Чевлите се сега од непроценлива вредност. Саудиски бизнисмен понуди 10 милиони долари за еден чевел од парот.

Инцидентот со фрлањето на чевли е прогласен за херојски од многу луѓе од светот, особено од оние кои не се согласуваат со надворешните политики на моменталниот американски претседател. Кои се реакциите на блогерите и жителите од Југоисточна Азија?

Хафриз од Сингапур смета дека ал-Заиди треба да стане претседател на светот:

Има ли некој што сè уште не е зафатен од манијата со фрлањето на чевел? Мунтадар ал-Заиди е светски херој. Тој е легенда. Тој треба да биде претседател на светот.

Катак, исто така од Сингапур, забележува дека инцидентот го рефлектира неуспехот на надворешната политика на САД:

Недоброто прифаќање во странска држава генерално не е добра проштална забава за некој кој често се нарекува Претседател на „светот“.

Инцидентот ја покажува насобраната омраза и насилството кое локалните граѓани мораа да го издржуваат поради неговиот неуспех во процената за надворешната политика, особено за инвазијата на Ирак во 2003.

Друг сингапурски блогер, mrbrown.com, се прашува како агентите од Тајната служба не успеале да ги фатат чевлите:

Целата ситуација ве прави да се замислите, ако Тајната служба не можеше да сопре летачки чевел или два, како планира да го заштити претседателот Буш од поопасни оружја?

Или тие намерно пуштија еден?
Хммм…

Филипинскиот новинар Карлос Конд го анализира инцидентот со фрлањето на чевелот од перспективата на медиумска личност:

Она што тој се обиде да го покаже е дека тој е пред се граѓанин: дека и тој ја чувствува болката на неговите сограѓани Ирачани.

Ал-Заиди е новинар. Тој ја знае приказната за Ирак можеби најдобро од сите. Но, најмногу од се, тој е ирачки граѓанин. Тој ја чувствува болката на неговиот народ можеби најмногу од сите новинари во Багдад. Дали ние навистина очекувавме тој само да седи и да го гледа Буш како повторно лаже и да ја навредува меморијата на оние кои страдаа во Ирак поради актот на агресија на Америка?

Ka-Blog од Филипини ги разбира мотивите на Ал-Заиди:

Дали беше оправдана постапката на Ал-Зеиди? Ајде да гледаме од оваа страна – ако вашата земја беше уништена од војна настаната поради комплетно бизнис причини; доколку милиони сограѓани умреле поради тоа; доколку странски агресори сѐ уште ја окупираат вашата земја; и доколку мозокот (секако ова е погрешно) позади сето ова доаѓа во вашата земја и сѐ уште вели дека тој бил во право, нема ли вие да го чувствувате истиот степен на гнев како и новинарот?

Јас бев шокиран од она што го видов на телевизија и пак се шокирав кога го погледнав на YouTube. Се запрашав како може претседател на Америка да се третира на тој начин.

Но, кога се ставив во позиција на ал-Зеиди, не можев да го обвинам за постапката. Всушност, мојот единствен проблем со новинарот беше неговата цел.

Ариф од Индонезија пишува дека идниот американски претседател Барак Обама ќе мора да го подобри имиџот на Америка, кој беше уништен од неговиот претходник:

Омраза е оставена во светските срца. Фрлањето на чевли беше само реакција на светската омраза. Мислам дека Барак Обама ќе мора да го подобри имиџот на Америка, уништен од Џорџ Буш.

Фрлањето на чевли е ништо. Но, Буш треба да знае дека тој креираше омраза и лош имиџ. Буш исто така уништи историско наследство во Ирак. Тој ги уништи економските достигнувања. Тој не лажеше. Ирак нема оружја за масовно уништување.

