Дали сите бремени жени заслужуваат еднакви човекови права, или пак бремените жени во затвор се лишани од овие права?

Се поставуваат неколку прашања кога станува збор за правото на бремената жена да живее и да го одгледува своето дете кога е обвинета за некаков криминал:

• Како е да бидат бремени и да го родат своето дете зад решетки?
• Треба ли тие да бидат приоритет кога има и други жени надвор од затворите без медицинска помош?
• Дали мајчинството треба да надвладее над другите правни состојби за да се исполнат човековите права на една бремена жена?

САД: жените на пораѓај повеќе да не бидат врзувани.

Можете ли да си замислите жена како раѓа дете со рацете во лисици и нозете врзани за креветот? Малика Саада Саар, основач и извршен директор на Ребека проект за човекови права (Rebecca Project for Human Rights), ни раскажува за оваа честа појава што се случува во Соединетите Американски Држави, каде бремените жени кои ја отслужуваат затворската казна рутински се врзуваат за време на пораѓајот, појава во некои затвори, иако опасна за здравјето и на мајката и на детето. Следува видео интервју во истиот натпис напишан за RH Reality Check, интернет заедница за сексуалното и репродуктивното здравје и правата која обработува информации и анализи за репродуктивното здравје:

Што се случува со бебето на затвореничката по раѓањето?

Различни земји имаат различни регулативи кога станува збор за децата во затвор. На пример, во Аргентина, според Ајинтем (Ajintem), портал за информации за миграциски прашања, бил донесен закон минатата година според кој бремените жени, жените со деца под 5 години и оние со хендикепирани деца ќе бидат бенефицирани со тоа што затворската казна ќе ја отслужуваат во домашен притвор. Овој закон е од корист не само за мајката, која во затвор не би добила соодветна здравствена нега за време на нејзината бременост, туку исто така, и детето, кое или ќе било одгледувано во несигурна средина лишено од слобода со слаби лекарски контроли и храна или би било одгледувано одделено од мајката, ситуација што носи други проблеми. Како и да е, пораката е за судиите што треба да го следат законот и да го дозволат ова само на оние жени кои не биле вклучени во насилен криминал, со цел другите да не ја гледаат бременоста како билет за излез од затвор.

На Канарските острови, според блогот Prisiones y Penas, кој пишува за теми поврзани со затворите, на жените им е дозволено да ги чуваат своите деца до три годишна возраст со нив во ќелиите, но во друштво со други затворенички, што не е најдобра околина за детето. Така, на бремените жени или жените со деца под три години пред самото влегување во затворот им се кажува дека не е добро детето да порасне позади решетки и на таквите им е дадена и опцијата да го испратат детето кај други членови од семејството. Истото се случува и во Перу и Русија. Во САД постојат само два затвора каде ова е дозволено, во Њујорк и Небраска, како што информира познатата фотограферка Џејн Евели Атвуд во нејзиниот триделен фото документарец за Амнести Интернешнл, (Amnesty International) наречен Премногу време (Too Much Time), каде што таа посетила десетици затвори низ целиот свет за да ги снима и документира животите на затворениците.

Зошто затворскиот систем во САД, главно, не им дозволува на жените да ги чуваат своите бебиња со себе? Атвуд објаснува дека поради ситуацијата на заложништво, ова не е дозволено. На блогот Prison Photography Blog се пишува за овој проблем:

Децата не се примаат во затворот со исклучок на два затвора во САД. Заканата по безбедноста на детето е наведена како причина: животот на детето во затвор е ранлив и постојано е цел на заложништво. Ако се земат предвид кривичните системи во другите земји ова тврдење е помалку лажно.

Документарецот на Атвуд во страницата на Амнести Интернешнл го претставува и процесот на раѓање при што мајката е врзана како што беше кажано во Бебето на Ванеса и она за затворските системи и мајчинството, со фотографии на жени, додека фотографот чита есеј за нејзините искуства при посетата на затворите и фотографирањето.

Бременоста како средство за пазарење?

Зошто правата на бремените жени во затвор се толку полемични? Во Русија Денес (Russia Today), руски телевизиски канал, се спомнува овој проблем кога се дискутира за децата кои се родени и растат во русиот затворски систем:

Скептиците сметаат дека мајките намерно остануваат бремени едноставно за да си го олеснат животот во затвор. Болничко отсуство, потоа време кое по распоред треба да го поминат со своето дете – подобро е ова отколку седењето во камена ќелија, велат тие.

А, има и жени за кои бременоста е единствениот начин да одбегнат казна, каков што беше случајот во јуни, кога една Британка затворена и осудена на смрт во Лаос поради шверцување на дрога забремени во затвор и го одбегна егзекутирањето, бидејќи владата на Лаос не може да егзекутира бремена жена. Според Дејли Експрес (Daily Express), британски дневен весник, таа вештачки била оплодена „за да си обезбеди поблага казна“.

Со нивни зборови: Жените раскажуваат за нивните деца и животот во затвор.

Гералдин Родригез (Geraldin Rodríguez), Аргентинка во еквадорскиот затвор поради трговија со дрога му ја раскажува на Маркос Бругиати (Marcos Brugiati), писател кој придонесува за уметничката интернет публикација Пластика-Аргентина (Plastica-Argentina), својата приказната за глумењето, забременувањето и раѓањето на нејзиното дете во затвор. Иако и било дозволено да го чува бебето со нејзе, таа решила дека на детето потребно му е да расте во слобода:

“Decidí que salga para vivir, tenía miedo que sufra de grande los traumas que hoy tengo. Se lo llevó al año mi hermano quien se hice cargo con su esposa”.

Јувинет е во шпански затвор, а била бремена кога ја затвориле за трговија со дрога. Ја раскажува својата приказна на еден регионален шпански весник, Нортекастија (NorteCastilla). Три години по раѓањето на нејзиното бебе во затвор, нејзиното дете морало да ја напушти и било испратено во семејство што го посвоило. Јувинет ја гледа својата ќерка секои 15 дена, а секои два месеца добива две слободни недели за да помине некое време со неа. Како и да е, работите не се движат кон подобро: постои можност Јувинет да биде депортирана во нејзиниот роден Бразил, а таа се плаши за последиците што оваа промена ќе ги наметне врз нејзиното дете. Таа ги советува жените кои решаваат да забременат додека се во затвор.

