Фабрика за содавање на биогас. Слика од корисникот на flickr, Marufish. Искористена со дозвола од Creative Commons.

Технологијата за користење на биогасот започна вистинска зелена револуција во Непал. Според WWF (World Wildlife Fund) огревното дрво е најкористениот извор на енергија во земјата и речиси 87 % од домаќинствата зависат од него. Сепак, биогасот се јавува како остварлива алтернатива. Еден извештај, објавен неодамна од AFP (Француската прес агенција), ни открива дека Непал заработува (во 2007 година има заработено речиси 600 илјади американски долари) тргувајќи со своите емисии на јаглерод диоксид благодарение на многубројните фабрики за создавање на биогас низ земјата. Како нација која се обидува да пронајде евтин и оддржлив извор на енергија, биогасот е секако одлична вест за Непал.

Globalwarming Arclein, блог за придонстот на земјоделството во намалувањето на емисиите на јагленород диоксид , пишува дека овој пристап со биогасот, кој е помалку развиена технологија, е поволен и достапен за мнозинството Непалци кои живеат по селата:

Прозводството на биогас не е висoко развиена технологија. Сè што е потребно е цистерна која може да се направи со лопата и да се покрие со камења како што се прави во модерните септички јами. Покривањето и задржувањето на гасот во резервоар е навистина лесно и нема потреба од многу материјал за негово функционирање, така што лесно може да се импровизира.

Најважно е да се знае дека е возможно да се направи тоа и дека ќе работи. Враќањето на добиената мешавина не е пријатно, но не е ништо поразлично од други задачи на кои се навикнати луѓето таму. На овој начин нема да се произведе доволно гас за греењето на целата куќа, но доволно е за повремено греење, за готвење и за производство на топла вода на здрав начин.

Успехот на Непал со биогасот може да биде инспирација за неговите соседи. Најблискиот сојузник на Непал, Индија, исто така чека со нетрпение да развие алтернативни извори на енергија за да се справи со растечката побарувачка во нејзините држави кои се развиваат со брзо темпо. Разиб Ахмед пишува на South Asia, блог посветен на регионалниот бизнис и општествените прашања:

„Биогасот ме интересира не само бидејќи мислам дека тој има огромен потенцијал за нашата земја, туку и за нашите соседи како Индија и Бангладеш. Biogas Sector Partnership Nepal (BSP-Nepal) е невладина организација која работи активно за промоција на биогасот во Непал. До јуни 2008 година, беа направени 172, 858 фабрики за создавање на бигас.

Како резултат на ова, над 1 милион луѓе уживаат во добивките. Можеби 1 милион и не изгледа толку многу, но мора да запаметите дека во најголем дел се работи за сиромашните луѓе од руралните области кои ќе ја извлечат најголемата корист од оваа технологија. И не само тоа. Би сакал исто така да го привлечам вашето внимание кон фактот дека Непал увезува речиси 100 % од неговото масло. Така, секоја направена фабрика за создавање на биогас значи заштедување на некој странска валута на земјата.“

Интересот за биогас не е минлив занес во Непал. По многу година напорна работа и внимателно планирање, тој успеа да привлече доволно внимание. Во 2005 година, Малика Аријал изјави на RenewableEnergyAccess дека Непал е во потрага за создавање на одржливост и профит преку биогасот.

„Програмата за поддршка на биогасот во Непал ја прошири својата работа во 66 од 75-те општини на земјата и планира да поседува 200 000 фабрики до 2009 година. Трошокот на фабриките коишто им одговараат на руралните домаќинства чинi 300 долари. Благодарение на субвенциите од владата, овие фабрики им се достапни на домаќинствата. Тие инвестираат само 200 долари кои ги исплаќаат три години. Договорот е навистина одличен!

Сега, непалските фабрики за создавање на биогас се на добар пат да станат “добра зделка“ за глобалната природна средина. Кога ќе стапи во сила протоколот Кјото во септември 2005 година, Непал ќе може да тргува со јагленородниот диоксид којшто нема да се испушти во атмосферата благодарение на биогасот и на тој начин да заработува 5 милиони долари годишно.“

Ако сакате да дознаете нешто повеќе за тоа на кој начин биогасот му помага на Непал, еве еден дел од филм од Nepal Project во Градскиот Универзитет во Токио, Јапонија.

Што е справување со кризи? Кои се различните фази што ги вклучува? Терминологијата може да се разликува во зависност од тоа каде се наоѓате. Во Нов Зеланд, на пример, станува збор за 4 термина, подготвеност, одговор, реконструкција и намалување. На други места, како Индија, тоа би можело да биде како на графиконот:

Без оглед на терминологијата, неспорен факт е дека во денешно време има голема потреба за ефикасно управување со катастрофите и подготовка за сè поголемата зачестеност на различни природни катастрофи ширум светот.

Во серијата на постови, ние ќе ја трагаме и испитуваме зголемената улога и влијанието на ИКТ во областа на справувањето со кризи.

Лауреатот на Нобелова награда, Р. К. Пачаури обраќајќи се на петтото свикување на Dhirubhai Ambani институтот за информатички и комуникациски технологии (DA-IICT) во јануари 2009 година, укажа на потребата на ИКТ во справувањето со природните катастрофи и за другите настани поврзани со временските околности кои можат да го загрозат човечкиот живот и имотот:

[…] Климатската наука напредна во голема мера поради тоа што моќните компјутери сега можат да работат многу сложени модели кои ги симулираат климатските услови на земјата и на океаните. Нашата процена за идните промени на климата како резултат и на природните и на човечките фактори, во голема мера зависи од силата на модели кои се користат денеска и нашата способност да се оцени влијанието на климатските промени во различни делови од светот. Како одговор на идните проекции на овие настани, владите, граѓанското општество па дури и бизнис организациите можат да преземат ефективни мерки за да се прилагодат на промените што ќе се случат.