Многумина од блогери од Југоисточна Азија се забавуваат со флеш играта која беше креирана од инцидентот со фрлањето на чевлите. Видео од играта е покажано подолу:

Пред некое време, се појави Фејсбук група (српски) со истото име, која има 1 045 членови – како и против група (српски, англиски), чии 10 584 членови се обраќаат до администраторите на Фејсбук да ја затворат групата Нож, Жица, Сребреница!, бидејќи таа „го величи геноцидот кој се случи во Сребреница, каде 8 000 момчиња и мажи беа убиени“:

[…]Оваа група шири омраза до сите муслимани со својот опис „за сите кои ги мразат муслиманите.“[…]

Српскиот блогер Никола Кнежевиќ беше лут и силно реагираше на неговиот блог, линкувајќи до двете Фејсбук групи. Меѓу другите работи, тој напиша (српски):

[…]Нормален човек се срами од работите кои прават еден будала горд. После се… После одвратната слика од Шкорпионите како ликвидираат муслимани, не ми е јасно како некои млади луѓе може да бидат исполнети со толку омраза спрема други луѓе кои се различни од нив…[…]

Блогерот доби повеќе од 270 коментари на овој пост. Следуваат неколку од нив:

Зазито:

Што се однесува до забраната… хммм, не е лоша идеја, но јас не сакам било каков тип на цензура. .. утре ќе реагирате на ист начин доколку некој креира група за промоција на традиционалните вредности… Јас мислам дека е подобро да се стане член на оваа група и да им се објасни на младите луѓе дека она што тие го прават е погрешно…

Вракарац92:

Расизам, хомофобија и било каков вид на омраза, најчесто произлегуваат од непознавање на фактите, како и од стравот од непознати работи.

Пиро001:

Луѓето се незадоволни поради сиромаштијата и несреќата и несигурната иднина и некои будали го злоупотребуваат тоа.

تميّز الأسبوع الماضي في نشاط المدونين العرب بحركات احتجاج واسعة على أوضاع الحريات في دول عربية، ولاسيما في المملكة العربية السعودية وتونس، زيادة على تنامي تنديد المدونين بما يقولون إنّه “رقابة” باتت تمارس عليهم، زيادة على حكوماتهم، الهيئات المشرفة على منتديات عالمية، مثل “فليكر” و”فيس بوك.”

وتميّز نشاط الكثير من المدونات السعودية خلال الأسبوع بالدعوة إلى إضراب جوع تضامنا مع نشطين معتقلين.

وفي الوقت الذي لم تتوفر معلومات بعد عن حجم الإضراب الذي وقع في السادس والسابع من نوفمبر/ تشرين الأول، تميّز نشاط المدونين السعوديين بجرأة، “وذلك احتجاجاً على انتهاك حقوق المعتقلين، وعموم السجناء في المملكة العربية السعودية، الذين حرموا من ما أوجبه نظام الإجراءات الجزائية.”

والسجناء الذين تضامن معهم المدونون هم من “تيار العدل�والشورى وحقوق الإنسان، ومن ضمنهم متروك الفالح.

И покрај се блогерите ја искажаа својата солидарност со затворениците од движењето „Правда, Shura (советување) и човекови права“, меѓу кои беше и Матрук Ал Фалех.

Скоро веднаш, весниците започнаа да добиваат поплаки за нивното вклучување на ДВД-то, кое беше финансирано од фондот Кларион, група која е создадена за ја победи „најитната закана од радикалниот изламизам“. Блогерите во САД и од странство го изразија својот бес и кон дистрибуцијата на ДВД-то и кон злосторството.

Јорданскиот блогер Али беше разбирливо навреден во тоа време:

Додека ние Арапите и Муслимани бевме зафатени мислејќи на храна за време на Рамазан и гледајќи ги Боб Ал Хара и Асмахан и останатите 120 серии на телевизија, овозможувајќи си го нашето наргиле после Ифтар, некоја мистериозна група или организација го испраќаше ова вознемирувачко ДВД. ДВД-то беше силен удар за исламот и муслиманите и ги предупредува Американците за можни терористички напади.

Јас го гледам ова како типична пропаганда за сеење страв, која секогаш го таргетира американскиот народ околу националните празници и годишнини за да го потсети дека тие необразовани, дивјаци убијци се сè уште таму некаде и се подготвени да нападнат.Дали може да ја замислите направената штета за муслиманите и Арапите и лабавата слика која ние ја имаме во западот и во САД?

