Но Нарен Мајорга од ¿Y ahora de que vamos a hablar? [es] го резимира целокупниот проект, кој никарагванската влада цврсто го крие:

Она што се знае е дека кредитите од 1000 до 5000 долари се доделуваат на урбани жени трговци по методологијата на еднаквост и со ниски, субвенционирани каматни стапки од околу 4% годишно, со грејс период помеѓу 2-6 месеци според добиената сума. Неколку организации и државни институции се вклучени во администрацијата.

Дополнително, блогот ги сигнализира и истакнува не само грешките направени од телевизиската новинарска екипа, туку и од владата и раководителите на програмата.

… Во интервју на менаџерот на Усура Церо на една од официјалните владини медиуми, таа рече дека програмата е целосен успех бидејќи до сега 70% од долговите се вратени. За програма од ваков тип мора да имаат најмалку 90% враќање на долговите или ќе бидат осудени на неуспех или ќе мора да преживуваат со владини пари или донации од странски држави.

Останатите 6 аргументи на Нарен може да ги прочитате тука [es].

Постоеше разочарување меѓу неколку блогери, кои чувствуваа дека овој ден со тек на времето го има изгубено своето значење и сега се доживува како само уште еден празник. Според Зукруфа, многу работодавци плаќаат за услуги во чест на 1 мај со организирање на семинари, креирање спортски и магазински натписи за оваа тема и им покажуваат на работниците каков може да биде нивниот живот. Меѓутоа, тие работодавци всушност не прават никакви промени во начинот на кој работниците се експлоатирани од системот и на тој начин ги демантираат нивните добро заслужени права.

Суед Амирузаман го гледа ова како начин да се држи работничката класа во заблуда, за да може да се експлоатираат , не само од работодавците, туку и од политичките партии и лидерите на работничките синдикати. На Амадер Кота (Наши приказни), бангла блог кој е дел од проектот Нариџибон во Бангладеш (стипендист на Рајзинг Војсис), Ајша Катун пишува како дури и денес работниците од Бангладеш во текстилната индустрија се многу експлоатирани и се изложени на минимум 12 часа работа за да бидат платени за 8 часа. Исто така, овие работници, се принудени да работат на празници и веројатно работеле на 1 мај.

Ковшик Ахмед ги истакнува незгодите на работниците од различни полиња и го поставува прашањето за нивните права и “сигурноста на работа“. Меѓутоа блогерот Суман Чивдур гледа надеж и вели дека како што има експлоатација на едната страна, на другата страна е нескротливиот дух на работничката класа и нивната волја за протест и борба за своите права. Тој повикува на единство помеѓу работниците од целиот свет.

Паркинг службата е услуга која вообичаено ја нудат елитни ресторани и клубови, при што возилата на муштериите ги паркира лице задолжено за тоа. Ова е спротивно на само-паркирањето при кое муштериите сами си ги паркираат возилата. Паркинг службата е наменета за обезбедување луксузна услуга и ВИП третман за клиентите. Но тоа не е повеќе така во Либан, каде што тоа стана толку раширена пракса па сега е присутно дури и во киосците за брза храна и саемите за вработување на кои одат млади невработени луѓе, кои бараат работа. Блогерите размислуваат на оваа тема; од шпекулации дека наскоро можеби ќе имаме паркинг служба во бакалниците, до гласини дека мрежата од „паркирачи“ се дел од една маскирана војска поврзана со некоја секташка партија која се подготвува за какви било конфронтации кои би можеле да избијат. Еве два осврти на оваа тема:

Џамал пишува за оваа тема „за која би можеле да се направат многу дисертации.“ Тој вели, на пример, дека „може да се проучува Фројдовото толкување на радоста од фрлањето на клучевите“ и продолжува во својот напис да ги опишува најчудните места на кои има паркинг служба:

Либан патеше од масовен одлив на мозоци откако опозицијата дојде на власт, или тоа се случува од војната во Јули? Атентатот на Харири? Откако Харири дојде на власт? Лозана? 1982? 13 април? Спогодбите од Каиро? Втората светска војна? Мојот прадедо беше во Куба кон крајот на векот па да речеме дека луѓето веќе одамна бегаат од овој планински појас. Еден произволен примерок од младите ќе ви каже дека добар дел од оние кои си одат, всушност го прават тоа поради недостигот од добра, исплатлива работа.

