Во Кина лиценциран Виндоус чини 1000 јени, што е околу просечен бруто приход. Од друга страна, било кој пиратски Виндоус може да се најде насекаде по само 5 јени, што е помалку од 1 долар. Друга причина е тоа што пиратскиот Виндоус е идентичен со лиценцираниот во скоро сите можности, меѓу кои и ажурирање преку интернет, има подобар изглед (на пример познатата пиратска верзија „градина од домати“) и токму затоа не е по никоја основа со помала вредност. Овие причини водат до очигледната предност на пиратската верзија врз лиценцираната. На Tencent.com една онлајн анкета покажува дека 74.28% од 440711 гласачи користат пиратски Виндоус (до 21 октомври).

Сега со WGA, плус OGA наменет за пиратски Мајкрософт Офис, вашиот компјутер ќе се однесува како да е нападнат од хакери: прво вашиот екран ќе се исклучува секои 60 минути. Второ, потсетник ќе ви се појавува постојано за да ве предупреди дека користите пиратски софтвер. Звучи многу слично на големиот брат ве гледа.

Паниката беше првата реакција на корисниците на компјутери во Кина. Во градот Шенгјанг, северна Кина, новинарите дознаа дека продажбата на лиценцираниот Виндоус се зголемила за 50% уште пред да појават WGA и OGA. Во Пекинг, еден продавач кажа дека сопствениците на бизниси кои своите зделки ги вршат онлајн побрзале да купат лиценциран Виндоус во случај тоа да влијае на нивните бизниси.

Всушност WGA не може да биде имплементиран додека Виндоус автоматски не симне од интернет специфичен пакет за таа функција. Покрај неупатените корисници, повеќето луѓе решаваат да ја исклучат можноста за ажурирање на Виндоусот преку интернет (Windows Update) со цел да го избегнат WGA. Многу гикови се обидуваат да најдат начин за да ја пробијат WGA блокадата.

Покрај паниката, кинеските корисници го насочија својот гнев кон Мајкрософт, со илјадници реакции за да го оправдаат своето незадоволство околу авторското право. Во анкета на Tencent.com, 77.48% од 459944 луѓе гласале против WGA. На форумите и блоговите не е несекојдневно да се види како нетизените го навредуваат Мајкрософт.

Блогерот Лианг Динг напиша на регионалниот портал Џингчу:

Планот на Мајкрософт со исклучувањето е без врска.

Фактот дека Кина е рај за пиратски Виндоус е тесно поврзан со Мајкрософт. На самиот почеток кога се обидување да го заземе кинескиот пазар, Мајкрософт се помири со постоењето на пиратството. Денес, бидејќи има доминација на пазарот, Мајкрософт реши да го искорени пиратството и да ја скрши скалата по која се искачи на власт. Во меѓувреме го продава Виндоус по екстремно висока цена, скоро приближно на нашиот годишен приход за една копија. Со таква ценовна стратегија, како може да ги повикува нетизените да купат лиценциран Виндоус?

Тој потоа истакнува:

Користењето на нелегален софтвер може да се интерпретира како борба против нелегитимната хегемонија бидејќи Мајкрософт се држи до својата стратегија со високи цени поради тоа што е монопол. Освен тоа, Мајкрософт не може да ги отфрли многуте крајни корисници во Кина, бидејќи тие се многу распространети.

Порадикално мислење доаѓа од одговор на написот на Лианг Динг:

Сосема се согласувам со тебе! Мајкрософт подобро да не се вовлекува во неволји! Бил Гејтс, ти правиш само во јавност добро за сиромашните во светот! Зошто ти заработуваш толку многу пари?…. доаѓа време на спорелување на знаењето и затоа подобро да придонесеш повеќе за градење на хармоничен свет! Американците од една страна го напаѓаат светот со оружје, а од друга страна го мамат светот со шпекулации, измами и интернационална размена. Во размената вие добивате два билиона производи од Кина, но враќате назад само куп хартија – чија вредност опаѓа секој ден. Срам да ви е!…

Неколку луѓе мислат дека Мајкрософт може да ја добие војната покрај целиот тој гнев. Постои ли некаков начин Мајкрософт да се извлече од ова?

