Данска им нуди 100 000 дански крони (20 000 американски долари) на имигрантите од „незападните“ земји кои доброволно ќе се откажат од нивното право на резиденција и ќе си отидат „дома“. Ова е само една од многуте креативни иницијативи предводена од страна на анти-имигрантската Данска народна партија за да ги натераат странците – а, особено муслиманите – да се почувствуваат недобредојдени во оваа мала европска земја од 5,5 милиони жители.

Според Данската народна партија, коалициски партнер со две владејачки десноориентирани партии на данската влада, тоа што им плаќаат на имигрантите да ја напуштат Данска ќе им заштети пари за социјални услуги и проблеми доколку се гледа на долгорочни патеки. „Тоа што во данското општество има неадаптирани имигранти чини доста пари“, рече финансискиот портпарол на партијата, Кристијан Тулесен Дал. Настрана се кренати фондови за кампањи од локалните власти кои сакаат да ги охрабрат имигрантите да ја напуштат земјата. Владата сè уште нема пресметано колку луѓе можат да очекуваат да ја прифатат понудата.

Околу 10% од населението во Данска се имигранти или се потомци на имигранти вклучувајќи ги и соседните земји, како и остатокот од светот. Основен проблем во политиката и во медиумите во изминативе неколку години беше „интеграцијата“ на муслиманите и другите незападни имигранти и тензијата од судирот на културите. Данските политичари ги направија едни од најстрогите имиграциски закони во цела Европа и продолжуваат да добиваат поени за тоа на изборите.

Колку, за да заминат од земјата?

Како одговор, беше креирана една саркастична Фејсбук група која протестира на овој закон, за да собере 100 000 крони за да и платат на лидерката на Данската народна партија, Пиа Кјерсгард за да замине од земјата.

Групата има повеќе од 16 000 членови, а на ознаката стои, „100 000 крони драги пријатели – и можеби ќе си оди“. Создавачите на групата ветуваат дека дополнително ќе понудат пари коишто ќе се соберат за Министерката за интеграции, Бирте Хорнбек од владејачката Либерална партија, во случај и таа да не е подложна да ја напушти земјата.

Дебатата на Фејсбук е жестока. Некои и досетливо коментираат за тоа кој друг треба да биде истеран од земјата или што друго треба да им се случи, додека други сметаат дека понудата на данската влада е великодушна понуда и треба добро да биде прифатена од страна на имигрантите кои се несреќни во Данска и би сакале да си заминат. Еден коментар вели дека не се согласува со оваа група и ги потсетува сите дека слична политика имало пред неколку години, но сумата на пари што се нудела била само 10 пати помала.

Коментарот на Фејсбук на дон Корнали Јоргенсен вели:

Jeg har måske misforstået konceptet?
Drejer det sig ikke om et lovforslag som giver ikke-integrerbare udlændige mulighed for at sige ja-tak, til en check på 100.000 kr. mod tilsagn om frivilligt at rejse hjem til deres oprindelsesland? Umidelbart virker det storsindet og absolut humanistisk, da vi må formode at 100.000… kr. er en anseelig formue i det pågældende land, og nok til at starte en anstændig tilværelse i det land som de tilsyneladende har så stærk tilknytning til…

Пензионерите мораат да го пријават патувањето доколку е подолго од 2 месеца
Овој месец се преговара за уште една иницијатива на Данската народна партија, а тоа е законот што ќе наложува за сите пензионери во Данска да пријават на нивната градска власт доколку планираат да ја напуштат Данска повеќе од два месеца. Наводно, целта е да ги сопрат луѓето „на пример Ирачаните“ да добиваат пензии во Данска додека тие можеби примаат плати во друга земја истовремено. Најпознат пример е оној на ирачко-данската политичарка Самиа Азиз Мохамад, која ја открија дека добива пензија додека заработувала висока плата од ирачкиот парламент. Таа ги вратила парите на данската влада. Уште еден пензионер бил откриен од страна на данските медиуми како заработува плата од киргистанскиот парламент.