-Intento convencerlas para que no se queden en estado dentro porque ver a un niño privado de libertad es muy duro, es irresponsable. Ellos no tienen que pagar nuestros errores.

Во Жените и затворот, веб-локација за визуелизација на искуствата на жените во затворскиот систем, затвореничката Кеби Варнер зборува за нејзината бременост додека одлежувала казна во американскиот затвор и за тоа како била третирана додека била бремена, додека се пораѓала и потоа, кога нејзиното дете било одделено од нејзе. Еве еден извадок во кој таа го опишува процесот на раѓањето:

За време на пораѓајот никому не му беше дозволено да влезе во породилната сала. Моето семејство не знаеше дека ќе се пораѓам сè додека не ја напуштив болницата. За време на трите дена таму некои од стражарите остануваа во собата, а кога најголемиот дел од времето, сестрите ги замолуваа да седат надвор пред вратата, тие се жалеа. Слушав ужасни приказни за жени кои биле врзувани за креветот. Многу сум благодарна што ова не го искусив. Повеќето од сестрите човечки се однесуваа кон мене, а не како кон затвореник.

Можете да прочитате повеќе сведочења за растењето со еден родител во затвор и различните влијанија врз децата чии мајки се во затвор на Жените и затворот.
Па, што мислите? Со толку бремени жени во светот кои не добиваат соодветна здравствена нега треба ли да се преземат дополнителни мерки кои ќе им бидат од корист на бремените жени во затвор? Постои ли разлика помеѓу мајките кои отслужуваат казна во затворите и оние надвор од нив? Треба ли различно да се третираат?

По една интензивна дебата во која учествуваа доктори, социолози, претставници на католичката црква, меѓународни здравствени организации и политичари, законодавците од Доминиканската Република ратификуваа член од уставната реформа со кој жените немаат право да ја прекинат својата бременост под никој случај.

Оваа одлука за која многумина велат дека е донесена под големо влијание на католичката црква и на конгресните избори, ја сместува Доминиканската Република во малата група на држави во кои абортусот е уставно забранет, дури и во случаите кога животот на фетусот или на мајката е загрозен заради бременоста. Жените кои биле жртви на инцест или силување исто така не смеат да абортираат.

Транспаренти против абортус поставени пред катедралата во Санто Доминго. Слика од Duarte 101, искористена со дозвола

Според споменатиот член (денес познат како член 3): „правото на живот е неотуѓиво од зачнување до смрт. Смртната казна не може да биде одредена, одлучена или применета во никој случај.“

Протестите не престануваат уште од прелиминарното одобрување во април. Социологот Розарио Еспинал пишува дека сега ќе им се одземе можноста за здрав и достоинствен живот на жените, додавајќи дека докторите кои извршуваат незаконски абортуси ќе наплаќаат повеќе заради поголемиот ризик.

Многумина веруваат дека со оваа одлука ќе се зголеми бројот на незаконски абортуси како и стапката на смртност на жените. Сепак, начинот на кој членот беше одобрен исто така претставува тема за разговор за многу блогери.

Луис Жозе Лопез од Ahí e' que Prende истакнува дека членот 30 е најконтроверзниот член од уставната реформа за кој се дебатира и вели дека дури и организацијата за човекови права Amnesty International е против оваа одлука. Според Лопез, дефиницијата за човечки живот заслужува длабока и искрена дебата во која сите засегнати страни ќе учествуваат, а тоа не беше случајот во Доминиканската Република:

El tema del aborto es un tabú en RD demasiado influenciado por las iglesias y las religiones. Mencionar la palabra es inclusive mal visto por muchos. Quienes se atreven a cuestionar el status quo, quienes se atreven a decir: “detengámonos a pensar” son inmediatamente censurados y condenados por el debate público.

Речиси 89% од населението се католици, така што црквата има големо влијание во сите аспекти на општеството. Сепак, покрај оваа силна вера, има одредени блогери, како што е на пример Жозе Рафаел Соса, кои не се согласуваат дека оваа лична одлука треба да биде одредена од Уставот:

Respeto mi Iglesia pero ello no me impide analizar el dificil tema con mi optica. El espacio legal para enfrentar lo que se llama “Aborto Criminal”, no es la Constitución. Nadie en su sano juicio, puede apoyar que se aborte una criatura ya formada, genéticamente hablando, siempre que el embarazo sea producto de una decisión de la madre, no de una violación o que intervengan otras circunstancias clínicas. En primer lugar, el tema debió haber sido decididopor quienes traen hijos al mundo, no por puros hombres buscando votos de fe. En segundo lugar, no se buscaba consagrar constitucionalmente el derecho caprichoso a abortar. El aborto es una realidad social que no se gobierna con la dinámica de aprobación de leyes o artículos constitucionales. El aborto es una realidad social que ahora provocará un aumento de la mortalidad de las mujeres que tambien tienen una vida que ser preservada. Los culpables acaban de votar publicamente por esa posibilidad. Y eso es un crimen.

Конечно, некои блогери мислат дека законодавците ја донеле одлуката врз основа на нивните политички интереси. Така, Марија Изабел Солдевила смета дека Конгресот „му има свртено грб на народот“. Марија де Жезус, читател на Diario Libre, опишува на кратко колку ја смета оваа одлука за невкусна:

Sarta de hipocritas y a los que se creen que se votó por la vida, cuando una mujer tiene que abortar porque su vida esta en peligro y no lo hace SE MUEREN LA MUJER Y EL FETO! Balsa de ignorantes! La muerte va a tener un dos por uno en Republica Dominicana. Que vergüenza ser dominicana de ahora en adelante.

Нов блог спонзориран од Фондот за население на Обединетите нации (UNFPA) наречен Конерзации за подобар свет ги ангажираше блогерите од Global Voices да му помогнат да започне онлајн конверзација за популацијата и развојот низ светот.

Најмалку дванаесетмина блогери од Global Voices во следните шест месеци на Конверзации за подобар свет ќе ги споделат своите приказни од нивната блогосфера за околината и климатските промени, младите и сексуалноста, мајчинството, репродуктивните права и уште повеќе.

Секој месец има нова тема и ќе ја предводат двајца нови блогери. Аиша Салдана (Бархан) и Резван (Бангладеш) беа коедитори на написите во август и по нив продолжуваат Ндесањо Мача (Танзанија) и Џери Вангари (Кенија) во септември.