Playin’ with IT објави свој онлајн квиз за да покаже што луѓето преферираат да видат од Мајкрософт.

1 прифаќање на пиратството, да им дозволи на сите они со мали примања да уживаат во технологијата
2 прифаќање на пиратството, засекогаш да притисне на кинеската софтверска индустрија
3 Виндоус засекогаш бесплатен, но да ја направи Кина специјална зона за развивање нови бизнис методи
4 Да престане да развива кинески производи. Да се откаже од Кина
5 Напад врз пиратството со цел да се врати нормалниот развој во софтверската индустрија и да се овозможи простор за конкуренција.

Резултатот е дека изборот 3 има убедлива поддршка.

Сепак, Мајкрософт тешко дека ќе го прифати овој совет. Следува тешка битка. Мајкрософт наспроти милиони нелегални корисници, интернационална корпорација наспроти земја во развој, кој ќе победи на крај?

Превод од Лин Џефри на блогот Виртуелна Кина: “ Како што објаснува текстот, продавниците на прокси играчи се создадени да вршат услуга на луѓе кои ги сакаат интернет игрите, но ја немаат вештината или доволно слободно време за да развијат зрел лик во игрите. Едноставно, тие го купуваат тоа што им треба. Луѓето кои што се најмени да ги развијат и добијат овие виртуелни ликови или предмети во игрите се наречени “Прокси играчи на мрежни игри”.

Но Нарен Мајорга од ¿Y ahora de que vamos a hablar? [es] го резимира целокупниот проект, кој никарагванската влада цврсто го крие:

Она што се знае е дека кредитите од 1000 до 5000 долари се доделуваат на урбани жени трговци по методологијата на еднаквост и со ниски, субвенционирани каматни стапки од околу 4% годишно, со грејс период помеѓу 2-6 месеци според добиената сума. Неколку организации и државни институции се вклучени во администрацијата.

Дополнително, блогот ги сигнализира и истакнува не само грешките направени од телевизиската новинарска екипа, туку и од владата и раководителите на програмата.

… Во интервју на менаџерот на Усура Церо на една од официјалните владини медиуми, таа рече дека програмата е целосен успех бидејќи до сега 70% од долговите се вратени. За програма од ваков тип мора да имаат најмалку 90% враќање на долговите или ќе бидат осудени на неуспех или ќе мора да преживуваат со владини пари или донации од странски држави.

Останатите 6 аргументи на Нарен може да ги прочитате тука [es].

Паркинг службата е услуга која вообичаено ја нудат елитни ресторани и клубови, при што возилата на муштериите ги паркира лице задолжено за тоа. Ова е спротивно на само-паркирањето при кое муштериите сами си ги паркираат возилата. Паркинг службата е наменета за обезбедување луксузна услуга и ВИП третман за клиентите. Но тоа не е повеќе така во Либан, каде што тоа стана толку раширена пракса па сега е присутно дури и во киосците за брза храна и саемите за вработување на кои одат млади невработени луѓе, кои бараат работа. Блогерите размислуваат на оваа тема; од шпекулации дека наскоро можеби ќе имаме паркинг служба во бакалниците, до гласини дека мрежата од „паркирачи“ се дел од една маскирана војска поврзана со некоја секташка партија која се подготвува за какви било конфронтации кои би можеле да избијат. Еве два осврти на оваа тема:

Џамал пишува за оваа тема „за која би можеле да се направат многу дисертации.“ Тој вели, на пример, дека „може да се проучува Фројдовото толкување на радоста од фрлањето на клучевите“ и продолжува во својот напис да ги опишува најчудните места на кои има паркинг служба:

Либан патеше од масовен одлив на мозоци откако опозицијата дојде на власт, или тоа се случува од војната во Јули? Атентатот на Харири? Откако Харири дојде на власт? Лозана? 1982? 13 април? Спогодбите од Каиро? Втората светска војна? Мојот прадедо беше во Куба кон крајот на векот па да речеме дека луѓето веќе одамна бегаат од овој планински појас. Еден произволен примерок од младите ќе ви каже дека добар дел од оние кои си одат, всушност го прават тоа поради недостигот од добра, исплатлива работа.

