Парадата на хомосексуалците 2009 (Gay Pride Parade 2009), којашто беше закажана да се одржи во центарот на Белград на 20 септември, беше откажана од страна на организаторите.

Пред неколку дена, прес службата на претседателот на Република Србија, ја објави својата изјава на неговиот официјален сајт. Изјавата беше објавена поради бројните, сериозни закани кон хомосексуалната (LGBT) популација од страна на навивачите на фудбалските тимови Партизан и Црвена Ѕвезда, како и од членовите на некои неонацистички (neo-Nazi) групи. Подолу следи извадок:

[…] Владата ќе направи се за да ги заштити граѓаните, без оглед на нивната етничка, религиозна, сексуална или политичка ориентација, затоа што ниедна група […] не смее да ја земе правдата во свои раце и да ги загрози животите на оние кои мислат поинаку или се поинакви.

Во Србија, „Уставот, законите и јавниот ред и мир, почитта и секој напад на армијата, полицијата,новинарите, официјалните лица и другите граѓани нема да се толерираат и ќе бидат преземени сите неопходни мерки против заканувачот.“

Само еден ден подоцна, шефот на полицијата Милорад Велјовиќ издаде соопштение во коешто објаснува дека е оценето, на основа на безбедносната процена од министерството за внатрешни работи и други безбедносни служби на Република Србија, дека собирот во центарот на Белград е екстремно ризичен и може да претставува закана по јавниот ред и мир во градот.

Организациониот одбор на парадата не се согласи да ја промени локацијата на собирот. По тој повод, одборот издаде соопштение и ја опиша одлуката. Еве еден извадок:

[…] И покрај тоа што во полициската одлука беше препорачано настанот да се одржи на друга локација, како на пример на Ушќе [устието на Дунав и Сава], или на просторот спроти палатата „Србија“, апсолутно е јасно дека парадата е забранета. Иако високите официјални лица ги поддржуваат изјавите во кои што сите социјални групи, вклучувајќи ја и геј заедницата, можат слободно да ги изразат своите ставови на јавни места, ова се само зборови без всушност да се направи нешто.

Власта во Република Србија формално призна во нејзината одлука, дека државата е неспособна адекватно да ги превенира и да ги казни заканите од клерско-фашистичките организации. Исто така државата е неспособна да им ги овозможи правата на граѓаните кои им припаѓаат според Уставот. […]

[…] Државата падна на основниот испит. Треба да се очекува повторно испитување. Многу набрзо. Република Србија се предаде. но ние не.

Во саботата, на 19 септември, ултра-националистичката организација „1389“ (името на групата се однесува на Битката на Косово, (којашто се случила во 1389) издаде соопштение во „E-весник“ (Е-novine) веб-сајт којшто го објави. Меѓу другото, тие напишале:

Ова го сметаме за голема победа на нормална Србија и на граѓаните против заканите и насилствата. […]

[…] Како што беше објавено, активистите на српското народно движење 1389 и движењето „Наци“ (Nazi) ќе се соберат на платото спроти Филозофскиот факултет утре во 20.00 часот и ќе учествуваат во настанот наречен „Апсолутно ненасилна народна се-Српска партија на сексуално не-девијантни лица (Absolutely unviolent popular all-Serbian Party of sexual not deviant persons)“

Ги повикуваме граѓаните масовно да дојдат во белградските улици утре за да се осигуриме дека неверниците и сатанистите нема да чекорат по улиците на нашиот град.

Оваа изјава и полициската одлука предизвикаа многу реакции, не само од геј-популацијата, туку и од српската јавност. Блогерите реагираа и на двете.

Јасмина Тесановиќ напиша:

Како што видов на вестите на B92, членовите на клерско-фашистичката група „1389“ одеа по улицата Кнез Михајло, собирајќи се на платото и ја посетија црквата Свети Сава. Исто така подоцна, истата вечер, победата на српскиот кошаркарски тим беше прославена низ белградските улици со хистерични извици „Србија, Србија“ и подигање на три прста.

А ние, забранети и невидливи, како и да е, ама не Србија, седиме на палубата на бродот којшто тоне.

Денеска во 11, можеше да биде 6ти октомври, но не 1389. Како и да е времето не е линеарно туку прогресивно. Само се прашувам каков бил Белград во 1389. Веројатно не бил насилен и глупав. Време е во Белград да се случи стимпанк (steampunk) револуција!

Среќко Секелиќ напиша:

[…] Српската извршна власт, олицетворена во премиерот и безбедносните служби, олицетворени во шефот на полицијата, ставија до знаење на хартија дека немаат контрола на улиците во нивниот главен град. За тоа време, министерот за внатрешни работи и потпретседателот на владата Ивица Дачиќ, избегаа од земјата додека не се смират работите. […]

[…] Ова признание предизвика шокирачкa потврда за тепањето на странците во центарот на Белград. […]

Круголина Боруп го изрази нејзиниот став со острина и иронија:

Каква влада сте ако не сте способни да заштитите 500 луѓе. Не ми кажувајте дека не можевте да обоите во розово 500 панцири, шлемови и гас-маски и да ги распределите на нас, лудаците, само во земја која беше храбра да им даде отпор на тираните.

