Sketeistan е започнат од тројца Австралијци со цел да ја научат младината на Авганистан како да вози скејтборд,  како необична рекреација и дел од крос-културна платформа за учење. Школото за скејтборд  Skateistan е изградено врз напуштен базен во Кабул и момчињата и девојчињата учествуваат во овој ненатпреварувачки спорт. Всушност, ова го истакнува нивната страница за прашања:

Половина од учениците се девојки, со што Авганистан има највисок процент на девојки вклучени во скејтбордингот  од било која друга земја во светот.

Следното видео може да се погледне и на YouTube каналот на Sketeistan:

Seeds of Light е програма започната од Лесли Темпл – Турстон во Јужна Африка со цел да се подобри квалитетот на животот во сиромашна заедница. Копање на бунар за вода, посадување на зеленчук за да се подобри имунитетот на децата, започнување на компјутерски и ХИВ/СИДА едукации се само некои од проектите кои се имплементирани во заедницата со помош на г-ата Темпл-Турстон.

Следново видео ја прикажува работата на Лесли Темпл-Турстон и заедницата која има корист од неа:

Barrios de Paz е проект на Сер Паз, предводен од Нелса Либертад Курбело Кора, која има работено во Гвајакил со членови на банди, обидувајќи се да ги соедини членовите од различни банди за да работат заедно и во мир. Нелса ги поддржува членовите на бандите од перспективата дека децата кои им се приклучуваат на бандите го прават тоа од потребата да бидат дел од фамилија и во потрага по поддршка и насока: кога ќе им се дадат правилни насоки тие ја имаат енергијата и карактерот да работат во мир и кога ќе им се пружи љубов тие ја имаат моќта да се променат на подобро. Во 9 минутното видео Нелса говори за бандите, психологијата на членовите на бандите и како програмата им помогнала на тинејџери да излезат од насилството. Целосниот документарец е поделен на два дела и може да се погледне тука и тука.

Постојат многу други инспиративни проекти и видеа кои може да се погледнат на KarmaTube. Инспиративно е да се види како добри луѓе прават добри работи за други.

- Конфликт: Како последиците од промената на климата во недостатокот на ресурси и економската, а во многу случаи, и политичка нестабилност, може да доведат до општествен немир и вооружен конфликт?

- Миграција: Дали постои поврзаност помеѓу промената на климата и миграцијата на населението?

- Социјална политика: Како владите подготвуваат ефективни социјални политики за да се справат со предизвиците од промената на климата?

- Сушни подрачја: Каква е општествената реакција за сушните подрачја во однос на промените на климата?

- Урбан простор: Како мерките за адаптацијата на промените на климата ги зимаат во обѕир потребите на сиромашните во урбана околина?

- Рурални институции: Како локалните институции во земјоделските општества градат капацитети за да се справат со ризиците поврзани со промената на климата и создаваат решенија?

- Староседелци (домородци): Како староседелците (домородци) реагираат и се адаптираат на влијанието од промените на климата?

- Родови прашања: Дали промената на клима има различни импликации врз мажите и жените, момчињата и девојчињата? Како и каде може да се види ваков пример?

- Владеење: Како општествена одговорност може да биде промовирана за постапка врз климата?

- Шуми: Кои се заканите и можностите за локалните заедници во напорите да се намали ширењето на уништување на шумите и деградацијата?

- Човекови права: Кои се импликациите на човековите права во промените на климата?

Повеќе информации за натпреварот може да погледнете тука.

Следува видео од повикот за пријавување.

Маргот д Маракеш Мистик размислува на кој начин се менуваат телата на Мароканците (следствено и телесниот изглед). Во Дел 1, блогерот размислува за дебелината и сè поголемата присутност на дијабетес во Мароко:

Според Глобалната база на податоци на Светската здравствена организација за развој и неухранетост на деца, „процентот на деца со прекумерна тежина во Мароко се зголемил за повеќе од три пати во периодот од 1987 до 2004 г.“ Тоа се должи на трендот на намалување на нивото на физичка активност и исхраната со повеќе масти и шеќери. Трендот на дебели деца се јавува многу почесто во градовите и најчесто кај децата од средните и повисоките одделенија.

Имам еден пријател од Мароко кој работи како асистент во едно од одделенијата во локалното американско училиште. Најголем дел од децата во ова училиште се од средните и повисоките одделенија. Го запрашав: „Од 21 мароканско дете во твоето одделение (странците се исклучени од броењето), колку од нив имаа прекумерна тежина?“.