Форврд Форум е саем за работа кој се организираше минатиот викенд во БИЕЛ. Илјадници млади невработени лица побрзаа да се обидат да најдат работа која би ги задржала во земјата. Занимања кои веројатно не би биле доволни за отплаќање на хипотеки, но со кои барем би ги покривале трошоците за храна; скромни амбиции за дипломирани студенти.

Форврд Форум имаше паркинг служба која би им заштедила на овие дваесет годишни момчиња не повеќе од педесетина метри пешачење, но сепак стотици од барателите на работа повеќе преферираат да платат повеќе за луксузот со фрлањето на клучот.

Џозеф Ел-Кури навлегува подлабоко во опишувањето на индустријата на паркинг службите која цвета во Либан како и момчињата што паркираат, нивната мрежа па дури и нивната униформа:

Додека светската економија тоне во рецесија, една индустрија продолжува да вирее во земјата на кедарот. Скорешната контроверзија околу ноќниот живот во квартот Гемајзи во Бејрут е доказ за тоа орда млади луѓе во темни униформи и капчиња за бејзбол може да преземат цело маало со единствена цел… да ви го паркираат автомобилот.

Овој феномен можеби им се чини целосно непознат на странците кои не би се осмелиле да седнат зад воланот после неколку пијачки. Но со недостигот на јавен превоз и отсуството на конзистентно спроведување на законот возењето во алкохолизирана состојба е норма навечер. Кога ќе земете предвид дека просечниот млад Либанец е благословен со возило на нежната возраст од 17 години обезбедувањето лесен пристап и простор за паркирање станува приоритет за која било институција во конкурентната околина на ноќниот живот во Бејрут.

Влезете во Валет! За неколку долари овој млад човек (поубавиот пол сè уште не е застапен во оваа професија но со оглед на досегашните искуства станува збор само за прашање на време) ќе ви даде чувство на сигурност и почит додека уживате во поубавите работи во животот, се надеваме во соодветно друштво.

Ако сте богат човек кој живее во Таџикистан, тоа значи дека или сте (1) владино лице, (2) поранешно владино лице, (3) бизнисмен кој затајува данок, (4) естрадна ѕвезда, или (5) шверцер на дрога. Ако не сте владино лице, а сте богат, тоа значи дека имате „криша“ („грб“, односно заштита од некое владино лице).

Извештајот покажува – а тоа е релативно точно – дека дури и за да се стане популарна естрадна ѕвезда треба да се има неофицијална поддршка од некој во владата. Во еден друг напис Нова Евроазија разговара за бизнисот во Таџикистан:

Твојот „криша“ може да биде криминалец, висок службеник во владата, особено во агенциите за спроведување на законот или воен водач. Подобро е да се има „криша“ во службите за спроведување на законот или од владата бидејќи криминалците и поранешните воени команданти повеќе не се толку влијателни во Таџикистан [сега].

Тојвар дава мислење [taj] за „списокот на најбогатите Таџикистанци“:

Владините претставници на Таџикистан никогаш не го откриваат своето богатство и велат дека живеат од нивната официјална месечна плата – 200 долари – иако ова не е доволно во главниот град. Моeто прашање: Зошто тие да имаат толкаво богатство, а јас да бидам емигрант на работа во Русија?

Да бидеме искрени, треба да се признае дека оние што сега засега уживаат во придобивките, ги демне постојан ризик да им пропадне бизнисот со секој нов развој на настаните при распределбата на имот меѓу елитите; без оглед на тоа колку е влијателен твојот заштитник во владините структури, може да го изгубиш и имунитетот и имотот. Минатата недела, еден од најуспешните бизнисмени во Таџикистан – Маруф Орифов беше осуден од Врховниот суд на 8,5 години затворска казна и му беше конфискуван имотот поради наводно нудење поткуп и даночно затајување. Тој беше сопственик на најголемиот малопродажен синџир „Орима“ во Душанбе.