Форврд Форум е саем за работа кој се организираше минатиот викенд во БИЕЛ. Илјадници млади невработени лица побрзаа да се обидат да најдат работа која би ги задржала во земјата. Занимања кои веројатно не би биле доволни за отплаќање на хипотеки, но со кои барем би ги покривале трошоците за храна; скромни амбиции за дипломирани студенти.

Форврд Форум имаше паркинг служба која би им заштедила на овие дваесет годишни момчиња не повеќе од педесетина метри пешачење, но сепак стотици од барателите на работа повеќе преферираат да платат повеќе за луксузот со фрлањето на клучот.

Џозеф Ел-Кури навлегува подлабоко во опишувањето на индустријата на паркинг службите која цвета во Либан како и момчињата што паркираат, нивната мрежа па дури и нивната униформа:

Додека светската економија тоне во рецесија, една индустрија продолжува да вирее во земјата на кедарот. Скорешната контроверзија околу ноќниот живот во квартот Гемајзи во Бејрут е доказ за тоа орда млади луѓе во темни униформи и капчиња за бејзбол може да преземат цело маало со единствена цел… да ви го паркираат автомобилот.

Овој феномен можеби им се чини целосно непознат на странците кои не би се осмелиле да седнат зад воланот после неколку пијачки. Но со недостигот на јавен превоз и отсуството на конзистентно спроведување на законот возењето во алкохолизирана состојба е норма навечер. Кога ќе земете предвид дека просечниот млад Либанец е благословен со возило на нежната возраст од 17 години обезбедувањето лесен пристап и простор за паркирање станува приоритет за која било институција во конкурентната околина на ноќниот живот во Бејрут.

Влезете во Валет! За неколку долари овој млад човек (поубавиот пол сè уште не е застапен во оваа професија но со оглед на досегашните искуства станува збор само за прашање на време) ќе ви даде чувство на сигурност и почит додека уживате во поубавите работи во животот, се надеваме во соодветно друштво.

Корисникот ное0324 постави видео кое успева да го пренесе неизмерното очекување и гордост за овој масивен метод на јавен транспорт. Уште во првата минута може да ги чуете и видите возбудата на луѓето кои стојат на своите покриви покрај страната на метро патеката, се радуваат, веат знамиња и аплаудираат како што тој поминува. Видеото може да се види со следење на овој линк или вклопено во видеото што следува.

ДЈБластор ни прикажува една поинаква глетка: луѓе построени по тројца во колона чекаат да влезат во вагоните на метрото, и потоа луѓето трчаат да влезат за да видат дали ќе најдат место да седнат. Тој има 3 други видеа снимени истиот ден, со политички коментар кој се чини дека ја нагласува тековната поддршка за сегашниот претседател како и стапалата на луѓето едно до друго кои се гужваат во вагонот, и најголем дел од луѓето со широко насмеани лица.

Како што споменав погоре, се чини дека метрото ја зголеми популарноста на претседателот Леонел Фернандез, и беше преголема работа со која започна, бидејќи ова е негов втор непрекинат претседателски мандат. Следново видео беше поставено од мацацо993 и тука може да го чуете народот како се радува и скандира “Леонел, Леонел, Леонел”:

Суперкрекерс исто така направи снимка од минатонеделното посмирено влегување во метро системот, каде таа патува низ станицата, надолу и седнува, додека гледа деца и возрасни како среќно ги пукаат меурчињата од најлонот меѓу седиштата.

Протестите од работниците против инфлацијата, зголемените трошоци за живеење и правото на вработување во богатите рудници, од страна на владата се третираат со безбедносни репресии и токму поради тоа беа уапсени многу протестанти. За прв пат до сега, туниските блогери се здружија со активистите и други онлајн корисници за да им овозможат на оние без глас да зборуваат – на Твитер, како твитерите на Хоиенда; со вклучување и придонес на Фејсбук групата за поставување новости за ситуацијата (134 членови до сега); со поставување на видеа на ЈуТјуб (кој е забранет во Тунис).