Каква влада сте ако немате на ум да застанете на првата линија, сите 25 или и колку да сте, затоа што ова одамна не е прашање за геј парадата, туку се претвори во парада на борба против насилството. […]

На крајот од нејзиниот пост, таа му се обрати на Зоран Ѓинѓиќ, поранешниот премиер и претседател на Демократската партија, кој беше убиен во 2003 од мафијата која беше поддржана од некои политичари, кои беа маскирани како неговите политички партнери, според голем број на познати личности, обични граѓани и политички партии, бидејќи тој сакал да ги среди сметките со нив и да ја однесе земјата во Европската унија најбрзо што може:

Oх, мој Ѓинѓиќ… овие твои наследници… не предадоа и тебе и мене. Како што кажа: „Ако некој мисли дека ќе го задржи извршувањето на законите ако ме убијат, тогаш тој се залажува и себе си и другите затоа што јас не сум системот. Системот ќе продолжи да функционира и никој нема да биде амнестиран за неговите злосторства па дури и еден или двајца државници да бидат убиени.“

Oх, мој Ѓинѓиќ,… те убија и предадоа, мили. Овие кукавици не само што не го претставуваат системот - не чуле за него. Се плашат да не бидат убиени, како што те убија тебе, ако застанат на првата линија на Гордата колумна. Кукавици, кукавици, кукавици!

Круголина го завршува нејзиниот пост со горчливите и саркастични стихови од познатиот српски автор Ѓорше Балашевиќ, кој ја поддржа демократската револуција во Србија од октомври 2000:

Оди Европо, не си го пусти времето на нас.
Не барај многу, ќе добиеш лоша репутација.
Оди плането, одлично ни беше заедно.
Добро сме, како што заслужуваме.

Kруголина Боруп го напиша ова во друг пост поврзан со откажувањето на геј парадата:

Вести: Српското народно движење 1389 испрати масовна имејл порака до сите белградски канцеларии на медиумските и издавачките куќи дека ќе платат за фотографирање на учесниците на парадата. Тие имаат намера да го објават тоа, за да можат родителите да ги препознаат сексуално девијантните лица и да ги заштитат своите деца од нивното влијание.

На овој пост, Kруголина стави своја слика како одговор на „1389“ и напиша дека отсега натаму и таа е лезбијка.

Небојша Спаиќ напиша:

Државата е:
1. слаба и беспомошна
2. тоталитарна и репресивна
3. глупава и неспособна
4. преплашена
5. националистичка и конзервативна
6. се претходно наведено

Претседателот Тадиќ не мисли така. Меѓу другото, за откажувањето на парадата тој рече:

Имаше недоразбирање во јавноста и погрешно толкување. Србија, како држава, никогаш нема да попушти пред заканите и оние кон кои ги упатуваат […]. Државата понуди безбедносни услови, најмногу што може, за да се одржи парадата и Србија како и секоја друга држава во Европа инсистира на заштита на човековите права на сите нејзини граѓани, како што кажав многупати, независно од нивната национална, политичка, религиозна или сексуална ориентација. […]

Субсахарска Африка извести за високиот степен на хив позитивни помеѓу мажите хомосексуалци. BBC извести дека по ова државно прашање мора да се направи многу поради отуѓувањето и недостатокот на сексуално образование помеѓу хомосексуалците во Африка. Во потрагата по слобода zа сексуално изразување, јасно е дека геј активизмот сè уште не достигнал национално ниво и кампањата за заштита на мажот при секс со маж (МСМ) сè уште не е добро позната. Овие фактори ги ставаат на ризик многу од хомосексуалците и хетеросексуалците, посебно мажите кои имаат незаштитен секс со двата пола и имаат односи со повеќе партнери. Многу е тешко да се допре до МСМ поради срамот, но сепак остануваат основните заштитни мерки кога е во прашање ХИВ. Ајде да ги слушнеме гледиштата на африканските LGTB блогери кои пишуваат за овој проблем.
Дискусиите на сметка на анти-хомосексуалноста во Уганда, Симон Коли смета дека криминализацијата на врските од ист пол ќе им отежни на мажите хомосексуалци да се заштитат од пренесувањето на ХИВ:

Кога се работи за превенција на ширењето на ХИВ, криминализацијата на врските од ист пол ќе ја направи уште потешка заштитата на мажите кои имаат односи со мажи (МСМ). МСМ се многу поподложни на инфекција со ХИВ и е поверојатно дека ќе ја пренесат отколку оние кои се во хетеросексуални врски.
Но, ова значи дека мора да им се овозможи на МСМ да се отворат за нивното сексуално практикување. Ако не се отворени по ова прашање нема да се биде во можност да се опфати оваа група со програмите за редукција на ХИВ. Тие ќе направат се што можат да останат невидливи, нема да бидат во можност да побараат сигурна медицинска помош, нема да бидат заштитени со законот; ќе станат уште поранливи отколку што се сега и ќе бидат поголема пречка во намалувањето на ХИВ трансмисијата.

Генералниот директор на Комисијата за Сида на Уганда (UAC) беше цитиран минатата година како вели: „Хомосексуалците се главниот погон за ХИВ во Уганда, но поради ограничените ресурси, во овој момент не можеме да ги насочиме нашите програми директно кон нив.“ Хомосексуалец од Уганда одговори:

* 26 години откога започна епидемијата на ХИВ немаше ниту една влада која поведе превентивна програма помеѓу хомосексуалците во Уганда.
* Иако уште од почетокот на епидемијата во светот се знаеше дека мажите хомосексуалци се ранлива група.