Џон Мушара во Таџикистан џурнал го опишува неговото искуство од шопингот во Орима, додека Равшан мисли [rus] дека одлуката на Врховниот суд била премногу сурова и негативно би влијаела врз климата за инвестирање во земјата. Во секој случај, многумина во Таџикистан се сомневаат дека ова судење не е ништо друго туку напад со намера да се преземе нечиј туѓ лукративен бизнис. Таџекономи го дели [rus] ова мислење и елаборира:

Главната интрига овде е – кој ќе ја приватизира Орима? Доколку процесот навистина бил монтиран со цел да се преземе синџирот „Орима“, идниот сопственик (или заштитникот на тоа лице) би можел да се смета да мозок на тој монтиран судски процес. Доколку процесот е навистина монтиран, кој би имал толкава моќ и средства за манипулација на органите за спроведување на законот?

Протестите од работниците против инфлацијата, зголемените трошоци за живеење и правото на вработување во богатите рудници, од страна на владата се третираат со безбедносни репресии и токму поради тоа беа уапсени многу протестанти. За прв пат до сега, туниските блогери се здружија со активистите и други онлајн корисници за да им овозможат на оние без глас да зборуваат – на Твитер, како твитерите на Хоиенда; со вклучување и придонес на Фејсбук групата за поставување новости за ситуацијата (134 членови до сега); со поставување на видеа на ЈуТјуб (кој е забранет во Тунис).

Ова видео, од Слободен Тунизиец, прикажува некои од протестите на фамилиите на оние кои беа уапсени во немирите. Повеќе видеа се достапни на линкот погоре.

Исто така, многу од овие онлајн простори споделуваат еден текст креиран од Сојузот на човекови права на Тунис (текст е објавен на арапски од Самсоум и на официјалниот сајт на сојузот).

Освен тоа, постои и локален комитет кој е креиран со цел да ги застапува барањата на жителите на Гафса, наречен Comité de Soutien aux habitants du bassin minier de Gafsa (Сојуз за поддршка на луѓето од рударската зона на Гафса), кој ја креираше Фејсбук групата за поддршка.

На блогови, КОС-МАКС-ПОЛИС (Fr) напиша два поста: еден за ситуацијата и друг за одговорот и дезинформациите од страна на туниската влада.

Пишувајќи на арапски, Фатима-Арабика го нарекува инцидентот Револуција на глад. Таа изнесува некои од проблемите во контекстот, велејќи:

На 5 јануари се случија серија од протести откако беа објавени конечните листи со они кои ќе бидат вработени во фосфорната компанија во Гафса, кои траат се уште во Ал Редјеф и Ом ел Арајес. Веќе повеќе од осум недели, млад човек од Ал Редјеф протестира во шатор со штрајк со глад, со цел да добие минимални права од социјалната правда и неговото право на вработување. Во Ом ел Арајес, домовите кои ги имаат изгубено своите хранители во несреќата во компанијата, се уште живеат во шатори, во предградието на Ом ел Арајас, лоцирани во компанијата за фосфор на Гафса, каде тие протестираат за вработување на нивните синови во компанијата.

Фатима исто така објавува и фотографии од протестите.

Карпедием-селим (Fr), во меѓувреме, објавува детален пост за бруталноста на полицијата кон штрајкувачите:

Полициските сили, кои беа многубројни, не се двоумеа да користат варварски методи против граѓаните кои си ги бараа основните права за работа: се слушаа истрели од оружје, беа фрлени солзавци, низ улиците патролираа полициски кучиња, протестантите беа брутално тепани јавно и беа изведувани агресивни ноќни рации, нарушувајќи го имунитетот на [граѓанските] домови, кои натераа неколку млади луѓе да ги напуштат домовите и да ја поминат ноќта во планините кои го опкружуваат градот. Постои страв кој се влеан во целиот град поради заканите од упадите во сите соседства, комплетното блокирање на градот и запирањето на целиот сообраќај.

Брасток (Ar), пишува за овие апсења, прашувајќи кои се нивните злосторства. Тој пишува:

Тие велат дека неколку луѓе се уапсени, вклучувајќи активисти и претставници на синдикатот, како и луѓе кои немаат никаква врска со политиката. Нивниот единствен престап е тоа што тие прашаа зошто кога нивната земја е толку богата со минерали,работат во рудниците 24 часа на ден, го жртвуваат нивниот живот во нив, како и животите на овие кои се дојдени пред нив и генерациите кои ќе следат, тие се уште се гладни и невработени? Можеби е нивна грешка што овој пат тие ги искажаа своите интереси јавно?