Тој ми одговори, „пет се прилично дебели, седум се доста буцкасти, но сè уште не се дебели; додека преостанатите деветмина имаат нормална тежина.“ Тоа значи дека 57 проценти од одделението се ученици со прекумерна тежина, или дебели; додека 43 проценти имаат нормална тежина.

Додека деловите два и три се занимаваат со слични прашања (имено, зголемувањето на бројот на супермаркети и модерни апарати во Мароко), четвртиот дел се справува со интересна тема: желбата на младите Мароканки да ја зголемат својата тежина. Во овој напис, блогерот споделува една случка со нејзината помлада сестра:

Мојата помала сестра МИСЛИ дека е премногу слаба (бидејќи ја задеваат девојчињата од училиштето кои најверојатно се љубоморни затоа што се полнички). Затоа, таа носи четири пара гаќички под фармерките. Ја прашав зошто го прави тоа, особено кога надвор температурата е нешто под 50 степени Целзиусови! Таа вели дека така делот на бутините во џинсот нема да изгледа лабаво, туку пополнет, и насекаде стегнат, како што изгледаат нејзините пријателки кога носат џинс. Се сеќавам дека некогаш и јас бев на таа возраст (четиринаесет години) и знам колку е важно на таа возраст да се облекувате како вашите пријатели.

Петтиот дел е посветен на рестораните за брза храна во Мароко. Заклучокот на блогерот е мошне интересен:

До неодамна немаше ресторани за брза храна. Но според мене, тие НЕ придонесуваат за проблемот со дебелината во Мароко. Наместо тоа, тие значајно го подобрија нашиот начин на живеење. Сакаме овие опции да бидат достапни и кај нас, бидејќи се достапни во поразвиените земји.

Шестиот дел кој сè уште не е објавен, ќе биде посветен на проблемот со дијабетесот во Мароко - нешто што иако не е новина, претставува сè поголем проблем во земјата.

Г-8 Самит – новиот Читосе аеродром (од Фликер корисникот мујитра)

Многу блогери го поставуваа прашањето за високите трошоци на настанот, истакнувајќи колку не е наклонет кон животната околина. Блогерот гори, од друга страна, смета дека некои од резултатите од Г-8 самитот се позитивни:

何しろ討議する項目が山積しており、わずか3日間で各国のトップが話し合ってもなかなか纏まる話ではないと思うが、それでも「拉致問題」と言う文言が首脳 宣言に載ったり、ジンバブエの不当な大統領選挙問題等にも共同声明のなかで、批判される事は国際的な見地から見た正しい意見として当事国にプレッシャーを 与える事になり良いことだと思う。

今回の重要なテーマである、室温効果ガス問題では2日目のG8の中で討議され、福田さんは長期目標を2050年までに５０％削減を決めたい意向であった が、アメリカの提案では、「大量排出国（中国・インド・ブラジル等）抜きの討議は無意味だ」と言う意見で賛成が得られなかった様で、私も当然の事であると 思う。

[…]

しかし、兎も角、削減努力に対する必要性は各国とも同じであるから3日目の会合こそ大量排出の当事国が、同じテーブルに就いて、話し合いが出来るスタートラインに揃ったところであると私は思うのである。

Оксфам Г-8 големи глави на изведбата на Големи букви (од Фликер страницата на Оксфам)

Блогерот јг96акг, ја истакнува иронијата на вечерата на Г-8:

環境問題、地球温暖化対策、原油高騰、食料危機、北朝鮮の核問題などなど話し合われたようですが凡人の私にはどのような実効性が有るのか全く分かりません。

あるメディアが食料危機の会議場で山ほど盛られた食膳に、あんなご馳走を食べて食料危機に餓えている人間の気持ちが理解できるのかと批判していました。

各国を代表して出席しているのだからどんな贅沢な食事をしょうがどうでも良いことだが世界各国一人一人の命の尊厳が図られる形になって欲しいものです。

Мировниот марш за Г-8 (од Фликер корисникот скасуга)

Блогерот мкј2 исто така пишува за гозбата на Г-8 и вели:

各国の首脳が食べるディナーの話題。
地元の食材をふんだんに使ったメニューでカニだのアスパラだのいいもの使ってまっせっつー。

[…]

別に食い物にいちゃもんつけてるわけじゃない。
食い物に始まり、警備だのなんだのに多額の血税が使われる。
それはいい。
世界のＴＯＰが雁首そろえて諸問題を話し合うっていうんだから。

ただ。
頼むよほんと。
これだけの金かけて、手間かけて、ガソリンが安くならない、食品の値段が下がらない、なんてことになったらどう責任取るんだ。

Тајоко од прозорец од хотелот Виндсор (каде се одржуваа состаноците од Г-8 самитот, од Фликер корисникот веројама)

За крај, блогерот фокпактсуен дава необичен предлог:

四国や九州からの警察の動員２万人余。……で地球温暖化が主要議題、ならこのサミット開催こそ「地球に優しくない」のが事実。もう国連活動に収斂されてい いのでは？　テロ襲撃が危険視されるなら各国首脳が一同に介せずSkypeで会議すれば良し。会場からほど遠き農牧地帯で120名のサミット反対デモにデ モ参加者上回る数の警官が防備。異常。

За повеќе фотографии од протестите за Г-8 погледнете го профилот на Фликер корисникот Повлес.

