MeetJohnSong

Свирење за промена не е само за креирање и дистрибуирање на музика, туку нивната фондација (PFCF) има креирано и одржува музичко училиште во Гудулету и центар за уметност во Јоханесбург во Јужна Африка, како начин за овозможување на образованиена младината во заедницата и тие исто така тие го одржуваат тибетскиот центар за бегалци во Индија и Непал.

Трејлерот во кој е вметната песната Stand by Me, која е изведувана од музичари од различни делови на светот, се прошири уште пред неколку месеци, а сега се враќа со целосната приказна за тоа како музиката може да ги избрише границите:

Исто така може да го видите продолжениот трејлер за документарецот:

Проектот не е единствен од ваков тип, авторот Сузан Лехн ни кажа за виртуелен симфониски оркестар на YouTube, во кој може секој да учествува:

YouTube оркестрира возбудлив нов колаборативен проект: ги поканува музичарите од целиот свет на онлајн аудиција за да бидат дел од првиот светски виртуелен симфониски оркестар. Аматерите, како и професионалците, имаат можност до 28 јануари 2009 да ги преземат песните и да постават видеа од нивната изведба.

Јесуз ја постави следната статија како инспирација на нејзиниот блог Чоколаден пеперминт во тегла:

Ал Ахрам го отпечати овој напис денес за египетската болница во Баграм, Авганистан. Тоа е мала воена болница во Баграм којашто лекува авганистански пациенти бесплатно, обезбедува вештачки екстремитети и изведува офтамолошки операции. Водена од Ахмед Ашри, од болница којашто примаше 100 пациенти дневно прерасна во болница којашто го прима и лекува секого што ќе влезе во неа. Ова е прекрасна сторија за тоа што всушност можат да направат Египјаните.

Језус беше вознемирен од тоа како медиумите се поставија спрема оваа вест достојна за почитување:

Написот прво беше објавен од сениор авијатичарот во воздухопловството Џорџ Клутиер за сервисот за вести на американските сили во почетокот на октомври. Зошто на нашите медиуми им беше потребен повеќе од еден месец да известат за нешто толку специјално и инспиративно? И зошто нашата војска не го прави истото и во Египет? Со сета почит кон Авганистанистанците, но на египетските пациенти им е потребна исто толку помош и ја заслужуваат од владата, и тие плаќаат даноци исто така.

На крајот таа вели:

Посакувам да можеме да гледаме повеќе болници како оваа и повеќе луѓе како полковникот, коишто се спремни да одат една милја подалеку за луѓето на кои им треба тоа.

Sketeistan е започнат од тројца Австралијци со цел да ја научат младината на Авганистан како да вози скејтборд,  како необична рекреација и дел од крос-културна платформа за учење. Школото за скејтборд  Skateistan е изградено врз напуштен базен во Кабул и момчињата и девојчињата учествуваат во овој ненатпреварувачки спорт. Всушност, ова го истакнува нивната страница за прашања:

Половина од учениците се девојки, со што Авганистан има највисок процент на девојки вклучени во скејтбордингот  од било која друга земја во светот.

Следното видео може да се погледне и на YouTube каналот на Sketeistan:

Seeds of Light е програма започната од Лесли Темпл – Турстон во Јужна Африка со цел да се подобри квалитетот на животот во сиромашна заедница. Копање на бунар за вода, посадување на зеленчук за да се подобри имунитетот на децата, започнување на компјутерски и ХИВ/СИДА едукации се само некои од проектите кои се имплементирани во заедницата со помош на г-ата Темпл-Турстон.

Следново видео ја прикажува работата на Лесли Темпл-Турстон и заедницата која има корист од неа:

Barrios de Paz е проект на Сер Паз, предводен од Нелса Либертад Курбело Кора, која има работено во Гвајакил со членови на банди, обидувајќи се да ги соедини членовите од различни банди за да работат заедно и во мир. Нелса ги поддржува членовите на бандите од перспективата дека децата кои им се приклучуваат на бандите го прават тоа од потребата да бидат дел од фамилија и во потрага по поддршка и насока: кога ќе им се дадат правилни насоки тие ја имаат енергијата и карактерот да работат во мир и кога ќе им се пружи љубов тие ја имаат моќта да се променат на подобро. Во 9 минутното видео Нелса говори за бандите, психологијата на членовите на бандите и како програмата им помогнала на тинејџери да излезат од насилството. Целосниот документарец е поделен на два дела и може да се погледне тука и тука.

