Пред неколку месеци, словачката влада објави дека нема да ја признае независноста на Косово. Министерот за надворешни работи изјави дека словачката влада нема да признае документи од независно Косово, вклучувајќи ги косовските пасоши. Петар Мартиновиќ, словачки блогер, пишува:

[…]Доколку граѓанин на Косово се најде на словачка територија, тој ќе се смета за илегален имигрант иако има валидна шенген виза. […]

Зошто Словачка не ја признава независноста на Косово кога нејзините соседи, како Република Чешка, Полска и Унгарија, го направија тоа? Зошто земја како Словачка, каде нејзините граѓани живееја под власт на моќна империја со векови и земја која ја има својата независност само 15 години, избира да не ја признае независноста на земја како Косово каде нејзините луѓе имаат преживеано, како што ОН го нарекува „масивно кршење на човековите права“ од мнозинската влада на државата?

Мартиновиќ го нуди следново објаснување:

[…]Ова е едно од прашањата кое го спојува спектарот на словачките политичари. Со исклучок на партијата на унгарското малцинство, сите политички субјекти (без разлика дали се про-европски или фанатички про-европски) се согласуваат за непризнавање на независноста на Косово. Неговите корени не може да се најдат само во историјата од 20тиот век […], туку и во чувството на јавноста […] дека унгарското малцинство кое живее на југот, е закана за најважните интереси на земјата и дека тие сѐ уште планираат да се одделат и да станат дел од Унгарија. […]

Земјата што е денес модерната Словачка, порано била дел од Унгарското кралство. Словачка била под унгарска влас со векови. Многу од тие години тие се обидувале да добијат права како етничка група, а исто така и независност. По крајот на првата светска војна, се формирала Чехословачка. Кога се формирала новата граница, домовите на некои Унгарци потпаднале под Чехословачка. Денешното унгарско малцинство има најмалку 10% од вкупната популација на Словачка, со некои делови од југот на Словачка кои имаат повеќе од 40% унгарско население.

Мартиновиќ ја разгледува правилноста во загриженоста дека Унгарците можеби ќе се одделат од Словачка:

[…]Ова се разбира нема смисла и може да се објасни само како вулгарен национализам од некои политичари, кои си обезбедуваат гласови од помалку образованите (но сепак многубројни) гласачи, иако однесувањата на некои претставници на Унгарците не помогнаа во смирување на ситуацијата. […]Мартиновиќ продолжува, велејќи дека не му се допаѓа фактот дека ситуацијата со Косово претставува преседан за дел од територија „која прогласува независност без согласност од централната влада и сепак е признаена од интернационалната заедница.“

Еве друго гледање на ситуацијата, искажано од 24 годишниот Словак наречен Џан, на блогот УС Еуропианс:

[…]Желбата на Косово да стане независно не доби поддршка од словачката влада. Ние мислиме дека Косово е дел од Србија и така ќе остане. Ова не е ситуација каде двете страни победуваат. Ние имаме слична ситуација на југ, со неколку локални унгарски малцинства кои сакаат да прогласат независност. За нас Словаците, таков чекор ќе биде целосно неприфатлив. Тоа во никој случај нема да биде слично на начинот на кој ние се одделивме од Чешката република. […]

Блогерот од Романија, Сорина Мурафа коментира:

[…]Тоа е како да велиш „секако сите луѓе се еднакви, но некои луѓе се повеќе еднакви од другите.“ Кога ние сакаме одделување – поради било која причина – секако, дозволи ми да се одделам без проблеми. Кога не сме ние во прашање, веднаш тврдиме „ова е различна ситуација“, одделувањето е неприфатливо итн. […]

Независноста на Косово е многу бодликаво прашање во многу делови од Европа. Едноставно не е возможно сите етнички малцинства да имаат сопствена независна нација. Со ова се појавуваат прашањата за третирањето на малцинствата од владата на нивните земји, меѓутоа и дијалогот е скоро секогаш позитивна работа.