6ти Април требаше да биде ден на цивилна непослушност, кој требаше да се обележи со генерален штрајк, а луѓето да останат дома тој ден. Владата се заколна дека ќе возврати на штрајкот со железна тупаница, и ја предупреди јавноста да не обраќа внимание на повикот. Митингот беше исто така прекинат, и денот заврши со конфронтација меѓу работниците и полицијата во областа Махала, во срцето на Египетската текстилна индустрија.

Блогерот Mалек Мустафа беше првиот уапсен, наводно за дистрибуирање флаери, на денот на штрајкот. Mалек е оттогаш ослободен, но други блогери се се уште зад решетки, во исчекување на пресуда, заедно со неспецифициран број на притвореници. Меѓу нив е и Азра Абдул Фата, една египетска девојка, и една од основачите на 6ти Април – Денот на разлутената Фејсбук група, која послужи како инструмент да се рашират гласини за штрајкот. Досега, групата привлече 68,000 членови и тој број се зголемува. Блогерите Шаркави и Карим Ал Бихаири се наводно исто така уапсени.

Блогот на Tадамон Маср (Ar) го објави апсењето на Бихаири соопштувајќи:

Kaрим Ал Бихаири, од Египетскиот работнички блог, којшто работи во Махала, беше уапсен и однесен на непозната локација, каде беше претепан и измачуван со електрична струја. Тој беше исто така испрашуван за сите телефонски броеви кои беа регистрирани во неговиот мобилен телефон. Изворот на оваа информација е самиот Карим, кој се сретнал со адвокати од Коалицијата за одбрана на Египетските протестанти, и им кажал што му се случило нему.

Блогерот Хосам Ел Хамалави нуди исклучително покривање на немирите и заканите по безбедноста на блогерите, во своите детални извештаи, кои се редовно ажурирани и кои вклучуваат извештаи од инцидентите, дополнети со фотографии. Повеќе фотографии може да се видат тука и тука.

Членовите на јавноста можеа да репортираат за нивните видувања на немирот преку посветени телефонски линии до колаборативен блог наречен 6ти Април 08 (Ar), кој се погрижи детално да ја покрие тридневната приказна за немирите. Исто така се формираше коалиција на адвокати да ги брани уапсените и блоговите ја постираа следнава молба:

Коалицијата за одбрана на уапсените во штрајкот ги повикува сите адвокати кои се заинтересирани за човековите права и слободи да волонтираат и да земат учество.

Aмериканскито новинар Џејмс Бак, кој е во Каиро, го постираше следниов Tвит, каде вели:

Стотици се уште се исчезнати во Махала, семејствата молат за помош во име на човековите права.

Уште немири се очекуваат во следните неколку недели, додека онлајн активистите, поддржани од масите од нивната територија, се забрзуваат за уште едно соочување со властите. Една нова Фејсбук група повикува на поголем штрајк на 4ти Мај, кој коинцидира со роденденот на Египетскиот претседател Хосни Мубарак.

Фотографијата е преземен од: Фејсбук група за штрајкот на 4ти Мај

Други извештаи на Глобал Војсис Онлајн во врска со штрајкот:
Eгипет: Штрајк за будење
Eгипет се подготвува за Генерален штрајк во недела

(Првото видео „Деца копачи на јаглен“ кое Алан го објави на 10 февруари)

Скоро половина милон луѓе го погледнаа видеото на Алан откако тој го објави своето прво видео за децата копачи на јаглен во февруари. Соработувајќи со Ku6.com, нетизените започнаа донации за трите деца со цел да им помогнат да се вратат во училиште. Поради огромниот притисок од интернет застапувачите, локалната управа реши да се вклучи во програмата за помош, што уште повеќе ја промовираше приказната. Видео блогерот Алун, иницијаторот на целата активност, беше очевидец на процесот за помош на владата и од тоа објави други две релевантни видеа на неговиот блог.

