Меѓутоа, преку блогирањето, тие најдоа нова можност да се изразат, да ги споделат своите дела и да го промовираат овој интерес во Гватемала, особено преку поезија и кратки раскази и приказни.

Поезијата е пионер во уметноста на блогирањето, Пабло Бромо (Pablo Bromo) на неговата Bicicleta [шпански] блогира уште од 2005-та година. Други поети што блогираат се Алејандро Маре (Alejandro Marré) преку Marré v. Marré [шпански], Алан Милс (Alan Mills) и неговата страна revolver [шпански], Џерардо Сандовал со “Palabras Mayores” и Арнолдо Галвез (Arnoldo Gálvez) со “Tercer Perfil” [шпански].

Новелистот Роналд Флорес (Ronald Flores) има свој домејн, каде што покрај неговите дела можат да се најдат и критики, предлози, сугестии и дури и коментари за интернационално познати книги.

Секој четврток можете да ја прочитате и да дадете коментар на колумната на Маурис Ечевериа (Maurice Echeverría), млад, но многу успешен гватемалски писател – преку Buscando a Syd [шпански].

Можете да ги читате делата на Клаудија Навас (Claudia Navas) на овој блог Ordinaria Locura [шпански] или на колективен блог наречен Panoptico Literario [шпански], Винстон Гонзалез (Wingston González) [шпански] млад гватемалски писател штотуку го започна својот блог ALFILER [шпански], колективен проект за електронски книги и критики со блогот LIBROS MINIMOS [шпански](мали книги), каде што многу од писателите-блогери ги споделуваат своите публикации и дела и исто така коментираат на својот блог.

Тоа што е важно да се нагласи е употребата на технологијата и кибер-просторот, како пример блоговите за да се промовира културата, каде што можат да привлечат млади читатели и истовремено да ги споделат своите идеи со светот. Секој од овие автори има барем по една објавена книга и имаат по неколку награди за литература и книги. Тие ја користат блогосферата да ги споделат своите дела и се комплетно отворени кон критики за да развијат нова, слободна култура во Гватемала и да му дадат на светот до знаење што сакаат да направат со своите блогови.

Ова видео доаѓа од Манос Куентера (раце кои раскажуваат приказна) од Аргентина. Тие го искористуваат националниот ден на глувите во Аргентина за да и раскажат на својата публика на аргентински знаковен јазик и шпански титлови дека тие наскоро ќе издадат книги со приказни на знаковен јазик за глувите деца. Во делот за коментари на овој шпански телевизиски клип, кој прикажува група од луѓе кои преведуваат бестселери и класици како Хари Потер, Ромео и Јулија и други книги на шпански знаковен јазик, ЈуТјуб корисниците објаснуваат како глувите луѓе имаат проблеми со читање, бидејќи користениот јазик не е сличен на јазикот кој тие го користат секојдневно за комуникација.

Јазикот со знаци не е универзален и зависи од говорниот јазик. Повеќето земји имаат свои адаптации и понекогаш, како што е случајот со Велика Британија и САД, знаковните јазици се комплетно различни, иако двете земји имаат ист говорен јазик. Повеќе информации за користење знаци може да најдете тука, а на ова видео, ЈуТјуб корисникот мергфкт, ни раскажува на англиски за историјата на АЗЈ (американскиот знаковен јазик) и генерално за заедницата на глуви луѓе.

Македонскиот блогер Мечето Ушко, револтиран од бесцелната вербална престрелка помеѓу Бугарите и Македонците, ги постави темелите на иницијативата „Со литературата против балканскиот провинцијализам“:

Она што се случува на Блогерај [македонска платформа за блогирање] повеќе не е НАЦИОНАЛИЗАМ, туку ПРОВИНЦИЈАЛИЗАМ.

[…]

Да направиме мала ретроспектива.

На блогерајот се си почна нормално. Како што треба. Се појави една група на блогери кои почнаа да пишуваат она што сакаа да пишуваат. Живееме во ерата на слободата на размислувањето и говорот. Ниту еден говор ниту едно размислување не е страшно и опасно додека во себе не содржи елементи на омраза, геноцид и нетолеранција. Секој збор изговорен надвор од уличниот вокабулар е доволен само по себе за дискусија и анализа.