Мохмад Али Абтахи, поранешен ирански потпретседател и блогер, вели дека секој што е запознаен барем малку со светската политика или е барем малку чесен, ќе ги признае победите на Хезболах и Саид Хасан Насрала од последните две години. Абтахи додава:

Западните медиуми тврдат дека Хасрала е под влијание на иранските власти, кои се одговорни за надворешните работи на земјата [Либан]. Јас мислам дека ова се празни зборови, бидејќи ако нашата дипломатија може да делува за иранските интереси како што Хезболах делува за своите, Иран може да постигне големи победи. Со такви победи, како што има Саед Хасан, ние може само да посакуваме тој да биде ирански дипломатски советник.

Фуригх2007 вели дека националниот (државниот) медиум на Иран ја прославувал оваа размена, помеѓу Израел и Хезболах. Блогерот додава:

„Неколку ирански безбедносни агенти се земени како заложници во јужен Либан, но иранската влада одбива да преговара. Зошто иранската влада се радува за размената на затвореници во Либан, но одбива таков акт за спасување на ирански граѓани?“

Тоби не се сложува [Fa] и вели:

Иранските власти не се во право кога велат дека размената е понижувачки неуспех за Израел. Израел покажа огромна почит кон своите мртви луѓе.

Ноќта на 21-22 јули, многу големи странски и скоро сите медиуми од Србија веднаш објавија извештаи за апсењето.

Многу од блогерот од српската блогосфера беа изненадени од веста. Следуваат неколку нивни реакции.

На неговиот блог, Ко од Слики и случувања напиша [SRP]:

Додека подготвував извештај за мојата посета на Портланд, наидов на веста дека Радован Караџиќ е уапсен. Едноставно не можев да верувам дека тоа е вистина, но веста е објавена на сите веб страници.
[…]

Хуг Грифитс, Б92 блогер, го напиша следново:

Многумина од нас мислеа дека нема да го дочекаме овој ден, дека несветото тројство од тајната полиција, криминалците и свештениците кои те штитат, ќе осигури долготрајна слобода до последниот ден. Но за среќа, дури и песимистите грешат, барем за некои случаи. […]

Блогерот Дунхусбун од АКУЛТУРА го искажа своето задоволство [SRP] за веста за апсењето на Радован Караџиќ:

[…]Мило ми е што оваа влада е подготвена и има намери да се соочи со проблемите кои сѐ уште ја влечат Србија во пеколот од 90тите. […]

Миша од блогот Доктор го критикува Меѓународниот кривичен трибунал за поранешна Југославија (ICTY), но напиша дека иако не верува во неговата правда, ја сака Србија повеќе од Радован Караџиќ:

[…]Без разлика колку и да е лоша репутацијата на трибуналот во Хаг поради ослободителната пресуда за Рамуш Харадинај и Насер Ориќ и без разлика дали Радован Караџиќ е невин (Господ ќе му помогне да го докаже тоа?), Србија е секогаш на прво место за мене. […]

По спасувањето на 15 заложници, кои беа заробени од страна на СВРК, на 2 јули 2008, истата група која го организираше последниот глобален марш на 4 февруари против Револуционерните Вооружени Сили на Колумбија (СВРК или FARC, Revolutionary Armed Forces of Colombia), одлучи дека треба да има уште еден марш на 20 јули, денот кога се слави денот на независноста на Колумбија од Шпанија. Следниве видеа и фотографии покажуваат како се прославуваше маршот за независноста и ослободувањето низ целиот свет.

Од главниот град на Колумбија, Богота, новинарот Виктор Солано постави видеа од толпата, со ненадејно појавување на телевизиски карактер, обожаван од децата низ светот. На неговиот блог има и други видеа и фотографии.

Од Панама, поставено од дејдример191, видео од возбуденоста во маршот, кој го зазема обликот на парада.

Во Австралија, Кина и Холандија, Колумбијците исто така прославуваа во групи, а понекогаш и сами.

Колумбиските блогери пишуваа за своите причини за приклучување на маршот или за својата одлука да не се приклучат на прославите.

Маурисио Дуки Арубла накратко ги објасни своите причини:

Одејќи, раната ќе заздрави…

Неговата жена направи фотографија, наречена „Знамиња“, која го илустрира овој пост.