Цитирајќи пример од 2003 година, д-р Пачаури рече:

„Сакам да дадам пример од голем топлотен бран кој зафати делови на Андра Прадеш во 2003 година, како резултат на кои речиси 4.000 луѓе ги загубија своите животи, според официјалната евиденција.“[…]

„Проучувајќи го овој голем проблем, стана јасно дека инфраструктурата на ИКТ можеше да ги спаси можеби сите животи кои беа изгубени ако беше поставена на соодветно место и употребена ефикасно. На пример, немаше рано предупредување за жртвите од топлотниот бран. Ниту пак имаше поддржувачки мерки во смисла на обезбедување на медицински совети за оние кои страдаат од стрес од топлина, како што е потребата за терапија од дехидрација и едноставна здравствена нега за оние кои беа погодени. Дури и телевизиските канали можеа да бидат искористени за да се шири свеста и да се шират информации за заштита на животите на тие што беа погодени, но не беа употребени.

Има неколку примери за крајбрежни катастрофи каде што погодените луѓе можат да бидат предупредени на навремена основа и да бидат евакуирани пред катастрофата да го зазеде своето место. Кога ураган удира на брегот од Флорида, инфраструктурата која е на располагање се користи за да се обезбеди адекватно предупредување и опомена за оние кои можат да бидат засегнати и цели градски подрачја се евакуирани. Кога циклон со помал интензитет ќе ги погоди бреговите на Бангладеш или Ориса, настанува голема штета, бидејќи не само што има недостаток на засолништа и инфраструктура за куќите на оние кои се засегнати, туку и нема соодветни системи за рано предупредување и насоки.

Денес дури и од мобилните телефони може да се користат како ефективен медиум за да обезбеди рано предупредување и со тоа да спасат животи и имоти“.

Генералниот секретар на ОН Банки Мун зборувајќи на Telecom World 2009 во Женева, исто така ја истакна улогата на ИКТ во решавањето на клучните прашања, вклучувајќи ги намалувањата на природните катастрофи.

„Преку добра климатска наука и споделување информации, ИКТ може да помогне да се намали ризикот и влијанието на природните катастрофи….. кога ќе се случи земјотрес, координиран ИКТ систем може да го следи развојот на настаните, да испрати порака за итни случаи и да им помогне на луѓето да се справат со катастрофата.“

Изјавата на генералниот секретар на ОН ја одекнува парадигмата за справување со катастрофи спомната во презентацијата на Сујит Моханти од 2005 година:

• Од помош и оправување до раководење со ризикот и ранливоста
• Воведување култура на подготвеност на сите нивоа
• Зајакнат децентрализиран капацитет за реакција во земјата
• Еманципирање на ранливите групи и обезбедување на доволен приход за живот
• Учење од катастрофите од минатото

Во последиците од големите природни катастрофи, како што беше цунамито во 2004 година во Индискиот Океан и ураганот Катарина во 2005 година, светот беше принуден да се разбуди за потребите од координирана и заедничка употреба на моќта на ИКТ системите во справувањето со природните катастрофи.

Пол Курион на humanitarian.info изјави дека:

„Во пресрет на ураганот Катарина, имаше неверојатен број на активности на веб за да се одговори на последиците од катастрофата. Испитувајќи ги карактеристиките за одговор на техничката заедница за ураганот Катерина, ни кажува многу за начинот на кој интернетот ги обликува социјалните одговори за катастрофите, развива некои интересни прашања за влијанието на ИКТ во справувањето со кризи и покажува кон она што може да се случи во иднина.“ […]

„Беше јасно дека по цунамито во Индискиот океан информатичката револуција започна процес на менување на начинот на кој ние одговараме на катастрофите. Ова беше демонстрирано со порастот на фондот за собирање на финансиски средства базиран на интернет; Christian Aid собра преку 700 000 долари онлајн за девет дена, износ кој речиси е четири пати поголем од износот кое беше собран преку донации по телефон. Ширењето на широкопојасен интернет, напредокот во сателитско комуницирање и достапноста на слики ги направија можни проектите за географски информациски и картографски системи, кои не беа возможни пред пет години. Подемот на движењето на слободен софтвер, доведе до иницијативи како што е Sahana проектот, обид да се развие пакет на веб достапни апликации за организации кои помагаат при катастрофи.“

Currion продолжува да зборува за „кој прв реагира на интернет“, за нетизените кои започнуваат акции за пополнување на празнините во информациите, што владите на соодветните земји па дури и традиционалните медиуми често се борат да ги пополнат. Како и да е, со оглед на високиот прилив на информативни постови за Катарина, беше очигледно дека многукратните потоци на податоци ќе беа многу поефикасни доколку беа средени, консолидирани и поставени од поцентрализирана платформа. Така видовме иницијативи како Katrina PeopleFinder проектот и Katrina Help Wiki кои влегоа во игра.

Во контекст на ова, не би било неправедно да се каже дека блогот South-East Asia Earthquake and Tsunami (SEA-EAT), поставен во 2004 година за време на цунамито во Индискиот океан, претставуваше тренд сетер од овој вид - првиот проект од таков вид кој ја демонстрираше моќта за ангажирање на обичните луѓе ефективно да наоѓаат информации со цел да го премостат јазолот помеѓу оние кои им треба помош и оние кој ја нудат помошта. Според Дина Мехта, еден од клучните луѓе позади SEA-EAT блогот.

„Мислам дека она што успеавме да го направиме, можеби беше демонстрација на најголемиот човечки координиран напор на интернет за време на катастрофи, дека е возможно и без формална организациона структура. Исто така има нешто и во способноста на овие напори да се вклучат обичните граѓани од сите сфери во животот – луѓе кои не се нужно посветени или пак не работат во таа област – повеќето од нас имаат различни професии и редовни работи - едноставно постоењето човечка потреба да се помогне.

Додека блогот SEA-EAT се фокусираше на „продолжување на протокот на информации“ системот за справување со кризи на Sahana FOSS во Шри Ланка функционираше како структуриран, холистички систем кој помогна во справувањето со катастрофите со голем размер во 2004 година. Проектот беше развиен од Националниот Центар за Операции на владата на Шри Ланка (CNO) која го вклучува и Центарот за Хуманитарни Агенции (CHA). Генерализирана подоцна за глобална употреба, Sahana сега прерасна во глобално препознатлив проект со употреба во многу други катастрофи, како што е Јужно Азискиот земјотрес во Пакистан (2005 година), катастрофите на Филипините на Јужен Лејте (2006 година), земјотресот во Џакарта во Индонезија (2006 година), земјотресот во Перу (2007 година), циклонот Муанмар (2008 година) итн.

