравот и да продолжиме напред со разбирање и почит.

Писателот и блогер Лаила Лалами искажува неколку ставови за ДВД-то, но тврди дека нема да направи некоја значајна разлика:

Јас мислам дека ДВД-то нема да има некакво влијание на државите кои сè уште не се одлучени за претседателските избори. Ние сме толку преплавени со исламофобија со САД што тешко дека некоја гласач ќе се замисли од уште еден празен филм за тоа дека муслимани-еднакво-терористи и веројатно веќе се имаат одлучено за изборите (и сигурно нема да биде за Обама).

Авторот од Мароко на Глобал војсис Лала Лидиа објаснува зошто сите треба да го гледаме видеото:

Забележав дека многумина од вас ја препознаваат оваа слатка и надвор од сезона картичка со љубов (Валентајн картичка) како пропаганда и ја фрлаат во отпад.

Би сакала да не го правите тоа. Гледајте го, како јас што направив. Земајте забелешки.

Јас мислам дека е добро направен. Ја постигна целта да ги исплаши гледачите со зголемувањето на полумесечината, напнатата музика и многуте слики од терористички напади низ светот.

Помалку од една недела откако ДВД-то беше дистрибуирано, деца од џамијата во Дејтон, Охајо беа жртви на злосторство од омраза во кое беше фрлен гас преку прозорец од зградата. Блогерите веднаш ги поврзаа двата настана и покрај демантирањето на традиционалните медиуми.

КАБОБфест, блог кој е пишуван од група најчесто Арапи-Американци, извести за инцидентот:

Дали е само коинциденција што овој напад се случува по дистрибуцијата на „Опсесија“ во регионот? Можеби е и се надеваме дека полицијата ќе го истражи доволно за да ни даде одговор на ова прашање.

Ова алармантно, исламофобично видео беше испратено во неопределените земји од страна на непозната непрофитна организација, фондот Кларион. Се тврди дека има испратено 20 милиони копии. Многумина ќе го препознаат како видео со омраза што навистина е, но други може да ги обезбедат своите домови и да го нападнат непријателот – и овој бесмислен напад може да е еден таков случај.

Интересно, никој од традиционалните медиуми не известуваше за овој настан. Можеби доколку муслиман извршеше паралелен напад на црква или синагога тоа ќе беше топ вест. Што се случи со „маж гризна куче“ теоријата за интересот на медиумите? Можеби треба да ја обновиме изреката за да ја одразува модерната етногеографија на насилството: „Додека некој напаѓа муслиман, тоа не е вест. Но кога муслиман напаѓа белец, тоа е вест!“

A Diamond's Eye View of the World, Американец кој блогира за Либан, не потсетува дека имаме право да протестираме за дистрибуцијата на ДВД-то, споделувајќи ја адресата на фондот Кларион и поттикнувајќи не да напишеме љубезни писма:

Доколку сакате да го контактирате фондот Кларион, адресата која беше дадена на ДВД-то е:

255 W. 36th Street, Ste. 800
New York, NY 10018
(646) 308-1230

Само запомнете: бидете љубезни, професионални и искажете ги вашите ставови користејќи докази, а не лични навреди.

Исто така е формирана група наречена Опсесија со омраза за борба против пропагандата со филмот.

„Дали мажите Арапи-Американци навистина се губитници“ се прашува Асом, млада Арабјанка-Американка – или родителите на потенцијалните невести не се во контакт со реалноста кога доаѓа време за избор на соодветен зет?

Според Асом:

Многу возрасни ги сметаат неколкуте момчиња од мојата мала заедница за претставници на Арапите-Американци од САД и одлучија дека едноставно нема квалификувани момчиња за нивните ќерки. Тие велат дека е тажно што нивните ќерки ќе се омажат со некој што пораснал во друга земја и не зборува течен англиски, но едноставно нема друга опција бидејќи Арапите Американци се губитници. Тешко е да се најде некој што го применува муслиманството, којшто е образуван, има добра кариера, а израснат во Америка. Културната бариера ќе биде мал компромис, кој брзо ќе го надмине.

Таквата ситуација, вели блогерот, прикажува колку таквите мајки не се во контакт со реалноста.

Тоа е како „Жено дали ти си била во Средниот Исток, неодамна????“ Не е баш земја со млади принцови на бел коњ со дипломи, со многу средства и кои се придржуваат до 5те столба на Исламот и сето тоа го прават додека ја чекаат твојата ќерка да се појави и да им го исполни животот.

Таа објаснува дека проблемот со недостиг на соодветни додворувачи за муслиманските Арабјанки-Американки е поради тоа што девојките се многу поамбициозни и поквалификувани од мажите – наведувајќи дека проблемот не е само во САД туку во целиот арапски свет.

Мажите се генерално помалку амбициозни отколку претходно, а девојките се повеќе. Би рекла дека ова е поистакнато во Средниот Исток отколку во САД. Во Јордан, се шегував со мојата роднина, која е во последната година од нејзините студии по инженерство, дека доколку не побрза да си најде колега за момче пред да дипломира, ќе заврши со некој од војската, кој е пушач и пцуе многу.

Асом исто така наведува искуство со мајка Арабјанка, која ја има испратено својата ќерка во Средниот Исток за да си најде соодветен додворувач.

Беше фрустирачки додека се обидував да го објаснам ова на познајничка на мајка ми, која постојано зборуваше за тоа како се обидувала да ја убеди својата ќерка (која нема ни 20 години) да оди во Средниот Исток и таму да бара додворувач, бидејќи во САД „нема ниеден“. Таа дури призна дека ја испратила ќерка и во Јордан и Дубаи за да го помине летото со роднини, со единствена цел да запознае „квалификувани“ момчиња.

Блогерот застанува на страната на мажите Арапи-Американци. Таа ги опишува мажите Арапи-Американци на следниов начин:

Има многу одлични работи во американската култура и општество, кои не се застапени во Средниот Исток и другите источни земји. Момците кои пораснале во САД, како резултат на изложеноста на разновидност во животот и нормите, знаат да бидам многу помирни, трпеливи и урамнотежени. Борбата да се израсне како малцинство, овозможи развивање на мажи кои се искрени и сензитивни. Оние кои избраа да го практикуваат Исламот имаат многу подлабоко ниво на верба и разбирање од оние кои се израснати во голема муслиманска околина.

Во постот на Асом има и дел за Арабјанките-Американки, каде пишува зошто би му било тешко на Арап израснат во Средниот Исток да се справи со нив:

Заедничко за девојките пораснати во САД, споредено со оние пораснати во Средниот Исток, е тоа што тие се сензитивни, разгалени и љубопитни. Ние сакаме да прашуваме „Зошто?“ и понекогаш се буниме без некоја причина. Девојка со такви квалитети може да претставува голем проблем за момче пораснато на исток. Западните момчиња НЕ СЕ ПОДОБРИ од источните, но генерално се подобри за западните девојки.