Динакат, кој живее во друг поголем град во Колумбија, Меделин, го разгледува маршот од комерцијална перспектива и е малку збунета од кампањата која и била испратена на имејл од пицерија, додавајќи дека рекламирањето на пица за маршот за независност и слобода е малку претерано.

Од крајбрежниот град Баранкула во Колумбија, Ел Герент објавува фотографии од неговиот ден на маршот.

Блогерот Арлович Кореа Мачола пишува за идеалите на нациите и како надежта за маршот го засенила убиствата на синдикалистите од страна на државата.

Нацијата утре ќе го заборави синдикалецот  од Поло (опозициска политичка партија), кој беше погребан денеска, избришан од државните сили, според оваа вест. Гулермо Ривера ја носеше неговата ќерка на училиште и тогаш исчезна, откако беше пресретнат на јавниот пат во Богота од индивидуалисти, кои подоцна го измачувале и убиле.
Државата само оваа година има убиено 29 синдикалисти како Ривера.
Државата убива 5 синдикалисти месечно.
Државата убива еден синдикалист неделно.
Државата е крвава, нејзините раце и души се желни за крв.
На крајот од денот државата се моли со венец и ги мие рацете.

Индискиот блогер Риан Јифенг одлучи да напише за ветото на својот блог, започнувајќи со истакнување на интерната важност на овој инцидент, покажана и од огромното покривање од западните медиуми, како известувањата за оваа вест на англиски јазик во поголем дел биле критики кон Кина и како е тој збунет од тоа што навистина се случува и какво всушност место е Зимбабве.

Започнувајќи од тоа, тој наоѓа некои бројки за моменталната инфлација таму, трошоците за живот, економската ситуација, позадината на претседателот Мугаби и кратко објаснување на причините за неодамнешното насилство по изборите, а објавува и мапа:

Не е тешко да се види, Зимбабве е многу, многу збркана земја. Всушност, таа е на работ на почеток на цивилна војна.

[…]

Бидејќи земјата има цивилна неслога, зошто тогаш Кина не би се согласила да ги забрани пратките со оружје?
Тоа не е толку едноставно како што го кажа портпаролот на министерството за надворешни работи, бидејќи Кина има многу интерес за инвестирање во Зимбабве.

Подолу во постот:

Од ова може да видите дека Кина е веќе многу вклучена во внатрешните работи на Зимбабве, комплетно игнорирајќи ги принципите на „невклучување во внатрешните работи на другите земји“. Пекинг вложува пари, оружје и обука на војската на владата на Мугаби. Под овие услови, секако дека ќе стави вето на одлуката за санкции на Обединетите нации.

[…]

Сега, не би шпекулирал зошто Пекинг го поддржува Мугаби. Би сакал само да цитирам нешто од Пекинг Дак, што ја истакнува природната заедничка привлечност што двете страни ја споделуваат:

Се повеќе Кина е гледана како закана за надежите и плановите на демократиите низ светот.

Кинеските политичари се доживуваат како да се обидуваат да ја рашират теоријата за економски успех преку силна и автократска централна земја, која може да ги убеди лидерите на сиромашните земји без силен закон да ги променат кршливите демократски закони и да го цементираат нивното правило со оправдување дека ќе ја подобрат нивната економија.

Точно така е, диктаторите насекаде се обожаваат меѓу себе, како што авторитетните режими се поддржуваат. Мислам, од дното на срцето, дека Пекинг е многу повеќе наклонет кон договори со диктатори отколку со демократски влади. Она што можеби не го видовте за време на пренесувањето на олимпискиот факел е дека протестите се случуваа во сите демократски земји, а во сите авторитетни земји се помина без проблеми. Уште повеќе, додека Пекинг ја игра улогата на „пријател на диктаторите“ во преговорите со САД, се обидува и да добие дел од пленот. Нуклеарната криза со Северна Кореја е одличен пример.

Како што е напишано во Библијата: „Нека правдата тече како вода, а праведноста како моќен поток!“ На Кина, на оваа земја, не само што и недостасува правда во нејзините кругови, туку ја блокира правдата и во другите земји и ги угнетува нивните граѓани. Како Кинез, чувствувам екстремна тага и беспомошност.