Во 2005 година, Мајкл Гурстеин на институтот за технологија од Њу Џерси го напишал неговото размислување за иницијативите базирани на интернет и она што тој го гледа како празнини во овие ситуации:

„Истражувајќи го интернетот за информации и стории бев погоден од неколку работи вклучувајќи ја улогата (и недостатокот на улогата) на интернетот во овие настани. Интернетот се покажа дека игра значајна улога во одговарањето за потребите на оние кои се на далечина – трагачите по информации, стории, начини за придонес и така натаму; семејствата и пријателите на погодените од катастрофата со обиди за создавање на листи за најдените и изгубените; и се очекува дека зад сцената многу од координацијата и планирањето на организациите за помош е направено на начин кој ги поместува границите на компјутерски посредуваната комуникација и управувањето на далечина.

Но претпоставувам дека сум малку изненаден што интернетот не беше во можност (сè уште?) да ги спои информациите поделени помеѓу оние кои имале некаква идеа за тоа што можеби ќе се случува (научниците и тие што се веднаш на удар) и оние кои можеби биле во можност да ја употребат таа информација во места каде катастрофата зазема значајно време пред за да се случи.

Проблемот тука не беше поради „дигиталниот јаз“ кој постои, не беше поради недостаток на „пристап“ до информации, иако очигледно тоа исто така беше целокупен проблем; баш напротив, мене ми се чинеше дека е уште еден пример како што јас наведов на друго место, празнина помеѓу „пристапот“ и „ефикасната употреба“… Од она што можев да го дознам, многу ако не и најголемиот дел од заедниците имаа интернет „пристап“ во една или друга форма. Она што (тука јас би ги вклучил оние со знаења кое не можат да го употребат добро како оние без знаења) недостигаше, беше социјалната инфраструктура која би можела да го сврти интернет пристапот во „ефикасно употреблив“ систем за рано предупредување.

Некои имаа информации - научниците кои ги откриваат земјотресите и кои можат да сфатат како тоа може да резултира со цунами и оние кои го почувствувале раното влијание на земјотресот или на цунамито – но не можеле да ги употребат. На други им беа потребни информациите - крајбрежните села околу Индискиот океан – не можеле или не биле во можност да ги „добијат“ т.е. не навремено или во употреблива форма. „Степените на поделеност“ наметнати од страна на националноста, јазикот и можеби најважното, домени на знаења и професија (и поврзаните недостатоци на социјални врски, односи базирани на интернет, комуникациски патишта и така натаму) спречуваат комуникација помеѓу двете групи и се наметнува прашањето дали тоа е така бидејќи сè уште сме во раните денови во нашиот интернетизиран свет или пак е нешто подлабоко и потрајно. (Мајкл Гурстеин , весник на информатичката заедница (2005), бр.1, прашање 2, стр. 14-17)“

Следејќи го губењето на животи во тајфунот Кетсана што ги погоди Филипините, Виетнам и Камбоџа во октомври 2009 година, Пол Конели го објави следново на неговиот блог „Главата доле, очите отворени“:

Во многу сиромашни погодени предели нема пристап до телевизија или радио (или пак интернет) за да помогнат при испраќањето на предупредувачки пораки. Агенциите за помош мораат да работат со заедниците за да дознаат кои методи за комуникација им одговараат на нив во случај на вонредна состојба и да стартуваат симулирани вежби за да го остварат тоа во практика. Најчесто СМС пораките или луѓето испратени на улиците со мегафони за да пренесуваат информации, како што беше случајот во овие итни случаи, се покажуваат најуспешни.

[…] Раното предупредување, раната реакција во земјите во кои постои висок ризик за катастрофи треба да се гледа како начин на размислување, не како механизам или технологија, најдобро работи кога времето е предвидено, предвидувајќи ги катастрофите во ден, час, месец, година па дури и декада. Исто така мора да е цврсто поврзано со рани акции од донесувачите на одлуки и мораат да ја покриваат „последната милја“ - поврзување со механизмите за рано предупредување не само со заедниците кои се во најголем „ризик“, туку и со најранливите луѓе во тие заедници.

Зајакнувањето на капацитетот на заедницата за да се спречи или за да се справи со катастрофите и кризите претставува конкретен начин да се спасат или подобро да се заштитат животите и да се спречат ваквите шокови од осакатување на развојот во рамките на најсиромашните земји. Раното предупредување и раното преземање на акции е исто така поекономично од традиционалното справување со катастрофи и спасува повеќе животи на секоја потрошена фунта; јавните пари овозможуваат 4 пати поголемо „влијание“ него хуманитарното, ако се потрошат на подготовка и намалување на ризикот, отколку на хуманитарни елементи.“

Во Индија, цунамито од 2004 година беше повик до владата, невладините организации и граѓанското општество да предизвикаат промена на парадигмата и да сфатат дека подготвеноста беше клучот за минимизирање на одарот од природните катастрофи.
За да се овозможат подобри планирања и подготовки, Индиската мрежа за ресурси при катастрофи [idrn.gov.in] беше формирана како национална иницијатива на India-UNDP програмата за управување со дигиталните права, во соработка со Националниот Центар за информатика, владата на Индија. Задача на оваа мрежа беше да создаде онлајн база на податоци за опремата и квалификуваните човечки ресурси низ целата земја достапни за одговор во итни случаи. Улогата на оваа амбициозна, но сеопфатна база на податоци ќе биде да се помогне да се минимизира времето за одговор во итни случаи, преку ефективно одлучување за мобилизирање на материјални и човечки ресурси. Проектот беше да се обезбеди систематско собирање на податоци и споредба со владините одделенија, единци од јавниот сектор, од корпоративниот сектор и слично на административно ниво. Други започнати иницијативи се:

• Базата со подароци за опрема при катастрофи (имплементирана во Ориса) која ќе им овозможи анализа за ранливост преку долга студија на гео-референцирани пописни податоци на локално ниво од претходните катастрофи (мали, средни и големи).
• Планови за непредвидени ситуации на заедниците базирани на ГИС технологии, што ќе овозможат визуелна презентација на критични локации, кои може да се употреби за координација и имплементација при обиди за спасување.
• Развој на комуникациска инфраструктура за да се обезбеди 100% покриеност на подрачја склони на катастрофи преку сателитски и ISDN врски.
• ИКТ системи базирани на заедниците и
• Систем за надгледување на катастрофа/инцидент што ќе овозможи брзо, лесно фаќање на податоците и нивно распространување.