Досега, слушнавме за ХИВ позитивните блогери од Африка и Азија, ставовите околу Сидата во Средниот Исток и индиските блогери за фармерите кои соочувајќи се со екстремната сиромаштија извршуваат самоубиства.

Ова за нас е огромна можност да се претставиме пред невладините организации и Обединетите нации, но за Global Voices како целина исто така претставува добредојден алтернативен извор на приходи. Написите од Конверзации за подобар свет ги објавуваме и на Global Voices на посебна страница на овој веб сајт и испраќаме линкови до сите преведени верзии од Лингва сајтовите.

Конверзации за подобар свет сè уште се развива и бара уште придонесувачи - волонтери. Ја охрабруваме нашата заедница да земе учество преку поставување на нивните приказни, а за останатите, многу е едноставно да се регистрираш и да ги споделуваш написите или коментарите.

Се уште имаме многу работа околу рушењето на бариерите на развојот предизвикани од игнорирањето или недостатокот на свест. Преку отворено читање и зборување за се она што блогерите секојдневно го гледаат во светот ние можеме да направиме мала промена.

Зинеб Чтит во болница

Младо девојче страда во болница, помодрена и претепана. Пратена да работи како домашна помошничка на возраст од 10 години, Зинеб Чтит не знае друг живот од оној што го има, работејќи за богати работодавци кои ја тепаат и не и даваат храна. A Moroccan About the World Around Him ги опиша нејзините повреди во неодамнешен пост:

Зинаб изгледаше исцрпено. Нејзиното тело беше цело со модрици и крвавеше од тепањето. Таа беше жигосана на нејзините усни со пегла. Таа беше изгорена со жешко масло на нејзините гради и приватни делови. Таа беше неписмена. Никогаш ја нема доживеано радоста од играње со другарчињата. Нејзината иднина беше одлучена: да работи до денот додека умре. И пред неколку денови, за малку ќе починеше.

За жал, приказната на Зинеб не е единствена. Мароко има 177 000 деца работници под 15 години, од кои 66 000 работата како домашни помошници. Иако Мароко е дел од Спогодбата на ОН за права на децата, минималната возраст за работа останува 12 години, со минимални рестрикции во сила. Огромен број на извештаи за малтретирање на домашните помошници се направени, како на пример овој од уредникот на Тингис, Аноур Маџид. И сепак, поради сиромаштијата, фамилиите продолжуваат да ги продаваат своите ќерки на највисокиот наддавач, за да работат како слуги, понекогаш без паузи и постојано. Блогерот Сара Алоу ја раскажува незгодата на повеќето млади слуги:

Овие сиромашни, необразовани девојки доаѓаат од селата во предградијата на мароканските градови и немаат друг избор за да се погрижат за своите фамилии и деца освен да прифатат работа како слугинки за најекстравагантните граѓани од земјата. Стигмата на сиромаштијата со која се карактеризирани при раѓање уште повеќе се истакнува со оваа симболичка професија – слугинките се за да се гледаат, а не слушаат. Тие работат не забележително – слично како домашните елфови во познатите волшебнички приказни на Џ.К. Роулинг.

Постојат многу фамилии во Мароко кои се обидуваат да обезбедат дом, не само место за работа за своите слугинки. Мојата баба секогаш се обидуваше децата на нејзината слугинка да добијат образование заедно со нејзините деца и внуци – додека нејзината мајка работеше во куќата на мојата баба, Наима одеше во истото училиште како и мојата братучетка. За жал, можам да кажам дека повеќето луѓе од земјата не се грижат така за своите слугинки.

Извештај [француски] во La Vie éco вели дека и мажот и жената кои ја вработиле Зинеб ќе бидат осудени, но како што блогерот Реда Чраиби предложува, мора да се случат уште неколку промени и тоа побрзо. Во детален пост [француски], блогерот нуди предлог за да се спречат фамилиите да ги праќаат своите млади ќерки да работат. Дел од предлогот:

Accorder des aides sociales aux familles les plus pauvres afin qu’elles ne soient pas contraintes de faire travailler les enfants au lieu des le envoyer à l’école. La scolarité pour cette catégorie de la société devrait être totalement gratuite tant pour l’enseignement que pour l’équipement scolaire. A ce propos, l’opération de distribution de cartables équipés est une bonne initiative qui devrait être étendue dans tout le Royaume.

Donner à l’Association « Touche pas à mon enfant » (touche pas à mes enfants) ou à une institution publique le droit de recenser et de contrôler le travail des enfants servantes, le droit d’entrer dans les maisons pour discuter avec elles et vérifier si elles sont traitées dignement. Encourager leur éducation et leur alphabétisation. Ouvrir et faire connaitre un centre d’accueil pour les enfants servantes qui veulent fuir d’urgence le foyer dans lequel elles travaillent, afin que plus aucune Zineb Chtet n’èrre dans la rue dans le sang en demandant l’aide d’inconnus…

A Moroccan About the World Around Him го завршува својот пост со цитат:

Се потсетив на говор кој г. Елизер „Ели“ Визел го одржа во Белата куќа во 1999: „Политичкиот затвореник во неговата ќелија, гладното дете, бездомникот – без да одговориме на нивната незгода, без да им ја олесниме нивната осаменост со нудење на малку надеж е како да ги прогонуваме од човековата меморија. Во негирање на нивното човештво, ние вршиме предавство на нашето.“

Бројот на смртни случаи од вирусот на грип од типот A H1N1 достигна 1300 низ Латинска Aмерика, правејќи го регионот најмногу погоден од овој вирус. Јужната хемисфера страда посебно од брзото ширење на вирусот, какo последица на невообичаено ниските зимски температури и во многу земји бројот на заболени од AH1N1 го надмина бројот на заболени од обичниот вирус на грип. Дури и земјите од Меркосур неодамна разговараа за овој проблем за време на нивниот неодамнешен самит [шпански].

Еквадор е една од земјите која што мораше да се соочи со реалноста на овој вирус. Според најновите бројки на Министерството за Јавно Здравство [шпански], до 15 август, имало 23 смртни случаи и приближно 800 заразени со грипот.