„Навистина ова е над моите очекувања. Никогаш не замислував дека ќе има толку многу срдечни нетизени кои ме подржуваат,“ вели Алун. „На почетокот сакав само да ја раширам приказната низ интернет. Како граѓанин на Република Кина сметам дека е наша обврска да ги изложуваме негативните феномени на општеството.“ Според друг активен член на процесот, Ху Алун е 40 годишен бизнисмен кој има работено во медиумите повеќе од 10 години и поседува свое студио, каде се изработени неговите документарни видеа. Тој е оптимист за изгледот на граѓанските медиуми, чија работа зависи од блогови, BBS и програмите за инстант пораки во Кина, вклучувајќи го и неговиот видео блог.

Двете QQ групи, кои одиграа значајна улога во процесот, ги охрабруваа своите нови членови да ја шират програмата за помош за децата работници, а нивната тесна врска со авторот на видеата им помогна да прераснат во информативен центар за најновите вести за децата копачи на јаглен. Меѓутоа, онлајн акцијата воопшто не се спроведуваше едноставно поради кинеското неверување во интернетот. „Всушност, секој од нас беше под огромен притисок. Многу луѓе не надгледуваа и имаа свои идеи за тоа што го правиме,“ вели Гио Џун, креатор на првата QQ група за застапување на видео блогот на Алун, „некои луѓе велеа дека сме само група идиоти кои само зборуваат, а ништо не превземаат, а некои мислеа дека сево ова е измама. Секогаш кога ќе се почувствував изнемоштен, го гледав видеото. Страдањето на децата ми даваше сила да продолжам.“

Коментари од видео блогот на Алун:

Автор: заоБ
Детска работна сила~за жал~овој свет ~вистински~~~суров

Автор: втз128
Во секој случај, такво јавно изразување е добро. Поддршка!!

Автор: гостин
Има безброј сиромашни деца. Дали може секое од нив да го добие вниманието на медиумите??? Детето кое е спасено е само капка во морето.

Автор: гостин
Се надевам дека владата ќе може да внимава повеќе на обесправените луѓе

Автор: гостин
Што правеше владата претходно? Само господ знае уште колку деца се надвор од училиштата

Автор: вхд12345
Луѓето ја дадоа својата помош дури откако се случи трагедијата

Автор: гостин
Многу сум тажен поради ситуацијава. Неверојатно е дека постојат толку жилави деца. Ти се восхитувам.

Автор: гостин
Се надевам дека ќе има повеќе добри луѓе во овој свет

Автор: гостин
Животот е премногу тежок за тие деца. Тие се добродушни и искрени бидејќи знаат како да заработуваат за живот.

Според последното видео на Алун, сите три деца се назад во училиште и добро примени. Со екстензивното влијание на процесот уште повеќе деца работници се спасени.

Јанг Гуо, едно од трите деца копачи на јаглен во својот клас

Јанг Гуо и неговите соученици во училиште

Како на пример, брателка се прашува (ru):

Дали сите побудалеле? Не можам да поверувам дека е возможно да се зачуваат подароци за две милијарди деца во Киргистан. Сите ќе бидат украдени!

Фанчер сериозно размислува за идејата (ru):

Дечки, нели го гледате потенцијалот на оваа идеја? Прво, сите знаат дека Дедо Мраз не постои,. Дедо Мраз е познат глобален бренд. Ако оваа идеја стане многу популарна, тогаш ова ќе биде многу важен чекор нанапред за развојот на туризам во Киргистан (привлекувајќи повеќе туристи). Јас мислам дека оваа идеја е добра и реалистична.

Уште еден духовит коментар е оној на Атаман Ракин (eng):

Иииииккк!!! Долги бради.
Мора да се Вахаби.

Од ваков духовит почеток сега може да се префрлиме на пореални и посериозни теми кои го привлекоа вниманието на блогерите. Ана Јаловкива напиша на Kloop.kg дека градоначалникот на Бишкек, Данијар Усенов прогласил почеток на двомесечен „суботник“ помеѓу учениците и студентите. Зборот „суботник“ потекнува од рускиот збор „суббота“ (сабота) и означува општествена работа во која луѓето чистат улици, паркови, околина на училишта и други јавни институции.

