Блогерот 2ин20 нагоја известува за успех [ja] на настанот за ИДАХО на улиците на Нагоја. Блогерот Ендомамета, еден од активните организатори на Idaho-net, како и на ИДАХО настаните во Јокохама и Токио, опишува што се случувало во Јокохама:

Во Јокохама беше револуционерно (?). Уште пред да започнеме, бевме малтретирани од неколку постари мажи.

„Што е ова? Хомосексуалци, што по ѓаволите е тоа?“

Започнав да објаснувам, мислејќи „тие се по малку страшни“, и тогаш тие рекоа:

„Еј, да! Хомосексуалци или што и да сте, се што ви треба е љубов, така?“ и стана лут. Тие беа екстремно позитивни.

Потоа јас реков „Тоа се обидуваме и ние да го кажеме“ и постариот човек многу е поддржуваше.

[…]

На крајот, човекот го зема микрофонот!

„Сите вие што поминувате, како се чувствувате кога ќе слушнете за хомосексуалноста? Без разлика дали сте хомосексуалци или хетеросексуалци, најважната работа за љубовта е дека се чувствувате сигурни, нели??“

Настанот за ИДАХО на Шинуку станицата, Токио

Блогерот ДАС, кој беше исто така на настанот во Јокохама, напиша:

Изненаден сум што беше само 1990 кога декларацијата беше направена – тоа е изненадувачки брзо.

Додека гледав, размислив дека без неа [декларацијата], околностите на хомосексуалците ќе беа многу потешки и размислував за тоа како ќе беше мојот живот и дали браковите и партнерствата од ист пол, кои сега се признаени во странство, ќе беа возможни.

[…]

Сега откако бев на овој настан, она што го сфатив е дека работите не се менуваат одеднаш, но [во исто време сфатив дека] во 1990 не можевме ни да помислиме дека ќе бидеме во можност да направиме нешто вакво. Кога ќе погледнете на моменталната состојба во соседските земји, мислам дека ние имаме среќа. Јас сум кукавица, па затоа имам проблеми со активности кои се истакнуваат. Сепак отидов таму за поддршка на луѓето, кои се трудат за овие промени. Всушност, се радувам што вакви настани може да се случуваат во мојот град.

Од Кобе, акабоши известува за активностите на улиците по повод ИДАХО и објавува серија од фотографии и видеа (тука и тука), кои ја опфаќаат грубата реалност на јапонското општество и искуството на некои од учесниците.

Видео од акабоши со наслов „Груба реалност“

Блогерот Новкун (Акасуги Јасунобу) пишува за Геј парадата во Кобе, која беше одржана еден ден по ИДАХО:

Парадата во Кобе не беше како онаа во Сапоро, Токио и Осака, каде се беше организирано од LGBT заедниците. Во Кобе, ние учествувавме како една од групите кои маршираа во парадата на градскиот фестивал наречен „Кобе Матсури“. Бидејќи имаше различни стилови на паради на различни локации, мислам дека е одлично што учесниците имаат избор. Не е за тоа кој е подобар, туку повеќе е да се има паралелна структура.

Марујама Тенору, продуктивен блогер на темата LGBT, ги опфаќа настаните и ја дискутира ситуацијата на LGBT заедниците во Јапонија:

Зборовите како „дискриминација“ и „предрасуда“, иако не сакам да ги поврзувам работите толку лесно, но всушност за Јапонија, сметам дека овие зборови се всушност употребливи.

На пример беше објавено дека во Иран илјадници хомосексуалци се погубуваат и дека постои немилосрдна дискриминација. Веројатно благ израз како „дискриминација“ не е доволен. Повеќе е „масакр“. Тие се обидуваат буквално да ги искоренат хомосексуалците.

Има повеќе луѓе кои мислат дека, како компарација [на ситуацијата во Иран], дискриминацијата и предрасудата кон јапонските хомосексуалци е далеку помалку сериозна, бидејќи Јапонците не се палат и убиваат, [и затоа тие мислам дека] подобро е да бидат тивки и да не ги влошуваат работите. Тие треба да стојат настрана од активностите со кои се истакнуваат. Во меѓувреме, мнозинството луѓе кои не се хомосексуалци, бидејќи не го разбираат чувството [на хомосексуалните луѓе], ви праќаат сомнителен поглед и се чувствуваат дека се обвинети за нешто, но не знаат што. Меѓу нив сигурно постојат и такви кои никогаш не биле соочени со хомосексуалци.

[…]

Во Јапонија, мислам дека сѐ уште има клима во која така наречените „Геј Либ (движење за ослободување на хомосексуалците)“ се избегнува од оние на кои се однесува, хомосексуалците. Излишно е да се зборува, ова е многу неповолно.