Еве еден пример за имплементација на оваа стратегија/филозофија на подготвеност од страна на NBO во Тамил Наду по цунамито во индискиот океан во 2004 година:

Во следниот пост од серијава, ние ќе истражуваме системи за предупредување од опасности и различни алатки и апликации базирани на ИКТ, кои биле употребувани, се употребуваат или пак можат да се употребуваат како системи за рано предупредување за да се помогне при намалувањето и ублажувањето на штетите во екот на природни катастрофи низ светот.

На 15 октомври, блогерите од целиот свет ќе се соберат за да „блогираат“ за климатските промени, на најголемиот веб настан: Blog Action Day.

Ова е годишен настан кој ги обединува блогерите ширум светот за да пишуваат на една тема истиот ден. Целта на оваа глобална демонстрација е да се подигне совеста и да се охрабри глобалниот разговор за значајните теми со кои се соочува светот.

На нивниот официјален блог, Робин Бек ја објави темата за Blog Action Day 2009:

Среќен сум што ја објавувам темата за Blog Action Day 2009: климатските промени.

Илјадници луѓе гласаа и заедно ќе внесеме нова, поголема димензија во дискусијата за климатските промени исто како што нашите лидери се подготвуваат да се сретнат во Копенхаген, овој декември, со напори да се согласат за последните решенија за оваа криза.

Blog Action Day беше основан од Колис и Киен Таид во 2007 со поддршка од нивниот тим во Eвато. На првата средба, основачите охрабрија повеќе од 20.000 блогери да го посветат денот за да пишуваат за прашања од областа на заштита на околината. Наредната година, во 2008, тие ги нагласија прашањата за сиромаштијата, споделувајќи ги нивните лични гледишта и идеи за решавање.

Оваа година, тема се климатските промени, што е одлична можност да се надградат сите дискусии и онлајн кампањи кои што беа организирани пред средбата на COP15 Состанокот на ОН во декември 2009, во Данска.

Секој може да учествува во Blog Action Day на 15 октомври, без разлика дали на блогот, на онлајн весниците или онлајн магазин. Нема ограничување за бројот на постовите или за нивната содржина, се додека темата се климатските промени. Меѓу поддржувачите на Blog Action Day се организациите како Оксфам (Oxfam), Аваз (Avaaz), TckTckTck, Гринпис (Greenpeace) и Амнести Интернешенел (Amnesty International).

Како официјален партнер Global Voices ќе го поддржи Blog Action Day, со охрабрување на блогерите од целиот свет да ја регистрираат нивната онлајн линија за поддршка и да се придружат. На 15 октомври, а и понатаму, блогерите на Global Voices очекуваат да се поврзат и да ги преведуваат блогерите од целиот свет кои зборуваат за климатските промени и за околината каде што живеат.

Повеќе од 50 лица загинаа откако тропската бура Ондои (меѓународно име: Кетсана) ја погоди Метро Манила и соседните провинции. Бурата ги предизвика најлошите поплави во државата во последните 40 години раселувајќи 280,000 луѓе во Манила и пет други провинции, со повеќе од 41,000 лица во 92 центри за евакуација. Додека го пишуваме ова, 1.2 милиони жители сè уште се без електрична енергија во урбаниот дел од главниот град на Филипините.

Социјалните медиумски мрежи беа ангажирани не само да ги споделат информациите за бурата, туку и да известуваат за напорите за спасување и за итните случаи во областите погодени од бурата. Џои Араљила забележа како беше искористен интернетот од филипинските корисници откако бурата ја погоди Метро Манила:

Го пишувам овој блог користејќи припејд HSDPA USB модем затоа што нашата зграда нема струја веќе неколку часа; сепак имам повеќе среќа од многу мои сонародници, кои уште се заглавени на патиштата или на покривите на нивните куќи.

Тwitter и другите социјални мрежи како Facebook беа главните средства со кои филипинските интернет корисници беа во чекор со настаните и ги споделуваа информациите преку СМС пораки со агенциите за помош од катастрофи и волонтерските здруженија откако другите средства за комуникација беа блокирани.

Централата на Rescue Info Hub Central објави документ со табела која ги содржи адресите на жртвите од поплавите кои треба да се спасат. Беше креирана и мапа на Google за да се следат поплавените области ва Метро Манила и да се наведуваат властите кон селата каде што жртвите имаат потреба од помош.

Види ја мапата за ситуацијата од Ондои во Метро Манила на поголема карта

Филипинците го искористија Twitter и Plurk за да ги следат најновите вести за бурата, всушност Oндои и NDCC (владиниот Совет за координација на национални катастрофи) станаа топ-читани објави на Twitter минатата сабота. Пример за постовите:

pretzelgurl: татко ми е уште заглавен на неговото работно место во мангахан, пасиг сити. молам пратете помош.
angeliesa: Бевме пуштени од професорот околу пладне. Одевме и се боревме со поплавата .Стигнавме дома околу 20:00 часот. Сега се ме боли.
janblando: Баба ми e сè уште на нејзиното поткровје во Кантри Хоумс, Каинта. Поплавата на нејзината улица се намали до исчезнување но текот е силен.
ValfrieClaisse: О, боже! Овде нема електрична енергија од вчера. Голема и нечиста вода го зафати целото соседство.
dementia: Има многу донации кои доаѓаат но она што навистина ни треба е транспорт на помошта до жртвите.

teeemeee: Водата се повлече од нашиот паркинг но е сè уште висока до колена. Сношти стигна до градите.

ArmelEspiritu: Само што стигнав дома откако ја поминав ноќта во мојот автомобил. Морав да се преместам каде што нема вода за да го спасам.

Неколку видеа беа објавени на Youtube, на кои се гледа силниот удар на поплавите во Метро Манила. Првото видео: Поплава во Макати Сити, финансискиот центар на земјата. Објавено е од корисникот yugaabe.