Изјавата од генералниот директор е жална, изјавите на други лидери на Уганда кои велат дека хомосексуалците треба да се протераат на остров за да умрат 2, и од советникот на UAC дека „Нашите претходни искуства покажуваат дека внесувањето на хомосексуалците во кампањи против ХИВ само им дава шанса да ги пропагираат нивните нелегални и неприродни односи“
Ние сме од Уганда. Ние сме хомосексуалци од Уганда.
Ние имаме право на живот.
Ние имаме право на здравје.
Ние имаме право да немаме ХИВ.
Ние имаме право на знаење за превенцијата од ХИВ и третманот. Ние имаме право да се заштитиме самите, нашите сакани, нашите фамилии и нашата заедница.
26 години откога започна епидемијата, хомосексуалците од Уганда веруваат во митови и лаги за ХИВ поради пристрасните и ненаучни јавни образовни кампањи спроведени од владата. И покрај лагите кои ни беа кажани, сите луѓе имаат право на непристрасна превенција, нега, третман и поддршка.

Да се биде геј во Африка сè уште е како да се биде во стомакот на ѕверот. Културата, религијата и хомофобијата насекаде, блогерите сметаат дека превентивните кампањи за ХИВ помеѓу МСМ треба да бидат активни и негативните геј стереотипи треба да се избегнуваат за да ги направат мажите хомосексуалци посигурни во сопствената заштита и владите треба барем да направат напор да се обидат и да ги спасат своите луѓе од мракот.
Sebaspace ги сумира неговите чувства околу овие теми:

За жал, не е веројатно дека било која африканска влада обрнува внимание или се труди да обрне внимание. Тоа навистина е криминал……. сосема ѓаволски.

Хомосексуалец од Уганда чувствува дека генерално и заедницата треба да плати:

Да бидеме фер и заедницата треба да плаќа со нас. Па, кој е виновен? Изгледа дека и вината можеме да ја расфрламе наоколу.

Tamaku, кој ја напишал Дневникот на кенискиот хомосексуалец пишува:

ХИВ продолжува да се одмаздува и да пустоши во Суб-Сахарска Африка повеќе од било кој друг регион во светот и изгледа дека африканските мажи кои имаат односи со мажи се најмногу погодени.

Еден од неговите читатели го коментира овој пост:

Несреќа е што програмите за ХИВ превенцијата во повеќето Субсахарски африкански земји сè уште се насочени кон хетеросексуалното мнозинство. Се до неодамна многумина мажи хомосексуалци веруваа дека ХИВ се пренесува само преку хетеросексуален однос. МСМ ќе имаат многу незаштитени односи со нивните машки партнери и бидејќи спијат само со една жена (најверојатно нивната сопруга), тие веруваат дека се е во ред.
Ова е опортунистички вирус кој ја искористува секоја шанса која ќе му се даде и ректумот со неговото обилие со капилари, заедно со можноста од пукање е можеби и единствената најможна точка за инфекција.

Истакнувајќи ја неприликата на хомосексуалците во Африка,The LGBT Asylum постави напис напишан од Edward Qooro насловен, „Петиција на УН активистите поради прекршувањето на правата на хомосексуалците во Танзанија“:

Кампањите за човекови права дадоа извештај во Обединетите нации, жалејќи се против прекршувањето на правата на хомосексуалците, бисексуалците и трансексуалците (LGTB) во Танзанија.
Извештајот беше предаден овој месец во Комитетот за човекови права на Обединетите Нации и бара потенцирање на социјалните и правните препреки кои ја намалуваат слободата на групите со ваков вид на социјални односи.
Извештајот беше направен од три невладини организации: Центарот за промоција на човековите права во Источна Африка, Интернационалната комисија за човекови права на хомосексулците и Глобални права.

Tamaku, 3 месеци имаше анкета на неговиот блог со која ги прашуваше читателите дали хомосексуалноста треба да биде декриминализирана во Кенија. 41% рекоа „Не“ и 28% сметаа дека за хомосексуалноста нема место во Кенија. Еден пост од неговиот блог покажа дека 96% од луѓето кои одговориле биле против хомосексуалноста:

Сепак, опасноста од јавно непријателство е реална. Анкета од 2005 во Кенија покажала дека 96% од испрашаните сметале дека хомосексуалноста била навреда на нивните верувања.

Повеќето млади хомосексуалци кои се гордеат со својот идентитет сега јавно зборуваат и бараат модел за натпревар. Афрохомосексуалeц од Нигерија кој сега живее во САД пишува:

Сега Gen X живеат живот врз основа на она што медиумите им го даваат. Дали ова е она што значи да се биде геј? Одговорот е не, овде има позитивни примери на црни мажи хомосексуалци, некои се некои не се. Овие постари мажи можат да им бидат ментори на помладите, а не да бараат само секс од нив. Да ги охрабруваат да размислуваат позитивно и да го изградуваат својот талент и да го користат за добри цели.
Ова е она што јас го барам како млад афро - американски хомосексуалец. Барам ментор, пример, барам некој кој е подготвен да ги учи и да се грижи за младите хомосексуалци.
ДАЛИ ТАМУ ИМА НЕКОЈ
ХИВ е подла: Мит & Реалност?:

Мислам дека навлегуваме на опасно тло како што луѓето одбиваат да прифатат дека постојат луѓе со различна сексуална ориентација и поради тоа тие ги тераат луѓето да бидат злобни (некои).
Она што луѓето не успеаја да го сфатат е дека хомосексуалците исто така се социјални суштества, како сите луѓе во светот, тие имаат потреба да сакаат и да бидат сакани и да почувствуваат телесно задоволство, па ако ги натераш на заборав и ги натераш да ја кријат својата сексуалност тоа ги става луѓето на ризик.