Дополнување:
Зенг сакаше да види коментари од преведените постови, па затоа:

Санзомалдини:

…и Хитлер и СССР се споија за да поделат Полска

атлас:

Не, ние не може да формираме добри сфери на влијание во места како САД и Велика Британија, ние мора да одиме во очајни места како Зимбабве.

велко:

1. Бидејќи луѓето не беа едногласни во одлуката за забрана на пратките со оружје, зошто Кина да не биде во можност да продава оружје? И која е земјата која е најголемиот извозник на оружје? Вие не мислите дека е мирно и демократски сега, нели? Доколку тие Зимбабвејци со можност да купуваат оружје беа про-Американци, на која страна ќе беше Америка?
2. Зимбабве е нација со право да донесе одлука за судбината на својата земја. Доколку немаше оружје, дали борбите би сопреле? Се плашам дека не. Ова звучи лошо, но доколку тоа е случајот, работите само ќе траат подолго пред некоја страна да победи. Повеќе луѓе ќе умрат и ќе се изгуби цела генерација во борбите. Доколку инсистирате дека оваа земја треба да постапи како што вие предложувате, нема ли тоа само по себе да биде тоталитаризам?

По бомбата, полицијата испрашуваше неколку белоруски опозициски членови и активисти за човекови права и ги претресоа нивните домови и канцеларии. На 9 јули, четири луѓе беа задржани: Сергеј Числов, Игор Корсак, Виктор Лешчински и Мирослав Лозовски, сите членови на Белата легија, подмладокот на белоруската унија на воените лица, забранета во 1996.

Андреј Храпавитски од неодамна повторно започнатиот Белоруски Амерички блог напиша [eng] за експлозијата и за подоцнежните апсења – како и за реакцијата на белоруските блогери:

[…] Не верувам дека има блогер во Белорусија кој не ја коментираше експлозијата. Луѓето се прашуваат што се случи и кои последици ќе ги има. Има многу различни верзии, но нема логика да ги сумирам тука. Едно е сигурно. Ова е првиот поголем терористички напад во Белорусија. Дури и ако режимот не е вклучен (и најверојатно не е, според значајни аналитичари, како Силитски и Федута), има многу добар изговор да се користи оваа бомба за заплашување на опозицијата. Експлозијата е особено значајна за ова прашање, бидејќи се случи само неколку дена по започнувањето на изборната кампања во Белорусија.

ЛЈ корисникот кабиерац на својот блог објави поема од Мартин Нимелер, „Прво тие дојдоа…“, и ги повика белоруските блогери да го користат амблемот на Белата легија за нивните кориснички фотографии, за да искажат солидарност со четирите индивидуалци кои беа задржани поради експлозијата на 4 јули. Неговиот пост [bel, rus] се искачи меѓу најдобрите 30 на блог-порталот Јандекс.

Многу белоруски блогери ја поддржаа оваа иницијатива. ЛЈ корисникот коипиш е еден од нив; според некои извештаи [bel], тој исто така бил задржан од полицијата. Тој го напиша ова [bel, rus]:

Ова што го гледате на мојата корисничка фотографија е амблемот од она што порано беше Бела легија, чии членови сега се обвинети за неодамнешната експлозија. Се вклучив во иницијативата за да ги поддржам со тоа што барем ќе ја променам мојата фотографија. Навистина сочувствувам со сите жртви од терористичкиот напад, но, за жал, вистинските виновници најверојатно никогаш нема да бидат обвинети :((

ЛЈ корисникот з_хунтер одлучи да користи алтернативна фотографија – со истиот симбол, но друга боја:

Еве зошто (дискусија во делот за коментари на постот на корисникот коипиш) :

з_хунтер:

Добар амблем, но боите се лоши. Не се нашите бои – црна и црвена. Повеќе ми се допаѓа бело-црвено-бело варијантата.

костас14:

Традиционално за белоруската култура и уметност […]

z_hunter:

Точно. Но црвеното знаме исто така асоцира на некои не толку добри периоди во историјата на СССР и Германија. И сето ова има многу деструктивен и тажен ефект на нашата Белорусија.