Ова видео ги прикажува надојдените води на реката Маркина. Видеото е објавено од корисникот Initiate360.

Долж авенијата Катипунан, комбе се превртува во поплавената улица.

Пешаци се обидуваат да ја преминат поплавената улица.

Донации се сè уште потребни. Има повеќе групи кои ги примаат донациите за жртвите од поплавите.

Ловењето на китови е античка традиција во многу земји каде што рибарството е основна активност. Јапонија е една од земјите кои се имаат занимавано со ловење на китови веќе неколку илјадници години. Сепак, во 1980-тите, потребата да се прекине со неселективното убивање на животните од видот Cetacea ја поттика меѓународната заедница да интервенира и да постави правила кои треба да се следат за се заштитат видовите од истребување.

Комерцијалното ловење на китови е забрането во Јапонија од 1986 година, кога стапи во сила мораториумот на Меѓународната комисија за ловење на китови (International whaling commission- IWC). Дозволено е само ловење за научни цели. Но, организациите за заштита на животната средина и земјите кои се против ловењето на китови сметаат дека ова е само обична замка за да се продолжи со комерцијалното ловење, како што на кратко пишува matumo :

1982年の今日、国際捕鯨委員会で1986年からの商業捕鯨全面禁止案が採択されました。日本では、約８０００年前の縄文時代からから捕鯨が行われていました！
また、長崎県壱岐市の原の辻（はるのつじ）遺跡からは弥生時代の捕鯨の跡が出土しています。
現在では、調査捕鯨のみが許可されていますが、調査の名目で、捕獲されたクジラが食用になったりしています。

Месо од кит. Слика од корисникот на Flickr, Gilgongo

Лани, во јули, двајца членови на организацијата Greenpeace Japan беа уапсени за крадење на кутија месо од кит од флота за ловење на китови за научни цели. Тие го дадоа месото на јавниот обвинител во Токио за да се разоткрие скандал со шверцување на месо од кит.
Еден блогер ги објави зборовите на еден од испрашуваните членови, Јаниши Сато:

佐藤さんの話に戻るが、敗戦直後の日本人の栄養補給のため、マッカーサーが日本の南極捕鯨をOKした。我々の年代は良く知っているが、小学校の給食に鯨肉がよく出てきたものだ。
１９８０年代になって鯨の乱獲から南極が鯨保護区になり（種の保全）、商業捕鯨が禁止となったが、日本はその取り決めを拒否した.

そして日本は「調査捕鯨」という名目で今でも年間１４００頭獲ってる。（実質は商業捕鯨）
しかも水産庁が「共同船舶株式会社」という会社に調査捕鯨を委託し、年間１２億円の助成を出している。（国営事業）
調査捕鯨の内部告発として「捕鯨ノルマがあるが、もともと捕獲した鯨をすべて曳船できず”獲っては捨てる”を繰り返している」という。（驚）

Сато-сан, кој може заедно со својот соучесник да се соочи со 10 години затворска казна за кражба, пишува за ова во својот блог.

日本では多くの人が、「クジラが魚を食べすぎて私たち が食べる魚が減少している。クジラは間引いたほうが良い」というプロパガンダを信じていると思います。このプロパガンダは日本鯨類研究所が長年にわたって 使ってきた（*1）ものですが、昨年、国際自然保護連合（IUCN）がそれを否定する決議を採択したこと（*2）や、海外の科学者らがこの議論を批判して いるのを意識したのでしょうか、森下氏はこのプロパガンダが科学的に結論づけられたものではないと明確にしたのです。

[…]

この日、オーストラリアのギャレット環境相は、南極海 におけるクジラを殺さない科学調査を2009年から2014年にかけて行う計画を発表しました。この計画は、あらゆる国の科学者の参加を促し、毎年IWC 科学委員会からのアドバイスを受けながら計画を調整していくという点で、日本の調査捕鯨の進め方とは大きく異なります。

[…]

日本は、この調査提案に参加を表明していません。しか し、本当に日本が南極の鯨類調査に真剣であるのなら、クジラを捕殺しないこのような調査に参加し、南極で捕獲しなければならないクジラの数を減らしていく という姿勢が求められるでしょう。そうでなければ、「調査捕鯨」の目的が科学調査以外にあることが明白になってしまいます。

（1）「クジラが食べているのはサンマやサケ、スケトウダラなど、人類が漁業資源として利用しているものも多く、その量は世界の漁獲高の3～5倍。人類の食料となる水産資源への影響は絶大です」（日本鯨類研究所パンフレット「クジラの調査はなぜやるの？」）
（2）IUCN「鯨類と漁業の関係に関する決議」 (PDF)

На почетокот на годината, „The Cove“ , документарец за истражување на проблемот со ловење на китови на филмскиот фестивал „Санденс“ја доби наградата од публиката. Ekojin споделува детали од филмот:

和歌山県東牟婁郡太治町（たいじちょう）。
今後この漁業の町が、日本国内で大きな注目を浴びることになるかもしれない。
アメリカのサンダンス映画祭で2009年度観客賞を受賞したのが、「The Cove」（入り江）。
「反捕鯨」のドキュメンタリー映画らしい。

伝統的にクジラ漁で栄えたこの町で、密かに年間20000頭ものイルカが殺されており、鯨肉として売られている。
さらに、その肉にはメチル水銀などの有害物質が検出されており食べるのに適していない。
のみならず、そのイルカは海外向けに闇取引されている。
これらの「事実」を多くの日本人は知らされていない。
開放的な民主主義国であるはずの日本に厳然と存在する「暗部」だ、、、
というのが主旨らしい。　どうやら。

Трејлер од The Cove.

Фотографија од marcbraz на Flickr

Раководењето со отпадот во светски рамки е тешка задача за многу земји, без разлика дали се тие развиени или не. Во Бразил, само околу 10% од градовите имаат правилна стратегија за справување со отпадот кој може да се рециклира, според Андре Тригуеро, новинар, професор и коментатор на CBN радио мрежата.