Првата книга за хомосексуалците која е преведена на арапски, откако оригинално е издадена на англиски јазик, наиде на проблеми веднаш по печатењето.

Книгата „Патувања на хомосексуалците во муслиманскиот свет“, збирка од приказни собирани од колекции од муслимански и не-муслимански писатели и уредена од новинарот Мајкл Луонго, беше преведена на арапски од издавачот Arab Diffusion.

Издавачот, пак одбрал да го преведе зборот хомосексуалец како شاذ (shaath), збор што значи ‘девијантен ‘ или ‘перверзен';-на разочарување на авторите и хомосексуалната заедница со арапски говор.

Загриженоста за преводот избран од издавачот рефлектира поширока загриженост околу негативната терминологија која се користи во арапските медиуми општо за опишување на хомосексуалците. Организациите за правата на хомосексуалците и индивидуалците во арапскиот свет ги  притискаат медиумите да започнат да го користат зборот مثلي (mithlyy) - термин без негативната конотација поврзана со shaath.

Низ арапскиот свет  хомосексуалноста останува табу и во целост не е одобрена од општество.
Bint el Nas, сајт за LGBTQ жени (LGBTQ  - термин кој означува разноликост во сексуалниот и половиот идентитет) поврзани со арапскиот свет кои се обидуваат да ја сменат тесната слика за хомосексуалците вели:

Арапскиот јазик нема позитивни зборови за да се искажат емоционалните или сексуалните врски помеѓу двајца луѓе од ист пол. Познати изрази во формалниот или класичниот арапски се негативни или деградирачки: „shouzouz jinsi“ (неприродна или абнормална сексуалност), „loowat“ (хомосексуален акт помеѓу мажи, во врска со приказната за пророкот Лот од  Библијата или Лут од Куранот) и „sihaq“ (хомосексуален акт помеѓу жени). Сепак, за време на последните години од дваесеттиот век, некои социолози, психолози и новинари со развиена професионална свест, започнаа да го користат позитивниот израз „junusiya misliya“, што претставува точен превод за хомосексуалноста - збор кој најпрво бил користен  во европските јазици низ светот пред 100 години.

BBint el Nas издаде речник од позитивни арапски изрази за сексуалноста, кој може да се погледне овде.

Многу луѓе се фрустрирани од тоа што конвенционалните медиуми не ги применуваат позитивните изрази и што тие не се користат од општество. Алжирскиот блогер Belphoros, пишувајќи на својот блог L'Algerie en Rose, го посочува токму тоа:

Il existe tres peu de terme en arabe, on n'aime pas nommer les choses, en ignorant les choses on croit les anuler, les nier, mais ca marche pas, c'est de l'hypocrrisie, il faut affronter les choses et avoir le courage de les nommer, essayons d'appeler Un CHAT un CHAT.

Тој продолжува:

Les termes qui concerne l'homosexualite' sont tres pejoratifs, …
Il faut qu'il y ai des termes neutres qui nous identifient, on doit travailler pour traduire les termes, enrichir le dictionnaire arabe, …

Belpheros повикува да се забранат сите понижувачки термини за хомосексуалноста употребувани во медиумите и нивно заменување со неутралниот термин mithlyy (за маж хомосексуалец) и mithlyya (за жена хомосексуалец).

Во 2006 година, Хала Горани од CNN го напиша овој напис известувајќи за хомосексуалноста во Бејрут. Кога арапските спикери од CNN биле прашани за најдобар превод за „хомосексуалец“ на арапски, тие си дале следните одговори:

Си ги почешаа главите. „Luti“ беше еден предлог. „Shaz“ беше понуден по имеил. Овие термини се широко познати, но всушност на арапски се преведуваат како „перверзен“ или „девијантен“.

Иако се повеќе позитивната терминологија се применува во некои главни публикации како либанскиот Al-Akhbar, единствениот арапски весник кој ги застапува правата на LGBTQ и ги покрива случувањата во врска со нив во позитивно светло, во повеќето случаи хомосексуалците се портретирани негативно во медиумите и истите негативни термини се користат одново и одново.

Nireblog неодамна воскресна пост оригинално напишан од Рики на Gayboyweekly:

Повикувајќи се на употребата на зборот „shaath“, Рики прашува:

الشذوذ بصفة عامة وباختصار هو ان يفعل الانسان شيء ضد طبيعته،فالمجرم شاذ والارهابي شاذ. وللاسف،يطلق بعض الناس لقب شاذ على المثليين،إما عن جهل او عمد،والسؤال المحير: كيف يطلقون لقب شاذ على المثليين ويقولون انهم يفعلون عكس طبيعتهم

Тој посочува:

لقد خلق المثليين بطبيعتهم كما خلق المختلفين جنسيا بطبيعتهم،فالمثليين والمختلفين جنسيا اناس طبيعيين لا يختلفون عن بعضهم لا بالانسانية ولا بالشكل ولا بالطبيعة ….والشاذ الحقيقي هو الذي يسعى دائما لاقصاء الاخر

Уредникот на „Патувања на хомосексуалците во муслиманскиот свет“ Мајкл Луонго бараше од издавачот да употреби по неутрален превод, но книгата веќе беше дистрибуирана и тешко дека ќе биде променета.