Се појави контра група на блогери, со иста перцепција и начин на делување во спротивен правец. Се појави онаа исконструирана блог пропаганда од НАШИОТ СОСЕД, која наиде на голема осуда од секој разумен човек, но крена толку голема прашина што никако да слегне и да се прочисти слободниот видик.

Блог провинцијализмот продолжи да се користи како метод на себепромоција, се појавија еден куп полуписмени и будали тапоглавци кои продолжија да плукаат каде стигнат. Никој не може да побегне од тоа без разлика каде се наоѓа. Сета тоа однесување станува, смешно, комично, фарсично и банално. Имате еден блог со преку 7 500 коментари на еден пост. Се прашувам какви ли се тие луѓе кои пишуваат и коментираат на такви текстови. Но тоа се најчесто луѓе кои никојпат не читаат, а уште помалку размислуваат.

Се појави и петиција со која се бараше од сопственикот на овој блог сервис (blog.com.mk) да им забрани пристап на сите кои пишуваат, она што на нив не им се допаѓа.

Забораваме дека интернетот е глобален медиум и дека практично многу тешко е да се цензурира или нешто забрани. Потпирајќи се на прозорчињата од своите затворени соби, светот го гледаме само преку она што може да го видиме додека го отвораме и затвораме прозорчето. До каде допира видикот на тоа видно поле до таму гледаме. Не сакаме да погледнеме подалеку, нанапред во иднината, а го имаме компјутерот пред нас. Не ли е тоа пардокс? Со интернетот светот ти е на дланка, а ние не сакаме да погледнеме во него. Не сакаме да го прифатиме влијанието од западните демократии. Ги гледаме само негативните работи, позитивните како и да не постојат. Затворени сме не само во својата држава, туку и своите градови, маалски се затворивме.

Сета работа е по трагична што вакво однесување се оправдува и од либералните и интелектуални кругови на овој блогерај, кои не можат никако да го прифатат фактот дека светот е променет и дека сите ние сме исти во една голема чекална во која чекаме негде да не примат. Запамтете, се што правите и ви прават останува. Се што ќе кажете и напишете. Не можете нешто што ви е пред очи да се правите дека не го гледате. Тоа е пред вас и треба да се борите да го промените, зошто ќе им го оставите како бреме на потомците.

Затоа во наредните неколку денови, како израз на мој револт кон сета таа провинциско - шовинистичка фарса, на овој блог ќе се појават раскази од познати бугарски писатели и уметници. Да го дигнеме гласот на разумот.

Гласот на културниот и образованиот човек, може и мора да биде погласен од гласот на балканскиот шовинизам.
Почнува новата ера, ера на ЛИТЕРАТУРНИОТ НАЦИОНАЛИЗАМ.
СО ЛИТЕРАТУРАТА ПРОТИВ БАЛКАНСКИОТ ПРОВИНЦИЈАЛИЗАМ
Затоа што минатото не може да ја победи иднината!
Затоа што омразата не може да ја победи љубовта!

Константин Павлов веќе покрена слична иницијатива од бугарската страна. Во блог наречен „Лозари-Винари“, конкретно направен за оваа цел, тој претставува млади македонски автори на бугарската публика. Но Павлов не застана на тоа. Тој беше првиот кој објави на хартија и на сопствен трошок еден современ македонски автор. Зборуваме за Алекс Букарски – еден од најреномираните млади автори, публицисти и блогери. На Букарски ми беше доделена награда за најдобра дебитантска прозна книга во Македонија во 2006 година. Неговите кратки приказни и и книги се многу популарни помеѓу помладата генерација Македонци. Неговиот блог е еден од најавторитетните и може да се пофали со најголем број на посетители во Македонија, и можеме оправдано да кажеме дека е помеѓу неформалните лидери на блогерската заедница таму. Има учествувано во голем број на дискусии за културни и социјални проблеми. Извесно време пишуваше за македонскиот неделник „Неделно Време“ каде што имаше колумна за проблемите на младите, културата и литературата во Македонија.