Во последните недели, беше претставена Националната политика за цврстите остатоци во бразилскиот дом на пратеници, која предизвика дискусија помеѓу бразилските блогери поради амандман во 33тиот член, кој се справува со регулациите за логистиката за враќање и задолжителното рециклирање на специјалниот отпад, кој повеќе не ја опфаќа електронската опрема. Многу луѓе сметаат дека ова е поради притисокот од рециклирачките компании, поради високите трошоци за справување со електронскиот отпад.

Реагирајќи на прифаќање на законот, Coletivo Lixo Eletrônico (Група за електронски отпад) го создаде Манифестот за електронски отпад [португалски] за да сподели неколку информации за тоа што би значела инклузијата на електронскиот отпад во националната политика за да се контролира цврсти остатоци за бразилската популација и нејзиниот живот. Еве извадок од манифестот:

No Brasil, temos uma oportunidade hoje que está sendo desperdiçada. Tramita na Câmara dos Deputados o Projeto de Lei da Política Nacional dos Resíduos Sólidos (PL 203/91). É imperativo que a Política Nacional de Resíduos Sólidos contemple os equipamentos eletro-eletrônicos e que estes sejam enquadrados como produtos especiais de logística reversa e reciclagem obrigatória. Os eletro-eletrônicos estarão cada vez mais presentes na nossa vida, trazendo benefícios na mesma velocidade em que produzem mais lixo com o qual ainda não lidamos corretamente. Regulamentar sua destinação é condição urgente e necessária para que possamos continuar a nos beneficiar dos avanços da tecnologia de maneira sustentável, sem pagar um alto preço ambiental e à saúde de nossa população.

Целосниот текст од манифест на англиски јазик може да се најде на персоналниот блог на авторот на овој текст.

Во интервју [португалски] на блогот Primeira Mão, Фелипе Андуза , од блогот за електронски отпад, еден од одговорните за манифестот, на прашањето за како се справува Бразил со електронскиот отпад, одговара:

Na esfera federal, há somente a Lei de Crimes Ambientais, que institui a responsabilidade até a deposição adequada de todos os produtos potencialmente contaminantes por seus fabricantes e algumas Resoluções CONAMA sobre pilhas e baterias. […] Boa parte deve parar no lixo doméstico, principalmente o que não pode ser doado, reaproveitado e etc. Estima-se que mais ou menos 1% do lixo eletrônico produzido no Brasil seja reciclado, somente.

Бидејќи оддржливоста побарува повисока стапка на рециклирање, амандманите во законот го носат Бразил во насока која не е компатибилна со населението на земјата и економскиот развој. Исто така е важно да се наспомне, за многу луѓе враќањето на електронската опрема би бил интересен начин за поддршка на проектите за дигиталната инклузија, кои ќе ја користат опремата што сè уште е во добра состојба.

За да се бара поддршка за манифестот, креирана е онлајн петиција и полека добива поддршка преку бразилскиот интернет. Потребно е брзо да се прошири гласот, бидејќи може да биде донесен законот со непријателски амандман кон животната средина, но традиционалните медиуми сè уште не ја покриваат темата.

Фотографија на Flickr од корисникот Galeria de Milton Jung CBNSP

Во коментар на блогот на манифестот за електронски отпад, Валфридо Асунчао се сеќава на време кога слично, гумите беа оставани во природата, на пример во реките, без внимание од страна на екологистите и населението; посочувајќи [португалски] интересен аспект, тој вели:

[…] Quem de nós não tem no porão, na garagem ou numa prateleira qualquer um televisor ou computador obsoleto “esquecido”? Quem de nós não tem um (ou vários) telefone celular obsoleto em uma gaveta qualquer? Esses eletro-eletrônicos hoje que são “parte da paisagem ou da decoração”, no futuro não muito distante se tornarão também num preocupante passivo.

Карин Естевам исто така го разгледува [португалски] постот на блогот на манифестот, велејќи:

Achei maravilhosa esta iniciativa de fazer o Manifesto, afinal precisamos participar incisivamente do processo de formação das Politas Publicas Ambientais.

O lixo é uma questão muito seria e extramamente relevante, principalmente este tipo de lixo já que não se tem ideia do período de decomposição e por isso deve-se buscar alternativas para o seu descarte.

Vou assinar com todo prazer!

Лекадо ги искажа своите ставови за темата, истакнувајќи [португалски]:

O mundo está uma verdadeira imundície!

O lixo diário e por vezes lixo por segundo (nova medida de lixo/tempo) é produzido pelo consumismo exacerbado da humanidade… espero que não sejamos omissos neste caso de importância mundial!

Како заклучок, размислувањето за начини за раководење со остатоците од електронската индустрија е дел од предлагањето и создавањето на оддржлив начин на живот и систем за рециклирање на електронските апарати. Кибер-активизмот и онлајн учеството ја подигнуваат свеста за потребите на јавноста, кои моментално се запоставуваат од интересите на економската индустрија.

Топлотните бранови во ова време од годината не се невообичаени за земјите од Јужна Азија. Но, неодамнешното суво време задржа доволно дожд надвор од регионот, дожд кој го одржува издигнувањето на живата. Додека опаѓањето на електричното напојување (периодично губење на електрична енергија) поради кризата со електричната енергија во неколку земји го направија животот неподнослив за милиони луѓе.

Петокот (24 април 2009 год.)  беше најтоплиот ден летово (38,5 целзиусови степени) во Дака, главниот град на Бангладеш. Источните делови од Индија се шокирани од тоа што живата се издигна над 45 целзиусови степени. Беа пријавени неколку случаи на смрт. Вработените во Зоолошката градина  преземаа специјални мерки за да ги заштитат животните од жештината. Имаше извештаи за шумски пожари во Непал, и суши во области кои обично се склони на дожд.

Нетизените или сајберграѓаните силно реагираат на оваа ситуација. Суканва М (Sukanya M) во постот „United We Sweat” пишува за жештината и за постојаното немање електрична енергија:

Фуј. Неподносливо е.

Температурите се движат околу 40, 41, 41.8, и среќни сме (како денес) со 39 степени. Плус и влажноста – според Yahoo денес изнесува 80% (а се чувствува како да е 100%). И се разбира немање електрична енергија насекаде и што е уште почудно, Колката – Думдум до Бехала намаат електрична енергија од 6-10 часа кога е недела [..]