Постојат многу други инспиративни проекти и видеа кои може да се погледнат на KarmaTube. Инспиративно е да се види како добри луѓе прават добри работи за други.

Во последното видео од Видео волонтери, тие зборуваат за штрајкот во Дарави, најголемото предградие во Мумбаи, Индија. Причината за штрајкот е тоа што владата ветила распределување на 400 квадрати за секоја фамилија за дом, но по повторно разгледување на таа одлука за време на последниот состанок, тие решиле дека ќе доделат само 300 квадрати за секоја фамилија. Следново видеото, Црн ден во Дарави, ја има комплетната приказна, снимено и продуцирано од видео волонтерите:

Другите видеа од Видео волонтерите на Канал 19 се инспиративни: во И жените може да си играат!, новинарите од заедницата прашуваат наоколу во нивното предградие што прават децата за да си играат. Искочи дека момчињата си играат, додека девојчињата мора да вршат обврски. Затоа тие прашуваат женски играч на крикет за важноста на играњето, како инспирација за другите девојчиња да го направат истото. Во Никогаш не е предоцна за предавање, жена, собирач на отпад, одлучува да ја промени својата иднина и решава да студира за учител и да дипломира.

Посета на Карандиру, фотографија од корисникот на Фликер силмараелис, објавена под Крејтив комонс лиценца. Насловот вели “таму, душите веќе долго се заборавени”.

Масакрот Карандиру, кој се смета за најголемо кршење на човековите права во историјата на Бразил, се случи пред 16 години (2ри октомври 1992) откако пламна бунт во 9тиот  Павилјон на затворскиот комплекс Карандиру во Сан Паоло. Бунтот избега од контрола, што доведе до повикување на елитните сили на полицијата и конфронтација која резултираше со пријавување на 111 мртви. Немаше убиени полицајци.

Групите за човекови права тврдат дека повеќето затвореници биле невооружени и не пружиле отпор и дека полицијата сепак пукала во затвореници кои веќе се предале и се обидувале да се сокријат. Без обѕир на ова, никој никогаш не е казнет и единствениот човек кој е испитуван е командирот на операцијата, полковник Убиратан Гуимараес (убиен во септември 2006 во можно кривично дело во афект). Тој претходно беше осуден на 620 години затвор, но пресудата беше подоцна отповикана по барања за поништување на судската постапка.

Многу бразилски блогери повторно ги објавија истите вести од медиумите, но само неколкумина посветија оригинален пост за тој ден. Дина [pt] беше една од нив, сеќавајќи се на тоа како на “најголем акт на кукавичност во историјата на државата, извршен од страна на бразилската држава против затворениците”:

Вчера, 02/10/2008, се навршија 16 години од денот кога државата официјално објави дека масакрирала 111 бразилски граѓани. Сите кои беа масакрирани, убиени, не беа во отворена војна против државата, туку во времето на масакрот, тие беа затвореници, тие беа под надзор на државата. Поради ова, тие беа невооружени и многумина од нив беа заклучени во своите ќелии.

Во еден блогерски пост наречен “Неказнетост”, Тарсо Араухо [pt] не потсетува дека одговорноста за овој криминал не е префрлена на никого и дека нема проценка за тоа кога обвинетиот ќе биде осуден:

Фактот дека процесот вклучува многу обвинети, заедно со структуралните проблеми со кои се соочува судскиот систем како одговор на натрупувањето на нерешените парници, ја успоруваат процедурата.

Против процесот е поднесена жалба во Судот на Сан Паоло (TJ-SP). Бидејќи има знаци за намерен криминал извршен против живот, судијата одлучи на обвинетите да им се суди пред порота, ситуација со која обвинетите не се согласуваат.