[…]

На оние кои го избегнуваат геј либ, акциите преземени од геј либ групите мора да изгледаат многу привлечни и театрални. Изгледа како тие да започнуваат оган таму каде што го нема, а потоа да прават многу врева велејќи дека има оган.

Меѓутоа во реалноста, ова не е случајот, гел либ групите се обидуваат да зборуваат и да направат работи кои мора да се направат, на сериозен начин.

Со други зборови, тие се надеваат дека ќе успеат да создадат свет во кој хомосексуалците кои ќе одлучат да не се кријат, туку да живеат како што се вистински, опкружени со хеторосексуалци – свет во кој овие луѓе ќе може да живеат без да се чувствуваат исплашени и вознемирени, свет каде е што е удобно [за овие луѓе] да живеат еднакво како секое човечко суштество.

Она што се бара тука е едноставно и тоа го менува начинот на мислење.

Јасмина Тешанович, српски политички активист и писател, повторно го објави текстот со изјавата на нејзиниот блог Б92. Следува превод од српски:

[Српска лекарска асоцијација]: Хомосексуалноста не е болест.
Хомосексуалноста не е болест, стои во дописот од психијатрискиот оддел на српските лекарски друштва, кој го доби Лабрис како одговор на барањето оваа домашна организација да го потврди официјалниот став на светската здравствена организација [World Health Organization, (WHO)] веќе 18 години.

На 17 мај, интернационалниот ден против хомофобијата – и како дел од иницијативата „Дали си хомофобичен?“ – Лабрис се обрати на СЛК, српската лекарска комора и идниот министер за здравство. Лабрис очекува идниот министер веднаш по назначувањето да прогласи дека хомосексуалноста не е болест. Исто така, Лабрис очекува усвојување на етички код за сексуалната ориентација од српската лекарска комора, за да помогне во спречување на дискриминацијата против луѓето на кои им е потребна медицинска помош.

Се сеќаваме дека Лабрис – организацијата за правата на лезбејките – оваа година постојано се обидува да влијае на многубројните организации, вклучувајќи го министерството за здравство, да склучат договор за соработка со светската здравствена организација. Една од релевантните домашни организации – СЛК - искажа согласност со WHO. На овој начин, Лабрис сака да ги поттикне другите организации да се приклучат во борбата за уништување на предрасудите. 17 мај е ден за промоција на правата на лезбејките и хомосексуалците, бидејќи на овој ден во 1990 WHO официјално ја тргна хомосексуалноста од својата листа на болести.

Драгана Вичкович

Лабрис – организација за правата на лезбејките
Бејград, Србија
Имејл: lobi@labris.org.yu
Тел: + 381 11 334 1855, + 381 11 334 7401
Имејл: labris@labris.org.yu
Тел/факс: + 381 11 3225 065
Моб: +381 63 8 513 170
Веб: www.labris.org.yu

Даунгритер коментира:

Мило ми е поради нивниот чекор, но сигурен сум дека ќе бидат нападнати од сите страни. Мислам дека е многу храбро да се објави оваа изјава, особено кога не е познато кој ќе одговара [по изборите на 11 мај, новата влада тек треба да се формира].

Драго Ковачевиќ одговара на коментарот на Даунгритер:

Нападот нема да биде многу моќен. Сите се плашат од доктори, бидејќи секој мора да се справи со нив еден ден.

Како го проценувате присуството на хомосексуалните блогови во иранската блогосфера? Дали има многу блогери кои зборуваат за нивната хомосексуалност?

Да, ние имаме многу ирански LGBTIQ блогери, и повеќето од нив живеат внатре во Иран. Тие имаат прекари и пишуваат анонимно, што е најсигурно за нивната безбедност, но понекогаш владата ги наоѓа преку нивните IP адреси. Но тие постојат и се многу активни.

Како го користите интернетот, вклучувајќи блогови и видео филмови, да зборувате за иранската хомосексуалност?

Интернетот е една од нашите најважни комуникациски алатки. Без интернет нашата организација не би можела да направи многу работи. Ние немаме претставници во Иран затоа што се плашиме за нивната безбедност; ние не сакаме да им правиме проблеми. Ги надгледуваме нивните блогови и тоа е еден од нашите извори. Интернетот е подарок за нас.

Какви се Иранските реакции за вашите веб страници/блогови? Дали има некаков дијалог таму помеѓу луѓето кои се хомосексуалци или ги бранат правата на хомосексуалците, и луѓе кои ја сметаат хомосексуалноста за “грев“или “неморално однесување“?

Има различни реакции. Ние примаме многу пораки со омраза, и исто така многу пораки со поддршка. Во Иранските хомосексуални блогови, тие имаат дијалози со други луѓе, и понекогаш блогерите обрнуваат внимание на овие проблеми. Но генерално, луѓето ги сменија своите погледи во последните неколку години.