За реакцијата на релативно неполитичките граѓани на Минск, блогот Картина Мира („Слика од светот“), воден од руски граѓанин кој живее во Белорусија, ја има оваа скица [rus], во која е вклучена конверзација водена во еден од градските салони за убавина:

[…]

- Ох, дали слушнавте за експлозијата? Вистински терористички напад…

- Да. Чеченија е таму некаде, а ние сме тука. Тотално излегуваат од контрола.

Тоа е, овие настани се толку несвојствени за Белорусија што обичните луѓе може да смислат само една директна поврзаност со експлозијата: „терористички напад - Чеченија“ .

Реалноста на земјата во која живеам. Тивко, мирно, добро, стабилно. Понекогаш дури и досадно. Но, многу е подобро од соседството.

Г-8 Самит – новиот Читосе аеродром (од Фликер корисникот мујитра)

Многу блогери го поставуваа прашањето за високите трошоци на настанот, истакнувајќи колку не е наклонет кон животната околина. Блогерот гори, од друга страна, смета дека некои од резултатите од Г-8 самитот се позитивни:

何しろ討議する項目が山積しており、わずか3日間で各国のトップが話し合ってもなかなか纏まる話ではないと思うが、それでも「拉致問題」と言う文言が首脳 宣言に載ったり、ジンバブエの不当な大統領選挙問題等にも共同声明のなかで、批判される事は国際的な見地から見た正しい意見として当事国にプレッシャーを 与える事になり良いことだと思う。

今回の重要なテーマである、室温効果ガス問題では2日目のG8の中で討議され、福田さんは長期目標を2050年までに５０％削減を決めたい意向であった が、アメリカの提案では、「大量排出国（中国・インド・ブラジル等）抜きの討議は無意味だ」と言う意見で賛成が得られなかった様で、私も当然の事であると 思う。

[…]

しかし、兎も角、削減努力に対する必要性は各国とも同じであるから3日目の会合こそ大量排出の当事国が、同じテーブルに就いて、話し合いが出来るスタートラインに揃ったところであると私は思うのである。

Оксфам Г-8 големи глави на изведбата на Големи букви (од Фликер страницата на Оксфам)

Блогерот јг96акг, ја истакнува иронијата на вечерата на Г-8:

環境問題、地球温暖化対策、原油高騰、食料危機、北朝鮮の核問題などなど話し合われたようですが凡人の私にはどのような実効性が有るのか全く分かりません。

あるメディアが食料危機の会議場で山ほど盛られた食膳に、あんなご馳走を食べて食料危機に餓えている人間の気持ちが理解できるのかと批判していました。

各国を代表して出席しているのだからどんな贅沢な食事をしょうがどうでも良いことだが世界各国一人一人の命の尊厳が図られる形になって欲しいものです。

Мировниот марш за Г-8 (од Фликер корисникот скасуга)

Блогерот мкј2 исто така пишува за гозбата на Г-8 и вели:

各国の首脳が食べるディナーの話題。
地元の食材をふんだんに使ったメニューでカニだのアスパラだのいいもの使ってまっせっつー。

[…]

別に食い物にいちゃもんつけてるわけじゃない。
食い物に始まり、警備だのなんだのに多額の血税が使われる。
それはいい。
世界のＴＯＰが雁首そろえて諸問題を話し合うっていうんだから。

ただ。
頼むよほんと。
これだけの金かけて、手間かけて、ガソリンが安くならない、食品の値段が下がらない、なんてことになったらどう責任取るんだ。

Тајоко од прозорец од хотелот Виндсор (каде се одржуваа состаноците од Г-8 самитот, од Фликер корисникот веројама)

За крај, блогерот фокпактсуен дава необичен предлог:

四国や九州からの警察の動員２万人余。……で地球温暖化が主要議題、ならこのサミット開催こそ「地球に優しくない」のが事実。もう国連活動に収斂されてい いのでは？　テロ襲撃が危険視されるなら各国首脳が一同に介せずSkypeで会議すれば良し。会場からほど遠き農牧地帯で120名のサミット反対デモにデ モ参加者上回る数の警官が防備。異常。

За повеќе фотографии од протестите за Г-8 погледнете го профилот на Фликер корисникот Повлес.