За да одговори на прашање поставено на Јаху! Одговори за тоа како започна бунтот, Пука [pt] споделува едно парче од приказната која ја слушнала од еден познаник, еден од неколкуте затвореници од 9тиот Павилјон кој го преживеал масакрот:

Еден познаник на моето семејство помина низ тој пекол. Тој ни кажа дека всушност никој не знае точно како започнала целата работа. Тој рече дека помогнал да се исфрлат преку 200 тела во отворот на лифтот кој наводно постоел таму во затворот и кој потоа бил пломбиран со бетон. Неговиот цимер од ќелијата  (по име Барако) бил убиен од страна на полицијата, тој преживеал само затоа што се сокрил зад вратата кога затворениците ги ослободувале ќелиите по барање на полицијата, и тој вели дека додека трчал надолу заедно со многу други, скалите од затворот биле преплавени со крв  и кучиња, германски овчари, трчале по нив. Едно од кучињата го каснало за десната рака. Тој вели дека седел преку 12 часа во дворот, гол и склопчен, заедно со други затвореници. Неговото кривично дело? Тој учествувал во кражба во центарот за лото, бил прв пат прекршувач на закон и отслужувал казна во 9тиот Павилјон, каде започнало сé.

The Hub овозможи едно интервју со П.П., кој отслужувал казна во соседниот 8ми Павилјон и гледал од својот прозорец како се одвива целиот хорор. Тој вели дека официјалниот број на мртви, 111, се однесува само на вратените тела – тој верува дека бројот на мртви е поголем од 300. Заедно со група од околу 30 други затвореници, тој бил повикан да помогне да се носат телата, од кои 50 носел само тој. П.П. жали што, и по 16 години, случајот е обележан со неказнетост и заборавеност:

“Беше грозно. Но она што ме боли најмногу  - колку е апсурдно дека сега е заборавено – никој повеќе не зборува за масакрот Карандиру овде во Бразил” (П.П. во интервјуто со Ракел Куентино – активист за човековите права од  Universidade de Comunicação Livre).

Затворскиот комплекс Карандиру порано беше најголемиот затвор во Јужна Америка и во еден момент имаше скоро 8 000 затвореници. Затворот беше урнат на 9ти декември 2002 година, и на негово место е изграден градски парк. Корисникот на ЈуТјуб мтромбелли прикажува видео-документарец снимен од страна на студент по новинарство, кој ги прикажува последните моменти на затворот, празните ќелии и уривањето. Корисникот на Фликер испиц пак има цела галерија со фотографии сликани токму пред уривањето.

Оние кои би сакале да зануркаат длабоко во историјата на затворот и на масакрот треба да започнат со гледање на високо почитуваниот филм Карандиру, во режија на Хектор Бабенко, и инспириран од книгата бестселер Estação Carandiru (станицата Карандиру, сé уште непреведена) од бразилскиот лекар Драузио Варела, кој работел во Карандиру како волонтер посветувајќи се на епидемијата СИДА од 1989 до 2001.

Блогерот Виенто дел Сур пишува за солидарноста на актерот со народот Сахрави. Тој вели дека Бардем ова изјавил кога ги посетил бегалските кампови:

Ситуацијата се влошува секоја година. Миротворниот процес е блокиран и од тоа најмногу страдаат најранливите луѓе – жените, децата и старците, вели Бардем и нè потсетува дека постојат 200.000 луѓе кои некогаш биле од Шпанија, а сега се напуштени во пустината веќе 33 години.

Навистина, познатите имиња привлекуваат внимание кон каузите. Уметниците како Ману Чао, писателот Едуардо Галеано и други познати личности ги посетиле бегалските кампови во минатото и се посветиле на каузата, како што вели Каминандо ен ел Десиерто:

Ако ваквите јавни изјави помагаат да се промовира каузата – а навистина помагаат – ваквите коментари се добредојдени. И дури кога и би посакувал вистински прогрес како резултат на збирот на индивидуалните напори на просечните граѓани, мораме да ги препознаеме вредностите на оваа поддршка.

Во Шпанија многу семејства примаат Сахрави деца да го поминат летото во нивните домови и да споделат различна култура во побезбедна средина (можете да видите, на пример, Сахрави деца во Кордоба), но во септември летото завршува и доаѓа времето да се поздрават со своите домаќини, како што вели Амигос дел Сахара:

Сахрави децата го завршија одморот во Екстремадура и се вратија во Тиндуф.

Две прекрасни иницијативи го привлекоа вниманието на многу луѓе на Интернет. Моливи за мир (Lápices para la Paz) нуди поддршка на децата кои се наоѓаат во вооружени конфликти со тоа што им дава моливи и материјали за образование и откриваат убава приказна во рециклирана конзерва.