Неговиот удар врз здравствените центри во земјата останува на средно ниво и според Министерството за здравство “побарувачката на медицински услуги е над нормалното ниво, но се уште е под максималниот капацитет на здравствените сервиси”. Исто така имаше и превентивни мерки како што се “привремените суспензии”[шпански] на анти-вирусните реклами бидејќи значителен процент од смртните случаи биле предзвикани од компликации поради користењето на овие лекови без рецепт.

Јавната перцепција на владиното менаџирање и ширењето на информациите од традиционалните медиуми беше прифатлива, како и мислењето на блогот Annyland [шпански] кој пишува:

Ya haciendo un análisis de lo que he visto en otro diarios electrónicos nacionales, uno de los que más información e importancia le da al caso de la Influenza es El Universo, así como el Hoy en su página principal existe una opción que la llaman Gripe Porcina. Al contrario del diario El Telégrafo.

En mi opinión los medio en Internet están dando buena información, acerca de la situación de la Influenza AH1N1 en el país, incluso existen muy buenas notas donde se dan recomendaciones, se informa el origen de la enfermedad y la realidad o los sucesos que pasaron otros países con respecto a este tema que ha acogido la atención a nivel mundial.

Раул Фариас блогер и авторот на Al Lado del Camino [шпански] пишува за некои блиски средби по враќањето во Еквадор откако одредено време поминал во Јужна Америка:

En Guayaquil, el calor me hizo sentir a salvo hasta hace dos viernes, cuando después de un concierto me encontré con el Ministro Ricardo Patiño y hablé un par de palabras con él sobre unos proyectos (a veces te toca bailar con el diablo). El mismo día mi hermana llegó con los ojos reventados, la garganta inflamada y con malestar de cuerpo. Dos días después me enteré que Patiño era portador de la gripe AH1N1 al igual que el presidente de Costa Rica. La cagada, esta gripe no tiene preferencias, me dije enseguida… Ya han pasado quince días desde el último encuentro con la plaga y no hay síntomas. Si esta es una pandemia al estilo I am legend, donde perecerá una parte importante de la raza humana, después de algunos roces con la enfermedad, creo estar entre los elegidos para salvarse. Eso pienso mientras un moco se me sale de la nariz.

Малата слика од насловната страна е од Гуеру - Морено.

Ужасната ситуација во јужен Перу продолжува како последица на екстремните температури во регионот на Пуно. Изабел Гуера пишува на Living in Peru, дека најранливи жртви се децата, кои умираат од пневмонија и респираторни болести. До денес, има регистрирано 433 смртни случаи како последица од студот [шпански]. Ова се споредува со 480 смртни случаи низ Латинска Америка поради А Х1Н1 вирусот, кој доби многу повеќе медиумско и владино внимание.

фотографијата е од Барбара Дрејк и е употребена со дозвола  http://americaninlima.com/2009/07/18/andean-children-cold

Сепак, имаше многу силни и моќни слики кои доаѓаа од регионот, вклучувајќи го и ова видео, кое ги покажува жртвите на студениот бран, кои предизвикаа силна реакција од некои Перуанци..

Тежината на видеото влијаеше врз оние кои го имаа гледано, што се покажува во делот за коментари од оние кои ги критикуваат новинарите кои го направиле видеото. На пример, корисник на YouTube beto1726 напиша:

…cuanto morbo d stos periodistas el de ver y no aser ni mi***a si sabian q iban a encontrar a ninos sufriendo por q no llevaron ayuda de medicamentos desde lima asiendo en su canal una colecta entre tanto gerente q tienen…

Корисникот Piacostar одговара во име на новинарите:

No justifico … pero en honor a la verdad, los periodistas no somos médicos, ni abogados… solo informamos… es lo único que podemos hacer… e indignarnos como el resto del mundo… nuestro poder no va más allá que el de mostrar una realidad… cruda, es verdad, esperando que con eso se revele lo que sucede y quienes sí pueden y DEBEN hacer algo al respecto, LO HAGAN!

Не е само студот и владината импровизација она што влијае врз оваа рурална популација со ниски примања во Пуно, туку и лошото управување со донациите добиени од оние со добри намери. Bobsparz од блогот Caviar de Cianuro [шпански], пишува за еден пример на донации кои не пристигнале онаму каде што биле наменети:

hace días la SUNAT incautó 32 toneladas de arroz (en 630 sacos) de un donativo alimentario del PMA para la gente de Puno. Resulta que el organismo internacional contrató los transportes de la empresa Industria Arrocera de América (Induamérica) quienes a la vez contrataron a la transportista Flores Casas debido que excedía su capacidad logística para poder transportar los donativos hacia Puno. Las donaciones fueron de Lambayeque hacia Lima para luego enrumbar a Puno en 8 camiones de Induamérica y en 3 de Flores Casas. Los donativos llevados en la última empresa transportista nunca llegaron y parte de las donaciones se hallaron en un mercado de Ica.

Por el robo cometido 20 mil familias de la sierra sur que soportan el frío no podrán recibir su alimento correspondiente. En total no fueron 32 toneladas sino 100 las que se perdieron en el camino de Lima a Puno. Realmente vergonzoso.

Корупцијата не е единствениот проблем со кој се соочуваат оние кои сакаат да им помогнат на луѓето во Пуно. Барбара Дрејк, иселеник од САД, пишува на нејзиниот блог An American in Lima:

Во било која земја, Црвениот Крст би бил на сцена помагајќи им на жртвите и обезбедувајќи ги со итна помош, но погодете што? Црвениот Крст на Перу е приватен, фамилијарен бизнис кој оперира според свои методи, не оние на Меѓународниот Црвен Крст/Општеството Црвена Полумесечина. Перуанскиот Црвен Крст виртуелно не прави ништо за време на катастрофи и уште помалку за да ги спречи.

Зошто Меѓународниот Црвен Крст не може да интервенира и да помогне во поставување на вистински Црвен Крст во Перу? Затоа што семејството што го поседува Црвениот Крст во Перу го регистриа името со SUNAT и технички “го поседува” брендот Црвен Крст во земјата. Ако мислите дека ова е нечуено, придружете му се на клубот. Перуанската  влада би требало да интервенира, да го одземе името од приватната своина да помогне во формирање на вистински Црвен Крст во Перу - ВЕДНАШ.

