Што е справување со кризи? Кои се различните фази што ги вклучува? Терминологијата може да се разликува во зависност од тоа каде се наоѓате. Во Нов Зеланд, на пример, станува збор за 4 термина, подготвеност, одговор, реконструкција и намалување. На други места, како Индија, тоа би можело да биде како на графиконот:

Без оглед на терминологијата, неспорен факт е дека во денешно време има голема потреба за ефикасно управување со катастрофите и подготовка за сè поголемата зачестеност на различни природни катастрофи ширум светот.

Во серијата на постови, ние ќе ја трагаме и испитуваме зголемената улога и влијанието на ИКТ во областа на справувањето со кризи.

Лауреатот на Нобелова награда, Р. К. Пачаури обраќајќи се на петтото свикување на Dhirubhai Ambani институтот за информатички и комуникациски технологии (DA-IICT) во јануари 2009 година, укажа на потребата на ИКТ во справувањето со природните катастрофи и за другите настани поврзани со временските околности кои можат да го загрозат човечкиот живот и имотот:

[…] Климатската наука напредна во голема мера поради тоа што моќните компјутери сега можат да работат многу сложени модели кои ги симулираат климатските услови на земјата и на океаните. Нашата процена за идните промени на климата како резултат и на природните и на човечките фактори, во голема мера зависи од силата на модели кои се користат денеска и нашата способност да се оцени влијанието на климатските промени во различни делови од светот. Како одговор на идните проекции на овие настани, владите, граѓанското општество па дури и бизнис организациите можат да преземат ефективни мерки за да се прилагодат на промените што ќе се случат.

Цитирајќи пример од 2003 година, д-р Пачаури рече:

„Сакам да дадам пример од голем топлотен бран кој зафати делови на Андра Прадеш во 2003 година, како резултат на кои речиси 4.000 луѓе ги загубија своите животи, според официјалната евиденција.“[…]

„Проучувајќи го овој голем проблем, стана јасно дека инфраструктурата на ИКТ можеше да ги спаси можеби сите животи кои беа изгубени ако беше поставена на соодветно место и употребена ефикасно. На пример, немаше рано предупредување за жртвите од топлотниот бран. Ниту пак имаше поддржувачки мерки во смисла на обезбедување на медицински совети за оние кои страдаат од стрес од топлина, како што е потребата за терапија од дехидрација и едноставна здравствена нега за оние кои беа погодени. Дури и телевизиските канали можеа да бидат искористени за да се шири свеста и да се шират информации за заштита на животите на тие што беа погодени, но не беа употребени.

Има неколку примери за крајбрежни катастрофи каде што погодените луѓе можат да бидат предупредени на навремена основа и да бидат евакуирани пред катастрофата да го зазеде своето место. Кога ураган удира на брегот од Флорида, инфраструктурата која е на располагање се користи за да се обезбеди адекватно предупредување и опомена за оние кои можат да бидат засегнати и цели градски подрачја се евакуирани. Кога циклон со помал интензитет ќе ги погоди бреговите на Бангладеш или Ориса, настанува голема штета, бидејќи не само што има недостаток на засолништа и инфраструктура за куќите на оние кои се засегнати, туку и нема соодветни системи за рано предупредување и насоки.

Денес дури и од мобилните телефони може да се користат како ефективен медиум за да обезбеди рано предупредување и со тоа да спасат животи и имоти“.

Генералниот секретар на ОН Банки Мун зборувајќи на Telecom World 2009 во Женева, исто така ја истакна улогата на ИКТ во решавањето на клучните прашања, вклучувајќи ги намалувањата на природните катастрофи.

„Преку добра климатска наука и споделување информации, ИКТ може да помогне да се намали ризикот и влијанието на природните катастрофи….. кога ќе се случи земјотрес, координиран ИКТ систем може да го следи развојот на настаните, да испрати порака за итни случаи и да им помогне на луѓето да се справат со катастрофата.“

Изјавата на генералниот секретар на ОН ја одекнува парадигмата за справување со катастрофи спомната во презентацијата на Сујит Моханти од 2005 година:

• Од помош и оправување до раководење со ризикот и ранливоста
• Воведување култура на подготвеност на сите нивоа
• Зајакнат децентрализиран капацитет за реакција во земјата
• Еманципирање на ранливите групи и обезбедување на доволен приход за живот
• Учење од катастрофите од минатото

Во последиците од големите природни катастрофи, како што беше цунамито во 2004 година во Индискиот Океан и ураганот Катарина во 2005 година, светот беше принуден да се разбуди за потребите од координирана и заедничка употреба на моќта на ИКТ системите во справувањето со природните катастрофи.

Пол Курион на humanitarian.info изјави дека:

„Во пресрет на ураганот Катарина, имаше неверојатен број на активности на веб за да се одговори на последиците од катастрофата. Испитувајќи ги карактеристиките за одговор на техничката заедница за ураганот Катерина, ни кажува многу за начинот на кој интернетот ги обликува социјалните одговори за катастрофите, развива некои интересни прашања за влијанието на ИКТ во справувањето со кризи и покажува кон она што може да се случи во иднина.“ […]

„Беше јасно дека по цунамито во Индискиот океан информатичката револуција започна процес на менување на начинот на кој ние одговараме на катастрофите. Ова беше демонстрирано со порастот на фондот за собирање на финансиски средства базиран на интернет; Christian Aid собра преку 700 000 долари онлајн за девет дена, износ кој речиси е четири пати поголем од износот кое беше собран преку донации по телефон. Ширењето на широкопојасен интернет, напредокот во сателитско комуницирање и достапноста на слики ги направија можни проектите за географски информациски и картографски системи, кои не беа возможни пред пет години. Подемот на движењето на слободен софтвер, доведе до иницијативи како што е Sahana проектот, обид да се развие пакет на веб достапни апликации за организации кои помагаат при катастрофи.“

Currion продолжува да зборува за „кој прв реагира на интернет“, за нетизените кои започнуваат акции за пополнување на празнините во информациите, што владите на соодветните земји па дури и традиционалните медиуми често се борат да ги пополнат. Како и да е, со оглед на високиот прилив на информативни постови за Катарина, беше очигледно дека многукратните потоци на податоци ќе беа многу поефикасни доколку беа средени, консолидирани и поставени од поцентрализирана платформа. Така видовме иницијативи како Katrina PeopleFinder проектот и Katrina Help Wiki кои влегоа во игра.

Во контекст на ова, не би било неправедно да се каже дека блогот South-East Asia Earthquake and Tsunami (SEA-EAT), поставен во 2004 година за време на цунамито во Индискиот океан, претставуваше тренд сетер од овој вид - првиот проект од таков вид кој ја демонстрираше моќта за ангажирање на обичните луѓе ефективно да наоѓаат информации со цел да го премостат јазолот помеѓу оние кои им треба помош и оние кој ја нудат помошта. Според Дина Мехта, еден од клучните луѓе позади SEA-EAT блогот.

„Мислам дека она што успеавме да го направиме, можеби беше демонстрација на најголемиот човечки координиран напор на интернет за време на катастрофи, дека е возможно и без формална организациона структура. Исто така има нешто и во способноста на овие напори да се вклучат обичните граѓани од сите сфери во животот – луѓе кои не се нужно посветени или пак не работат во таа област – повеќето од нас имаат различни професии и редовни работи - едноставно постоењето човечка потреба да се помогне.

Додека блогот SEA-EAT се фокусираше на „продолжување на протокот на информации“ системот за справување со кризи на Sahana FOSS во Шри Ланка функционираше како структуриран, холистички систем кој помогна во справувањето со катастрофите со голем размер во 2004 година. Проектот беше развиен од Националниот Центар за Операции на владата на Шри Ланка (CNO) која го вклучува и Центарот за Хуманитарни Агенции (CHA). Генерализирана подоцна за глобална употреба, Sahana сега прерасна во глобално препознатлив проект со употреба во многу други катастрофи, како што е Јужно Азискиот земјотрес во Пакистан (2005 година), катастрофите на Филипините на Јужен Лејте (2006 година), земјотресот во Џакарта во Индонезија (2006 година), земјотресот во Перу (2007 година), циклонот Муанмар (2008 година) итн.