Фотографија од Гуле Падила и користено под Криејтив комонс лиценца

И покрај тоа што можеби изгледа како неважна вест, Доминиканската Република претрпува скандал со млеко и се блогира дека на децата во училиштата им се дава вода со шеќер наместо полномасно или обично млеко. Дејли Доминикан [en] пишува:

Доминиканското Педијатриско Здружение (ЗДП) го повикува Министерството за образование да го прекине набавувањето на пијалакот за појадок што телевизискиот анкетен новинар Нуриа Пиера  прикажа дека не ги задоволува основните минимални стандарди за хранливост. Др. Тарсис Хернандез, претседател на ЗДП рече дека она што министерството го сервира е “сурутка“ или “вода со шеќер“.

Министерството за образование има договори со неколку различни доставувачи на млеко, од кои еден е Доминикан Деири Продусерс (Ладом), според Блогот Санто Доминго [es]. Одговорниот кој го надгледува квалитетот на млекото, кое што се дава на децата во училиштата, е министерот Алеџандрина Герман, чија ќерка работи на управна позиција во Ладом. Герман изјави дека оваа течност не е токсична:

Меѓутоа, тоа не е проблемот во однос на течноста која ЛАДОМ ја доставува до нашите јавни училишта и се обидува да ја претстави како млеко. Проблемот е што течноста не ја задоволува задолжителната хранливост за да биде наречена млеко и е споредлива на обоена вода. Соочувајќи се со овие обвинувања, Алеџандрина Герман се направи глупава и изјави дека течноста не е токсична. Кога таа видела обоена боја што е токсична?

Пиера, новинарот со обоената визија, за првпат ја објави веста околу први јуни. Клејв Диџитал [es] објави дека тој добил писмо од загрижен родител за нискиот квалитет на млекото кое го добивало нејзиното дете. Пиера, заедно со колегата новинар Одалис Кастило, извршија независни тестирања на млекото со цел да откријат дека брендот Ладом ги задоволува минималните побарувања за протеини.

Герман ги отфрли овие обвинувања, според Клејв Фиџитал [es], велејќи дека немало млеко во училиштата кое не ги задоволувала протеинските побарувања. Меѓутоа, поради притисок од новинарите, таа испушти да го спомене набавувачот на млеко кој е моментално суспендиран.

Блогерот Леонцио Баутиста од Ел Информадор [es] напиша дека претседателот на Сојузот на доминикански трговци, Иван Гарсија, изјавил дека секоја година Доминикан Деири Продусерс (Ладом) е под напад поради неспособноста на другите производители да го постигнат нивото на квалитет на Ладом; и конкурентноста во овој бизнис води до овие лажни обвинувања.

(Гарсиа) објаснува дека обвинувањата дека млекото кое се служи во училиштата е “исклучиво вода“, се лажни и без докази, а и дека не се поддржани од повеќето интелигентни луѓе, како Доминиканците, кои знаат да го разликуваат добриот од лошиот квалитет кој може да се најде на пазарот.

Да се пешачи – да не се пешачи
Ќе започнеме со Aмаро, кој ги жали сите посетители кои се во Бахреин за Формула еден Гранд При што се одржува во моментов, размислувајќи дека тие можеби и се обидуваат да пешачат наоколу:

Набљудувајќи ги улиците на Бахреин преполни со странци, дојдени тука за Формула 1 трката, земјата добива едно сосема поинакво чувство. Возејќи околу Манама гледам случајни минувачи од разни националности како пешачат по тротоарите: Американци, Европејци, Кинези итн. Тие пешачат затоа што, за разлика од нас тие го сметаат пешачењето за разумен начин да се движат наоколу. Ако сте живееле во Бахреин подолго од неколку години, тогаш би сфатиле дека пешачењето овде веројатно е најнепријатниот начин да се движите наоколу. Прво, скоро да нема пристојни патеки за пешачење, правејќи го целото искуство ‘обиди се да не бидеш прегазен од автомобил додека пешачиш покрај патот' вежба.. Второ, местата што повеќето луѓе сакаат да ги посетат се неколку и далеку меѓу себе, а сето тоа во комбинација со немање пешачка патека ги прави возилата да бидат неопходност. Сепак, јас се уште можам да видам туристи како пешачат по краевите на патот, на полунаправени тротоари, врз нерамни површини, изгледајќи по малку исфрустрирани. Не ги обвинувам за тоа што се фрустрираат; ние навистина ја имаме направено земјата многу непријатна за пешаци. Јавниот транспорт навистина недостасува, па секој мора да поседува автомобил. Секој има потреба од автомобил, па се градат уште повеќе патишта да се прилагоди сообраќајот на сите возила, и на некој начин пешаците се заборавени. Во ред е кога секој во земјата е навикнат да не оди пешки. Не е во ред кога има илјадници посетители кои сакаат на пристоен начин да се прошетаат пешки низ градот. … Па запомнете, драги посетители на Бахреин; нашата земја има многу да понуди, многу работи да се видат, многу места за вас да посетите; само осигурајте се дека ќе стасате таму со возило!

Нема надеж?
Не секој може да го следи советот на Aмаро, бидејќи тие немаат автомобили; Mухамед АлМаскати неодамна повезе еден млад автостопер од Бахреин, и беше шокиран од песимистичкото мислење што го слушна:

Го однесов до неговото престојувалиште и си заминав по мојот пат, се уште шокиран од негативноста што ја носи ова младо момче, како може некој да живее со толку темни погледи кога станува збор за иднината на неговата земја? Како може некој да се разбуди секој ден носејќи толку многу омраза кон се што му припаѓа на Бахреин? Барем назад во 90тите младите од истата група години како него, веројатно би делеле повеќе или помалку исто толку омраза и огорченост, но барем имаше надеж тогаш, имаше спасител на повидок. Човек со јасна визија и објективен, сеновита агенда но тоа е комплетно друга приказна се заедно. Додека овде некој како Господинот Автостопер сега нема верба во никого или во ништо. Целосно ја загубил надежта! Оди до таа мерка што тој го обвинува било кого или било што за сите проблеми во светот. Мислам…да се обвинува кралското семејство за инфлацијата? И тој би требало да е едуциран исто така… или барем изгледа така…Вака насочените умови се идеална почва за екстремизам и дури евентуално и тероризам, но кој треба да се обвинува навистина? Момчето било одгледано на тој начин што тој за секоја потреба комплетно се ослонувал на владата, имал бесплатно школување, здравство, па дури и дневните работи низ куќа, и тоа што имате таму е секогаш некој да заврши работа за него, сосем е природно дека тој ќе продолжи да се ослонува на владата за станбеното прашање и приходите, како да очекуваме да излезе од универзитет и да се натпреварува таму каде што никогаш не бил порано? Или можеби треба да се обвинува владата после се, лесно е да се обвинува некој постојано, но колку ли само депресивни души имаме во оваа земја!

Фереџе: избор или обврска?
Батерфлај е сигурно депресивна, но за една работа конкретно. Таа ни ја кажува приказната за Фатима:

Јас порано гледав на децата како на птици.. и Фатима е птичка која се уште нема девет години. Таа не посети пред неколку дена, придружена од нејзините родители и сестри. Влечеше зад себе долга марама, која достигнуваше до нејзините стапала. Јас помислив дека таа се натпреварува со времето сакајќи да порасне, како што прават другите деца. Милев дека нејзините родители ја присилиле да носи марама.. Мислев многу работи, но сите мои претпоставки не беа причината зошто Фатима носи марама вака рано. Знаев од изразот на нејзиното лице, кој за момент се смени штом започнав разговор за марамата што ја носеше. Очите и се наполнија со солзи и таа се обиде да го покрие лицето со перницата од креветот на кој што седеше.. се до нејзиното конечно заминување. И тогаш дознав што се случило кога мајка и ми кажа за нејзината приказна со наставничката која продолжувала да ја исмејува цела година пред своите соученици затоа што не носела марама. Фатима била еден редок таков случај на училиште, додека сите други девојчиња носеле марами. Оваа почесна учителка, која е далеку од Фатима светлосни години, не била засрамена да падне толку ниско и да води ментална војна со осумгодишно девојче. Таа понекогаш ја навредувала, и пред другите и држела лекции за вредностите на Исламот, за коишто ни самата нема научено. Таа исто така ја користела секој можност да ги истури сите свои комплекси врз детето, кое што не ги следи нејзините наредби и не носи марама. Како резултат на тоа, Фатима се сруши под притисокот – угнетувањето на наставничката од една страна, и исмејувањето на соучениците од друга. Сето тоа се случи минатата година, но денес Фатима одбива да оди на училиште без да си ја покрие главата, и исто така почнува да плаче ако некој и рече да ја извади марамата. Таа не ја носи поради нејзината верба или љубов во марамата, бидејќи е премлада за да го сфати тоа. Таа ја носи поради страв од тоа што е потисната да не биде вознемирувана во владиното училиште, во земја која се повикува на демократија. Нејзините родители го премолчија ова прашање затоа што тие не можат да ја префрлат во друго училиште бидејќи законот во Бахреин ги принудува учениците да се образуваат во најблиското училиште до нивниот дом, и затоа што тие не можат да си дозволат да ја пратат во приватно училиште. Тие исто така не се во состојба да поднесат жалба во Министерството за образование, затоа што се загрижени дека Фатима со тоа ќе биде предмет на понатамошно заплашување, кое може да има негативен ефект на нејзиното учење. Да кажам искрено, не можам да замислам дека вакви работи се уште се случуваат во нашите училишта. Јас не сум против марамата или тие што ја носат – но сум против вредностите што се всадуваат на сила.