Лејдимистери забележа (ru):

Воопшто не е лоша идеја. Ние секогаш ја чистевме околината на училиштата. Јас сакам да го видам мојот град многу чист, но за жал повеќе го загадуваме отколку што го чистиме.

Од друга страна, бранителот на човековите права, Максим Кулешов не се согласува со одлуката на Усенов и наведува дека е прекршување на детските права. Тој вели дека Советскиот Сојуз веќе не постои и децата не се во сопственост на градоначалникот. Тој исто така додаде дека заедно со неговиот тим ќе протестираат против канцеларијата на градоначалникот на Бишкек.

Мен се согласува со Кулешов (ru):

Градоначалникот нека го исчисти градот, а не децата од училиштата. Изгледа градоначалникот сака да изгради комунизам во Бишкек.

Зборувајќи за протести, сите се сеќаваат на „Револуцијата на лалињата“ во март 2005, кога поранешниот претседател Акаев мораше да ја напушти земјата. Сегашниот киргистански претседател Курманбек Бакиев и свежо избраниот парламент сакаат да направат подобрување на работните правила на Киргистан, правејќи го 24 март национален празник.

Психо се жали поради таквата одлука (ru):

Дали парламентот некогаш ќе почне со работа, правејќи нешто корисно? Поминаа два месеци и се уште не работат ништо.

„Британија е цел на Украинскиот шверц со луѓе“ вели насловот на написот. „Бидејќи повеќето гранични контроли во Источна Европа повеќе ги нема, шверцот на луѓе стана лесен бизнис во Украина.“

Написот на англиски јазик доби 16 коментари од читатели, додека преводот на руски доби 88 коментари.

Иако многумина читатели признаа дека проблемот со илегалното мигрирање постои во Украина и дека корупцијата кај граничарите и други службеници во голем степен придонесува за тоа, повеќето од нив беа многу задоволни поради написот на Франшети. Многумина беа навредени од првата реченица, во која се опишуваше анонимен украински шверцер на луѓе, кој „џвака парчиња свинско сало во неговата куќа која се наоѓа на помалку од две милји од границата со Словачка,“ и „џвака со уста полна златни заби“.

Еве еден коментар, кој во голема мера ја опишува првичната реакција на останатите читатели:

[…] Што се однесува до салото и златните заби – така не замислуваат нас (Украинците). Доколку написот беше за руско-финската граница, тогаш во приказната ќе станеше збор за руските чизми валенки и музичкиот инструмент балалајка. […]

Првиот коментар, кој се појави за помалку од десетина минути по објавувањето на преводот, го отсликуваше гневот од про-западниот став на претседателот Виктор Јушченко:

Во Европа не гледаат како дивјаци, а ние верно продолжуваме да им ги лижеме задниците. Продолжете така, „портокаловци“.

Друг читател прашуваше за заложбите на Јушченко да го намали одливот на работна сила од Украина:

Дали Јушченко направи нешто во врска со отворањето на нови работни места во Украина? Се сеќавам дека нешто се зборуваше за тоа за време на изборите во 2004.

Иако некои незадоволни читатели автоматски заклучија дека британскиот новинар бил поткупен да ја напише оваа статија, имаше и други кои беа поразумни:

Олег: Не верувам дека оваа статија е нарачана – на кого би му требало тоа? Ние не и требаме на Европа, нив и онака не им е гајле за нас. Иако можеби поентата е Европјаните да се чувствуваат повеќе непријателски настроени кон Украина и да ги зајакнат граничните контроли. […]

Нормално, се случи барем една размена помеѓу читател кој „боледува“ од носталгија по Советскиот сојуз и еден реалист:

Киевлианин:

Срамота… Немаше ништо слично во СССР, и немаше причина да се влечкате по Западот кога постоеше Железната завеса; сепак имавме некаков просперитет пред да се случи колапсот во времето на Горбачов. Сега луѓето се подготвени да им ги дадат последните пари на украинските службеници за да можат да работат како мијачи на садови во рестораните на Мекдоналдс во Полска.