Во 2005 година, Мајкл Гурстеин на институтот за технологија од Њу Џерси го напишал неговото размислување за иницијативите базирани на интернет и она што тој го гледа како празнини во овие ситуации:

„Истражувајќи го интернетот за информации и стории бев погоден од неколку работи вклучувајќи ја улогата (и недостатокот на улогата) на интернетот во овие настани. Интернетот се покажа дека игра значајна улога во одговарањето за потребите на оние кои се на далечина – трагачите по информации, стории, начини за придонес и така натаму; семејствата и пријателите на погодените од катастрофата со обиди за создавање на листи за најдените и изгубените; и се очекува дека зад сцената многу од координацијата и планирањето на организациите за помош е направено на начин кој ги поместува границите на компјутерски посредуваната комуникација и управувањето на далечина.

Но претпоставувам дека сум малку изненаден што интернетот не беше во можност (сè уште?) да ги спои информациите поделени помеѓу оние кои имале некаква идеа за тоа што можеби ќе се случува (научниците и тие што се веднаш на удар) и оние кои можеби биле во можност да ја употребат таа информација во места каде катастрофата зазема значајно време пред за да се случи.

Проблемот тука не беше поради „дигиталниот јаз“ кој постои, не беше поради недостаток на „пристап“ до информации, иако очигледно тоа исто така беше целокупен проблем; баш напротив, мене ми се чинеше дека е уште еден пример како што јас наведов на друго место, празнина помеѓу „пристапот“ и „ефикасната употреба“… Од она што можев да го дознам, многу ако не и најголемиот дел од заедниците имаа интернет „пристап“ во една или друга форма. Она што (тука јас би ги вклучил оние со знаења кое не можат да го употребат добро како оние без знаења) недостигаше, беше социјалната инфраструктура која би можела да го сврти интернет пристапот во „ефикасно употреблив“ систем за рано предупредување.

Некои имаа информации - научниците кои ги откриваат земјотресите и кои можат да сфатат како тоа може да резултира со цунами и оние кои го почувствувале раното влијание на земјотресот или на цунамито – но не можеле да ги употребат. На други им беа потребни информациите - крајбрежните села околу Индискиот океан – не можеле или не биле во можност да ги „добијат“ т.е. не навремено или во употреблива форма. „Степените на поделеност“ наметнати од страна на националноста, јазикот и можеби најважното, домени на знаења и професија (и поврзаните недостатоци на социјални врски, односи базирани на интернет, комуникациски патишта и така натаму) спречуваат комуникација помеѓу двете групи и се наметнува прашањето дали тоа е така бидејќи сè уште сме во раните денови во нашиот интернетизиран свет или пак е нешто подлабоко и потрајно. (Мајкл Гурстеин , весник на информатичката заедница (2005), бр.1, прашање 2, стр. 14-17)“

Следејќи го губењето на животи во тајфунот Кетсана што ги погоди Филипините, Виетнам и Камбоџа во октомври 2009 година, Пол Конели го објави следново на неговиот блог „Главата доле, очите отворени“:

Во многу сиромашни погодени предели нема пристап до телевизија или радио (или пак интернет) за да помогнат при испраќањето на предупредувачки пораки. Агенциите за помош мораат да работат со заедниците за да дознаат кои методи за комуникација им одговараат на нив во случај на вонредна состојба и да стартуваат симулирани вежби за да го остварат тоа во практика. Најчесто СМС пораките или луѓето испратени на улиците со мегафони за да пренесуваат информации, како што беше случајот во овие итни случаи, се покажуваат најуспешни.

[…] Раното предупредување, раната реакција во земјите во кои постои висок ризик за катастрофи треба да се гледа како начин на размислување, не како механизам или технологија, најдобро работи кога времето е предвидено, предвидувајќи ги катастрофите во ден, час, месец, година па дури и декада. Исто така мора да е цврсто поврзано со рани акции од донесувачите на одлуки и мораат да ја покриваат „последната милја“ - поврзување со механизмите за рано предупредување не само со заедниците кои се во најголем „ризик“, туку и со најранливите луѓе во тие заедници.

Зајакнувањето на капацитетот на заедницата за да се спречи или за да се справи со катастрофите и кризите претставува конкретен начин да се спасат или подобро да се заштитат животите и да се спречат ваквите шокови од осакатување на развојот во рамките на најсиромашните земји. Раното предупредување и раното преземање на акции е исто така поекономично од традиционалното справување со катастрофи и спасува повеќе животи на секоја потрошена фунта; јавните пари овозможуваат 4 пати поголемо „влијание“ него хуманитарното, ако се потрошат на подготовка и намалување на ризикот, отколку на хуманитарни елементи.“

Во Индија, цунамито од 2004 година беше повик до владата, невладините организации и граѓанското општество да предизвикаат промена на парадигмата и да сфатат дека подготвеноста беше клучот за минимизирање на одарот од природните катастрофи.
За да се овозможат подобри планирања и подготовки, Индиската мрежа за ресурси при катастрофи [idrn.gov.in] беше формирана како национална иницијатива на India-UNDP програмата за управување со дигиталните права, во соработка со Националниот Центар за информатика, владата на Индија. Задача на оваа мрежа беше да создаде онлајн база на податоци за опремата и квалификуваните човечки ресурси низ целата земја достапни за одговор во итни случаи. Улогата на оваа амбициозна, но сеопфатна база на податоци ќе биде да се помогне да се минимизира времето за одговор во итни случаи, преку ефективно одлучување за мобилизирање на материјални и човечки ресурси. Проектот беше да се обезбеди систематско собирање на податоци и споредба со владините одделенија, единци од јавниот сектор, од корпоративниот сектор и слично на административно ниво. Други започнати иницијативи се:

• Базата со подароци за опрема при катастрофи (имплементирана во Ориса) која ќе им овозможи анализа за ранливост преку долга студија на гео-референцирани пописни податоци на локално ниво од претходните катастрофи (мали, средни и големи).
• Планови за непредвидени ситуации на заедниците базирани на ГИС технологии, што ќе овозможат визуелна презентација на критични локации, кои може да се употреби за координација и имплементација при обиди за спасување.
• Развој на комуникациска инфраструктура за да се обезбеди 100% покриеност на подрачја склони на катастрофи преку сателитски и ISDN врски.
• ИКТ системи базирани на заедниците и
• Систем за надгледување на катастрофа/инцидент што ќе овозможи брзо, лесно фаќање на податоците и нивно распространување.

Еве еден пример за имплементација на оваа стратегија/филозофија на подготвеност од страна на NBO во Тамил Наду по цунамито во индискиот океан во 2004 година:

Во следниот пост од серијава, ние ќе истражуваме системи за предупредување од опасности и различни алатки и апликации базирани на ИКТ, кои биле употребувани, се употребуваат или пак можат да се употребуваат како системи за рано предупредување за да се помогне при намалувањето и ублажувањето на штетите во екот на природни катастрофи низ светот.

Никогаш како до сега, не се случило толку многу луѓе да добијат закани или да бидат уапсени за зборови кои тие ги пишуваат на интернет.

Како што активистите и граѓаните зголемено го користат интернетот за да го искажат своето мислење и да се поврзат со други, многу влади го зголемија надзорот, филтрирањето, легалните акции и малтретирањето. Најголемите последици беа политички мотивираните апсења на блогери и онлајн писатели за нивните онлајн и офлајн активности, кои во некои случаи водеа и до смрт. Сега, онлајн новинарите и блогерите опфаќаат 45% од сите медиумски работници, кои се во затвор на светско ниво.

Global Voices Advocacy лансира нова страница наречена Threatened Voices (потиснати гласови) за да помогне во следењето на агресијата врз слободата на говор. Сајтот ќе содржи светска мапа и интерактивна временска рамка, која ќе помага да се визуелизира приказната на заканите и апсењата на блогерите од целиот свет и ќе претставува централно место за информации од најпосветените организации и активисти, меѓу кои Committee to Protect Bloggers (Комитет за заштита на блогери), The Arabic Network for Human Rights Information (Арапска мрежа за информации за човекови права), Reporters without Borders (Известувачи без граници), Human Rights Watch (Посматрач на човековите права), CyberLaw Blog (Блог за кибер-закон), Amnesty International, Committee to Protect Journalists (Комитет за заштита на новинари), Global Voices Advocacy.