Ситуацијата е сложена и други структурални проблеми се демонстрираа за време на оваа криза. Франсиско Каназа од Apuntes Peruanos [шпански] има мислење дека владините акции во оваа ситуација оставија многу да се посакува. Сепак, ова не е ништо ново и тој пишува за некои длабоко-вградени теми (храбра страна е блогерското истакнување):

La donación es un parche. El problema real es la desatención del Estado a aquellas zonas alejadas. La real obligación del Estado es proveer servicios médicos suficientes a todos los ciudadanos. Sin embargo, enfermedades simples degeneran en muerte en las comunidades de la sierra, por la ausencia de servicios de salud que puedan prestar atención oportuna. … (pero) La mortalidad se genera por el bajo nivel de defensas que los pobladores tienen por la limitada dieta.

Otro punto: Una simple caminata por zonas altas consume miles de calorías en poco tiempo. Los ciudadanos de Puno, Cusco, zonas de Arequipa, Ayacucho y Apurimac se enfrentan a caminatas extensas y su dieta no está adecuada para compensar el extremo requerimiento alimenticio. La ingesta de proteínas y calorías es bajísima en la sierra. La ingesta de carne, por ejemplo, es limitadísima. Sin embargo se promueve mil veces el reparto de leche como un gran logro. Peor aún, se insiste en modelos como el “papapán” que terminan por ser ridículos en su aporte dietético.

И на крајот, Rafo León пишува во својата колумна во магазинот Somos на весникот  El Comercio за некои интересни аспекти на глобализацијата и нејзините штетни ефекти во Перу. На пример, многу луѓе користат синтетичка облека наместо волнена која е многу потопла. Наместо да конструираат куќи од непечена цигла, која генерално е традиционалниот материјал кој најдобро ја задржува топлината, тие сега користат цигли од алуминиум. Tarwi and Quinua е храната која се помалку се користи во детската исхрана.

Субсахарска Африка извести за високиот степен на хив позитивни помеѓу мажите хомосексуалци. BBC извести дека по ова државно прашање мора да се направи многу поради отуѓувањето и недостатокот на сексуално образование помеѓу хомосексуалците во Африка. Во потрагата по слобода zа сексуално изразување, јасно е дека геј активизмот сè уште не достигнал национално ниво и кампањата за заштита на мажот при секс со маж (МСМ) сè уште не е добро позната. Овие фактори ги ставаат на ризик многу од хомосексуалците и хетеросексуалците, посебно мажите кои имаат незаштитен секс со двата пола и имаат односи со повеќе партнери. Многу е тешко да се допре до МСМ поради срамот, но сепак остануваат основните заштитни мерки кога е во прашање ХИВ. Ајде да ги слушнеме гледиштата на африканските LGTB блогери кои пишуваат за овој проблем.
Дискусиите на сметка на анти-хомосексуалноста во Уганда, Симон Коли смета дека криминализацијата на врските од ист пол ќе им отежни на мажите хомосексуалци да се заштитат од пренесувањето на ХИВ:

Кога се работи за превенција на ширењето на ХИВ, криминализацијата на врските од ист пол ќе ја направи уште потешка заштитата на мажите кои имаат односи со мажи (МСМ). МСМ се многу поподложни на инфекција со ХИВ и е поверојатно дека ќе ја пренесат отколку оние кои се во хетеросексуални врски.
Но, ова значи дека мора да им се овозможи на МСМ да се отворат за нивното сексуално практикување. Ако не се отворени по ова прашање нема да се биде во можност да се опфати оваа група со програмите за редукција на ХИВ. Тие ќе направат се што можат да останат невидливи, нема да бидат во можност да побараат сигурна медицинска помош, нема да бидат заштитени со законот; ќе станат уште поранливи отколку што се сега и ќе бидат поголема пречка во намалувањето на ХИВ трансмисијата.

Генералниот директор на Комисијата за Сида на Уганда (UAC) беше цитиран минатата година како вели: „Хомосексуалците се главниот погон за ХИВ во Уганда, но поради ограничените ресурси, во овој момент не можеме да ги насочиме нашите програми директно кон нив.“ Хомосексуалец од Уганда одговори:

* 26 години откога започна епидемијата на ХИВ немаше ниту една влада која поведе превентивна програма помеѓу хомосексуалците во Уганда.
* Иако уште од почетокот на епидемијата во светот се знаеше дека мажите хомосексуалци се ранлива група.

Изјавата од генералниот директор е жална, изјавите на други лидери на Уганда кои велат дека хомосексуалците треба да се протераат на остров за да умрат 2, и од советникот на UAC дека „Нашите претходни искуства покажуваат дека внесувањето на хомосексуалците во кампањи против ХИВ само им дава шанса да ги пропагираат нивните нелегални и неприродни односи“
Ние сме од Уганда. Ние сме хомосексуалци од Уганда.
Ние имаме право на живот.
Ние имаме право на здравје.
Ние имаме право да немаме ХИВ.
Ние имаме право на знаење за превенцијата од ХИВ и третманот. Ние имаме право да се заштитиме самите, нашите сакани, нашите фамилии и нашата заедница.
26 години откога започна епидемијата, хомосексуалците од Уганда веруваат во митови и лаги за ХИВ поради пристрасните и ненаучни јавни образовни кампањи спроведени од владата. И покрај лагите кои ни беа кажани, сите луѓе имаат право на непристрасна превенција, нега, третман и поддршка.

Да се биде геј во Африка сè уште е како да се биде во стомакот на ѕверот. Културата, религијата и хомофобијата насекаде, блогерите сметаат дека превентивните кампањи за ХИВ помеѓу МСМ треба да бидат активни и негативните геј стереотипи треба да се избегнуваат за да ги направат мажите хомосексуалци посигурни во сопствената заштита и владите треба барем да направат напор да се обидат и да ги спасат своите луѓе од мракот.
Sebaspace ги сумира неговите чувства околу овие теми:

За жал, не е веројатно дека било која африканска влада обрнува внимание или се труди да обрне внимание. Тоа навистина е криминал……. сосема ѓаволски.

Хомосексуалец од Уганда чувствува дека генерално и заедницата треба да плати:

Да бидеме фер и заедницата треба да плаќа со нас. Па, кој е виновен? Изгледа дека и вината можеме да ја расфрламе наоколу.