И тука, и покрај трајниот егзил, тие се гладни за учење, додека се смеат и се среќни наспроти сè – наспроти фактот дека подот на училницата не е рамен и некои клупи не се балансирани…бојата на ѕидовите избледува поради големата ерозија…тие сè уште го пишуваат зборот слобода со нивните прекрасни боички.
Во аголот на училницата гледам конзерва.
Конзервата е од млеко во прав. Од неа растат прекрасни зелени стебленца со листови. Прашав што е тоа и децата возбудено ми одговорија: тоа е леќа, леќа!!!
Професорот се насмевнува: - „На овој начин ги учиме дека светот не е само пустина и место во кое едвај има растенија. Секој ден децата се грижат за растенијата за да не им недостасува вода. Човек мора секогаш да има надеж…“

Другата иницијатива е Изложба за бегалците, чиј домаќин беше волонтерот Барс во Шпанија за време на летото за да се соберат средства за помош на народот Сахрави.

За време на летото некои деца ја открија Шпанија и го споделија животот со нивните домаќини, додека другите останаа во бегалските кампови и беа среќни да го видат Хавиер Бардем надвор од големиот екран. Ова се мали чекори за да им се помогне да имаат нормално детство насред вооружен конфликт. Сега се пак во училиште во бегалските кампови, ги користат своите нови моливи и учат цел свет зборови.

[…] Пред Руската амбасада во Тбилиси тие донесоа стари фрижидери, тоалетни шољи, ролни тоалетна хартија, пегли, шишиња вотка, вилушки и лажици и други предмети за кои се интересирале [ограбувачите од руската армија] за време на нивните посети на приватните куќи на Грузијците, како и јавните институции, воените бази, и воените бараки.

Луѓе доаѓаа да видат од поблиску, да занишаат со главите, да се насмеат. Колите што поминуваа им свиреа…

[шест слики]

Корисникот на ЛЏ од Тбилиси тони_гео критички се осврна (рус) врз настанот:

Акција „Ајде да ја нахраниме руската армија‘

Самата акција е, се разбира, моќно оружје за односи со јавноста. Но само доколку доволно Руси дознаат за тоа. Меѓутоа, се сомневам дека [емисијата Времја на Канал 1] или [Вести на РТР] ќе го покријат овој настан.

Еве на што мислам. Жена Русинка, мајка на грузиски војник, престрашена, вели дека нејзината мајка во [Калининград] нема никаква претстава што се случува во Грузија и мисли дека грузиската армија сеуште го напаѓа Цхинвали, додека руската армија одважно го брани. Фала му на Бога, сеуште не фрлила клетва врз својот внук којшто убива руски војници во Цхинвали.

Можам да го потврдам овој извештај. Зборував со сестра ми во Русија вчера. Официјално, сестра ми е Грузијка, но родена е и порасна во Русија, како и јас, а во Грузија поминала вкупно неколку недели во триесетте години од нејзиниот живот. Меѓутоа, си го задржа грузиското моминско презиме кога се мажеше […]. Во секој случај, и таа нема претстава што се случува. Повеќето обични луѓе не користат Интернет и немаат сателитска телевизија за да добијат објективни вести – тие го гледаат тоа што им го покажуваат [руските државни телевизиски канали].  Значи, зошто би било чудно што повеќето цврсто веруваат дека руските трупи не стапнале надвор од Цхинвали […]?

Но не ми е тоа поентата. Во детска градинка [во едно од предградијата на Тбилиси] има 110 семејства-бегалци со многу деца. Социјалната помош не стигнала до таму. Ги ставиле таму и тоа е тоа, ако има време – ќе ви помогнеме. Во таа градинка барем има детски креветчиња, што не е случај со училиштето во истата област. Повеќето од луѓето спијат на подот. Нема ќебиња ниту душези. Јадат тоа што ќе успеат да го купат со парите што им останале. Сигурно разбирате, не им остануваат уште многу пари. Вчера само еднаш беше доставена храна во оваа градинка. Стар леб. За 110 семејства – 7 килограми шеќер.
Синоќа однесов вреќа детски алишта што планирав да ги донирам […] во градинката. Заедно со соседите однесовме и 20 килограми шеќер и половина килограм путер. Денеска им однесов овошје, млеко [матсони] и пелени.