Кој блогер, каде?

Наоѓањето на точни информации за апсења и закани на блогери и онлајн писатели е многу тешко поради неколку причини.

Прво, тајноста околу онлајн цензурата и репресијата прави многу тешко да се дојде до вистината. Не поминува ни една недела без приказни за апсења на уште некој онлајн новинар или активист во земји како Египет или Иран, но деталите и причините често остануваат мистерија.

Второ, сè уште постојат неколку забуни околу дефиницијата за „блогер“. Професионалните новинари забрзано мигрираат кој онлајн медиумите и блоговите со цел да добијат повеќе слобода, со што се изместуваат старите дефиниции. Многу таканаречени кибер-дисиденти од Кина, Тунис, Виетнам или Иран немаат персонални блогови. Понекогаш, блогерите се апсат поради нивните офлајн активности, а не за она што го објавуваат онлајн.

Ваквите забуни им задаваат проблеми на застапувачите за слобода на говор на интернет за да можат да направат добра стратегија и партнерства за да ги одбранат блогерите и онлајн активистите, но никогаш како досега не било важно да се обидат во тоа.

Да работиме заедно

На Global Voices имаме заедница од автори, уредници и преведувачи, кои ни помагаат да бидеме информирани за нападите врз слободата на говор и човековите права. Со Threatened Voices сакаме да го отвориме процесот на известување за секоја личност која има информација.

Ги повикуваме сите оние чии пријатели, роднини, колеги или сонародници се под закана, да помогнат во креирање и ажурирање на профилите на они кои се исчезнати или се уапсени, за ние да можеме да побараме дополнителни извори, да ја потврдиме информацијата и да посочиме кон онлајн кампањите посветени за нивно ослободување.

Во процесот, се надеваме дека ќе научиме за тоа кога, каде и до кој степен блогерите се малтретирани во различни земји, за да можеме да ја споделиме информацијата со новинари, истражувачи и активисти, со цел да работиме кон создавање на интернет каде секој може да го искористи своето право да зборува слободно и каде блогерите во затвор не се заборавени.

Помогнете ни да ја прошириме информацијата. Ажурирајте го вашиот профил на Twitter, Facebook или напишете на вашиот блог за Threatened Voices!

Ветувањата од придобивките на ИКТ за човековиот развој се одлични. Некои велат дека мобилните телефони ги олеснуваат и прошируваат пазарите каде што претходно не постоеше можност. Мобилните навлегоа во домените на банкарството (мобилни банкомати во некои земји), медицината (овозможувајќи им жители од рурални средини да ја добијат потребната информација од специјалисти) и јавните сервиси.

Интернет конекцијата им овозможува на учениците од руралните средини да го прошират знаењето преку истражување. Академиците можат да ги задржат врските со колегите од светот. Социјалните медиуми им овозможуваат на луѓето полесно да се организираат и да им го олеснат начинот на испраќање на парични пратки на имигрантите.

Улогата која ИКТ ја игра во човековиот развој се дебатираше и дискутираше на 23-24 септември на форумот на Универзитетот Харвард, ИКТ, човеков развој, растење и намалување на сиромаштијата.

Што со отпорот за користење на компјутерите и стравот од технолошките уреди? Дали ветувањата на ИКТ ќе водат до намалување на сиромаштијата, како технофобијата ќе влијае на оваа мисија? Технофобијата со сигурност останува глобален проблем. Меѓутоа, со влијанието на ИКТ во развојот, дали стравот од технологија и погрешните сфаќања за нејзиното користење непропорционално влијаат врз светот во развој? Ако е така, што прават луѓето во врска со таа ситуација?

Следуваат неколку примери за борба против и разбирање на технофобијата во Африка. (Доколку имате други примери би сакале да ги слушнеме. Би сакале да напишеме примери за оваа ситуација и од други делови на светот, па затоа пратете ни ги и тие идеи.)

Технофобијата во Африка, како и на многу други места, зазема многу форми. Отпорот против технологијата од наставниците е наведена (.pdf) како проблем во компјутерската експанзија во училниците во Кенија. И персоналот во болниците и пациентите во Уганда ја наведуваат „културната прилагодливост“ како пречка во имплементирање на ИКТ во здравствените центри. Девојките од целиот свет ги гледаат интернет кафињата – во многу места единствените места со пристап до интернет – како територии на момчињата.

Џејмс Кариуки, како специјалист за е-учење од Кејптаун, Јужна Африка известува за приказна на добро образуван пријател кој имал потешкотии во прифаќање на новите технологии. Ова е од неговиот блог Elearning in Africa (Е-учење во Африка):

Се сретнав со еден пријател денес и тој се жалеше за брзината со која технологијата се развива. Можев да ја видам агонијата на неговото лице кога ми кажа дека треба да направи презентација во сала и единственото нешто во таа сала за визуелна помош е компјутер и проектор. Старомодните графоскопи се заменети од овие нови технологии. Маката за преработка на неговата презентација и скенирањето на неговите слики за да може да се користат на компјутер беше голема. Го прашав дали размислува да присуствува на некои образовни курсеви:

Повеќето од нас имаат фобија од технологијата и поголем дел од жаргонот користен во обуките не остава позбунети од пред да почнеме. Знам неколку професори од мојот одел кои го имаат истото чувство за технологијата и не може да присуствуваат на обуки.

Го прашав, дали ова се причините поради кои некои предавачи не користат технологија во предавалните? Тој рече:

Да, но дополнително на тоа тука се културните карактеристики. Тие требале да вклучат антрополог да ја изучува културата на потенцијалните корисници на технологијата, за тие да можат да ги советуваат за што треба прво да се смени [во однос на културата] за технологијата да биде успешно користена.

Тука гледам проблем со тоа што технологијата е достапна, но заедницата која треба да има придобивки од неа не е. Не сум сигурен за најдобриот пристап за справување со технофобијата, особено во ситуации каде индивидуалците [со фобијата] ги имаат сите ресурси и поддршка и обука, но тие сепак не може да ги користат достапните технологии. Доколку имате решение, слободно кажете.

Како коментар, Неил Ј вели сите ние треба да ја прошириме нашата дефиниција за технофобија – бидејќи секој од нас ја има по малку.

Претпоставувам, како што кажа, дека обуките се најдобриот начин за справување со ова. Моментално работам на обврска од универзитетот за технофобијата. Мислам дека сите имаме елементи на технофобија:

- гневот кој го покажуваме кога компјутерот ќе ни се сруши

- стравот дека компјутерите ќе не заменат на нашите работни места

- стравот дека сме набљудувани!

Дигиталниот јаз не е само рурално наспроти урбано и богати земји наспроти сиромашни. Родовите прашања остануваат важен фактор, вели Оре Сомолу, пишувајќи во The Networking Success Project од Нигерија.

Жените се справуваат со голем број на лимитации за да може слободно да ја користат технологијата, продолжува Оре, меѓу кои ниски примања, ограничено време за користење на технологијата, ниско ниво на писменост. Едно решение е да се започне со обуки за технологија на девојки уште од рана возраст.

Младите жени мора да се вклучат повеќе во науката и технологијата уште од рана возраст. Ова може да биде и формално (основно или средно школо, компјутерски училишта, програма после часови). Тимот за родови прашања од KnowledgeHouseAfrica организира работилници за обука на млади жени за добивање на вештини за користење на слободен софтвер. Фондацијата Фантсум нуди школарини за квалификувани и заинтересирани жени за ИКТ обуки.

Мајките исто така влијаат на своите ќерки и ако тие искажат чувства на технофобија, некои девојки можат несвесно да прифатат слични чувства. Многу е важно да има охрабрување од домот, преку запознавање од млада возраст до понатамошно надградување со покомплексни форми на технологија.