Дали има некои онлајн форуми каде иранските хомосексуалци ги менуваат своите идеи или оставаат коментари?

Ние имаме списание, Шераг. Постои и форум за иранските хомосексуалци исто така. Тој започна со работа пред неколку месеци. Но блоговите се повообичаени.

Како вие гледате на ситуацијата на хомосексуалците во Иран? Дали се тие инволвирани во сајбер-сферата со цел да се изразат себеси?

Како што кажав, многу работи се сменија. Се сеќавам пред неколку години, никој не зборуваше за нашите права, но сега може да се најдат илјадници онлајн страници. Според нив, тие не можат да имаат физичка врска слободно, но тие постојат и се обидуваат да бидат активни. Јас мислам сега, прашањата за иранските хомосексуалци станаа прашања за човековите права.

Кога ги разгледуваме иранските хомосексуални и лезбејски блогови, дали тие се соочуваат со различен тип на потешкотии?

Се разбира да, сосема е различно. Тие имаат различни ситуации. Лезбејките се поневидливи, а тоа е поради генералниот недостаток на правата на жените во Иран. Ние немаме многу лезбејски блогови, и оние за коишто знам, се активни во обидот да покажат дека лезбејките постојат исто така. Ние имаме онлајн весник за лезбејките, Хамјенс-е мен. Тоа е првиот весник за иранските лезбејки.

Дали имате некаков проект, коментар или идеја да споделите со нас?

Ние постоиме, но не можеме да зборуваме отворено. Ние треба да се поддржуваме еден со друг. Тоа е данокот на нашата слобода.

Јорданскиот блогер Хареега, лекар по професија, го сподели овој ‘непријатен разговор' што тој го водеше со познаник за неговата работа во ХИВ Сида клиниката:

Еден пријател праша, “Како ти е на работа овој месец”
“Добро, одам во ХИВ клиниките три пати неделно”
“ХИВ? Како СИДА?”
“Да”
“Чувај се”
“Да се чувам од што?”
Тој ме погледна како да сум идиот, “Чувај се од ХИВ”
“Зошто да се чувам?”
“Па, чувај се, тоа е ХИВ, тоа е СИДА”
“Но зошто треба да се чувам? Јас не спијам со моите пациенти во клиниката”
“Знам идиоте, но само внимавај, тоа е СИДА”
“Јас ниту си вшприцувам дроги со нив”
“Знам, знам, само чувај се”
“Од што?”
“Слушај, јас не сум научник (очигледно), но ти мора да се чуваш, или јас ќе треба да започнам да те чувам тебе”

Хареега продолжува:

Од 1ви Јануари 2008, во Јордан беа дијагностицирани 22 нови случаи на ХИВ.
Јавното знаење за ХИВ меѓу Јорданците, особено оние “добро-образованите” е нула и опаѓа.

Ирачанката Лаила Анвар исто така е разлутена од начинот на којшто оваа тема е “зачната” во Арапскиот свет – и покрај зголемениот број на случаи од болеста во регионот. Гледајќи телевизиска програма на оваа тема, блогерката забележува:

Гледав една програма пред неколку месеци, на Арапскиот канал Ал-Џазира за ХИВ и други сексуално преносливи болести во Арапскиот свет.
Продуцентот многу умно се обиде да ја зачне оваа “чувствителна” и табу тема, презентирајќи ја како религиозна програма и покани гостин говорник кој е специјалист во обете медицина и религиозна наука, т.е. Исламска теологија.

Лаила објаснува:

Зголемен е бројот на носителите на ХИВ во Арапскиот свет. Никој не сака да го признае тоа, но тоа е факт. Ние сите знаеме како ХИВ се пренесува и сите знаеме дека практикувањето безбеден секс и контрола на крвната слика е обврска.
Но ова не е она што ми го привлече вниманието во програмата. Она што навистина ми го привлече вниманието е дека бројот на ХИВ и СПБ (сексуално преносливите болести) заразени се зголемува кај брачните хетеросексуални двојки во Арапскиот свет, а не само кај хомосексуалците.
Специјалност на поканетиот гостин е епидемиологија и заразни болести. И во текот на неговото искуство, тој се сретнал со неколку случаи (необјавени во јавната статистика) на хетеросексуални двојки во најголем број брачни, инфицирани со СПБ и СИДА особено.
Во 99% од случаите, жената била инфицирана од својот сопруг. Сопругот кој имал незаштитена вонбрачна врска, со други жени и понекогаш со други мажи.
Во 99% од случаите, мажот верувал за себеси дека е непобедлив, и ја одбил идејата за заштита, т.е. користење на кондом.
Па така, Господинот кој се вратил од бизнис патување, или од вечерно излегување доаѓа дома и ѝ на нуди на својата сопруга/партнер бакнеж на смртта.