Tamaku, кој ја напишал Дневникот на кенискиот хомосексуалец пишува:

ХИВ продолжува да се одмаздува и да пустоши во Суб-Сахарска Африка повеќе од било кој друг регион во светот и изгледа дека африканските мажи кои имаат односи со мажи се најмногу погодени.

Еден од неговите читатели го коментира овој пост:

Несреќа е што програмите за ХИВ превенцијата во повеќето Субсахарски африкански земји сè уште се насочени кон хетеросексуалното мнозинство. Се до неодамна многумина мажи хомосексуалци веруваа дека ХИВ се пренесува само преку хетеросексуален однос. МСМ ќе имаат многу незаштитени односи со нивните машки партнери и бидејќи спијат само со една жена (најверојатно нивната сопруга), тие веруваат дека се е во ред.
Ова е опортунистички вирус кој ја искористува секоја шанса која ќе му се даде и ректумот со неговото обилие со капилари, заедно со можноста од пукање е можеби и единствената најможна точка за инфекција.

Истакнувајќи ја неприликата на хомосексуалците во Африка,The LGBT Asylum постави напис напишан од Edward Qooro насловен, „Петиција на УН активистите поради прекршувањето на правата на хомосексуалците во Танзанија“:

Кампањите за човекови права дадоа извештај во Обединетите нации, жалејќи се против прекршувањето на правата на хомосексуалците, бисексуалците и трансексуалците (LGTB) во Танзанија.
Извештајот беше предаден овој месец во Комитетот за човекови права на Обединетите Нации и бара потенцирање на социјалните и правните препреки кои ја намалуваат слободата на групите со ваков вид на социјални односи.
Извештајот беше направен од три невладини организации: Центарот за промоција на човековите права во Источна Африка, Интернационалната комисија за човекови права на хомосексулците и Глобални права.

Tamaku, 3 месеци имаше анкета на неговиот блог со која ги прашуваше читателите дали хомосексуалноста треба да биде декриминализирана во Кенија. 41% рекоа „Не“ и 28% сметаа дека за хомосексуалноста нема место во Кенија. Еден пост од неговиот блог покажа дека 96% од луѓето кои одговориле биле против хомосексуалноста:

Сепак, опасноста од јавно непријателство е реална. Анкета од 2005 во Кенија покажала дека 96% од испрашаните сметале дека хомосексуалноста била навреда на нивните верувања.

Повеќето млади хомосексуалци кои се гордеат со својот идентитет сега јавно зборуваат и бараат модел за натпревар. Афрохомосексуалeц од Нигерија кој сега живее во САД пишува:

Сега Gen X живеат живот врз основа на она што медиумите им го даваат. Дали ова е она што значи да се биде геј? Одговорот е не, овде има позитивни примери на црни мажи хомосексуалци, некои се некои не се. Овие постари мажи можат да им бидат ментори на помладите, а не да бараат само секс од нив. Да ги охрабруваат да размислуваат позитивно и да го изградуваат својот талент и да го користат за добри цели.
Ова е она што јас го барам како млад афро - американски хомосексуалец. Барам ментор, пример, барам некој кој е подготвен да ги учи и да се грижи за младите хомосексуалци.
ДАЛИ ТАМУ ИМА НЕКОЈ
ХИВ е подла: Мит & Реалност?:

Мислам дека навлегуваме на опасно тло како што луѓето одбиваат да прифатат дека постојат луѓе со различна сексуална ориентација и поради тоа тие ги тераат луѓето да бидат злобни (некои).
Она што луѓето не успеаја да го сфатат е дека хомосексуалците исто така се социјални суштества, како сите луѓе во светот, тие имаат потреба да сакаат и да бидат сакани и да почувствуваат телесно задоволство, па ако ги натераш на заборав и ги натераш да ја кријат својата сексуалност тоа ги става луѓето на ризик.

Да заглавите во сообраќајната гужва на авенијата Шпанија во работен ден во 14 часот е ужасна задача.  Затоа и за повеќето Парагвајци е изненадувачки изгледот на речиси напуштените улици деновиве. “Никогаш порано не сум видела нешто слично на ова, сите се параноични,” вели блогерката  Нора Вега, која секојдневно патува до центарот на  Асунсион. Она што ги држи жителите на Парагвај внатре во нивните домови е брзо распространуваниот вирус Х1Н1, кој веќе одзема три животи и зарази стотина граѓани.

Минатата недела Националниот конгрес прогласи вонредна здравствена состојба на национално ниво во времетраење од 90 дена и оддобри додатни 99 милијарда гуарани (околу 20 милиони долари) на министерството за здравство за борба против епидемијата на свински грип.

Владата сега ја разгледува можноста за продолжување на двонеделниот зимски распуст на училиштата за да се спречи заразувањето на повеќе деца со вирусот. Градското собрание затвори неколку јавни згради и театри во период од 10 дена. Дејствата беа преземени и покрај предупредувањата на министерката за здравство Есперанца Мартинез, која предупреди дека овој вид на мерки не беа ефикасни за спречување на ширењето на вирусот во земји како Мексико и САД.

Иако министерството за здравство официјално потврди само три смртни случаи, постои сомневање дека барем уште 15 други смртни случаи се поврзани со вирусот. До сега 114 случаи на инфексијата се официјално објавени, но уште околу 700 други се сомнителни. Една од причините зошто овие случаи не можат да се потврдат е недостатокот од материјал за правење на анализа.

Друг голем загрижувачки податок е надостатокот на антибиотици, особено во приватниот сектор. Новинарката и блогерка Мабел Ренфелд на нејзиниот блог El Dedo en la Llaga [на шпански] ја изразува фрустрацијата дека и двете ќерки ѝ се заразени со вирусот:

Cuando el sábado a la mañana el diario ABC trajo en tapa el titular “SALUD DICE QUE TODO ESTA CONTROLADO” la rabia y la impotencia me ganaron. Nadie nunca nos llamó ni siquiera para preguntar si la paciente seguía viva o si había encontrado el “tamiflu” que ellos habían comprado en grandes cantidades al punto de dejar desabastecido el mercado.

(…)

Esperanza y equipo: Den un volantazo. Demuestren que no se van a prestar a mentiras oficiales. Si las cosas están descontroladas (ya sea por falta de recursos o porque es difícil controlar una enfermedad como esta en un país pobre e ignorante), digan que no pueden, que no hay recursos, o gente bien entrenada si es que ya los controles les sobrepasan. Hagan que ayudemos desde el sector privado pero no nos digan que todo está bien cuando los monitoreos no están funcionando.