Лорен Слифорд-Холмс, студент на Универзитетот Родес во Јужна Африка, во едно време почувствувала дека ИКТ не ги исполнува своите ветувања бидејќи неколку проекти дале многу лоши резултати. Таа наведува неколку примери за добри практики за користење на ИКТ за да се зголеми развојот. Од нејзиниот блог, The Soap Box:

Она што најмногу ме зачуди со оваа приказна беа две работи: Прво дека вметнувањето на технологија во заедница е бескорисно доколку тие не се учат да ја употребуваат и користат за продуктивни цели. Второ, овој случај ја истакнува потребата од фокусирање на училиштата и запознавањето на учениците со технологијата која може да им помогне во нивното учење и да ги научи вештини кои им се потребно за да се вклучат во економското/информатичко општество.

Таа известува за пример кој го промовира вистинскиот тип на присвојување на технологија, проектот за обука на Интел.

Пред неколку години средното училиште Мхебула доби донација од компјутери од Телекомот, но ниеден од наставниците не ја применуваше технологијата во нивните часови. Учителот Мерси Нлемо ова го препишува на недостигот на учителите на „специфично знаење и обука за интегрирање на технологијата на било каков начин“. Ова значи дека компјутерите собираат прашина, одвај користени за добивање на основни информации и пишување документи.

Овој пример допринесува за пошироката дебата за ИКТ и развојот: развојот мора да се случи на повеќе различни нивоа. Нема логика да се мисли дека се допринесува во развој со донирање на технологија како компјутери на оние кои немаат вештини да ја искористат технологијата ефективно.

Во овој случај, Нлемо ја помина програмата на обука на Интел, професионална програма која е дизајнирана да им помогне на наставниците во ефективно интегрирање на технологијата во часовите, со цел да им се помогне на учениците да добијат вештини од 21 век. Нлемо се чувствуваше како навистина да имаше корист од обуката и по нејзиниот успех, многу други наставници се вклучија во програмата, со цел да ја „победат нивната технофобија“.

Оваа обука ги запозна наставниците со нови приоди кон оценувањето и подобрување на лекциите со образовни цели и стандарди. Дополнително тие открија нови начини да ги вклучат користењето на интернетот, веб-дизајнот и проектите на студентите за подобро учење.

Како резултат на програмата за обука на Интел, Нлемо вели дека технологијата сега е составен дел од наставниот план на средното училиште Мхебула, а учењето базирано на проекти е норма. Програмата го револуционираше начинот на кој наставниците ги користеа компјутерите – одличен ресурс кој дотогаш беше комплетно неискористен. Нлемо вели дека програмата „го револуционираше начинот на кој предаваме“.

Значи што ни покажува една ваква приказна? Ни кажува дека треба да имаме холистички пристап кон развојот и дека развојот се случува во одреден контекст – како на пример недостаток на компјутерска писменост. Треба да го разбереме контекстот на заедниците кои имаат потреба од развој во ИКТ за развојот да не стане безвреден обид, туку значаен процес на промена.

„Можеби сум 100% слеп, но интернетот ми одзема 50% од мојот хендикеп“, Силатул Рахим Даман и рече на Синди Там од Nut Graph, независен новински сајт од Малезија.

За време на мојата непосредна посета на неговата канцеларија во Брикфилдс, Куала Лумпур, тој со леснотија разговараше на Skype со уште еден слеп пријател, кој присуствуваше  на конференција во Лос Анџелес. Кога тој отвора имејл, JAWS софтверот (софтвер за работење преку говор) инсталиран на неговиот Lenovo лаптоп, ја вчитува содржината во роботски глас, на кој тој изгледа многу навикнат. Кога му беше кажано дека Nut Graph работи на инкорпорирање на карактеристики на нивниот веб сајт за полесен пристап од страна на лицата со хендикеп, тој го посети веб сајтот за да дознае  колку е достапен на неговиот читач од екран и навигација на тастатурата и овозможи корисен фидбек. Рахим се потпира на интернетот за имејл, за да разговара со пријатели и контакти на Yahoo месинџер и Skype, што е многу поевтино од  телефонот, и за да дознае што се случува во остатокот од нацијата и светот. Тој истото така планира да направи и веб сајт за промоција на центарот за масажи на тело и релаксација на нозе, кој е воден од слепи лица, во Пенанг.

Светската организација за здравје проценува дека 600 милиони луѓе живеат со инвалидитет – од што произлегува дека секој десетти човек на планетата живее со некој хендикеп. Светската банка тврди дека три од четири лица со инвалидитет живеат во земјите во развој. Во секој дел од светот, сиромаштијата и хендикепот се често поврзани. На пример, повеќе од 18 проценти од возрасните луѓе со хендикеп во САД живеат под линијата на сиромаштија. Во Канада, стапката на невработеност кај лицата  кои живеат со некој хендикеп неодамна порасна до речиси 15%.

Затоа што технологијата и средствата за комуникација помогнаа да се намали физичката бариера, ИКТ обезбедува модел кој овозможува хендикепираните лица социјално и економски подобро да се интегрираат во нивните заедници, тврди Депак Батиа од Светската банка. Друго ветување на ИКТ е тоа што тие обезбедуваат пристап до знаењето, способноста да организира и поврзува. Можеби најважно, секторот за едукација полека се трансформира од технологијата, што овозможува поголем пристап до најразлични материјали за учење.

Човечкиот развој и употребата на ИКТ беа дискутирани во општи црти на неодамнешната конференција на Универзитетот  Харвард . На претстојната конференција ITU Telecom World 2009 која ќе се  одржи во Женева, Швајцарија, УНЕСКО ќе демонстрираат напредни ИКТ апликации за хендикепирани лица.

Јам Тв е автомобилски инженер од Малезија кој го изгуби својот вид мината година. На неговиот блог, My Blind sight, тој пишува за важноста на техничкиот напредок за помош на хендикепираните.

Малезија о Малезија… Брзиот технолошки напредок денеска, го смени и влијаеше на животот на многу луѓе меѓу кои и на хендикепираните. За слепите и за лицата со оштетен вид, медицинските научници и истражувачи, особено од запад, се возбудени околу големите можности што можат да бидат истражувани за да им се помогне на слепите лица да повратат некое ниво на видот. Важно да се создаде свест за спречување на губење на видот меѓу луѓето, но исто така подеднакво е важно да биде вршена повеќе истражувачка работа во помагање на оние кај кои веќе е предизвикано губењето на видот, поради разни медицински болести и причини. Добро е да се има модерна помош, и физички и ИКТ алатки, кои несомнено ќе ја зголемат независноста на оние кои се засегнати за нивниот секојдневен живот.

Уште неколку примери за соодветна технологија кои доаѓаат од блогот Јавни соништа на слеп ИКТ корисник.

Понекогаш соновите стануваат реалност, но тие прво мораат да бидат сонувани. Се надевам дека ќе  можам да најдам други активни сонувачи во ЕвропаЈас сонувам за целосно достапна и употреблива Википедија за сите. Јас работам на проект за пристапност на германската Википедија или поточно, на страницата за помош наменета за слепи корисници. Википедија е важен дел од информатичкото општество и треба да е подржувана:
http://www.epractice.eu/blog/154
Јас сонувам за независна и мулти-јазична Википедија за слепи со оптимизиран кориснички интерфејс за слепи читатели  и соработници:
http://blind.wikia.com/wiki/Blind_Wiki:About
Јас сонувам за достапен и прифатлив ИКТ мобилен уред за потребите на слепите лица. Во последните 8 месеци, имам напишано стотици директни мејлови и имам напишано многу блог коментари за да ги информирам донесувачите на одлуки во врска со оваа тема, но тоа е тешка, а понекогаш и демотивирачка работа:
http://blind.wikia.com/wiki/Open_Letter_Initiative

Листата продолжува.

Од САД, Wheel Chair Kamikaze ја објаснува важноста на алатките за препознавање на гласот кои му помагаат да пишува на компјутер и на блоговите.