За табуата, Лаила вели:

Се разбира имате разбирање дека зборувањето на оваа тема во Арапскиот свет е големо табу. Многу одрекувања го опкружуваат ова и рационализирања, до ефектот дека “кај нас во муслиманските општества не постојат такви работи”, “бутнете ги под тепихот, и не дозволувајте им на соседите да дознаат – што ќе си помислат луѓето”….итн.
Ѕидот на традиција и култура е толку непроѕирен што е скоро невозможно да се зборува на оваа тема јавно без да се биде обвинет дека си “декадентен, развратен и неморален.”
Во меѓувреме, жртвите од СИДА умираат во тишина, карантирани во соби од срам и вина.

Aмал А, од Палестина, исто така се занимава со оваа тема Сида, наведувајќи го своето гадење од тоа како беше постапено во еден судски случај во Египет, каде обвинителот му рече на еден од мажите вовлечени во судскиот претрес, кога тој го информираше дека е ХИВ позитивен: “Луѓето како тебе треба да бидат изгорени живи. Ти не заслужуваш да живееш.”

Ако Египет има намера да ги фрли во затвор сите мажи Египќани кои имаат секс со други мажи, ќе им требаат многу повеќе затвори. (…)
Да се смета СИДАТА за криминал е катастрофа!!! Да се издвојуваат и да се сметаат за демони пациентите кои се ХИВ позитивни или имаат СИДА нема да помогне да се заштитат Египќаните. Но, овде не се работи за заштита на Египќаните воопшто. Се работи за државата која ги прави жртвени јагниња слабите со цел да ги зацврсти своите моќи преку секоја мерка.

Но работите полека се менуваат и се чини дека има надеж. Бахреинката Пеперутка наскоро ќе го посети Каиро, добивајќи право од Независни Уметници/Блогери кои одговараат за СИДА во Арапскиот регион.

Работилницата ќе вклучи блогери и креативни Арапи од областа на фотографија, снимање на филмови и други медиумски уметности. Ова е прв пат јас да учествувам на настан организиран од Програмата за развој на Обединетите Нации во Бахреин и исто така да се сретнам со блогери и уметници од целиот Арапски свет. Јас дефинитивно ќе ги поделам со вас тајните што ќе ги откријам за оваа страшна болест, каде дури и зборувањето за тоа е забрането во повеќето од нашите Арапски земји.

И најпосле, но не и најмалку важно, Aрмиите за ослободување, линкови до нови извори за чудото од лек за Сида направен од билни тревки, направен во Јемен кој тврди дека го има лекот за смртоносниот вирус.

Од веб-сајтот на кампањата:

Меѓународната кампања за заштитници на човековите права на жените е меѓународна иницијатива за признавање и заштита на жените активисти кои ја поддржуваат реализацијата на сите човекови права за сите луѓе. Кампањата покажува дека жените кои се борат за човекови права и особено се фокусираат на човековите права на жените, се соочуваат со одредени злоупотреби во текот на нивната работа поради нивниот пол. Дополнително, кампањата се фокусира на ситуацијата на активистите за човекови права кои ги бранат правата на жените и особено се осврнува на злоупотребите кои ги доживуваат активистите за правата на лезбејките, хомосексуалците, бисексуалците, транссексуалците и активистите за други права поради нивниот пол и сексуална определеност. Идентитетите на овие лица како и природата на правата кои се обидуваат да ги заштитат се фактори кои нив ги ставаат во фокусот на кампањата.

Во моментот има 3 видеозаписи на The Hub, кои беа избрани од уредникот: Сунила Абејесекера од ИНФОРМ во Шри Ланка говори за кампањата и зошто е потребно да се работи на имплементацијата на одредени стратегии за човековите права на половите, Лидија Алпизар од AWD која објаснува зошто оние теми кои таа ги нарекува „несекси“ како на пр. финансирањето се всушност од суштинска важност за прашањата од областа на половата еднаквост: „без ресурси не може да има имплементација на политичката обврска за одбрана на човековите права на жените“ и Ајша Шахид од Глобалната кампања „Стоп за убиствата и каменувањето“, која објаснува зошто злосторствата врз жените врз основа на традицијата или религијата треба да прекинат.

Во продолжение следуваат трите видеозаписи (качени од Виолета Краснич) од овие енергични жени кои се стремат за заштита на правата на другите жени.

Што претставува The Hub? Тоа е веб-сајт на кој секој може да поставува видеозаписи во врска со човековите права, за да може да ги види поширока публика која е заинтересирана за оваа тема, наместо да се пребарува низ вообичаените сајтови на кои се качуваат видеозаписи со цел да се најде саканата содржина. Тоа е начин за донесување на содржините за човекови права директно до оние кои се заинтересирани да ги видат.

Следува промотивен видеозапис од 60 секунди во кој се објаснува како функционира The Hub, и на кој начин може да се учествува.