Членовите на парламентот и на Либералната и на Данската народна партија велат дека новите рестрикции исто така, ќе ги намалат и посетите на лажните бегалци во нивните матични земји, а и репатријацијата на семејните членови кои поминуваат предолго време во странство.

Фактот дека сите дански пензионери ќе бидат осомничени за измама е нешто за кое најголемото здружение на постари луѓе во Данска, ДанЕјџ, отворено покажува гнев. Многу коментари на статиите во весниците го поддржуваат владиниот обид да се намалат измамите, додека други прават споредби со забраните за патување во Источна Германија порано.

Еден дански блогер, Ерик Бентзен, вели:

Enhver kan sige sig selv, at meldepligten ikke dæmmer op for noget som helst, da den ikke indebærer nogen form for effektiv kontrol.
Det er ren chikane og tom signalpolitik, som øger kommunernes administrative arbejde til ingen verdens nytte.
Reglen er så amøbeintelligent, at den forhåbentlig giver bagslag, næste gang pensionisterne skal til stemmeurnerne.

Овој викенд неколку унгарски и српски медиуми го посочија дневниот весник на Приштина, Коха Диторе (албански) дека има конкретни информации за нелегално преминување на границата овој месец. На една унгарска веб-страница лоцирана во Србија, Magyar Szó (унгарски), стои дека, според Коха Диторе, Исмет Р., осомничен за илегално пренесување на група косовски Албанци, бил уапсен на Косовска Митровица. Најголемиот број на известувачи велат дека 15 луѓе се удавиле во реката Тиса во обид да ја преминат границата, но единствениот возрасен преживеан, Аргон Рама, признал дека групата се состоела од 19 луѓе (српски, англиски).

Според еден првичен извештај (унгарски), објавен од една веб-страница во јужна Унгарија, Délmagyar.hu (унгарски), за случајот на 15 илегални имигранти кои исчезнале во Реката Тиса на унгарско-српската граница, еден член на групата кој сакал да ја премине реката, татко на двегодишно момче и тригодишно девојче, бил оној кој повикал полиција од една јавна говорница кај пограничното село Роске, утрото на 15ти октомври.

Поголема мапа

Ксаба Балинт, блогер на Serbia Insajd (унгарски), користејќи го извештајот на Délmagyar.hu, коментирал за случајот, а исто така дал предлог да се започне истрага особено на врските помеѓу Унгарија и Косово:

[…] Дете, дете, помош! Тоа е она што косовскиот Албанец, чии деца за малку ќе се смрзнеле во Реката Тиса, постојано повторувал една ноќ во обид да избега во ЕУ. Ако некому не му е позната приказнава, ќе ја раскажам накусо. […]

Чудакот отишол до таму што убаво му платил на еден шверцувач на луѓе, која таму е трендовска професија, и ќе биде што ќе биде, тој ќе влезе во новиот свет во Сегед. Не помислил на фактот дека неговите деца ќе ги наврне ноќта и дека ќе бидат преморени поради пешачењето по шума. Кога човекот видел дека проблемот е голем, ги оставил децата на октомврискиот дожд и отишол да побара помош.

Децата одвај дишеле кога ги нашле. Двегодишно и тригодишно дете, само да ве потсетам! Тие целосно биле прекладени. Едно дете на еден престапник паднало во кома, но сега се чувствува подобро. Иако тие се извлекле здрави и живи, приказната е тажна. Тажна, но и ве доведува до размислување. Барем се покренаа неколку прашања од нејзе.

Зошто од независна и слободна Република Косово, стотици независни и слободни граѓани бегаат? Веројатно, зашто не е лесно да живеете во ’демократија‘ заснована на деликвенција? Кажете и на некоја друга независна држава во Европа од каде многумина слободни луѓе доаѓаат нелегално секоја недела! Веројатно, државите што брзаа да ја признаат Колумбија на Балканот повеќе не се трудат толку за да ја направат државата вистинска држава? Ако 29 годишен човек со две мали деца тргнал по шумата ноќе среде октомври, тогаш, морам да кажам: не.