Ова видео, од Слободен Тунизиец, прикажува некои од протестите на фамилиите на оние кои беа уапсени во немирите. Повеќе видеа се достапни на линкот погоре.

Исто така, многу од овие онлајн простори споделуваат еден текст креиран од Сојузот на човекови права на Тунис (текст е објавен на арапски од Самсоум и на официјалниот сајт на сојузот).

Освен тоа, постои и локален комитет кој е креиран со цел да ги застапува барањата на жителите на Гафса, наречен Comité de Soutien aux habitants du bassin minier de Gafsa (Сојуз за поддршка на луѓето од рударската зона на Гафса), кој ја креираше Фејсбук групата за поддршка.

На блогови, КОС-МАКС-ПОЛИС (Fr) напиша два поста: еден за ситуацијата и друг за одговорот и дезинформациите од страна на туниската влада.

Пишувајќи на арапски, Фатима-Арабика го нарекува инцидентот Револуција на глад. Таа изнесува некои од проблемите во контекстот, велејќи:

На 5 јануари се случија серија од протести откако беа објавени конечните листи со они кои ќе бидат вработени во фосфорната компанија во Гафса, кои траат се уште во Ал Редјеф и Ом ел Арајес. Веќе повеќе од осум недели, млад човек од Ал Редјеф протестира во шатор со штрајк со глад, со цел да добие минимални права од социјалната правда и неговото право на вработување. Во Ом ел Арајес, домовите кои ги имаат изгубено своите хранители во несреќата во компанијата, се уште живеат во шатори, во предградието на Ом ел Арајас, лоцирани во компанијата за фосфор на Гафса, каде тие протестираат за вработување на нивните синови во компанијата.

Фатима исто така објавува и фотографии од протестите.

Карпедием-селим (Fr), во меѓувреме, објавува детален пост за бруталноста на полицијата кон штрајкувачите:

Полициските сили, кои беа многубројни, не се двоумеа да користат варварски методи против граѓаните кои си ги бараа основните права за работа: се слушаа истрели од оружје, беа фрлени солзавци, низ улиците патролираа полициски кучиња, протестантите беа брутално тепани јавно и беа изведувани агресивни ноќни рации, нарушувајќи го имунитетот на [граѓанските] домови, кои натераа неколку млади луѓе да ги напуштат домовите и да ја поминат ноќта во планините кои го опкружуваат градот. Постои страв кој се влеан во целиот град поради заканите од упадите во сите соседства, комплетното блокирање на градот и запирањето на целиот сообраќај.

Брасток (Ar), пишува за овие апсења, прашувајќи кои се нивните злосторства. Тој пишува:

Тие велат дека неколку луѓе се уапсени, вклучувајќи активисти и претставници на синдикатот, како и луѓе кои немаат никаква врска со политиката. Нивниот единствен престап е тоа што тие прашаа зошто кога нивната земја е толку богата со минерали,работат во рудниците 24 часа на ден, го жртвуваат нивниот живот во нив, како и животите на овие кои се дојдени пред нив и генерациите кои ќе следат, тие се уште се гладни и невработени? Можеби е нивна грешка што овој пат тие ги искажаа своите интереси јавно?

Каролина Ботеро, адвокат и промотор на Криејтив комонс за Колумбија бараше од блогерите и сите други што имаат пристап до компјутер и интерес за она што се нарекува „права на интелектуална сопственост“ да потпишат отворено писмо што ќе се испрати до КОНПЕС - Националниот совет за општествена и економска политика, а против нацрт-законот што претходно им го испратил Одделот за национално планирање, во кој новите модели на споделување на знаењето кои овозможуваат алтернативи на традиционалните политики за „заштита и примена“ се целосно игнорирани.