Иако Букарски и Павлов имаат различни мислења по многу прашања, помеѓу нив се разви пријателство кое доведе до издавањето на дебитантската збирка кратки раскази на Букарски наречена „Луѓе на кои не им се отвора падобранот“ на бугарски јазик. Настанот го привлече вниманието на бугарската блогерска заедница. Реакции и коментари за промоцијата на книгата се појавија на околу 40 од најавторитативните блогови во Бугарија.

Блогерот Петер Добрев пишува:

[…] Наместо да мрмориме дека не постои држава наречена Македонија и дека јазикот кој таму се зборува е всушност бугарски, можеме да се обидеме да дознаеме нешто повеќе за дотичната Македонија. Да видиме какви би можеле да бидат луѓето кои таму живеат. А не како финиот студент од Слободниот Универзитет во Варна да прашуваме дали луѓето таму се христијани. Можеби би можеле да направиме некоја културна размена и да се зближиме. Бидејќи без разлика колку се слични нашите корени, тие станале доста заплеткани.

Значи…секој нормален Бугарин кој не е обврзан да биде историчар туку се интересира за Македонија, за која Слави [познат бугарски шоумен] измислува глупави вицеви, може да ја погледне книгата на Алекс Букарски „Луѓе на кои не им се отвора падобранот“. Книгата е веќе достапна на бугарскиот пазар…

[…]

„Луѓе на кои не им се отвора падобранот“ е токму за вистинскиот живот. Во неа нема храбри херои, убави девојки, го нема дури ни Бојко Борисов [градоначалник на Софија познат по своето мачо однесување и популарен помеѓу луѓето]. Меѓутоа, во книгата има маалски пијаници, студенти-дркаџии, мали гејмерчиња од „Сајбер” [интернет кафе во Битола], мизерни мали циганчиња и стари тетки во менопауза. Јазикот е живописен, сликовит исто како да го слушате во маалото. Во оригинал не е дури ни на литературен македонски јазик, туку на битолски дијалект. Во преводот на Константин Павлов дијалогот ја задржува својата бистрина без да изгуби од македонскиот вкус.

Книгата, промоцијата и авторот навистина вредат.

Промотивен постер за книгата
Слика: http://komitata.blogspot.com

Навистина книгата на Букарски и претстави на бугарската публика една непозната Македонија. Благодарение на неа, надворешниот набљудувач може да се ориентира во македонската сегашност која инаку останува необјаснива за нив. Затоа не е чудно што претставувањето на книгата имаше успех без преседан. Во преполната просторија, покрај студентите, блогерите и авторите, беа и претставниците на голем број медиуми од традиционалните медиуми.
(Видео запис од презентацијата на бугарски и на македонски: Букарски во Бугарија 1, Букарски во Бугарија 2 . Извор: http://bukarski.blog.com.mk/)

Делата на Букарски добија многу позитивни критики од бугарските колеги. Реномираниот писател Богдан Русев пишува дека „во своето најдобро издание прозата на Букарски е толку моќна и полнокрвна што се чини како да притиска да избега од страницата и да те удри по нос.“

Интересен е фактот дека содржината на книгата е лиценцирана под условите CC 2.5 – ова досега се нема случено во Бугарија. Можеби овој чекор е почеток на нова ера за дистрибуцијата во Бугарија, ако други автори го следат овој чекор.

Во наредните денови од престојот на Букарски, интервјуа со него се појавија во водечките печатени медиуми. Гостинот се појави на голем број добро познати ТВ емисии.

Можеме да речеме дека со неговата иницијатива, Константин Павлов придонесе повеќе кон подобрувањето на бугарско-македонските односи и приближувањето на луѓето од двете земји отколку бугарските и македонските влади од последниве години.

Фотографија од дрвото Цеиба, снимена од Сутонхо и користена под Криејтив комонс лиценца

За релативно мала држава, прекрасната околина на Гватемала може да ја разбуди фантазијата на секој. Од 37те вулкани [es] кои изникнуваат од пределите на мистичното езеро Атитлан, тоа е земја која привлече интелектуалци од полето на уметноста и културата, кои можеби биле намамени во оваа магична земја. Посетители како што се Симон де Бовоар, Луј Арагон, Пабло Неруда, Че Гевара, дури и Алдус Хаксли ја посетија земјата на дрвата Цеиба и розите. Уште еден автор, Антоан де Сент Егзипери, кој е најпознат по неговата книга „Малиот принц“, исто така случајно ја посети Гватемала, а ова води до прашањето: Дали Антигва, Гватемала беше неговата муза за пишувањето на Астероид Б-612?