Во следната епизода ќе видиме што Унгарија, големиот европски пријател на Косово, направи за луѓето што живеат таму да не мораат да бегаат на Запад. […]

Balkan Insight објави дека мисијата за владеење на правото при ЕУ, ЕУЛЕКС, косовската полиција и унгарските власти го започнале спроведувањето на истрагите. Според веб-страницата, мигрантски семејства плаќале од 6000 до 8000 евра за да отидат во Унгарија. Наспроти медиумот Коха Диторе, Balkan Insight известува дека до сега нема уапсени.

До понеделникот, Magyar Szó, (унгарски) објави дека едно тело било пронајдено на Унгарската граница кај реката Тиса, а тела на две жени биле пронајдени на српската граница. Едно од телата и припаѓало на сопругата на Аргон Рама која била мајка на неговите деца.

Габор Наги, унгарски миграциски полицаец, исто така коментирал (унгарски) за случајот на неговиот блог, изразувајќи неразбирање зошто Албанците толку очајно бегаат од Косово.

[…] Секако во вакви случаи секогаш се поставува прашањето, дали родителите се толку невнимателни што тргнуваат со бебиња кон ’големиот свет‘ или ситуацијата е толку лоша во Косово? Треба да се спомне и дека никој не ги брка од Косово, бидејќи тие ја ’стекнаа својата независност‘. Барем на хартија. А, исто така, не треба да се заборави дека овие луѓе бегаат со помош на шверцери на луѓе за дебели суми пари. Но, ако земеме предвид дека не е Унгарија местото каде што сакаат да бегаат, имам негативно мислење за тоа како стојат работите.

Силен земјотрес го погоди Паданг, западна Суматра, во средата во 17.00 часот по локално време.

Видео клип е објавен на YouTube од корисник од Паданг:

Подморскиот земјотрес со јачина од 7.6 по Рихтеровата скала причини големи оштетувања на зградите и жртви претежно околу Париаман крајбрежен дел на Паданг.

Фотографија поставена на Twitpic од marcellodecaran (http://twitpic.com/photos/marcellodecaran)

Меѓународно предупредување за цунами беше издадено за Индонезија, Тајланд, Малезија и Индија, но беше подигнато еден час подоцна.

Индонезиската новинска агенција Антара извести дека бројот на жртвите достигна 75 лица, но се зголемува затоа што сè уште има жртви под урнатините, додека многумина одбраа да седат надвор од нивните домови плашејќи се од нов земјотрес.

Според првиот секретар на Националниот одбор за управување со кризи, Пурномо Сидик, во Антара штабот на (НОУК) во Џакарта не добил детални информации од теренот поради прекинот на комуникациите во западна Суматра.

Педесет проценти од градот претрпе оштетувања, а закажаните авионски летови од Паданг се откажани поради оштетувањата на автопатот кај аеродромот Миканг.

Индонезиската твитерсфера е полна со пораки за сочувство, објавени од роднините и извештаи за помош.

henzter: само што добив одговор на мојата СМС порака, од познаник во сумбар: сè уште го барам брат ми. *се молам*

martimanurung: Провинциите Јужна и Северна Суматра ќе и помогнат на Западна Суматра со помош за земјотресот.

veraalexandra: Господе, те молам помогни им на нашите браќа и сестри во Паданг.. дај им сила да издржат.. Амин.

aditdmid: bru lht dmpak gempa Padang td sore. evakuasi mlm ni trhmbt hjn deras & mati lstrk,75% kota lumpuh. smg para krbn dbri kkuatn&ktabahn. amin.