Ричард Амон, кој пишува за Globalgayz и коавтор на книгата известува:

„Жално е што оваа книга, која е искрено сведоштво за хомосексуалецот во муслиманскиот свет да биде со погрешно преведен наслов со термин кој ги понижува хомосексуалците. Жално е што дојдовме толку далеку во борбата за правата на хомосексуалците и нивното признавање за еден не освестен јордански издавач јавно да не понижи.“

И покрај негативниот одговор на преводот на насловот, факт е дека книгата беше преведена и издадена за дистрибуција на арапски и тоа само по себе е големо постигнување. И бидејќи поголемиот број литература  и информации кои се однесуваат на хомосексуалците не се преведени ниту издадени на арапски, на оние од арапскиот свет кои не знаат некој од европските јазици им беше одземена можноста да станат свесни, едиуцирани и себе афирмирани преку изложување на јавна расправа.

На блогот на весникот Huriyah's, уредникот  Afdhere Jama ја  посочува оваа точка, велејќи:

јас повеќе би сакал кога би се користел зборот“مثلي”/”mithlee”, кој литерарно означува „ист (i.e, ист -секс)“. Но многу е значајно што воопшто има превод на арапски на оваа книга што и би се занемарила употребата на овие груби зборови.  Повеќе ме интересира содржината на книгата … отколку насловот.

На Интернационалниот ден против хомофобијата (ИДАХО), јапонските LGBT заедници организираа неколку настани и улични активности во неколку градови низ земјата. Со слоганот „Да за сексуална разновидност“, различни групи прикажуваа пораки со кои промовираше општество во кое разликите и разновидноста се прифатени и почитувани.

Блогерот 2ин20 нагоја известува за успех [ja] на настанот за ИДАХО на улиците на Нагоја. Блогерот Ендомамета, еден од активните организатори на Idaho-net, како и на ИДАХО настаните во Јокохама и Токио, опишува што се случувало во Јокохама:

Во Јокохама беше револуционерно (?). Уште пред да започнеме, бевме малтретирани од неколку постари мажи.

„Што е ова? Хомосексуалци, што по ѓаволите е тоа?“

Започнав да објаснувам, мислејќи „тие се по малку страшни“, и тогаш тие рекоа:

„Еј, да! Хомосексуалци или што и да сте, се што ви треба е љубов, така?“ и стана лут. Тие беа екстремно позитивни.

Потоа јас реков „Тоа се обидуваме и ние да го кажеме“ и постариот човек многу е поддржуваше.

[…]

На крајот, човекот го зема микрофонот!

„Сите вие што поминувате, како се чувствувате кога ќе слушнете за хомосексуалноста? Без разлика дали сте хомосексуалци или хетеросексуалци, најважната работа за љубовта е дека се чувствувате сигурни, нели??“

Настанот за ИДАХО на Шинуку станицата, Токио

Блогерот ДАС, кој беше исто така на настанот во Јокохама, напиша:

Изненаден сум што беше само 1990 кога декларацијата беше направена – тоа е изненадувачки брзо.

Додека гледав, размислив дека без неа [декларацијата], околностите на хомосексуалците ќе беа многу потешки и размислував за тоа како ќе беше мојот живот и дали браковите и партнерствата од ист пол, кои сега се признаени во странство, ќе беа возможни.

[…]

Сега откако бев на овој настан, она што го сфатив е дека работите не се менуваат одеднаш, но [во исто време сфатив дека] во 1990 не можевме ни да помислиме дека ќе бидеме во можност да направиме нешто вакво. Кога ќе погледнете на моменталната состојба во соседските земји, мислам дека ние имаме среќа. Јас сум кукавица, па затоа имам проблеми со активности кои се истакнуваат. Сепак отидов таму за поддршка на луѓето, кои се трудат за овие промени. Всушност, се радувам што вакви настани може да се случуваат во мојот град.

Од Кобе, акабоши известува за активностите на улиците по повод ИДАХО и објавува серија од фотографии и видеа (тука и тука), кои ја опфаќаат грубата реалност на јапонското општество и искуството на некои од учесниците.

Видео од акабоши со наслов „Груба реалност“

Блогерот Новкун (Акасуги Јасунобу) пишува за Геј парадата во Кобе, која беше одржана еден ден по ИДАХО:

Парадата во Кобе не беше како онаа во Сапоро, Токио и Осака, каде се беше организирано од LGBT заедниците. Во Кобе, ние учествувавме како една од групите кои маршираа во парадата на градскиот фестивал наречен „Кобе Матсури“. Бидејќи имаше различни стилови на паради на различни локации, мислам дека е одлично што учесниците имаат избор. Не е за тоа кој е подобар, туку повеќе е да се има паралелна структура.

Марујама Тенору, продуктивен блогер на темата LGBT, ги опфаќа настаните и ја дискутира ситуацијата на LGBT заедниците во Јапонија:

Зборовите како „дискриминација“ и „предрасуда“, иако не сакам да ги поврзувам работите толку лесно, но всушност за Јапонија, сметам дека овие зборови се всушност употребливи.

На пример беше објавено дека во Иран илјадници хомосексуалци се погубуваат и дека постои немилосрдна дискриминација. Веројатно благ израз како „дискриминација“ не е доволен. Повеќе е „масакр“. Тие се обидуваат буквално да ги искоренат хомосексуалците.