Бонжур Гвате [es], блог посветен на франкофонијата, ни го кажува почетокот на оваа приказна:

Антоан де Сент-Егзипери ја посети Гватемала случајно. Тој имаше авионска несреќа во Гватемала, неговиот авион беше уништен и тој беше сериозно повреден.

Потоа Бонжур Гвате продолжува:

Има многу теории за местата кои го инспирирале де Сент Егзипери за да го напише „Малиот принц“: една е дека Астероид Б-162, домот на Малиот принц, е Антигва Гватемала, каде тој помина време додека заздравуваше од неговата несреќа.

Енчил, блогер од Гватемала кој ужива во „Малиот принц“, ги истражува теориите за поврзаноста на Антигва Гватемала, градот на розите, велејќи дека тој била музата на Антоан [es]:

Тоа е само претпоставка да се каже што беше? Кој знае? Но, вистината е дека има детали од астероидот кои се поклопуваат со Антигва, на пример: Астероидот имаше два активни вулкани и еден неактивен. На кои други места патувал Егзипери, освен Антигва Гватемала, каде има два неактивни вулкани (Вода и Акатенанго) и еден активен (Огнениот вулкан)?

Блогерот Џорџ Палмери има друга теорија, тој ја сретнал неговата вдовица во 1972, Консуело Сунчин, и тој тврди дека таа е неговата роза:

Консуело беше мала жена, која кокетирала и била екстремно дарежлива кон своите љубовници. Меѓутоа, и покрај нејзините човекови мани, никој не може да негира дека таа беше музата за Малиот принц. Нејзините поддржувачи тврдат дека вулканот од малиот астероид е метафора со која се исмејува нејзината земја, Ел Салвадор. Тој можеби бил инспириран од неактивниот вулкан Изалко и напишал за домот на малиот принц, Астероид Б-612 каде тој се грижеше за розата.

Можеби ова е точна теорија, бидејќи еднаш де Сент Егзипери рече: „Повторно се повикав на очите на мојата жена. Никогаш нема да гледам нешто друго освен тие очи. Тие прашуваат.“

Еден гватемалски блогер, кој живее и работи во Африка, Десде Киншаша [es], кажува кратка приказна за Баобаб, познатото дрво од книгата, парадоксно слично со Цеиба, националното дрво на Гватемала. Пред да дојде дома, таа беше многу тажна бидејќи не го видела Баобаб, но на крајот таа виде едно:

Се свртев на десно, на лево и видов многу од нив. На последниот ден од мај во Киншаша, сфатив дека Баобаб од секогаш било таму и дека тоа било Цеиба, а на крајот, не беше далеку од дома.

Антоан де Сент Егзипери, познатиот француски писател на „Малиот принц“, оној кој еднаш рече: „Само со срцето може да се гледа правилно; она што е значајно е невидливо за очите“, ги виде нашите вулкани, ги мирисна нашите рози и живееше со нашите луѓе пред да го напише неговото ремек дело. Тој ги одеше улиците на Антигва, сакаше девојка од Централна Америка и помина време цртајќи додека заздравуваше од авионската несреќа. Од тука, тој отиде во Њујорк со многу инспирација. Без разлика дали Гватемала беше вистинската инспирација, некои несреќни и случајни средби со странци имаат среќен крај, како книгата која ја држам во моите раце.

Департаменто де Легуа [es] вели:

Венецуелската издавачка куќа Ајакучо има една од најинтересните листи – важи и за нејзиниот квалитет во книжевните дела што ги има објавено и за бројот на дела достапни – во Хиспан-Американската литература низ светот. Од античките традиции до најдобрите новели од 20 век; од текстовите на Адмирал Колумбо до коментарите од Инка Гарцилазо.

Актуалидад Литература [es] се присеќава колку корисни биле хартиените верзии од овие дела во неговото образование:

Во последниве 33 години Библиотеката Ајакучо има објавено голем дел од престижните класици во Хиспан-Американската литература. Моите професори по книжевност, на пример, ги почитуваа и морам да кажам дека научив многу од тие книги.