Грузијци, по ѓаволите, доста со информативната војна. Погледнете низ прозорецот, надвор има градинки и училишта полни со бегалци. Прво дајте им што можете, а потоа одете пред руската амбасада. […]

Организаторот на кампањата, Остад Хамам(استاذ حمام), од блогот неиданс , обвинува:

لا أعلم الى متى هيبتنا كدولة تنتهك ونحن صامتين، قالوا لا تثيرون الموضوع حتى لا “يعاندنا” الايرانيون ويؤخرون خروجه، وها نحن ننتظر ويمر اسبوعين ولا خبر او علم! وكالة انباء فارس (اذا ممكن احد يترجم لنا الخبر، الموقع العربي لا يحتوي على الخبر!)، تذكر ان جهودا من “خالد الجارالله” وكيل الحارجية بذلت لاطلاق سراح المفقود، هناك تفاصيل مذكورة لم استطع فهمها، ولكن الحقيقة ان اي تقدم لم يحدث في الافراج عن المفقود.

Не знам до кога ќе молчиме додека тие ја повредуваат нашата независност. Тие не замолија да не го покренуваме ова прашање за да Ирачаните не станат тврдоглави и го успорат неговото ослободување. Чекавме две недели и не слушнавме ништо. Иранските дневни весници (ако некој може да го преведе текстот! Арапскиот сајт го нема текстот) велат дека Калид Ал Јаралах, Секретарот за надворешни работи, прави напори за негово ослободување. Имаше некои детали кои беа споменати , коишто јас не можев да ги разберам, но вистината е дека тој сѐ уште не е ослободен.

من ناحيتي، سأقترح حملة بالتعاون مع زملائي المدونين للضغط باستعجال الافراج عن المفقود، وثقتي كبيرة بزملائي المدونين بأن يتحركوا لاثارة هذا الموضوع، فنحن اذا ما المصالح دعت البعض للسكوت، لن يستطيعوا ان يرفعوا اقلامنا عن قول الحق، وما ابسطه من حق وهو المطالبة باسترجاع احد ابناء هذه الارض البرره.

Сметам дека ние како блогери треба да започнеме кампања и да повикаме на брзо ослободување на Хусеин. Јас длабоко верувам во моите пријатели блогери и верувам дека тие ќе учествуваат во оваа кампања. Ако некои биле принудени да молчат за да си ги заштитат своите интереси, ние нема да бидеме спречени од зборувањето на вистината. И тоа е едноставно право на кое повикуваме – а тоа е враќање на еден од синовите на оваа земја назад во неговиот дом.

Кувајтските блогери беа брзи во одговорот: Ентер ку 8 поставува банер за кампањата и објаснува зошто притисокот за негово ослободување е најважен:

ليش هالتحرك و هالحملة و السؤال
عن حسين الفضاله
هل لأن اهو سني هل لأنه اهو ولد بطنها هل لأنه اهو حضري
لا يا سادة
لأنه شريك معانا و معاكم
نعم
لأنه كويتي
كويتي يرتبط معاك بالعقد اللي انت و انا وانتي موقعين عليه
و بناء على قبولنا بهالعقد و بهالشراكة
خذينا شهادة تثبت هالشي
شنو هالعقد اللي الكل يتسائل عنه
العقد اهو الدستور
اللي ينظم حياتنا و دولتنا و عملنا و تصرفنا
العقد اللي موقع عليه حسين الفضالة
نفس العقد اللي انت و انا موقعين عليه
يعني كلنا شركاء و نتحمل المسؤلية معاً
خلنا نشوف احد بنود هالعقد
المادة السابعة من دستور دولة الكويت
مادة - 7
العدل والحرية والمساواة دعامات المجتمع, والتعاون والتراحم صلة وثقى بين المواطنين
التعاون و التراحم صلة وثقى بين المواطنين
المواطنيين شركاء الوطن