Мултиплекс склерозата е крадец. Тој не прави разлика во својата кражба, ограбувајќи ги неговите жртви целосно и елементарно. Оваа болест од мене ги украде елементите кои некогаш беа темелите на мојот живот (мојата кариера, мојот социјален живот, очекувањата дека еден ден ќе научам да жонглирам) и работи кои во споредба со нешто изгледаат мали, како што е способноста да пишувам на компјутер. Откако во мојата десна рака нема сила и умешност за ништо, можам да пишувам само со едната рака. Никогаш не ни бев
толку добар во пишување на компјутер……

Кога мултиплекс склерозата ми ја одзеде силата во десната рака, направи пишувањето на компјутер, кое и онака ми беше тешко пишувајќи со два прста, да постане во кошмар бидејќи морав да пишувам само со еден. Мојата способност да комуницирам преку QWERTY беше практично елиминиран, што претставуваше голем хендикеп во ова време на интернет огласни табли, имејл и инстант пораки. Некој остроумен читател може да праша, како сум успеал да го напишам ова дрдорење на блогот?

Одговорот е во парче неверојатна технологија софтвер за препознавање на глас наречен „Dragon Naturallyspeaking“. Ова чудо ми дозволува едноставно да си ги искажувам мислите и истото да го видам магично транскрибирано на мојот екран. Тоа е како нешто излезено од филмовите со Хари Потер, но без лудите протестанти кои тврдат дека тоа го промовира Сатаната.

Без софтверот, јас ќе останев нем во светот на интернетот и наместо тоа ќе бев оставен да водам патетични говори со Мелвин, џиновско шамиче кое е мојот замислен пријател. Програмот целосно ме ослободи од пишувањето на тастатура, па дури и утре да бидам 100% здрав и понатаму ќе продолжам да ја користам.

Заедниците за глуви лица во земјите во развој се соочуваат со слични проблеми, пишува Лурд Питерсемоли. Еден од нив е немањето на програми, специјално дизајнирани за локалните јазици за глуви (знаковни јазици).

Во Венецуела на пример, иако во Уставот се наведува правото за јазичните малцинства (и заедницата на глувите на глобално ниво спаѓа во нив)  да добијат образование на нивниот мајчин јазик, во практика тоа скоро и не се оствари затоа што, од една страна, не постојат професионалци кои соодветно можат да се справат со два јазика одеднаш: шпански и венецуелски јазик за глуви, а од друга страна, не постојат наставни планови кои се прилагодени на потребите на глувите.

Како и да е Питерсемоли опишува како шест глуви учесници, учествуваат на  основната обука на ИТ од страна на Cisco Networking академијата во Мерида, Венецуела. Пројде толку добро, што Питерсемоли вели дека идејата треба да се пренесе и во странство.

Овој курс беше пресвртница во нашиот град, кој не само што им обезбеди основни алатки за нивниот индивидуален развој, туку создаде и механизам преку кој ќе се пренесува стекнатото знаење на други глуви луѓе во заедницата. За време на овој извештај, глуви студенти кои добија сертификат се многу посветени на проектот за пренесување на знаењето на другите глуви во заедницата и обуката за стекнување на потребните средства за пренесување на  основите на ИТ во заедницата е веќе закажана. Во овој последен чекор, потенцијалните идни проблеми со интерпретери ќе бидат надминати. Исто така, истражувачите од проектот за оштетување и комуницирање имаат испланирано работилница за употреба на гласовно синтезиски софтвер, која би се случила наредната недела. Накусо, ова искуство претставува пример за што служи човечкото вмрежување. Подобро од среќен крај, е одличен почеток.

Морен Де Ла Круз, кој блогира на Law and ICT известува за тоа колку се почесто луѓето кои живеат со хендикеп се запознаваат со технологија, овозможувајќи им полесно да го премостат дигиталниот јаз.

Моите пријатели Џеј и Рене се типични гикови, со една интересна разлика: тие сурфаат на интернет, ги користат компјутерите и имаат пристап до сите опции преку посебен текст во говор софтвер. Со нивните виртуелни вештини за пишување преку допир понекогаш и со исклучен монитор (тие немаат потреба од него) тие станаа одлични програмери и имаат експериментирано со веб дизајнирање и со адаптација на компатибилен софтвер со отворен код за употреба во програми кои го претвораат текстот во говор. Џеј е првиот тотално слеп дипломиран компјутерски научник на Филипините и работи од дома како создавач на веб содржини, а Рене сега подучува студенти со оштетен вид, како член од персоналот на ATRIEV (Адаптивна технологија за рехабилитација, интеграција и вработување на лица со оштетен вид). И двајцата имаат присуствувано и одржувано обуки и специјализирани курсеви за адаптивни технологии локално и во странство.

….Училиштата и компаниите често мислат дека мораат да купат скапа опрема или да направат опширни технички и логистички прилагодувања за лицата со хендикеп. Како што истакна слепиот архитект Џејми Силва, зградите и установите за јавен транспорт не ги ни исполнуваат основните правни услови, како што се да се обезбедат рампи за инвалидски колички или добивање на намалена цела за луѓето со хендикеп. Како и да е, технологијата постојано отвора нови врати за луѓе како моите кул и талентирани пријатели со оштетен вид. Јас несомнено се надевам дека дигиталната јаз може уште да се премостува, не само за економските послабите, туку дека ИКТ исто така може  да помогне да се срушат бариерите, предизвикани од физичките ограничувања.

Од ICTDev Dot Org блогот доаѓа приказна за Дипендра Маноча, софтверски програмер, кој создаде слободен софтвер за екранско читање за хинди и други јазици од југоисточна Азија.

Врз основа на помислата дека компјутерската технологија не е создадена само за богатите, Дипендра го промени начинот за читање и пишување за лицата што не можат да читаат на стандарден начин. Пристапната мултимедија е идеална за лицата со хендикеп како и за пошироката јавност за да се разменат информации и знаења насекаде низ светот. Технологијата сега се воведува и во Шри Ланка, Бангладеш, Пакистан и Непал, како и во Индија, која дава возбудлив предизвик за работа со 22 јазика, како и во големи географски и културни разлики. Дипендра е целосно посветен да продолжи да користи технологија како катализатор за да го поддржи глобалното споделување на човекови знаења во информатичкото општество и поради неговото фокусирање на поевтините технологии и технологиите со отворен код, неговата работа лесно може да се преработи.

За сите анегдоти и блог постови за улогата што ја игра ИКТ во обезбедување на повеќе пристап до технологијата за лицата со хендикеп, не успеав да најдам детални статистички податоци за пенетрација на ИКТ во ова глобална заедница. Учесниците на конференцијата во Харвард дебатираа за главната цел на приватните претпријатија, владите и меѓународните организации за поттикнувањето на развојот на ИКТ да оди по нагорна линија. Сепак ние сè уште не знаеме кој го развива ИКТ во ова поле или нивната ефикасност во зголемувањето на економскиот и човековиот развој за луѓето со хендикеп. Ако вие знаете. Ние би сакале да чуеме од вас.

Првиот блог во Грузија се појави пред 4-5 години. На почеток како новост, а сега блоговите се едни од главните форми од новите медиуми, исто како што се весниците и списанијата за традиционални медиуми. Во модерниот свет ширењето на вестите преку традиционалните медиуми е побавно отколку преку интернет.

Проценката на состојбата со интернетот во Грузија е малку комплицирана, па сепак, во блиска иднина, еден нов сервис - грузиски каталог на блогови ќе биде објавен. Каталогот ќе ги опфати сите блогови и услуги, категоризирани по тема за да се олесни достапноста на информациите. Така поедноставно ќе се најдат и авторите и блоговите на интернет.

Претставувањето на новиот каталог е предвидено да се одржи во октомври 2009, во рамките на грузискиот форум за нови медиуми кој ќе се одржи наредната недела. На форумот ќе се дискутира за новите медиуми воопшто, блоговите, новинарството итн. Покрај објавувањето на каталогот на блогови, куса листа на грузиските блогови ќе биде достапна и на http://blogroll.design.ge.

Дотогаш, следи анализа на ситуацијата; значи сликата во Грузија е: има околу 1,500 блогови на грузиски јазик, од кои една третина се активни и објавуваат по една статија дневно. Исто така има и блогови од странци, посетители на нашата земја, но нивниот број не е голем и затоа во оваа фаза нема да бидат објавени за да се разгледаат.