Пепелон Кон Лимон [es] ја објавува листата на дела кои се достапни онлајн:

Доктрина на Симон Боливар, Ла Ворагин од Џосе Естасио Ривера, Сиен традиционес перуанас од Рикардо Палма, Поезија од Рубен Дарио, Нуестра Америка од Џосе Марти, Марија од Џорџ Исак, Кратки приказни од Хорацио Кирога.

Лаура почна да преведува во јуни 2007 г. откако дозна за проектот од колегата – автор за Глобал војсис, Луис Карлос Дијаз. Оттогаш, таа „се навлече“ и тоа добро се вклопи со нејзините јазични студии.

Искуството беше прекрасно. Имаше периоди кога ја прекинував својата работа за да преведувам за Лингва Уживав да работам на статии од далечни земји и ги правев истите пристапни за шпанските читатели. Најдобро од сè беше тоа што учев додека преведував.

Додека таа сè повеќе се вклучуваше во проектот Лингва и сè повеќе се запознаваше со онлајн заедницата на Глобал војсис, сметаше дека би било поинтересно да пишува кратки осврти за венецуелските блогови. Таа е голем фан на мисијата на ГВО која според неа има моќен и долгорочен ефект.

Од културна гледна точка, мислам дека Глобал војсис претставува начин за размена и средби со другите преку точката на гледиште на луѓето. Тоа е начин за изразување на интерес за одбраната на човековите права, начин за прикажување на животот во заедниците и земјите, за соработка со толеранција, визија, и разбирање за другите.  Кога пишувам за Глобал војсис, се чувствувам како да придонесувам за промовирање на културата на мојата земја, начинот на кој луѓето перцепираат од гледна точка на блогерите, и како преку нивните перцепции тие даваат визија различна од онаа што нормално може да се види.

Пишувањето за венецуелските блогери не е едноставна задача. Голем дел од она што може да се види на мејнстрим медиумите се однесува на добро познатиот претседател на земјата – Хуго Чавез. Како резултат на тоа, голем дел од она што го пишуваат блогерите е поврзано со оваа тема.

Разговарав за ова со Луис Карлос и дојдовме до заклучок дека политиката и поларизацијата толку многу доминира во секојдневниот живот што луѓето блогираат за да можат да дишат. Сепак, политичките теми се присутни и поларизацијата се чувствува во Венецуелската блогосфера. Кога пишувам за Глобал војсис, барам што повеќе мислења, но секогаш успевам да најдам многу блогови кои се противат на Владата, додека оние што ја поддржуваат владата се чини дека ги копираат вестите од дигиталните весници. Од друга страна, некои блогови се напишани со премногу чувства за да би можело да се вметнат во некој напис кој се обидува да даде неутрално гледиште. Во секој случај, се  истражува и се бара, но тешко е.

Голем дел од статиите на Лаура за Глобал војсис се доказ дека Венецуела е многу повеќе отколку само Чавез и поларизирана политика. Таа има пишувано за познати автори и музичари, но и за теми од образованието. Не е изненадување што таа пишува за овие прашања, бидејќи самата Лаура има голема страст за литературата и уметноста. Таа дипломираше на современи јазици, поточно на англиски и француски, што и` помогна при откривањето на литературата од други земји. Нејзиниот личен блог се вика Сакандо ла ленгуа [es] (Исплазување на јазикот) и всушност беше инициран како начин за истакнување на јазичните грешки низ градот, но без прекорување или исмевање на другите. Нејзиниот блог стана место на кое „можете да им се смеете на куриозитетите на јазикот“.

Блогот исто така отвори можности и за пишување на други теми. На Лаура и беше дадена можност да пишува неделна колумна наречена „Блогоподиум“, во неделниот магазин Тал Куал [es], најмногу поради тоа што на уредниците на списанието им се допаѓаше тоа што го читаа на нејзиниот блог. Темите се отворени, но најмногу се однесуваат на блогови и култура. Сепак, Лаура вели дека наоѓањето на теми секоја недела е многу потешко отколку што изгледа, но сепак вреди.