Сенаторите реагираа на брзото ширење на вирусот обвинувајќи го министерството за здравство за неефикасно работење. Пратеникот Хозе Лопез дури предложи да се суспендира министерката за здравство Мартинез. Но, не сите се согласуваат со оваа изјава. Блогерката и новинарка Сузана Овједо, на нејзиниот блог Sobre el Punto [на шпански], изјавува дека владините претставници не ја кажуваат вистината:

Por supuesto, con afán de protagonismo, comenzaron a cuestionar por qué no se previeron tales o cuales medidas, las que, en realidad, están trazadas desde marzo.

(…)

Según demostró la ministra, hace tres meses también que están programadas las respuestas para cada fase de esta pandemia en el país, y se había anunciado que julio y agosto serían los meses críticos. …. Pero evidentemente los políticos, en general, y los que ocupan cargos en la administración del Estado, en particular, no prestaron oídos a estos temas. Estaban envueltos en sus pequeñeces, como siempre.

Како што се шири заразата, Парагвај се соочува со опасноста од зголемување на заболените од Х1Н1: болниците се преполни и како резултат на тоа има пациенти кои чекаат во ред со часови.

Минатата недела владата на САД ги започна последните чекори потребни за да се отстранат рестрикциите за патување и миграција на ХИВ позитивните странци.

Со моменталната забрана ХИВ позитивните странци, без разлика дали ја посетуваат земјата за туризам или бизнис, не можеа да влезат во САД, иако во одредени случаи тоа можеше да се случи. Политиката, која е во сила повеќе од 15 години, исто така ги спречуваше и имигрантите со ХИВ да станат постојани жители. Оваа ситуација е поради тоа што Департманот за здравје и човекови сервиси (Department of Health and Human Services - HHS) на САД го вклучи ХИВ како една од „заразните болести кои се опасни по јавното здравје“ и им забранува на луѓето да влезат во САД. Но минатата недела департманот поднесе предлог-регулативи со кои ХИВ би се тргнал од листата на заразни болести.

Многу активисти и блогери го поздравија потегот, бидејќи го поттикнува процесот на отповикување на забраната. На пример, Един, кој блогира на an aspiring midwife, вели:

“Им требаше до 2009 година, но владата конечно ќе отстрани еден од најсрамните дискриминирачки закон, донесен во последните дваесет години”

Првиот чекор за отстранување на забраната всушност беше направен минатиот јули, кога претседателот Џорџ Буш потпиша нацрт закон, кој содржеше амандман со кој ќе се отстрани забраната. Но забраната сè уште постоеше, бидејќи ХИВ беше на листата на заразни болести, овозможувајќи и на владата на САД да ги сопре оние со ХИВ да влезат во државата. На пример, минатиот месец ХИВ позитивниот британски активист Пол Торн беше одбиен за виза кога се обиде да учествува на конференција во Сиетл. Ова видео ви покажува повеќе информации за забраната.

Додека различни земји низ светот имаат некакви рестрикции за патување или миграција на оние со ХИВ, САД е една од неколкуте држави со толку рестриктивни политики за едноставно влегување во државата. Блогот DYM SUM објаснува:

“Интересна забелешка: само неколку земји во светот, покрај Соединетите Држави, сè уште имаат забрана за патување за ХИВ позитивните лица. Тие земји се Ирак, Кина, Саудиска Арабија, Либија, Судан, Катар, Бринеи, Оман, Молдова, Русија, Ерменија и Јужна Кореја. Доколку имате потреба прочитајте ја листата повторно и размислете кој е проблемот.”

Како одговор на вестите, блогерите ги споделуваа своите искуства во обидите за влез во САД или за стратегиите кои ги слушнале со кои можат да ја заобиколат забраната. На пример, The Evolution of Jeremiah, блог од Канада, вели:

“Јас никогаш немав проблем да влезам во Соединетите Држави. Никој не ме праша и никој немаше потреба да знае. Ова ќе бидат добри вести за патниците од целиот свет. Се надевам ова ќе стапи во сила порано.”

Bobito, коментираше на блог-пост на Queerty, објаснувајќи ги другите стратегии кои ги користеле лицата со ХИВ:

“Од она што ми го имаат кажано, доколку тие [царината на САД] ги најдат анти-вирусните лекови во багажот, не му дозволуваат на лицето да го напушти аеродромот. Постојат начини да ја избегнете оваа ситуација, како што е да ги испратите по пошта лековите до пријател во Америка пред да летате и мислам дека постојат неколку организации кои нудат помош околу ова.

Исто така прочитав дека ако направат случаен претрес и најдат анти-вирусни лекови ќе стават ХИВ+ печат во пасошот на патникот, со што сите идни обиди за патување во земји кои забрануваат влез за ХИВ позитивни лица ќе бидат невозможни, но не се сеќавам каде го прочитав.”

Извештај, кој беше објавен во јуни од Human Rights Watch, објаснува како овие политики може да имаат здравствени последици за ХИВ позитивните емигранти. Блогот Empowerment for HIV Positive Migrants and Spouses, од Малезија, исто така дискутира како овие рестрикции може да бидат штетни за оние со ХИВ. Тој вели:

“Погрешното мислење и предрасудата за ХИВ поради недоволното информирање сè уште предизвикува стигматизација за луѓето кои живеат со ХИВ. Постои тренд кај овие луѓе кои патуваат во земји кои имаат рестрикции да престанат со својата терапија за да ја избегнат забраната за влез. Овој чекор предизвикува отпор на третманот…

…Сите земји мора да запомнат дека сите членки на Обединетите Нации имаат потпишано интернационална здравствена регулатива, која не истакнува ниедна болест, вклучувајќи ја и ХИВ. Оваа регулатива мора да биде основа за застапување за слободен третман во земјата. Влијателните земји, како САД и Кина, треба да бидат предводници за оваа тема и да бидат добар пример за другите земји кога тие вистински ќе ги отстранат рестрикциите.”