Компирчиња со тоа?
С како во Сауди, една Швеѓанка која живее во Бахреин, е исто така исфрустрирана од тоа како се третирани младите:

“Ве молат сменете го јогуртот на А, таа сака Ал Мараи јогурт. Ве молам исто така сменете го нејзиниот десерт со парче чоколаден колач”
Тоа беше забелешка во торбата од градинка на мојата двегодишна ќерка пред некој ден. Не знаев дали да се смеам или да се нервирам. Избрав двете. Од кога мојата ќерка знае кои се различните брендови? Од кога јас им давам на моите деца се што тие ќе посочат? И од кога стана норма да се јаде чоколаден колач секој ден? Ова не е начинот на кој јас ги подигам моите деца и дури не ја ни одобрувам идиотската идеја дека тие всушност бараат да им праќаме на децата колач секој ден. Тоа ли го нарекуваат ужина? Погледнете околу себе… Има деца со прекумерна тежина насекаде околу нас, и овие се навиките на кои ги навикнуваат од мали години како двегодишни деца? Одвратно е што една институција која би требало да подига деца и да ги едуцира, се чини дека го сваќа за нормално јадењето нездрава храна секој ден. Неодамна примив писмо со новини од училиштето на мојот син. Некои од учениците биле на училишно патување. Дали тие биле во музеј и научиле нешто за историјата и наследството на Бахреин можеби? Не. Дали тие одат било каде да научат нешто што ќе им користи? Не. Каде тие одат би можел човек да се запраша? Тие одат во проклетата Пица Хат и имаат чест да направат тура низ кујната и да си стават од омилените работи врз своите пици …

Започнете со зборување
Завршуваме со Mухамед Ал-Убаидли, Бахреинец кој живее во Вашингтон, кој бара од Арапите да зборуваат повеќе:

Уште како студент во 1970тите Гондолиза Рајс направи една паметна работа и научи да зборува руски. Денес, паметна работа е да се учи Арапски. Во Вашингтон ДЦ, многу луѓе се обидуваат да го научат јазикот. За еден Американец што го познавам ова беше многу тешко искуство, така што тој се префрли на дипломатска кариера во Европа. … Па сепак, се повеќе и повеќе Американци го посетуваат Клубот за Арапски јазик, култура и запознавање во Вашингтон со цел да го усовршат арапскиот јазик. Коа ги запрашав зошто учат, на многумина им беше непријатно. Некои, претпоставувам, се обидуваат да избегнат да му признаат на еден Арап дека сакаат да станат шпиони за американската влада. Но, Американците особено, и Западот генерално, мора да научат како да комуницираат со Арапите. Постои можност овде за Арапите … Но можноста за Арапите е многу поголема од бизнис можноста: ние можеме да им помогнеме на Американците да ги разберат нашите арапски погледи, и зошто имаме такви погледи, пред да се жалат на недоразбирање и да се борат во фрустрација. Еден интересен пример има во Википедија, слободна енциклопедија која му дозволува на секого да ја подобри веќе постоечката информација… Постои, се разбира, веб страница на арапски јазик…напишана од Арапи за Арапи, но се уште најмногу се фокусира на компјутерската технологија, рефлектирајќи го интересот на своите автори ентузијасти. Но, повеќето од нас треба да пишуваат повеќе. Бидејќи како што Госпоѓата Рајс беше паметна да научи да им зборува на Русите, ние треба да бидеме паметни и да научиме да им зборуваме на Американците.