Еве неколку Твитер пораки кои го отсликуваат расположението на обичните луѓе:

calamur: Се топиме од жештина. Во Мумбаи е страшно жешко.

vitrag: Попладневна жештина, и качувањето во возовите во Мумбаи… по ѓаволите, изгледа како да влегуваш во рерна.

Амит Варна во The India Uncut се шегува:

Толку е жешко во Бомбај … … што кога ќе ја загрејам храната во микробрановата печка, излегува поладна.

Во Бангладеш, луѓето лошо настрадуваат од топлотните бранови и од честото немање електрична енергија. Повеќето немаат клима уреди дома; користат електрични екстрактори, кои се бескорисни кога нема електрична енергија. Оние кои може да си дозволат инвертери на електрична енергија не добиваат доволно електрицитет  за да ги наполнат единицте.   Што е уште полошо, нема доволно електрицитет за да работат пумпите за вода. Кризата со вода стана сериозна и луѓето протестираат притив рестрикциите на водата.

Од Твитер:

dkhall44: Во моментов, во Дака, напонот е на смешни нивоа. Напојувањето со електрицитет се губи за еден час секој втор час. А има 38 степени.

shahreaz: Работењето навечер стана реалност во Дака. Да се нема 6 часа електрична енергија за време на работните часови навистина нема смисла.

Властите кои раководат со електричната енергија направија распоред за губењето електрична енергија. Берни Ален во Life & work in Dhaka city пишува за причината за губење електрична енергија во Дака:

Типичната побарувачка е 2000MW и еден ден неделава распределивме 1200W, така што мора да се справиме со кусокот.

Во Непал, кризата со електричната енергија малку се подобри. Од просечни 14-16 часа дневно кога нема електрична енергија, времетрањето се намали. Од Твитер:

zickme: Земјата се соочува со криза во Електростопанството и за да ја надмине Непалската електростопанска власт (НЕВ) наложи да нема електрична енергија 12 часа секој ден.

Блогот на Гешан (Geshan) објавува дека распоредот за губењето електрична енергија на Катманду ја отсликува тешката и тажна ситуација во која се наоѓа народот.

Жителите на градот Карачи во Пакистан се соочуваат со ненајавено губење од 8-10 часа секој ден. Pakistan Daily Photo објавува слики за тоа како луѓето  се справуваат со неподносливата жештина која расте од ден на ден.

Јужна Азија има видено уште полоши топлотни бранови од овој. Но, кризата со електричната енергија сериозно им ја наруши способноста да се справат со неа.  Сé додека нема некаков прекин, луѓето ќе продолжат да страдаат.

Од Дака, под дејство на жештината, блогерот Коушик (Kowshik) е саркастичен[bn]:

সরকারের এখন বিদ্যুৎ এর বদলে বৃষ্টি উৎপাদনের চেষ্টা করা উচিত

Иако звучи неразумно, во оваа ситуација луѓето од Јужна Азија не можат да ја занемарат оваа идеја.

Саботата на 26 април 2009 година, ренџерите на ICCN, водени од директорот на националниот парк Вирунда – поранешен директор на WildlifeDirect – Емануел де Мерод, уапсија можен препродавач на горила и во акцијата спасија бебе горила.

Осомничениот беше уапсен откако тој се симна од авион на интернационалниот аеродром Гома, каде ренџерите го чекале неговото пристигање од Валикале, во внатрешноста на земјата и блиску до живеалиште на горила. Видот на спасената горила може да се најде само во Демократска Република Конго.

Бебето горила, кое било скриено под куп алишта во торба, било изнемоштено, дехидрирано и страдало од преголема топлина откако поминало повеќе часови во торба со слаба вентилација.

Следново видео ги покажува низата настани пред и после апсењето:

Блогот за заштита на горилите вели дека ова е доказ дека навистина постои пазар за бебиња горили и зборува за инцидент каде „нас (WildlifeDirect) ни пријде овластен претставник од богат човек од земја од Средниот исток, кој сакаше да дознае како да купи бебе горила.“

Емануел де Мерод потврдува дека овој пазар постои и дека е доста профитабилен. Тој е цитиран на блогот Gorilla.cd:

Нашата работа покажува значителен пораст во трговијата со бебиња горили во последните месеци, можеби како резултат од војната во последната година. Истражувањата треба да покажат каде се праќаат овие животни и кој ги купува, но еден од изворите ни кажува дека бебе горила може да достигне цена од 20 000 долари.

Оваа акција се случи како резултат на тримесечна истрага. Блогот за заштита на горилите се радува за вестите и се надева дека „правдата ќе биде задоволена и дека бебето горила ќе биде вратено во неговата природна средина.“

Наоружани со камери и фотоапарати, блогерите од Саудиска Арабија ја документираа масивната песочна бура која се случи во главниот град Ријад, со која видливоста се намали само на неколку метри и го парализираше градот.

На YouTube, Riyadh Travels објави видео во кое се покажува како бурата се движи со голема брзина и во неколку минути го покрива целиот Ријад.

Riyadh Travels коментира:

Да се биде обвиен од песочна бура во буквално неколку минути е извонредно искуство да се доживее од прва рака. Беше чисто, сино небо… и во следите неколку минути облак од песок со видливост од само неколку метри.

MadridyО8 објави видео од бурата исто така на YouTube:

Блогот Saudiwoman објавува фотографии оф бурата и го запишува нејзиното искуство:

Денес имавме навистина лоша бура. Утрото никогаш не би претпоставил дека тоа ќе се случи. Излегов од дома во 7:30, а небото беше чисто и сино. Подоцна требаше да го земам мојот син од предавања и морав да возам директно во бурата. Можевте да ја видите како се приближува од хоризонтот. Пат што вообичаено трае 45 минути, траеше дупло подолго. Автомобилите одвај се движеа и се слушаа сирени. Пожарникарски, болнички и полициски коли ја следеа бурата. Веројатно тоа беше многу лош ден за луѓето со асма.

Life Thru Dusty Lens, кој исто така објави фотографии од бурата, забележува:

Песочната бура дојде ултра брзо. Небото стана жолто и темно во неколку минути.