Не сите Американци се добро информирани или патуваат често, па дури некои немаат ни запознаено муслиман. Затоа такви ДВДа со омраза ќе направат големо негативно влијание врз начинот на кој тие ги гледаат муслиманите и Средниот исток. Ова нема да биде тешко само за релацијата помеѓу Западот и Истокот, туку ќе биде тешко и за Американците со арапско потекло кои живеаат во Америка, кои може да бидат малтретирани или да бидат жртви на злосторства од омраза.

A Tale of Three Beans, исто така јордански блогер, одговора на постот на Али на нејзинот блог. Таа напиша:

Па, додека сум на темата за погрешно наведување и потполни лаги, сакам да се навратам на пост од Али. Знам дека тој мисли дека сум го пропуштила неговиот коментар, но ова е една од оние конверзации која бара многу размислување. Постот на Али беше за разделувањето на 28 милиони копии од „Опсесија“ на гласачите во неопределените држави во САД. Сега, пред многу време, научив да не коментирам нешто за што немам добро познавање. Затоа, го посетив ЈуТјуб и го гледав филмот. Поделено е на 10 шест-минутни сегменти. Сега ги склопив моите идеи и имам неколку мисли.

Таа потоа се задлабочи во некои од прашањата поврзани со видеото, откривајќи митови и поправајќи ги грешните преводи. Таа исто така наведе дека има неколку точни работи во ДВД-то и напиша:

Една фундаментална порака, која следбениците на Исламот ќе ја добијат, е дека Американците, просечните Американци, се плашат од вас. Не, не само од радикалните муслимани – од сите муслимани. Ова е нормално, природно. Ние скоро секогаш се плашиме од она што е различно. А вие изгледате различно. За жал, и немуслиманите и  оние слични на муслимани се вклучени во овие групи и се сметаат за различни. Наместо да се истакнуваат сличностите помеѓу Рамазан и Големиот пост, за да се помогне во поврзување на разбирливите разлики, пораката која се испраќа е дека христијаните нема да го разберат постењето (што кажува многу повеќе за недостаток од разбирањето на христијанството од било што друго). Исламот и христијанството можеби се разликуваат многу, но исто така имаат и сличности. Доколку можете да им помогнете на Американците да го сфатат тоа, така на сите ќе ни направите услуга. Секој од вас може да игра улога на амбасадор на вашата судбина.

На крај таа заклучува:

Реалноста за Американците е дека можеби ние не сме најсвесните луѓе на светот (но не сме ни најмалку свесните) , но сепак е земја со добри луѓе. Тие стануваат секое утро и појадуваат. Тие напорно работат за ги издржуваат своите фамилии. Тие ги сакаат своите деца и го сакаат најдоброто за нив. Колку повеќе работи се различни, толку повеќе тие се исти. Американците се исти како Јарданците. Тие се луѓе кои се трудат најмногу што можат за да живеат и се грижат за своите фамилии. Разбирањето дека било кои разлики во традицијата се само тоа – разлики во традицијата – може да помогне во поврзувањето на овие разлики. Запомнете дека додека вие можеби се согласувате дека американските жени се неморални, на ист начин Американците се согласуваат дека арапските жени се потчинети и без права. Ниедна слика не е целосно точна. Јас мислам дека доколку сите се обидеме да се разбереме подобро (што не значи дека ќе станеме исти) , нашите дискусии ќе бидат побогати и можеби ќе можеме да го напуштиме стравот и да продолжиме напред со разбирање и почит.

Писателот и блогер Лаила Лалами искажува неколку ставови за ДВД-то, но тврди дека нема да направи некоја значајна разлика:

Јас мислам дека ДВД-то нема да има некакво влијание на државите кои сè уште не се одлучени за претседателските избори. Ние сме толку преплавени со исламофобија со САД што тешко дека некоја гласач ќе се замисли од уште еден празен филм за тоа дека муслимани-еднакво-терористи и веројатно веќе се имаат одлучено за изборите (и сигурно нема да биде за Обама).