Од наша гледна точка, најактивни грузиски блогови, кои имаат околу 200-300 посетители дневно се:

http://dodka.ge/

http://sweet.ge/

http://tomushka.blogspot.com/

http://linguistuss.wordpress.com/

http://tiny.ge/

Како што може да се види, темите кои се покриени, се различни, со многу блогери кои пишуваат за нивниот личен живот. Сепак, многу од нив, исто така пишуваат и за политички настани, економија, театар, музика, фотографија или дизајн.За жал,тематските блогови за специфични теми се ретки.

Како и да е, има блогови за готвење, вино, воени теми итн. На пример, ბლოგი ღვინისა და გემოვნების შესახებ ги покрива виното и рецептите за готвење, додека Military Thoughts е блог за воена теорија и исто така е интересен. Нема многу блогови од ваков вид, но можат да се спомнат и блоговите на Гоги Гвакарија, Нико Нергаѕе и други новинари од радиото Слобода.

Исто така има и блогови како თავისუფალი სიტყვის ბლოგი, чијшто автор е грузиски новинар - аматер. Во иднина, нашата рубрика има за цел да се разгледуваат популарните блогови за да се подигне јавната свест и јавниот интерес за авторите и блогот воопшто.

Првичната, целосна верзија на овој напис за блогосферата во Грузија најпрво беше објавен на грузиски, руски и англиски во Media.ge.

„Треба да му се јавиме на Нимаи да ја погледне електричната инсталација во кујната. Те молам оди и викни го.“ Во 90тите тоа би било мојата мајка кој му вика на татко ми да го викне електричарот од неговата куќа, за да дојде и да ја провери електричната инсталација. Не постоеше друг начин да се контактира Нимаи.

Денес, мојот електричар Барун има мобилен телефон со две SIM картички – тој ми вели дека едниот број е за неговиот шеф и продавницата за електроника која го ангажира, а вториот е за неговите „лични клиенти“ за кои компанијата не знае. Вториот бизнис се проширува, ме информираше тој со гордост, и наскоро нема да мора да работи за продавницата за електроника. Неговата фамилија, нормално, може да го контактира на било кој број.

Мобилната технологија и ниската цена на мобилните можности им овозможија на понудувачите на сервиси, како Барун, да нудат подобри сервиси и да го зголемат нивните бизниси. Приказната е слична насекаде низ земјите во развој. Коментар на читател на постот на Броуг Турнер, Во Пакистан прифаќањето на мобилните телефони станува лудо ја прикажува оваа реалност уште во 2005:

Уште еден фактор …беше претставувањето на режимот Calling Party Pays (Страната којашто се јавува плаќа) во крајот на 2000 и почетокот на 2001. Пред претставувањето на CPP, двете страни од телефонскиот повик и оној кој го воспоставува повикот и оној кој го прима плаќаа. Откако е во сила CPP, само оној што се јавува плаќа. Затоа трговците на мало и понудувачи на услуги, како водоводџии, поправачи на телевизори и електричари (чии сервиси секогаш се многу барани), закупија мобилна врска и беа достапни преку целиот ден.

Меѓутоа, влијанието на мобилните телефони не е веќе ограничено само на конекција. Тие прераснаа во алатка која овозможува фармерите, трговците на мало и понудувачите на услуги да донесуваат одлуки базирани на информација и со тоа да се движат кон нивен економски развој.

Од рибар во Керала кој ги следи цените на пазарот и преговара за најдобрите понуди за продажба на пленот од следниот ден, до фармери во Андра Падеш кои ги користат мобилните телефони како помош во бизнисот за да добијат корисни информации за развој на бизнисот, трговците на мало насекаде стануваат свесни за потенцијалот на мобилната технологија во подобрување на нивните животи. И тие не се единствени. Како што Мартине Копман истакнува на нејзиниот блог ICT4D (ИКТ за развој) во Замбија и Гана, приказната е слична на места како Гана. На едно патување со цел да се посетат фармерски заедници кои живеат 6км од Салага, таа забележува:

Сега откако ги видоа предностите на мобилните телефони секој од нив сака да поседува еден. Тие ги користат не само за да дојдат до информации за пазарот, туку и сите нивни приноси (компир, пченка, зеленчуци итн.) се во системот. Ако трговците го посетат селото тие имаат подобра позиција во преговарањето. Тие исто така имаат контакт со трговците од Акра и Кумаси преку телефон.

Покрај важната информација за бизнисот/пазарот, влијанието на мобилните телефони може да се осети кога зголеменото користење на мобилните помага да се подобри ефективната дистрибуција и намалување во трошоците за барање на информација, како и справување на разликите во цените низ локалните пазари, како што беше видено во во ова истражување направено во Нигерија.

Во сето ова, крајниот корисник исто така има корист. Ние ја добиваме придобивката на удобноста – од олеснувањето со имање на понудувач на сервиси достапен на повик со цел да се порача свеж плен од трговецот на риби на неговиот мобилен, па до користењето на виртуелниот пазар на нашите мобилни телефони за да се купат свежи производи директно од локалните фармери – и дополнително да уживаме во конкурентни цени на стоки и производи и услуги на подолг рок.

„Нимаи“, викна мајка ми, „земи си мобилен телефон. Во спротивно нареден пат го викам Барун“.

Навистина е алармантно да се извести дека скоро сите популарни сајтови за хостирање на блогови на тибетски јазик (освен еден) се напристапни веќе три недели.

Иако е честа пракса за сајтовите што хостираат блогови на тибетски јазик да бидат симнати (најчесто заради “одржување”), повремено и заради владата (погледни “На тибетскиот блогерски фронт сите молчат“), овој месец не постои некоја значајна политичка причина која што можам јас да ја видам.

Порака за грешка при обид да се пристапи до TibetABC

Сајтовите кои денес се уште не се достапни ги вклучуваат и најпопуларните како што се, www.tibettl.com и www.tibetabc.cn кој го хостира и блогот на најпопулраниот писател и блогер на тибетски јазик Jamyang Kyi. Последниот сајт кој хостира блогови на тибетски јазик кој се уште необјасниво стои е ChodMe http://www.cmbod.cn/index.html.

Се уште цврсто стои: Chodme

Се шпекулира дека затварањето на тибетските блогови е поврзано со апсењето на тибетскиот писател Таши (псевдоним Therang). За повеќе информации за Таши, погледнете го мојот претходен пост овде на Глобал Војсис.

Интригантно е што истиот месец кога започна затварањето на тибетските сајтови за блогови, People's daily покрена тибетско издание со веб сајт овде: http://tibet.people.com.cn/

Тибетското издание на People's Daily

Во нешто што веќе беше рестриктивна околина, ситуацијата независните блогерски простори да се ограничувани и растењето на бројот на официјално контролирани сајтови на тибетски јазик е загрижувачка.

Новиот израелско-палестински интернет бизнис наречен G.ho.st (дух) ги предизвикува Microsoft и Google на натпревар во развивањето на “cloud computing” оперативен систем кој им овозможува на луѓето да пристапуваат до своите фајлови и софтвер преку интернет.

G.ho.st беше покренат на 13 јули и нуди 15GB слободен диск простор како и најразлични апликации за едитирање на документи, презентации и табели. Системот му овозможува на корисникот да управува со електронска пошта, фотографии, видеа, обележувачи и опција за пристап преку било кој компјутер или преносен уред кој има интернет пристап. Оперативниот систем моментално е достапен на 20 јазици, вклучувајќи го и еврејскиот и арапскиот. G.hos.t е отворен за подобрувања на преводите како и придонесувачи за нови јазици, правејќи го пристапен до колку што е можно повеќе луѓе.

Еве видео кое објаснува како системот бил развиен:

Слоганот на оперативниот систем “Без ѕидови” е она што предизвика многу возбуда. G.ho.st не само што ги надминува технолошките ѕидови или бариери правејќи ги податоците нешто што повеќе не е поврзно со уредот, туку исто така и ги надминува и политичките ѕидови и поделби.