Потпретседателот, Јусуф Кала, го скрати заколнувањето при инаугурацијата на новиот парламент и прати шест министри на лице место за да ја проценат штетата.

aulia: Ние гласавме за вас. Нашето прво официјално барање е да го донирате џепарлакот за жртвите од земјотресот. Ним им треба повеќе отколку вам.

Околу 23:45 по локално време darlingalih вели:

darlingalih: RT @isatbb: Jaringan data GPRS ISAT aman terkendali di Padang, anjuran komunikasi ke Padang via fitur BB: Email, BBM, YM, FB. Please RT

Министерот за социјала Абу Ризал Бакри рече дека инфраструктурите штети, предизвикани од скорешниот земјотрес се толку големи што можат да се споредат со оние од земјотресот во Јогиакарта, во 2006 година.

Улогата на писателот е да ги собере фосилите на реалноста распрскани наоколу и да го украси ѕидот на нашата историја со нив.

Во претходниот напис од оваа серија, додека ја славевме десетгодишнината од референдумот во Источен Тимор, прикажавме како меѓународната заедница застана и ги поддржа луѓето од Источен Тимор. Во овој дел ќе го интервјуираме тиморскиот писател Абе Барето Соарес за да го рашириме есејот „Национализмот на Тиморците, виден низ очите на неговите поети“ кој е издаден неодамна.

Абе (или неговиот кибер-псевдоним Женувем Еурито, како што бил и нарекуван од неговите пријатели во младоста) е блогер од 2007 година и ги споделува своите зборови и мисли на четири јазици, анализирајќи често литературни дела кои се важни за самоопределувањето на неговата земја. Покрај ова, Абе детално дискутира за создавањето на национална свест по борбата за независност.

Користејќи ги предностите на блоговите за да ги негува на оригинален начин глобалните врски и разговори на далечина, тој ги опишува своите блогови како „слатки зборови, грижливи зборови, на место каде што луѓето зборуваат еден со друг, споделувајќи работи како што се прашањата „што“ и „како“ животот се одвива во светот“.

Но, зборовите и дејствувањата на Абе не биле отсекогаш вака слободни, како што и самиот изјави за време на индонезиската окупација на Источен Тимор.

Се чувствував како рацете и устата да ми се врзани. Не можев да кажам што чувствувам за Источен Тимор.

Global Voices Online (GVO): Каде беше пред 10 години? Можеш ли да ни кажеш нешто повеќе за твојот живот?

Абе Барето Соарес (АБС): За време на референдумот, јас бев во странство. Во тој период бев во Португалија. Гласав заедно со други сонародници во Лисабон. Заминав од Источен Тимор за да продолжам со моите универзитетски студии и го избрав англискиот јазик за главен предмет во универзитетот Гадџах Мада во Јогјакарта, Индонезија. Потоа, отидов во Канада за да учествувам во програма за културна размена во почетокот на септември 1991 година. Масакрот во Санта Круз се случи на 12 ноември 1991 година, кога јас бев при крај на програмата. Грижејќи се за мојата лична безбедност, одлучив да останам во Канада и да барам политички азил. Таму останав 7 години, борејќи се за слободен и независен Источен Тимор преку дипломатски и културни активности (користејќи ја музиката како начин за привлекување на вниманието на надворешниот свет кон настаните во земјата). Имав можност да поминам година и пол во Португалија, од пролетта 1998 година до есента 1999 година. Потоа, заминав за Макао каде што изучував новинарство во португалската новинарска агенција Луса (од октомври 1999 година до март 2000 година). Се вратив во Источен Тимор во јули 2000 година. Оттогаш, учествувам во мисии на ОН во Источен Тимор како помошник за информации и како преведувач и толкувач.

Сведоштво на Абе Барето Соарес за документарецот на Стивен Маршал „Помрачување на Источен Тимор“ (8' | 1997) за слабата застапеност на мејнстрим медиумите во Источен Тимор за време на индонезиската окупација. Кликнете на сликата за да го видите документарецот.