Авторот од Мароко на Глобал војсис Лала Лидиа објаснува зошто сите треба да го гледаме видеото:

Забележав дека многумина од вас ја препознаваат оваа слатка и надвор од сезона картичка со љубов (Валентајн картичка) како пропаганда и ја фрлаат во отпад.

Би сакала да не го правите тоа. Гледајте го, како јас што направив. Земајте забелешки.

Јас мислам дека е добро направен. Ја постигна целта да ги исплаши гледачите со зголемувањето на полумесечината, напнатата музика и многуте слики од терористички напади низ светот.

Помалку од една недела откако ДВД-то беше дистрибуирано, деца од џамијата во Дејтон, Охајо беа жртви на злосторство од омраза во кое беше фрлен гас преку прозорец од зградата. Блогерите веднаш ги поврзаа двата настана и покрај демантирањето на традиционалните медиуми.

КАБОБфест, блог кој е пишуван од група најчесто Арапи-Американци, извести за инцидентот:

Дали е само коинциденција што овој напад се случува по дистрибуцијата на „Опсесија“ во регионот? Можеби е и се надеваме дека полицијата ќе го истражи доволно за да ни даде одговор на ова прашање.

Ова алармантно, исламофобично видео беше испратено во неопределените земји од страна на непозната непрофитна организација, фондот Кларион. Се тврди дека има испратено 20 милиони копии. Многумина ќе го препознаат како видео со омраза што навистина е, но други може да ги обезбедат своите домови и да го нападнат непријателот – и овој бесмислен напад може да е еден таков случај.

Интересно, никој од традиционалните медиуми не известуваше за овој настан. Можеби доколку муслиман извршеше паралелен напад на црква или синагога тоа ќе беше топ вест. Што се случи со „маж гризна куче“ теоријата за интересот на медиумите? Можеби треба да ја обновиме изреката за да ја одразува модерната етногеографија на насилството: „Додека некој напаѓа муслиман, тоа не е вест. Но кога муслиман напаѓа белец, тоа е вест!“

A Diamond's Eye View of the World, Американец кој блогира за Либан, не потсетува дека имаме право да протестираме за дистрибуцијата на ДВД-то, споделувајќи ја адресата на фондот Кларион и поттикнувајќи не да напишеме љубезни писма:

Доколку сакате да го контактирате фондот Кларион, адресата која беше дадена на ДВД-то е:

255 W. 36th Street, Ste. 800
New York, NY 10018
(646) 308-1230

Само запомнете: бидете љубезни, професионални и искажете ги вашите ставови користејќи докази, а не лични навреди.

Исто така е формирана група наречена Опсесија со омраза за борба против пропагандата со филмот.

Во последното видео од Видео волонтери, тие зборуваат за штрајкот во Дарави, најголемото предградие во Мумбаи, Индија. Причината за штрајкот е тоа што владата ветила распределување на 400 квадрати за секоја фамилија за дом, но по повторно разгледување на таа одлука за време на последниот состанок, тие решиле дека ќе доделат само 300 квадрати за секоја фамилија. Следново видеото, Црн ден во Дарави, ја има комплетната приказна, снимено и продуцирано од видео волонтерите:

Другите видеа од Видео волонтерите на Канал 19 се инспиративни: во И жените може да си играат!, новинарите од заедницата прашуваат наоколу во нивното предградие што прават децата за да си играат. Искочи дека момчињата си играат, додека девојчињата мора да вршат обврски. Затоа тие прашуваат женски играч на крикет за важноста на играњето, како инспирација за другите девојчиња да го направат истото. Во Никогаш не е предоцна за предавање, жена, собирач на отпад, одлучува да ја промени својата иднина и решава да студира за учител и да дипломира.

Тој вели:

Ги избрав овие шест земји бидејќи тие од страна на Западот рутински се сметаат за „непријатели“ и „сојузници“ на Вашингтон и ние многу ретко добиваме вистинити информации за животот таму, покрај приказните за „тероризам“. Сакав да зборувам со блогери, писатели, дисиденти, политичари и граѓани и да ги чујам нивните приказни, без „официјалната“ перспектива.