Има повеќе луѓе кои мислат дека, како компарација [на ситуацијата во Иран], дискриминацијата и предрасудата кон јапонските хомосексуалци е далеку помалку сериозна, бидејќи Јапонците не се палат и убиваат, [и затоа тие мислам дека] подобро е да бидат тивки и да не ги влошуваат работите. Тие треба да стојат настрана од активностите со кои се истакнуваат. Во меѓувреме, мнозинството луѓе кои не се хомосексуалци, бидејќи не го разбираат чувството [на хомосексуалните луѓе], ви праќаат сомнителен поглед и се чувствуваат дека се обвинети за нешто, но не знаат што. Меѓу нив сигурно постојат и такви кои никогаш не биле соочени со хомосексуалци.

[…]

Во Јапонија, мислам дека сѐ уште има клима во која така наречените „Геј Либ (движење за ослободување на хомосексуалците)“ се избегнува од оние на кои се однесува, хомосексуалците. Излишно е да се зборува, ова е многу неповолно.

[…]

На оние кои го избегнуваат геј либ, акциите преземени од геј либ групите мора да изгледаат многу привлечни и театрални. Изгледа како тие да започнуваат оган таму каде што го нема, а потоа да прават многу врева велејќи дека има оган.

Меѓутоа во реалноста, ова не е случајот, гел либ групите се обидуваат да зборуваат и да направат работи кои мора да се направат, на сериозен начин.

Со други зборови, тие се надеваат дека ќе успеат да создадат свет во кој хомосексуалците кои ќе одлучат да не се кријат, туку да живеат како што се вистински, опкружени со хеторосексуалци – свет во кој овие луѓе ќе може да живеат без да се чувствуваат исплашени и вознемирени, свет каде е што е удобно [за овие луѓе] да живеат еднакво како секое човечко суштество.

Она што се бара тука е едноставно и тоа го менува начинот на мислење.

На интернационалниот ден против хомофобијата, обележан на 17 мај, српската организација за лезбејските права Лабрис имаше своја изјава.

Јасмина Тешанович, српски политички активист и писател, повторно го објави текстот со изјавата на нејзиниот блог Б92. Следува превод од српски:

[Српска лекарска асоцијација]: Хомосексуалноста не е болест.
Хомосексуалноста не е болест, стои во дописот од психијатрискиот оддел на српските лекарски друштва, кој го доби Лабрис како одговор на барањето оваа домашна организација да го потврди официјалниот став на светската здравствена организација [World Health Organization, (WHO)] веќе 18 години.

На 17 мај, интернационалниот ден против хомофобијата – и како дел од иницијативата „Дали си хомофобичен?“ – Лабрис се обрати на СЛК, српската лекарска комора и идниот министер за здравство. Лабрис очекува идниот министер веднаш по назначувањето да прогласи дека хомосексуалноста не е болест. Исто така, Лабрис очекува усвојување на етички код за сексуалната ориентација од српската лекарска комора, за да помогне во спречување на дискриминацијата против луѓето на кои им е потребна медицинска помош.

Се сеќаваме дека Лабрис – организацијата за правата на лезбејките – оваа година постојано се обидува да влијае на многубројните организации, вклучувајќи го министерството за здравство, да склучат договор за соработка со светската здравствена организација. Една од релевантните домашни организации – СЛК - искажа согласност со WHO. На овој начин, Лабрис сака да ги поттикне другите организации да се приклучат во борбата за уништување на предрасудите. 17 мај е ден за промоција на правата на лезбејките и хомосексуалците, бидејќи на овој ден во 1990 WHO официјално ја тргна хомосексуалноста од својата листа на болести.

Драгана Вичкович

Лабрис – организација за правата на лезбејките
Бејград, Србија
Имејл: lobi@labris.org.yu
Тел: + 381 11 334 1855, + 381 11 334 7401
Имејл: labris@labris.org.yu
Тел/факс: + 381 11 3225 065
Моб: +381 63 8 513 170
Веб: www.labris.org.yu

Даунгритер коментира:

Мило ми е поради нивниот чекор, но сигурен сум дека ќе бидат нападнати од сите страни. Мислам дека е многу храбро да се објави оваа изјава, особено кога не е познато кој ќе одговара [по изборите на 11 мај, новата влада тек треба да се формира].

Драго Ковачевиќ одговара на коментарот на Даунгритер:

Нападот нема да биде многу моќен. Сите се плашат од доктори, бидејќи секој мора да се справи со нив еден ден.

Аршам Парси е основачот и директорот на иранската организација на хомосексуалци која се наоѓа во Торонто, Канада. Тој ни зборуваше за присуството на иранските хомосексуалци во сајбер-сферата, нивните предизвици и проекти.

Како го проценувате присуството на хомосексуалните блогови во иранската блогосфера? Дали има многу блогери кои зборуваат за нивната хомосексуалност?

Да, ние имаме многу ирански LGBTIQ блогери, и повеќето од нив живеат внатре во Иран. Тие имаат прекари и пишуваат анонимно, што е најсигурно за нивната безбедност, но понекогаш владата ги наоѓа преку нивните IP адреси. Но тие постојат и се многу активни.

Како го користите интернетот, вклучувајќи блогови и видео филмови, да зборувате за иранската хомосексуалност?

Интернетот е една од нашите најважни комуникациски алатки. Без интернет нашата организација не би можела да направи многу работи. Ние немаме претставници во Иран затоа што се плашиме за нивната безбедност; ние не сакаме да им правиме проблеми. Ги надгледуваме нивните блогови и тоа е еден од нашите извори. Интернетот е подарок за нас.