Ахимас:

Во СССР, би ве застрелале на границата без многу размислување, и токму затоа немаше многу луѓе кои би ја преминале границата (иако имаше некои очајни). Не го сфаќајте премногу сериозно овој напис, затоа што новинарот не би можел да разликува Полјак од Украинец, а таму ги има многу такви. Словените, како и Арапите, не се баш добредојдени таму, дури и милијардерот Роман Абрамович не може да изгради позитивен публицитет.

Неколку читатели истакнаа дека не може само Украина да биде одговорна за масивната илегална миграција на работна сила:

Макс:

Тврдењето дека Украина е главниот снабдувач со имигранти на Велика Британија е чиста глупост. Каде е Украина, а каде е Велика Британија? И како тие (не-украинските илегални имигранти) стигнуваат тука од Москва? Можеби Москва е главниот снабдувач на имигранти? Што е со останатите земји преку кои имигрантите стигнуваат до Британија – дали тие не се одговорни?

Њусаш:

Граничарите ќе ја разберат сложеноста на ситуацијата доколку парите кои се трошат за депортација се одземат од нивниот буџет – во тој случај „бумот“ веднаш ќе прекине. Европската унија исто така има доволно добра мотивација за силна гранична контрола. Значи, оваа приказна беше напишана за да ги заплаши британските мамички… П.С. Она што е навистина потребно е погранична регулатива со Русија, бидејќи тука е всушност вистинската ДУПКА. Луѓето таму дури не треба ништо да средуваат, може слободно да трчаат наваму натаму колку сакаат.

Еве уште еден предлог за тоа што треба да се направи за да се подобри влошената ситуација со украинската граница – како и забелешка која поттикнува одреден оптимизам, посочувајќи дека игнорирањето на илегалната миграција може наскоро да стане непрофитабилно за украинските службеници:

Александр:

Треба да се отпуштаат службениците и сите други лица што ќе бидат фатени додека пренесуваат луѓе преку граница или се занимаваат со друг вид на нелегален бизнис, и треба да добијат високи затворски казни. Но за тоа би ни требало владеење на правото во оваа земја – нешто што го немаме. И нешто што нема наскоро да го имаме.

[…] Сега, откако Украина и ЕУ го потпишаа договорот за реадмисија, Украина е одговорна за покривање на сите трошоци за престојот и екстрадицијата на сите што влегле нелегално од Украина во ЕУ. На пример, доколку половина од граѓаните на Кина влезат во ЕУ преку Украина, Украина ќе мора да ги плати сите трошоци за екстрадиција. […]

Конечно, неколку коментари од двајца читатели кои се чини дека имаат информација од прва рака за бизнисот со шверц на луѓе во Украина:

Саша Ужгород:

[…] Прекинав со тој бизнис пред четири години. […] Ќе почнам со цените. Сите пресметки се правеа во долари на почетокот, а сега се во евра. Нема да ги наведам специфичните цени, но оние што се наведени во написот дефинитивно не соодветствуваат со оние што ние ги наплатуваме. Водичи најчесто беа самите граничари, имаше и ренџери и ловци (тие се поевтини) – но не мали деца („момчиња“, како што се вели во написот на Сандеј Тајмс). Вистина е дека има многу смртни случаи на границата, особено во текот на зимата. Што се однесува до тоа кој го контролира бизнисот, тоа не се криминални банди туку полицајци заедно со Службата за безбедност на Украина. Јас си заминав кога тие ја презедоа контролата врз бизнисот. Што се однесува до типот кој го напиша ова, сигурно зборувал со некој пијаница во некој бар, некој кој наслушнал само дел од тоа што всушност се случува, но некој кој не е вистински водич. […]

111:

[…] Мојата работа неколкупати ме доведе во контакт со лица вмешани во шверц со луѓе низ Европа. Таму немаше малолетни лица, зелените (граничарите) беа водичи, како и ренџерите и ловците, Саша е потполно во право. И само локалните војници - гуштери се плашат да учествуваат. […] Луѓето од источна Украина и Киев доминираат во бизнисот, а мештаните се вклучуваат само затоа што го знаат теренот околу границата. Овој бизнис го контролира полицијата и Службата за безбедност на Украина, бидејќи сепак се работи за голем бизнис. […]