Антони присуствуваше на самитот на Глобал војсис 2008 во Будимпешта како говорник. Може да најдете неколку спомнувања на Глобал војсис во неговата книга.

Во ова видео, Антони ја презентира својата книга на ЈуТјуб:

Следува интервју за неговата книга:

П: Пред да го започнеш своето патување во Иран, напиша дека си скептичен дека интернетот, сам по себе, може да донесе вистински револуционерни промени во оваа земја. Што подразбираш под револуционерни промени? И што мислиш сега?

О: Концептот на револуција е менлив термин. Запознав неколку луѓе на моите патувања кои сакаат големи промени во нивните земји. Мојата книга опфаќа неколку дисиденти и блогери од целиот свет, кои се желни за политичка, социјална и морална промена – вклучувајќи го и најпознатиот блогер од Саудиска Арабија, Фуад Ал-Фархан, кој неодамна беше ослободен од затвор поради тоа што го предизвика националното непотистичко правило – но тие признаа дека само мал дел од населението би им се приклучило во масивни пресврти.

Интернетот, сам по себе, не може да донесе големи промени, но може да помогне во еманципирање на луѓето за да можат лесно и слободно да ги најдат своите кампањи. Пред интернетот не постоеше технологија што може да го постигне ова. Не го идеализирам интернетот, ниту верувам дека демократијата на Западот е целта на луѓето од земјите кои ги посетувам. Мешањето на странските земји не е добро прифатено, но започнување на комуникација со земјите од Западот е добредојдено.

Во Иран, после скоро триесет години револуција, повеќето млади луѓе што ги сретнав беа исцрпени; тие не сакаат да бидат бомбардирани од САД или Израел.

П: Цитираше ирански новинар кој има работено со интернационални новински агенции и рече дека странските медиуми во Иран се заинтересирани само за нуклеарните прашања и Ал Каида. Дали мислиш дека е иста ситуација во другите земји? Сепак, Ирачаните се позаинтересирани за изборите во САД отколку за американското здравство. Како ја гледате улогата на блоговите во покривањето на помалку „жешките“ теми во Иран?

О: Западните медиуми моментално имаат проблеми со довербата. Ресурсите се намалуваат, се вработуваат помалку новинари и се слави локализмот. Затоа не изненадува, за жал, дека толку многу приказни во нашиот печат за место како Иран се опседнати со Ахмадинеџад, тероризам, Ирак и човекови права. Тие се сите особено важни теми, но тие не го дефинираат местото.

Мојата книга открива страна на Иран која ретко се гледа во нашите медиуми кои се опседнати со тероризам.

Живеејќи во Сиднеј, Австралија, секој ден ја гледам опседнатоста со изборите во САД, како сите ние да имаме вистинско влијание врз кампањите на Барик Обама и Џон Мекејн.

Блоговите во таканаречените репресивни режими ги покриваат темите кои ограничените со време новинари  од Западот не ги опфаќаат. Само поради тоа, тие треба да бидат промовирани.

П: Дали постојат вистински сличности помеѓу блогосферите на Иран, Египет, Сирија и Саудиска Арабија или некои радикални разлики?

О: Блогосферите на Иран и Египет се големи и сè уште растат и влијаат врз политичкиот процес. Режимот, препознавајќи го ова, се почесто ги осудува блогерите и активистите со цел да ги замолчи. Интернационалната солидарност, од други блогери и одредени влади, му ја отежнува работата на режимот. Затворените блогери нема да бидат заборавени.

Бев воодушевен од длабочината и разновидноста на гласовите во Египет и Иран, нешто што многу често го спомнувам во книгата. Најискрено, оваа сцена е многу повклучена од многу западни заедници.

Во Саудиска Арабија, блогосферата не е многу развиена, но сепак останува активна. Цензурата на „порнографски“ содржини е лимитирана, но сепак режимот започнува да се плаши од моќта на активистите. Читањето блогови од жени – како пол тие се активно маргинализирани во општеството – е освежувачки доколку сакаме да ја разбереме претходно „тивката“  група.

П: Кои беа најголемите предизвици со кои се соочи додека ја пишуваше оваа книга и го правеше своето истражување?