Какви се Иранските реакции за вашите веб страници/блогови? Дали има некаков дијалог таму помеѓу луѓето кои се хомосексуалци или ги бранат правата на хомосексуалците, и луѓе кои ја сметаат хомосексуалноста за “грев“или “неморално однесување“?

Има различни реакции. Ние примаме многу пораки со омраза, и исто така многу пораки со поддршка. Во Иранските хомосексуални блогови, тие имаат дијалози со други луѓе, и понекогаш блогерите обрнуваат внимание на овие проблеми. Но генерално, луѓето ги сменија своите погледи во последните неколку години.

Дали има некои онлајн форуми каде иранските хомосексуалци ги менуваат своите идеи или оставаат коментари?

Ние имаме списание, Шераг. Постои и форум за иранските хомосексуалци исто така. Тој започна со работа пред неколку месеци. Но блоговите се повообичаени.

Како вие гледате на ситуацијата на хомосексуалците во Иран? Дали се тие инволвирани во сајбер-сферата со цел да се изразат себеси?

Како што кажав, многу работи се сменија. Се сеќавам пред неколку години, никој не зборуваше за нашите права, но сега може да се најдат илјадници онлајн страници. Според нив, тие не можат да имаат физичка врска слободно, но тие постојат и се обидуваат да бидат активни. Јас мислам сега, прашањата за иранските хомосексуалци станаа прашања за човековите права.

Кога ги разгледуваме иранските хомосексуални и лезбејски блогови, дали тие се соочуваат со различен тип на потешкотии?

Се разбира да, сосема е различно. Тие имаат различни ситуации. Лезбејките се поневидливи, а тоа е поради генералниот недостаток на правата на жените во Иран. Ние немаме многу лезбејски блогови, и оние за коишто знам, се активни во обидот да покажат дека лезбејките постојат исто така. Ние имаме онлајн весник за лезбејките, Хамјенс-е мен. Тоа е првиот весник за иранските лезбејки.

Дали имате некаков проект, коментар или идеја да споделите со нас?

Ние постоиме, но не можеме да зборуваме отворено. Ние треба да се поддржуваме еден со друг. Тоа е данокот на нашата слобода.

СИДА, смртоносниот синдром на стекнат имунолошки дефицит, е табу збор во Арапскиот свет. Меѓутоа, застрашувачкиот збор успеа да се појави во многу блог постови оваа недела – Од Јордан, Ирак, Палестина, Бахреин и Јемен.

Јорданскиот блогер Хареега, лекар по професија, го сподели овој ‘непријатен разговор' што тој го водеше со познаник за неговата работа во ХИВ Сида клиниката:

Еден пријател праша, “Како ти е на работа овој месец”
“Добро, одам во ХИВ клиниките три пати неделно”
“ХИВ? Како СИДА?”
“Да”
“Чувај се”
“Да се чувам од што?”
Тој ме погледна како да сум идиот, “Чувај се од ХИВ”
“Зошто да се чувам?”
“Па, чувај се, тоа е ХИВ, тоа е СИДА”
“Но зошто треба да се чувам? Јас не спијам со моите пациенти во клиниката”
“Знам идиоте, но само внимавај, тоа е СИДА”
“Јас ниту си вшприцувам дроги со нив”
“Знам, знам, само чувај се”
“Од што?”
“Слушај, јас не сум научник (очигледно), но ти мора да се чуваш, или јас ќе треба да започнам да те чувам тебе”

Хареега продолжува:

Од 1ви Јануари 2008, во Јордан беа дијагностицирани 22 нови случаи на ХИВ.
Јавното знаење за ХИВ меѓу Јорданците, особено оние “добро-образованите” е нула и опаѓа.

Ирачанката Лаила Анвар исто така е разлутена од начинот на којшто оваа тема е “зачната” во Арапскиот свет – и покрај зголемениот број на случаи од болеста во регионот. Гледајќи телевизиска програма на оваа тема, блогерката забележува:

Гледав една програма пред неколку месеци, на Арапскиот канал Ал-Џазира за ХИВ и други сексуално преносливи болести во Арапскиот свет.
Продуцентот многу умно се обиде да ја зачне оваа “чувствителна” и табу тема, презентирајќи ја како религиозна програма и покани гостин говорник кој е специјалист во обете медицина и религиозна наука, т.е. Исламска теологија.

Лаила објаснува:

Зголемен е бројот на носителите на ХИВ во Арапскиот свет. Никој не сака да го признае тоа, но тоа е факт. Ние сите знаеме како ХИВ се пренесува и сите знаеме дека практикувањето безбеден секс и контрола на крвната слика е обврска.
Но ова не е она што ми го привлече вниманието во програмата. Она што навистина ми го привлече вниманието е дека бројот на ХИВ и СПБ (сексуално преносливите болести) заразени се зголемува кај брачните хетеросексуални двојки во Арапскиот свет, а не само кај хомосексуалците.
Специјалност на поканетиот гостин е епидемиологија и заразни болести. И во текот на неговото искуство, тој се сретнал со неколку случаи (необјавени во јавната статистика) на хетеросексуални двојки во најголем број брачни, инфицирани со СПБ и СИДА особено.
Во 99% од случаите, жената била инфицирана од својот сопруг. Сопругот кој имал незаштитена вонбрачна врска, со други жени и понекогаш со други мажи.
Во 99% од случаите, мажот верувал за себеси дека е непобедлив, и ја одбил идејата за заштита, т.е. користење на кондом.
Па така, Господинот кој се вратил од бизнис патување, или од вечерно излегување доаѓа дома и ѝ на нуди на својата сопруга/партнер бакнеж на смртта.