Сега откако Департманот за здравје и човекови сервиси ги објави своите предложени регулативи, ќе има 45 дневен период за јавно коментирање кој ќе заврши на 17 август. Ако регулативите се прифатени по периодот за коментирање, потоа ќе треба да бидат имплементирани. Финалниот временски период за имплементација не е сè уште познат, но некои активисти се надеваат на резултати до крајот на годината. Блогот DYM SUM вели дека сите ќе имаат корист доколку забраната се отстрани и новите регулативи се имплементираат.

“Ова беше помал проблем во некои делови од GLBTQ заедницата, но сепак е еднакво важен со другите работи кои треба да бидат разгледани. Секако, отстранувањето на забраната за патување на ХИВ заболените лица не влијае само на GLBTQ заедницата, туку и на целиот свет.”

Фотографијата од авионот кој стои во место е од Стивен Фернандез на Flickr.

Вознемирени поради неодамнешното страшно убиство кое се случи пред социјалните работници во источниот српскиот град Књажевац, Расел и Јелена направија блог каде ја опишуваат нивната борба со српскиот правен систем за да го заштитат детето на Јелена од нејзиниот поранешен сопруг - наркоман. Претходно Расел Гордон помина 48 часа во притвор заради кршење на прозорецот на судот во Сопот во напад на бес поради тоа што судијата не сторил ништо за да ја обезбеди сигурноста на неговата сопруга за време на судењето.

Расел Гордон пишува [српски]:

За време на трите години од нивниот развод, зависникот од хероин нема платено издршка за детето, континуирано загрозувајќи го животот на Илија преку злоставување за време на посетите, a за време на последната година контиунирано и се закануваше со смрт на нашата фамилија. Го оставаше Илија на чување кај други додека се дрогира и возеше пијан со Илија седнат пред него без каиш. Се обидовме да го заштитиме Илија од можните повреди преку ограничување на времето кога бившиот сопруг можеше да го види или да го земе, но правниот систем има развиено логика и го брани наркоманот, а не детето. Кога прашавме на која логика се потпира ова, секогаш го добивавме истиот одговор: „Ова е Србија“.

Регистрираниот нарко зависник Владимир Младеновиќ од Ниш два пати дојде во нашиот дом со пијани фудбалски хулигани, тропајќи по вратите и прозорците, заканувајќи се дека ќе не претепаат до смрт пред малиот Илија. Два пати тие вербално не нападнаа и ни се закануваа на нашиот имот. Ние го следевме законот и останавме во нашата куќа, и повикавме полиција. Правниот систем не направи ништо.

Еднаш додека Владимир го возеше со колата Илија за време на неговите месечни посети, еден од хулиганите се обиде да ме удри со колата. Правниот систем повторно не направи ништо.

И место државата да ја брани светоста на нашето дете, нашиот дом и нашата добросостојба, постојано бевме опоменувани од судот, полицијата и социјалните работници дека и покрај ризикот што однесувањето на бившиот сопруг го носи по здравјето и животот на Илија (а и нашиот), ако од било која причина го загрозиме неговото право на посета, Јелена ќе биде таа што ќе се најде во српскиот затвор.

Дополнително, бившиот сопруг имаше поднесено бројни тужби против нас, кои српската држава благовремено ги извршуваше. Бевме тужени за употреба на „грди“ зборови кон него и хулиганите (вклучувајќи го и тоа што ги нарекувавме хулигани) кога тие влегуваа без дозвола на нашиот имот и ни се закануваа со смрт. Сите тужби беа соодветно слушнати од судот.

Кон нашите грижи се пристапуваше со сосема поинакви мерки. Иако дадовме сведоштва за заканувачкото однесување на Владимир, една судијка ја седна Јелена на само еден метар од него без никакво обезбедување. Игнорирајќи и отфрлувајќи ги моите грижи заповеднички, судијката ме исфрли надвор од нејзината судница. Бесен скришв еден мал прозорец додека се обидував да излезам од зградата и бев притворен на два дена и физички злоставуван од чуварот (моите напори да контактирам со познајници во српското Министерство за правда, внатрешни работи и одбрана беа пречекани со целосен молк и ни беше советувано дека иако управителот на затворот призна дека бруталноста на чуварот била „рутина“ немаме никакви шанси во судот ако ја тужиме српската влада).

Вчера бившиот сопруг се појави во судот за да сведочи за нашите наводни навреди на неговото достоинство - видливо потрошено на хероин. Неговите полузатворени очи, неговиот неразбирлив говор сведочеа за нашите грижи околу неговата способност и компетентност да се грижи за Илија во двата викенди кога го зема. Судијата одби да ја послуша Јелена и одби да побара тест за дрога. Неговиот повремен неповрзан говор беше соодветно снимен и нашиот адвокат не советуваше да молчиме.

Во центарот на работата е битка не за сигурноста на Илија или татковската љубов за неговиот син, туку помеѓу семејство кое не успеало и она кое успева.

Кога формиравме семејство со Јелена и Илија, тој беше момче кое немаше кој да ја извршува улогата на татко. Јас го прифатив, го засакав и го подигав како мој син и имаме голема љубов и семејна хармонија. Ова сигурно предизвикува бес кај Владимир и неговите родители и многуте тужби и судски интервјуа покажуваат дека ние посветуваме по три денови од секоја недела на судови, адвокати и социјални работници - ниеден од нив не направил барем нешто за да го заштити Илија или пак нас.

Доколку ова беше единствен случај во Србија, ќе и го припишевме на лошата среќа. Но во нашите истраги со пријатели, колеги и правни фирми, излезе дека ова е стандардна оперативна процедура. Причината која секогаш ни се наведува е: Ова е Србија.

На почетокот на оваа недела во друг дел на Србија, поранешен сопруг ја уби својата сопруга пред социјалните работници кои ги одобриле правата за посета. Ова ли е Европската Србија во иднина?

Вакво анархично и анти-конформистичко општество изгледа дека тешко се вклопува во строгата дисциплина и регулативата која е потребна за членство во Европската унија. Дали тие воопшто ќе се зафатат низ Шенгенските точки, за да умрат на отворен пат во безвизното блаженство. И колку европски граѓани ќе земат со себе во подземниот свет?

Тој поставува зајадливо прашање: Кој ќе го плати погребот на Илија ако умре во сообраќајна несреќа? И дали постои посебна процедура за аплицирање за официјална изјава за жалење за нашиот смртен случај или само ќе кажеме: „Ова е Србија“!