О: Добивање целосен пристап во некои земји беше предизвик. Истражувањето за улогата на Гугл, Јаху, Мајкрософт и други мултинационални компании и нивната инволвираност во веб цензурата во државите како Кина. Заштитувањето на моите извори беше еднакво важно. Превземав мерки на претпазливост пред да ги контактирам блогерите во повеќето земји, а и кога пристигнав таму.

Главната цел на книгата беше да се оддалечам од традиционалната улога на западните новинари како филтер на квалитет. Во секоја опфатена земја, мојата перспектива е неизбежна, секако, но бев одлучен да ја редефинирам мојата позиција во однос на луѓето кои ги интервјуирав. Нивните ставови беа многу поважни од моите.

П: Што мислиш за улогата на Глобал војсис во запознавањето на луѓето со нечуените, незастапени гласови. Дали имаш некои идеи за како да се направи Глобал војсис поефективен?

О: Силата на Глобал војсис е во неговата способност да ги образува читателите низ целиот свет за различните земји и култури, прашања и перспективи кои често се игнорирани од кратковидните западни медиуми. Меѓутоа, јазикот останува како проблем. Треба да се вложи поголем напор во пронаоѓање на конекции помеѓу Западот и остатокот, бидејќи интернетот моментално е место каде тие два света ретко имаат интеракција.

Нашата цел е:

• Да направиме множество од веб 2.0 алатките за застапување
• Да понудиме детални инструкции за нивно користење
• Да ги нагласиме успешните експерименти на веб 2.0 активизам од дигитални активисти низ целиот свет.
• Да ги инспирираме другите активисти да ги применуваат овие стратегии на начин коj ќе им одговара на нивните специфични потреби и цели.

Од „Гео-бомбирање“до „мулти-блогирање“ и Твитер до „mash-ups“(миксови), го истражуваме полето на дигитално застапување, помагајќи им на активистите да допрат до публика која претходно никогаш не успеале.

Го објавуваме првиот од серијата водичи 2.0 за застапување, кој ќе ви покаже како да го користите веб 2.0 како алатка за застапување:

Гео-бомбардирање: YouTube + Google Earth

Гео-бомбардирање е една од техниките кои може да се искористат со цел да се постигне поуспешно распространување на вашите YouTube видео кампањи преку апликациите на Google за мапирање, како што се Google Maps и Google Earth. Сега може да ги гледате вашите гео-тагирани видеа во Google Earth и Google Maps. Секое YouTube видео со гео-таг ќе биде прикажано кога YouTube слојот од Google Earth/Maps е вклучен. [почитај повеќе]

МаЈаДеРиА, колумбиска блогерка која живее во Мексико, пишува на својот блог за нејзиното искуство од учеството во маршот и забележува колку тој беше поделен по класи. Високите слоеви излегоа на маршот, но останаа на почетната точка, статуетата на Ангелот на независноста, средната и ниската класа, познати како “класа која патува со подземна железница” се сретнаа кај Зокало. Таа завршува со неколку прашања за мексиканските граѓани:

-Зошто немаше едногласност во паролите? Помеѓу барањата за мир, барање да дадат отказ оние кои не си ја вршат работата и барање да се стави крај на киднапирањето…што беше тоа што тие навистина бараа?
- Јас никогаш не разбрав зошто маршот не беше против насилството, туку против некорисноста на властите. Дали едната работа оди заедно со другата? Нели треба да се маршира против насилството и да се побара отповикување на мандатот на властите на друго место?
- Кој е лошиот овде? Деликвентите, властите или кој?
-Зошто се дојде до Зоколо, а не до Лос Пинос (претседателската куќа)?

Нејзиното видео Marcha D.F. од маршот е на Blip.tv. Шпанскиот наслов се преведува: Јас не знам дали маршевите се добри за било што друго освен за поттикнување на неформална трговија. Но јас сигурно знам дека МНОГУ луѓе беа на Д.Ф. маршот. Беше убаво да се видат како пешачат.

Од мексиканскиот град Монтери, јазпис постави видео од пеењето на химната со запалени свеќи:

Фотографија од скајсикер