Забавно е бидејќи моите пријатели и родителите ми се јавуваат откако ќе ја прочитаат мојата колумна и ми даваат препораки. Името на колумната ми го препорача татко ми бидејќи во тоа време ги гледавме ромските серии и беше смешно да се гледа подиумот на кој ги презентираа вестите… а бидејќи имав намера да го објавам она што се коментира во блоговите за културата, дојдовме до името  „Блогоподиум“. Тоа е добар публицитет за добрите блогови и ми се допаѓа бидејќи можам да истакнам теми за литература, уметност, активизам, заедница и за други култури, особено за она што не е објавено во весниците.

Зборовите на Амваран пишува како делата на Кларк ја поттикнале неговата љубов кон научната фантастика.

За засакав научната фантастика заради сер Артур. Имав 10 години кога првпат наидов на неговиот познат расказ „Чуварот“. Веднаш станав зависник. Едвај чекав да прочитам уште негови дела. А тоа не беше лесно. Сер Артур беше плоден писател, автор на повеќе од 100 книги, како и бројни есеи и раскази. Дури Википедија ја нуди неговата библиографија само во делумна форма. Неговата привлечност беше во тоа што иако неговата научна фантастика беше од највисоко ниво, стилот на пишување беше многу едноставен, забавен и моќен. А неговите приказни беа повеќе во врска со приказната отколку со науката.

Галициса се сеќава на средба со писателот 2002 г.

Ја организирав средбата и имав среќа да го придружувам на посетата на д-р Кларк, кој кога го сретнавме во својата домашна канцеларија разгледуваше зголемени фотографии од Марс на неговиот лаптоп. Тој ни покажа некои од тие марсовски слики и нè праша што мислиме за една права линија која јасно се гледаше на една од нив! Упорно гледавме во екранот обидувајќи се да составиме целосна реченица. Забележувајќи ги нашите тажни лица, сер Кларк ја прекина тишината со насмевка: „Изгледа како некој да поминал од тука со прилично големо возило!“

ЛИРНЕасиаsia тагуваат поради загубата на личност со кого имале тесна соработка, разјаснувајќи дека човекот имал и други квалитети освен пишување белетристика.

Во ноември 2005 година, ЛИРНЕасиа ја оствари својата последна официјална средба со него во Коломбо, кога неколку претставници од ВорлдСпејс (нашиот партнер во проектот Ханзифо, кој работи на обезбедување интернет пристап „до последната милја“ - за крајни корисници) меѓу кои и д-р Рангарајан. Неговите проникливи коментари за потребата од систем за рано предупредување од природни катастрофи сè уште се користат во резултатите од тој проект.

Рантс, рејвс енд миселеиниус мјусингс се сеќава на кратка средба со Кларк - прекрасна анегдота за тоа како играле пинг-понг. Блогерот исто така потсетува на контроверзната епизода од животот на писателот кога еден таблоид го обвини за педофилство.

Јас не сум баш по пинг-понгот. Всушност, главната причина што заиграв е што можев еден ден да им кажувам на луѓето дека сум играл пинг-понг со Артур Кларк. Но ова беше понижувачки. Ме растури 75-годишен човек, кој уште и се придржуваше за масата со едната рака и не се помрднуваше од својата позиција. Има толку масивен опсег, како и огромна брзина, па додека јас скокав наоколу, тој мирно си стоеше. Кога за ова му кажав на еден пријател, тој само рече: те имал!

Ултрабраун од Индија пишува

Ниедна од овие работи не значи дека Кларк немаше осет за малите нешта во човечките животи, за нашите најдлабоки чувства: неговиот прекрасен, сентиментален расказ „Кучешка ѕвезда“, за космонаут кој мора да се прости од саканото куче кога оди да живее во лунарна опсерваторија скоро ме натера да заплачам - а јас никогаш не плачам. (Тоа е еден од неколкуте примери од делото на Кларк за тоа како рационален ум се бори со искуства на границата на натприродното, неможејќи целосно да се задоволи само со научното објаснување.)

[Фотографијата е од Википедија]

Беа предадени десет поеми од Колумбија, Бангладеш и Мадагаскар. Од тие десет, од страна на д-р Вард и нејзиниот поетски пријател, беа избрани три поеми кои ќе се користат во прославата на жените низ целиот свет.