За табуата, Лаила вели:

Се разбира имате разбирање дека зборувањето на оваа тема во Арапскиот свет е големо табу. Многу одрекувања го опкружуваат ова и рационализирања, до ефектот дека “кај нас во муслиманските општества не постојат такви работи”, “бутнете ги под тепихот, и не дозволувајте им на соседите да дознаат – што ќе си помислат луѓето”….итн.
Ѕидот на традиција и култура е толку непроѕирен што е скоро невозможно да се зборува на оваа тема јавно без да се биде обвинет дека си “декадентен, развратен и неморален.”
Во меѓувреме, жртвите од СИДА умираат во тишина, карантирани во соби од срам и вина.

Aмал А, од Палестина, исто така се занимава со оваа тема Сида, наведувајќи го своето гадење од тоа како беше постапено во еден судски случај во Египет, каде обвинителот му рече на еден од мажите вовлечени во судскиот претрес, кога тој го информираше дека е ХИВ позитивен: “Луѓето како тебе треба да бидат изгорени живи. Ти не заслужуваш да живееш.”

Ако Египет има намера да ги фрли во затвор сите мажи Египќани кои имаат секс со други мажи, ќе им требаат многу повеќе затвори. (…)
Да се смета СИДАТА за криминал е катастрофа!!! Да се издвојуваат и да се сметаат за демони пациентите кои се ХИВ позитивни или имаат СИДА нема да помогне да се заштитат Египќаните. Но, овде не се работи за заштита на Египќаните воопшто. Се работи за државата која ги прави жртвени јагниња слабите со цел да ги зацврсти своите моќи преку секоја мерка.

Но работите полека се менуваат и се чини дека има надеж. Бахреинката Пеперутка наскоро ќе го посети Каиро, добивајќи право од Независни Уметници/Блогери кои одговараат за СИДА во Арапскиот регион.

Работилницата ќе вклучи блогери и креативни Арапи од областа на фотографија, снимање на филмови и други медиумски уметности. Ова е прв пат јас да учествувам на настан организиран од Програмата за развој на Обединетите Нации во Бахреин и исто така да се сретнам со блогери и уметници од целиот Арапски свет. Јас дефинитивно ќе ги поделам со вас тајните што ќе ги откријам за оваа страшна болест, каде дури и зборувањето за тоа е забрането во повеќето од нашите Арапски земји.

И најпосле, но не и најмалку важно, Aрмиите за ослободување, линкови до нови извори за чудото од лек за Сида направен од билни тревки, направен во Јемен кој тврди дека го има лекот за смртоносниот вирус.

Бета верзијата на The HUB од веб-сајтот Witness нуди три видеозаписи снимени на настанот „Човекови права за жените; Човекови права за сите“, на кој три решителни жени кои ги бранат правата на останатите жени говорат за Меѓународната кампања за заштитници на човековите права на жените.

Од веб-сајтот на кампањата:

Меѓународната кампања за заштитници на човековите права на жените е меѓународна иницијатива за признавање и заштита на жените активисти кои ја поддржуваат реализацијата на сите човекови права за сите луѓе. Кампањата покажува дека жените кои се борат за човекови права и особено се фокусираат на човековите права на жените, се соочуваат со одредени злоупотреби во текот на нивната работа поради нивниот пол. Дополнително, кампањата се фокусира на ситуацијата на активистите за човекови права кои ги бранат правата на жените и особено се осврнува на злоупотребите кои ги доживуваат активистите за правата на лезбејките, хомосексуалците, бисексуалците, транссексуалците и активистите за други права поради нивниот пол и сексуална определеност. Идентитетите на овие лица како и природата на правата кои се обидуваат да ги заштитат се фактори кои нив ги ставаат во фокусот на кампањата.

Во моментот има 3 видеозаписи на The Hub, кои беа избрани од уредникот: Сунила Абејесекера од ИНФОРМ во Шри Ланка говори за кампањата и зошто е потребно да се работи на имплементацијата на одредени стратегии за човековите права на половите, Лидија Алпизар од AWD која објаснува зошто оние теми кои таа ги нарекува „несекси“ како на пр. финансирањето се всушност од суштинска важност за прашањата од областа на половата еднаквост: „без ресурси не може да има имплементација на политичката обврска за одбрана на човековите права на жените“ и Ајша Шахид од Глобалната кампања „Стоп за убиствата и каменувањето“, која објаснува зошто злосторствата врз жените врз основа на традицијата или религијата треба да прекинат.

Во продолжение следуваат трите видеозаписи (качени од Виолета Краснич) од овие енергични жени кои се стремат за заштита на правата на другите жени.

Што претставува The Hub? Тоа е веб-сајт на кој секој може да поставува видеозаписи во врска со човековите права, за да може да ги види поширока публика која е заинтересирана за оваа тема, наместо да се пребарува низ вообичаените сајтови на кои се качуваат видеозаписи со цел да се најде саканата содржина. Тоа е начин за донесување на содржините за човекови права директно до оние кои се заинтересирани да ги видат.

Следува промотивен видеозапис од 60 секунди во кој се објаснува како функционира The Hub, и на кој начин може да се учествува.