Според написот на Каролина Ботеро, Диџитал калчр е игнориран во Документот за интелектуална сопственост на КОНПЕС [es] и таа објаснува како Одделот за национално планирање целосно ги превидел најновите случувања околу дистрибуцијата на дигиталните медиуми, и поединечно ги посочува случаите кои не биле земени предвид при истражувањето извршено од Одделот за национално планирање.

Со документот кој овој месец ќе се поднесе за одобрение од КОНПЕС како развоен модел ќе го усвоиме традиционалниот модел на „заштита и примена“, корисен во светот на физичките медиуми (печатени документи, ленти, цд-а, итн) но кој не е единствената опција во дигиталните средини или бизниси, и кој ги исклучува другите области.

Можете да прочитате повеќе информации околу ова писмо и предложениот закон на ајкомонс.орг каде што Каролина ги споредува новите политики со цртаниот лик „Капетан копирајт“ во Капетан копирајт повторно се појавува во Колумбија. Во делот за коментари, има дискусии околу погрешното собирање на куп на овие прашања како „интелектуална сопственост“ и некој дал предлог да се создаде стрип јунак кој ги заштитува авторските права, како пародија на Капетан копирајт.

Трите прашања кои се бара од КОНПЕС да ги земе предвид се; владините институции во образованието и културата да проговорат за нивните специјални потреби и правните режими за оваа тема, да се вклучат чинителите од граѓанското општество кои се можеби заинтересирани за ова прашање, и да се започне со подготовката на друг документ околу останатите аспекти на режимот за авторски права во случај да се одобри овој ограничен документ.

Потпишете ја петицијата [es].

Следи преводот на написот на Предатор од 29-ти јануари:

Легалните трујачи владеат во српските градови, села и плоштади. Нема поголема Мека, Ел Дорадо или рај за пушачи од Србија. Луѓето пушат насекаде. […] Секојдневно гледам луѓе кои пушат во пекарници, месарници, слаткарници, болници, канцеларии, во владините згради. Секако, на сите овие места се истакнати знаците „Забрането пушење“.

Во новогодишната вечер, видов како еден пекар пуши пет минути за време на неговата пауза во пекарницата „Тома“. Тој запали цигара и тресеше пепел околу миксерот за тесто. Знаете што направи потоа? Го фрли отпушокот на подот и продолжи да меси тесто за пица.

Секојдневно има многу други слични случаи во Белград. Нема никаква реакција. Сите молчат, секој се преправа дека не гледа како го трујат пушачите.

Еден Србин, по долгиот престој во САД, дојде во Белград по повод новогодишните празници. Го прашав какви се неговите впечатоци за Србија. Што да ви кажам? Човекот беше шокиран од тоа колку луѓе пушат по улиците на Белград, фрлајќи пикавци насекаде. Ми кажа дека никогаш не видел толку многу ѓубре, пластични кеси, хартии, картони низ улиците на српскиот главен град. […]

Никола Тошиќ ги анализираше економските и здравствените ефекти од пушењето на неговиот блог пред неколку месеци:

Српската индустрија за тутун е значаен дел од злобниот круг кој го оптоварува општеството на неколку начини.

Владата го прави првиот чекор во тој круг со поддржување на производството на тутун со цел да го подобри неговиот квалитет и неговата цена да стане поприфатлива за производителите. Побарувачката за цигари е многу висока и домашното производство не е доволно. Тоа е првиот трошок за даночните обврзници. Владата манипулира со цената на тутунот на наша сметка за да ги задоволи произведувачите на тутун.

Произведувачите како Филип Морис и Бритиш-Американ Тобако го прават вториот чекор. Тие ја уценуваат Владата со отпуштање на работници доколку ситуацијата е неповолна за нивниот бизнис.

Побарувачката на цигари е третиот чекор. Процентот на пушачи во Србија е меѓу највисоките во светот. […]

Здравствените трошоци се четвртиот чекор. Тие го сочинуваат најголемиот товар на националниот буџет. Пушачите користат буџетски ресурси почесто од останатите, бидејќи тие се поизложени на рак или кардиоваскуларни болести, за кои болничкото лекување е многу скапо. […]