Можеби ќе се прашувате зошто оваа кампања и движење за Хусеин Ал Фудалах.
Дали затоа што е сунит? Дали затоа што не е номад?
Не, ова е затоа што тој е наш ортак. Да, мој и ваш ортак.
Затоа што е Кувајтиец- Кувајтиец кој е поврзен со вас и со мене со договорот кој сите не поврзува.
Можеби ќе се прашувате кој е тој договор? Господа, тоа е Уставот, што ги организира нашите животи, нација и нашата работа.
Тоа е договорот што Хусеин Ал Фудалах го потпиша - истиот договор јас и вие го потпишавме исто така, што значи дека сите ние сме партнери и сите сме одговорни.
Да провериме некоја од клаузите на овој договор.
Точка Седум вели:
Правда, слобода и еднаквост се столбовите на нашето општество; соработка и сочувствување се најсилните врски помегу граѓаните.
Соработка и сочувствување се најсилните врски помегу граѓаните.
Граѓаните се партнери во нацијата.

اليوم حسين
باكر يمكن انت
يمكن اخوك
ابوك
و بالاخير مواطن كويتي شريكك و شريكي
لنعيد تلاحمنا كما كان
ندعو الى الله أن يرد حسين لأهله و بلده
المعاناة ما عشتها لكن ابسطها بابسط مثال
اغلبنا يسافر سياحة و يتلهف على العوده لبلده
سياحة فما بالك من لانعرف مصيره
أسف ولكن اكيد لن يكون بنفس حاله بين اهله و بلده
أدعوا معنا لشريكنا في الوطن
المواطن حسين الفضالة بالعودة الى ابنائه وربعه و جيرانه
و الى رؤية بلده الكويت
و لا تنسوا ان تساهموا معنا برفع الشعار
حتى يعود

Денес, редот е на Хусеин. Утре, можеби ќе биде твој, редот на твојот брат или татко.. На крајот тоа ќе биде Кувајтски граѓанин - кој е твој и мој партнер. Во полза на меѓусебната соработка како порано, го молиме Алах да го врати Хусеин на неговото семејство и на неговата земја. Јас не сум ја поминал агонијата низ која поминува сега тој, но дозволете ми да го поедноставам тоа со друг пример: Многумина од нас патуваат во странство заради туризам и копнеат да се вратат дома по некое време. Замислете како му е нему, кога не знаеме дури каде се наоѓа. Жал ми е, но тој не може да биде исто како кога е со неговото семејство и во својата земја. Молете се со нас граѓанинот Хусеин Ал Фудалах да се врати кај своите деца, пријатели и соседи и во својата земја. И не заборавајте да го пратите банерот до неговото враќање.

Комфи зоун ку 8 исто така пишува за Хусеиновата несреќа:

Навистина е депресивно кога ќе се разбудиш со грдиот факт дека твојата сигурност како граѓанин не спаѓа во приоритетите на Владата на твојата земја.
Навистина е понижувачки кога ќе откриеш дека твојата вредност како човечко суштество не е почитувана и твоето едноставно право за безбеден живот не е гарантирано.
Навистина е застрашувачки кога одеднаш ќе исчезнеш и никој не покажува сериозност за твое пронаоѓање.
И навистина е тажно кога твојата земја ќе дигне раце од тебе во полза на интернационалните односи.

Ексзомби е исфрустриран од Владата што не прави доволно притисок за да обезбеди ослободување на Хусеин. Тој вели:

По малку сме разочарани од степенот на игнорирање што Владата и Парламентот го покажуваат кон овој случај и нивното занемарување на страдањето на семејството на Хусеин.
Помина еден месец до сега и никој не може да каже дали тој е ослободен, каде и кога, во каква состојба е тој, сочувствуваме со неговото семејство и нека тој се врати здрав и жив.

Зерзала праќа апел до Иранските власти да го ослободат Хусеин, напишан од Ентер ку 8, кој дава надеж дека луѓето ќе пратат имејл до Иранските власти. Писмото апелира за ослободување на Хусеин и негово брзо враќање кај неговото семејство.