“Paceñita / Кристина Кизберт

Приоритет

Од Суфиа-734 од Нари Џибон
(Оригинално напишана на бангла, преведено од Кази Рафикул Ислам)

Сега дојде времето
Да се бориме за тоа што ни е потребно
Не за еднаквост, тука за приоритет.
Исправено, гордо
Ние сакаме да ги отвориме нашите срца
Искажеме своето мислење
За тоа ни е потребно
Не еднаквост, туку приоритет.
Татковците може да бидат немилосрдни
Мајките не можат.
Тоа се жените
Ние не можеме да направиме се.
Борејќи се со тагата
Постигнувајќи среќа.
Нема повеќе да трпиме неправда
Нема повеќе да останеме во четирите ѕида.
Дојде времето да ги отвориме очите и ушите
Да се побуниме против неправедните дела.
За тоа ни е потребно
Не еднаквост, туку приоритет.

Жени од екипата за поправка на патиштата, Кетрин Вард, Џака, 2004.

Од Попоин од ФОКО од Тоамасина (Toamasina), Мадагаскар

Жените градат ѕидови
без нив постои само празнина
Даваат со срцето и душата
и со нив се постигнуваат добри нешта
Тие се силата на домот
На жените им нудиме слава и заслуга
Нивните достигнувања ќе останат засекогаш
За разлика од овенатите рози кои ги пречекоруваме
Богатство и пари ние не можеме да видиме
Далеку од тие воздишки ме оттргнуваат
Забранети се тие и тргнати се правата од нив
Но тие приговараат и покрај тоа
Цвеќињата цутат и постои светлина во ноќите.
Нека ние бидеме сонцето што свети
Носејќи среќа и радост
На оние што ги сакаме и почитуваме

Женското битие

Поема од Камила Уреа Моралес (Колумбија)

Преведено од: Каролина Велез Лопез од ХиперБарио.

Во почетокот, се уште непознат, се појави жената, битие креирано влакно по влакно од шеќерна репка, украсено со многу златни нишки како емоции, суштество кое се топи со секој збор кој распалува огин во неа, и тогаш се вкочанува, издигнувајќи го најјакиот ѕид, со оние кои пристигнуваат како санта мраз кон неа. Тогаш таа обвивка се појавува, повеќе од кожа, тоа е состав од емоции, пулсирања и вибрации. И тогаш се појави жената и со нејзе задоволството од работите направени со префинетост, која ја содржи само ова битие.

За крај, во посебна категорија, координаторот на проектот ФОКО во Мадагаскар, кој преферира да се претставува со псевдонимот СопакВ, ја предаде оваа поема.

„Кој маж би останал?“
-Не, но тој е оној кој замина
-Нема ли да замине
Ти си напуштена жена
Која не срами нас
Која ја срами својата фамилија
Погледни ја својата коса
Погледни го своето лице
Погледни го своето готвење
Погледни ја својата неодржувана куќа
Кој маж би останал?
-Го дадов најдоброто од себе
Ја потстрижав мојата косата, ја дотерав
Ставив парфимирана крема на моето лице
Секој ден ги подготвував моите најдобри јадења
Ја дотерав куќата
Но Икото и Икала
Сакаа лубов и грижа
Тој не ни забележа
Доаѓаше доцна секоја вечер
Пијан од жени и алкохол
Занемен од бес
Бидејќи нашиот живот не е добар
Нашите деца се однесуваат недостојно
Неговата жена е грда
И тој сака да ја претепа својата загуба
Бришејќи ја од моето лице и тело
Бришејќи ја секоја вечер без среќа
Минатиот пат дојдоа од одборот на соседи
И ми дадоа совет
Ти си жена
Откажи се
Истерај го до крај
Кога небото ќе се сруши врз тебе
И свештеникот наврати
Ја паметиш Викторија Росоаманариво, ми рече
Но јас не посакувам среќа во оној свет
Туку среќа за Икото и Икала е тоа што го посакувам
Ти мајко дојде дене и кажа
Тој е моја среќа
Насилството е моја судбина
Затворот моја пропаст
Бидејќи каде да одам јас
Жена без работа
Па мајко дозволи ми…
-Погледни ја својата коса
Погледни го своето лице
Погледни ја својата неодржувана куќа
Кој маж би останал