Виртуелниот оперативен систем е резултат од ретката соработка помеѓу израелски и палестински развојни тимови на двете страни од неславниот поделбен ѕид на Западниот брег. G.ho.st беше оформен во 2006 од Зви Счребер, израелски бизнисмен, а главниот инженер Елиас Кхалил е Палестинец.

Нивните тимови никогаш си ги немаат видено канцелариите затоа што Палестинците често не можат да добијат дозвола за влез во Израел. А, пак Израелците немаат дозвола за патување во одредени области на Западниот брег. Најчесто комуникацијата помеѓу двата тима се одвивала преку видео конференција. Како што објаснува веб сајтот на G.ho.st

Духовите одат низ ѕидови и првиот ѕид низ кој оди G.ho.st е ѕид од 425 милји и ограда кој Израел ја гради во Западниот брег помеѓу себе и Палестинците и кој физички го дели G.ho.st тимот на два. Сепак интернетот и позитивната колаборација помеѓу човечките суштества ги минува сите физички граници.

Досега најчестите реакции за оперативниот систем се позитивни. Еве некои од коментарите кои се појавија на  Twitter:

sstrand12 :

Виртуелно исполнет систем, развиен од израелско - палестинскиот тим. Навистина корисен, нема повеќе испраќање на електронска пошта на себе: http://g.ho.st/

jebbrilliant:

Мислам дека G.ho.st има огромен потенцијал за оние кои не можат да си дозволат компјутер, но имаат пристап до еден. Проверете на G.ho.st

wllm:

Зошто не можеме да се сложуваме? Како овие луѓе: http://bit.ly/MySDY #cloudcomputing #g.ho.st #palestine #israel #cloudheads

Изгледа дека постои интерес за користење и развој на оперативниот систем во иднина:

jebbrilliant:

@Ew4n Недостасува мобилна верзија, но предвидувам дека G.ho.st ќе им биде користен на луѓето со основни слушалки и пристап до заеднички компјутер.

markherring:

Дали некој го користи  g.ho.st со своите ученици. Може да ја реши заштитата на податоците и чувањето на истите во училиштата. Нема потреба од огромни сервери?

Без разлика на тоа како се развива овој оперативен систем, или дали е успешен или не, G.ho.st е добар индикатор дека соработката низ линиите на конфликтот е можна кога луѓето  го примаат светот без ѕидови.

Интернетот се повеќе се користи од многу луѓе од Југоисточна Азија за најразлични националистички кампањи. Дури и владините лидери максимално го искористуваат кибер просторот за промовирање на заедништвото и патриотизмот во нивните земји.

Овој тренд е охрабрувачки бидејќи им дава на обичните граѓани шанса да се изразат во смисла на припадност кон нивната поширока заедница. Меѓутоа, постојат ултра-националистички онлајн иницијативи кои го спречуваат создавањето на регионална солидарност во Југоисточна Азија.

Можеби најконтроверзниот веб сајт во Индокина денес е ilovethailand.org. Овој веб сајт е креиран од тајландскиот премиер за да ја подигне меѓународната репутација на земјата. Веб сајтот исто така цели кон обединување и инспирирање на Тајландците, од кои многумина се разочарани од препирките помеѓу највисоките политички сили во земјата.

Chang Noi ја идентификува кампањата на веб сајтот како техника за масовна пропаганда:

Ниту една кампања не признава дека мора да постојат реални причини за тие поделби. Ниту една кампања не предлага никакво решение за ваквите причини. Ниту една кампања не признава дека луѓето влегле во политичкиот активизам затоа што сметаат дека тоа е нивна граѓанска должност и затоа што во срцето ги носат интересите на државата. Тие сакаат да ги сокријат вистинските проблеми под тепихот каде што тие ќе гнојат и ферментираат.

Веб сајтот предизвика контроверзии поради тоа што тврди дека делови од Камбоџа се Тајландска “изгубена територија”.

Камбоџа и Тајланд веќе неколку декади наназад се расправаат за сопствеништвото врз античкиот Preah Vihear Temple. Оваа територијална расправа доведе до неколку насилни судири помеѓу граничните патроли на двете соседни држави.

Многу блогери го изразија своето разочарување затоа што тајландската влада избрала да ја обединува земјата преку провоцирање на конфликти со другите нации во регионот. Тие веруваат дека нетизените не треба да ја поддржуваат ваквата погрешна верзија на национализмот.

Како и што се очекуваше, камбоџиската влада испрати дипломатски протест поради креирањето на овој веб сајт. Тоа исто така доведе до креирање на про-камбоџиски веб сајт ilovekhmer.org. Овој сајт цели кон откривање на лажните изјави кои наводно биле најдени на ilovethailand.org.

И двата веб сајта, ilovethailand.org и ilovekhmer.org, станаа многу популарни веб портали во Тајланд и Камбоџа. И додека позитивно е тоа што двете земји нивните гранични судири ги пренесоа во кибер арената, негативното е во тоа што оваа виртуелна војна исто така создаде расистички чувства  во двете земји.

Малезискиот премиер е друг лидер кој го видел потенцијалот на користењето на интернетот за постигнување на обединето општество. Настрана од блогирањето и Twitter неговите секојдневни активности, премиерот Najib Abdul Razak го покрена 1Malaysia.com.my да служи како “интерактивна  платформа” помеѓу лидерите и неговите гласачи. “1Malaysia: Луѓето први, изведбата сега” е слоганот на кампањата на премиерот.

Во меѓувреме, про-демократските активисти во Малезија покренаа своја кибер кампања на тема “1BlackMalaysia: Демократијата прва, избори сега.” Тие веруваат дека новиот лидер ги заборавил демократските институции во Малезија. На почетокот на овој месец, група формирана на Facebook и блог страници ги охрабруваат Малезијците да креираат и поставуваат плакати  “Каде е демократијата?” на веб.

Индонезија потврди дека националната трагедија може да ги обедини нетизенитe. Часови после смртоносната експлозија која ја погоди Џакарта минатиот месец, индонезиските корисници на Twitter започнаа со испраќање пораки “Ние не се плашиме”. Неколку денови, #indonesiaunite стана најпопуларна тема на Твитер. Корисниците од Plurk и Facebook ги сменија нивните аватари со земање на црвените и белите симболи од индонезиското знаме. Локалните блогери ја открија корисноста од употребата на микроблогирањето за да ги инспирираат луѓето за акција. Аналитичарите беа импресионирани дека политичките млади Индонезијци им се придружија на останатите загрижени Индонезијци во осудата на терористичкиот напад во Џакарта.

На почетокот на годината на Филипините се собраа донации за жртвите од поплавите во Минданао преку  paypal. Во чест на поранешниот претседател кој почина минатиот викенд, корисниците на Twitter додадоа жолти ленти на сликите на профилите. Онлајн петициите против предлогот за менување на уставот на земјата од 1987 година собраа сто илјадници потписи и поддржувачи, посебно на  Facebook.

Постојат енергични кампањи и лоби напори за добивање поголема слобода на интернет во Виетнам. Веб кампањите покажуваат дека поддршката за мианмарската опозициска икона Aung San Suu Kyi е бројна. Брунејските блогери организираа различни активности за собирање на средства за поддршка на спортските тимови, жртвите од поплавите и еколошките групи.

Причината за национализмот е популарна но контроверзна тема на интернет.
Политичарите и анти-владините групи во Југоисточна Азија беа конзистентни и упорни во максимизирањето на интернетот со цел напредок на националистичките кампањи. Овој веб феномен досега е позитивен во тоа што го прошири и подобри политичкото учество на обичните граѓани. Но, е контрапродуктивен кога предизвикува расизам и ксенофобија.

Исто така е мошне невкусно кога политичарите го користат вебот за да ги сокријат своите недела преку промовирање на сомнителни националистички застапувања. Интернетот останува силна алатка и платформа за искрените индивидуалци и групи за промовирање на сериозни теми како национализмот. Нетизените од регионот не смеат да дозволат некои индивидуалци да го победат еманципаторскиот потенцијал на широко распространетиот веб.