За мене, блогот е „лабораторија“.
На почеток, мислев дека блогот се начин за маркетинг. Причината поради која започнав блог е маркетинг. Најискрено, бев малку конзервативен во поглед на вебот. Во тоа време, ми се допаѓаа индивидуални лични страници и всушност бев загрижен за брзото ширење на индивидуалните медиуми – бев загрижен за децентрализацијата на информациите. Бев загрижен дека ќе се користи на погрешен начин. Но сега, не се грижам повеќе. Постојано креираме добри сервиси низ постојано експериментирање и предизвици. И ќе продолжиме да го правиме ова. Затоа, јас сакав да експериментирам на мој сопствен блог и сакав да бидам оној кој ќе направи нешто добро на веб. Мојот блог ќе биде лабораторија за нешто што можам да направам подоцна. Дали блоговите може да ги апсорбираат сервисите за социјални мрежи? Дали блоговите може да создадат корени како медиум? Дали блоговите можат да бидат солиден бизнис модел?
За другите како и за мене, овој блог е лабораторија и има многу луѓе кои помагаат во моето истражување. Сите блогери се истражувачи.

За мене, блог е „облека со перфектна големина“.
Така беше уште од почетокот. Тоа е како алатка која си има сите работи кои ми се потребни. Тоа е сон кој го сонував некое време и е најдобрата алатка. Кога дознав дека Навер креираше сервис, веднаш започнав мој блог. Понекогаш, тоа е дневник во кој можам да го отворам моето срце. Понекогаш, тоа е писмо во кое можам да ја покажам мојата благодарност и моите поздрави до другите. Тоа е клуб низ кој можам да ја претставам музиката која ми се допаѓа.
Еден факт кој нема да се промени е тоа што кога го користам мојот блог, се чувствувам толку пријатно како кога носам перфектно прикладена облека. […]

За мене, блог е „животен партнер“.
[…] Изгледа како интернетот да е за младата генерација, тинејџерите и оние во дваесеттите години од животот. Меѓутоа, најактивните блогери вообичаено се во нивните триесетти или четириесетти. Тинејџерите се зафатени со студиите, а оние во дваесеттите се зафатени со состанување. Зошто тогаш оние во триесеттите и четириесеттите години од животот се толку луди по блогот? Ќе зборувам на база на моето мислење. Ние ги имаме преживеано хаотичните 70тите и 80тите, после тешките финансиски времиња во 60тите. Пред да препознаеме што е важно во нашите животи, бевме втурнати во општеството и веќе бевме до доцните триесетти или раните четириесетти години. И гледаме назад кон нашите животи. Гледањето во минатото и желбата самите да ги создадеме нашите животи, ги прави блоговите најдобра алатка за тоа. Може да креираме сопствено место и лесно да се поврземе со други. Можам да го споделам моето мислење и да научам што мислат другите. Со тоа, градиме важни мрежи во нашите животи. Каде може да најдеме подобра алатка од оваа? […]

За мене, блог е „дневник“. Кога јас започнав блог, запишував некои работи од мојот секојдневен живот и информации кои ми требаа. Но сега е складиште каде се е комбинирано.

За мене, блог е „слобода“. Слобода на изразување, мислење, па дури слобода и од самиот себе.

За мене, блог е „состанок“.
Што е значењето на блогот? Кога го започнав мојот блог во 2006, беше како „работа“. Откако ќе поминеа една или две недели од последниот пост, блогот ми беше како „оптоварување“. Понекогаш, ги насмејував посетителите со моите постови. Иако јас не бев таму, блогот беше „врска“ која не поврзува. Тоа е пријател кој ги слуша моите досадни приказни. Секако, има и функција на маркетинг сајт на кој можам да се фалам дека она што го правам е многу важно. […] Претходно, она што го ставав во моите постови значеше префрлување на моите писма на празен монитор. Сега зборувам со оној кој ќе го чита овој блог. Преку блоговите, ние ги споделуваме нашите срца и запознаваме луѓе. […]

За мене, блог е „забелешки од факултет“.
Мислам на забелешките од факултет кои ги фаќав, запишувајќи што зборуваа професорите. Со надеж дека тие текстови ќе се најдат во тестовите на средина или на крај на семестарот, запишував се што можев. Поминаа само две години од дипломирање, но тие исчезнаа. Мојата меморија избледува. Не се сеќавам колку забелешки имав и која е содржината која ја запишував. Започнав мој сопствен блог кога дознав за Вики, летото во 2000. […] На мојот блог ги запишувам моите соништа и знаењето кое го добивам од реалниот живот и тој претставува бележник на 28годишен маж. Не мора да ги барам после 2 или 3 години и не мора да се обидувам да ги оживувам моите сеќавања.

За мене, блог е „надворешна меморија“.