Boyd Jones, кој беше во Ријад, исто така објави серија од фотографии започнувајќи со овој пост. Еве една од нив:

Песочната бура беснее во хоризонтот

Majeed 99 [арапски], од Саудиска Арабија, објави фотографии од песочната бура, кој тој ги собрал од различни извори, додека Џон Бургс од Crossroads Arabia линкува до вести за бурата.

Во меѓувреме, кувајтскиот блогер Frankom се жали:

Немаше воопшто дожд оваа година. Нашата зима е сува, нашето лето е суво, нашета пролет е сува, нашата есен е сува… но му се заблагодарувам на господ бидејќи нашата ситуација е подобра од други.

Она што Австралија го нарекува најсмртоносни пожари во својата историја до сега одзеде најмалку 108 животи, изгоре половина милион ари земја и уништи 750 домови во викендот на 7-8 февруари.

Во најлошо погодената држава, Викторија, пожарникарите пронајдоа повеќе од 45 активни пламени и од понеделникот (по австралиско време) 8 се сѐ уште се активни.

Пожарите се многу вообичаена појава за време на австралиското лето, но невообичаено високите температури (во саботата беа измерени 47 степени), силните ветрови и една од најлошите суши досега искомбинирани заедно ги креираат овие катастрофални пожари кои изненадија цели градови. Сведоци велат дека на некои места пламените достигнувале висина од 4 катови. Луѓето се криеле во базени, во маслинови плантажи, додека други имале време да се евакуираат. Пронаоѓани се луѓе во коли, во куќи, не можејќи да им избегаат на пламените, чадот и топлината.

Бројката на жртви претставува досега најголема природна катастрофа во Австралија, надминувајќи ги 75те жртви од пожарите во 1983.

Со толку големо опустошување и опасноста од негово продолжување, граѓаните-новинари имаа проблеми за да се приближат кон погодените места. Сепак интернетот е полн со релевантни информации за постојаното ширење на пожарите за они кои живеат во погодните области и за оние кои сакаат да се информираат.

Тројца програмери, Алан Нобл, Раул Вера и Памела Фокс, од Google Engineering креираа Гугл мапа која во реално време ги илустрира пожарите во Викторија. Тие исто така додадоа функционалност за барање на корисниците по специфична адреса.

Еве го нивното објаснување на блогот Google Australia:

Денеска создадовме Флеш мапа, која ги содржи најновите информации за локациите каде има пожари и нивниот статус од County Fire Authority (CFA). Флеш мапата се ажурира во реално време од сајтот на CFA преку RSS фид. Се надеваме дека им користи на луѓето кои се погодени, на вработените во итните служби и дека им помага на некои сајтови кои се преплавени од посети. Мапата секако веднаш ја прикажува големината на оваа катастрофа.

Еве ја мапата:

CFA - County Fire Authority- е една од најголемите волонтерски сервиси за критични ситуации, чиј сајт постојано ги ажурира пожарите на кои тие работат низ државата Викторија.

Користејќи слична технологија како програмерите од Google, Австралискиот весник креираше интерактивна мапа која покажува на кои локации имало смртни случаи.

Следува сателитска фотографија од пожарите од Универзитетот од Мериленд/НАСА МОДИС.

Истата група креираше и мапа на пожарите користејќи сателитски фотографии на која може да се погледнат пожари од претходните 24 часа, 48 часа, последната недела и се така до 2005 година.

Aus-maps.com овозможи мапа на која се гледаат шумските пожари во Викторија.

[Голема благодарност до Едвард Виелмети за информациите на неговиот блог]

Австралискиот премиер Кевин Руд го искористи неговиот Twitter профил да ги информира 7100те следбеници како да донираат на Фондот за шумските пожари во Викторија или да ги извести за информациите за контакт оние на кои им е потребна итна владина помош.

Луѓето го користеа Twitter за различни информации што се однесуваат на оваа катастрофа. Пожарникар волонтер, со профил cfacolunteer беше дел од многуте случувања во саботата.

Во една од многуте пораки тој напиша:

Седи на кратка пауза за прв пат во 12 саати. Но за кратко повторно ќе се враќа на пожарите.

Друга порака:

Се врати од градот Калигни каде се е уништено.

Друга порака:

7 февруари 2009 ќе остане во историјата од многу погрешни причини. Се надевам дека луѓето се безбедни, особено после она што го видов.

Конечно се смирија ветровите. Барем може да се одморам. Жал ми е за луѓето кои ги изгубија своите домови и сакани.

Веројатно нема да заздрави од она што го виде денес.

Луѓето ја користат платформата и за да постават специфични прашања. Geehall1, кој живее во Мелбурн, се интересира:

Некој со новости од областите Бичворт и Гипсланд? Некој друг дел од земјата?

Стричли, писател и веб-издавач кој живее во Брисбејн, овозможи многу информации:

Важно Crystal Creek итн. западниот дел од Black Range се засилуваат – ЗАМИНЕТЕ веднаш ако можете

46 пожари низ земјата, 8 не се под контрола

Фотографиите се перфектен медиум за да се прикажат уништувањата од овие пожари. Фотографот Aussie_Pecker, кој живее во Австралија, започна група наречена Шумски пожари во Викторија – февруари 2009, бидејќи сакал да креира „историски дневник со фотографии од најлошите пожари кои ја уништуваат нашата прекрасна земја.“

Потоа постојат и Фејсбук групи, меѓу кои за поддршка на пожарникарите, за заштита на австралиските шуми од пожари – „Секоја година во Австралија мора да се справуваме со шумски пожари и тоа доста често, па затоа да се потрудиме да го решиме проблемот.“ – или групи за против пиромани и група која организира настани за собирање пари за помош при шумски пожари:

Мојата држава Викторија гори. До сега бројот на жртви е 108. Илјадници луѓе се без домови, цели градови се изгорени до темел. Ве молам да помогнете за да собере што е можно повеќе пари преку Австралискиот црвен крст за да им помогнеме на овие луѓе да ги обноват своите домови. Фејсбук е прекрасна светска заедница. Да го искористиме за да им помогнеме на овие погодени заедници.

На YouTube, луѓе креираат видеа со фотографии од пожарите со музика во позадина, но досега сите се со авторски права. Ќе провериме подоцна пак.

Фотографијата на почетната страница е земена од корисникот jsarcadia на Flickr