Пред една година, Руско-Грузиската војна се совпадна со Олимписките игри 2008 во Пекинг, одвлекувајќи дел од вниманието на јавноста од мирниот спортски настан. Оваа недела, кибер напади на LiveJournal, Twitter и Facebook, насочени кон LJ/Twitter/Facebook корисникот cyxymu од Тбилиси, додадоа поголема димензија кон известувањето за првата годишнина од војната – па дури и го сменија фокусот на некој начин.

Иницијално, руско-грузиската врска не беше очигледна. На 6 август LJ корисникот mhwest го објави овој текст (англиски) на lj_maintenance LJ заедницата, објавувајќи дека платформата за блогирање е „под напад“:

Прекрасниот свет на DDoS

Како што некои од нас се запознаени, LiveJournal беше под напад ова утро од 6:00 до ??? Ги презедовме потребните чекори да го ублажиме DDoS, но некои корисници може се уште да се соочуваат со проблеми со поврзување. […]

Овој пост имаше 250 коментари, но имаше само неколку спомнувања на геополитичката причина за прекините. Еве неколку:

lavvyan - 6 август:

Доаѓаат Русите!

Не, чекај …

[…]

nysidra -7 август:

Се сеќавам дека го видов овој коментар вчера.

Само колку да знаете, бевте во право. ^_^

Нефункционирање на Twitter: Обвинете ги Русите

Исто така на 7 август, Eternal Remont цитираше дел од напис на BBC (англиски), објаснувајќи ја ситуацијата:

Вчера, како што крв паѓаше од небото, морињата се загреаја и Земјата се подели поради Denial of Service нападот на Google, Twitter и Facebook (Господе, не можам да „твитнам“ за фактот дека Twitter не функционира!) се запрашавме за една привлечна можност: Дали Русија е вклучена?

Можеби. Знаме дека нарушувањето на сите социјални мрежи на планетата беше насочено кон еден човек:

BBC: „Масовниот координиран напад на веб-сајтови, вклучувајќи ги Google, Facebook и Twitter беше насочен кон една индивидуа, про-грузиски блогер познат како Cyxymu… Личноста е активен блогер и ботнет (botnet) беше насочен да ги побарува неговите страници со таква брзина што тоа влијаеше на другите корисници.“ […]

И така, вечерта на првата годишнина од војната, LJ корисникот cyxymu - чие корисничко име е латинска верзија на рускиот спелинг на Сухуми, главниот град на Абхазија - стана славна личност.

Кириличните LJ корисници - diana-ledi, taki-net, markgrigorian и многу други известија (руски) дека не се во можност да објават постови и коментари кои го содржат корисничкото име cyxymu.

Неговиот примарен LJ блог и два други дополнителни - cyxymu1 и cyxymu2 -моментално не се достапни (меѓутоа некои од неговите текстови беа преведени од авторот Lyndon на Global Voices во октомври 2007 и јули 2008: Војната во Абхазија – Се сеќава „Cyxymu“ и Абхазија, Грузија: „Дом“)

Cyxymu исто така има блог на Blogger, Twitter профил, јавна страница на Facebook и Facebook група со повеќе од 750 членови, креирана од некој друг за да ја поддржи неговата кауза.

Евгениј Морозов од блогот Net.Effect напиша (англиски) дека тој „се обидувал да привлече внимание на проблемот со CYXYMU веќе неколку месеци, но немало резултати“. Еве го мислењето на Евгенија за неодамнешните кибер напади:

[…] Накратко, мислам дека моменталниот бран на напади имаат една цел: да се покажат мускулите на кибер напаѓачите со покажување на моќта која ја имаат непријателите на CYXYMU врз најпопуларните страници на интернет. Немој да погрешите: овие напади на Twitter и Facebook НЕ беа да се замолчи тој или да се спречи дистрибуцијата на информација која ќе направи Кремљ да се чувствува непријатно. […]

Ако внимателно го разгледате Twitter профилот на CYXYMU (поголемиот дел на руски), ќе видите дека скоро да нема информација од било какво политичко значење. Тој има профил од декември 2008, има 41 порака и повеќето од нив немаат никаква врска со политика (еве неколку типични пораки: „Супер е летото!“, „Животот е одличен! Ги рециклирам сите шеги за мајки“, „Ах тие бирократи“).

Ова дефинитивно не е нешто што би претставувала закана за Кремљ. […] Неговиот блог е исто така некој вид на портал за вести: тој направи одлична работа во известувањето на неговите читатели за она што се случува во Абхазија и Грузија, двата региона кои не се баш во центарот на вниманието на медиумите (дури и во Русија). Тој дефинитивно НЕ е блогерската верзија на Ана Политковкаја; повеќе неговите ставови и видливост – отколку неговите откритија – го направија важна цел.

Мислам дека вистинската цел на напаѓачите беше понижување, а не цензура (меѓутоа, повеќе за делото за цензура кон самиот крај). Дополнителна цел беше да се создаде страхопочитувачки наслови за кибер моќта на Русија насекаде низ интернетот; овие денови не постои подобар начин за тоа од да се направи Twitter недостапен на неколку часови […]

Остап Кармоди напиша (руски, линк од LJ корисникот drugoi) дека „напаѓачите“ најверојатно ќе размислеле двапати пред да го направат она што го направија ако биле во можност да ги предвидат последиците од нивните напади:

[…] Резултатот од вчерашните напади е дека cyxymu, непочитуван од многу хакери, стана познат за целиот свет. Шпанскиот El Pais напиша за него и францускиот Liberation и германскиот Spiegel и британскиот Guardian и американскиот Washington Post и јапонскиот Yomiuri. Накратко, сите главни весници во светот. Некои од нив дури направија и кратки интервјуа со cyxymu. Од сега, ако повторни се појави конфликт помеѓу Русија и Грузија, светските медиуми ќе знаат со кого да разговараат.

Од сега, мислењето на cyxymu за руската политика ќе биде интересна за целиот свет – мислењето на човекот кој предизвика рушење на милиони профили е секогаш интересно.

Пред неколку денови cyxymu беше познат на не повеќе од десет илјади луѓе. Денес тој е познат на – колку е публиката на светските медиуми? 500 милиони? милијарди? И повеќето од овие луѓе сочувствуваат со него – луѓето имаат обичај да сочувствуваат со жртви на масовно прогонување. […]

Еве една од теориите на Евгениј Морозов за кој би можел да биде позади нападот:

[…] Аматеризмот во кибер-војните беше една заедничка особина во скоро сите досегашни кибер-напади кои некако ја вклучуваа Русија; можеби беа дел од поширок обид Кремљ да ги здружи своите напаѓачи и бранители во група од националистички одмаздници, не само во кибер-просторот. Неодамнешните вести сугерираат дека Наши, младиот огранок на Кремљ, наскоро ќе регрутира до 10 000 проблематични тинејџери за да формира вооружени милициски единици кои ќе патролираат низ улиците. Има смисла доколку тие вложиле и во „ кибер-одмаздници“ кои ќе патролираат низ кибер-просторот, особено со се поголемата важност на интернетот во рускиот живот. […]

LJ корисникот dolboeb исто така чувствува дека „неодамнешната иницијатива да се создадат улични „милициски единици“ во Русија“ и идејата да се нападне блогот на cyxymu може да произлегле од ист извор. Тој напиша (руски):

[…] Навистина, зошто режимот би се мачел самиот, обидувајќи се да состави некои општи закони против интернетот, како наивните Казахстанци и старомодните Кинезите што направија, кога група од патриотски настроени насилници е на располагање, подготвени да уништат било кој сервис или ресурс [веднаш откако ќе им се нареди, па дури и без да им се нареди]. […]

LJ корисникот drugoi прикажа малку поразлична насока во овој многу краток и саркастичен пост (руски):

Барање

Другар [офицер], напишав пост за Битлси. Ќе ми дозволиш ли да го објавам? Нема ниеден збор за Грузија во него. Дали ќе го исклучиш твојот хурди гурди (hurdy-gurdy) на пет минути?

(Постот за Битлси (руски) е тука и одава почит на 40 годишнината од познатата фотографија Abbey Road .)