GVO: Колку и како Ви беше достапна литературата на Источен Тимор за време на индонезиската окупација?

За време на индонезиската окупација, додека студирав во Јогјакарта, наидов на книги за Источен Тимор како што е „Источен Тимор: Национализам или колонијализам“ од Џил Џолиф, новинар од Австралија. Во оваа книга го открив починатиот тиморски поет, Франциско Борја де Коста. Еден дел од поезијата во неговата книга: „задушете го мојот револт/со врвот на вашите бајонети/ измачувајте го моето тело/ во оковите на вашата империја/ потчинете ја мојата душа /во верата на вашата религија…/“ навистина го разгори национализмот во мене. А преку книгата „Фуну: Незавршената сага за Источен Тимор“ од Жозе Рамос-Орта (сегашен претседател на Републиката Источен Тимор) го открив Фернандо Силван.

Pedem-me um minuto de silencio pelos mortos mauberes.
Respondo que nem por um minuto me calarei.

Fernando Sylvan

GVO: Често го цитирате тиморскиот поет Фернандо Силван. Како ја користите поезијата за никогаш да не молчите, како што вели горенаведената поема?

АБС: Поетот е говорник на неговата ера. Тој или таа треба да ја прекине тишината кога има опресија. Живеејќи на оваа планета, ние сме во постојана битка меѓу светлината и темнината. Поетот треба да биде на чело, со факелот во раце. Тој или таа е „воин на светлината“. (Го позајмувам овој концепт од Паоло Коелјо, бразилскиот писател).

Како уметник треба да сум спремен во секој момент да се вклучам во духовната војна. Зборовите се моите мечови. Да се надеваме дека моите зборови ќе ги натераат луѓето да кажат дека можат да бидат во мир со себе во создавањето на хармонија на оваа прекрасна планета.

Белешки од Musafir 48

GVO: Дали твоите блогови на четири различни јазици го одразуваат начинот на кој луѓето комуницираат во Источен Тимор?

АБС: Тиморците сакаат да сум креативен во искористувањето на „благодатот“ на колонијализмот и глобализацијата. Покрај мојот мајчин јазик - тетум и мајчиниот јазик на татко ми - галоле, користам исто така и англиски и индонезиски во мојата книжевна кариера. Горд сум што ги користам за да ги пренесам своите чувства и мисли. Би сакал навистина да направам и португалски блог наскоро.

Абе (од десно) на Фестивалот на писатели и читатели во Убуд (2007). Слика од theunspunblog.com искористена со дозвола.

GVO: Зошто ја имате создадено категоријата Korespondensia Literarie (Книжевно допишување) на вашите блогови?

АБС: Ја додадов категоријата „Korrespondensia literaria“ на мојот блог на тетум јазикот во обид да им го пренесам на читателите литературното допишување што го имав со моите пријатели преку СМС. Практичната страна на ова е што со пренесувањето на пораките на блогот јас ќе ги зачувам. Како човек што се занимава со литература јас морам постојано да комуницирам со пријатели од целиот свет. Сакам да научам од нив. Сакам да ја пренесувам филозофијата на Greenpeace „мисли глобално, а дејствувај локално“.

[SMS:] ITA-BOOT NIA BATINA/ha’u moras todan: ha’u klamar terus/fó lisensa mai ha’u-ata atu kaer Ita-Boot nia batina/fakar mós Ita-Boot nia mina oliveira domin nian mai ha’u-ata/ hodi nune’e ha’u bele di’ak filafali ho lalais// [21:51:11//11-2-2009]
Resposta sira:
1.R. D. = “Se mak bulak ida ne’e?” [maisumenus tuku 10 kalan]
2.Suzana TP = “Diak pois há’u haruka ba suli hanesan tasi” [22:08:53//11-2-2009]
3.Atoi R. = “Obrigado maibé ha’u la kompriende” [22:18:00//11-2-2009]
4. Pe. Olá = “Sajak ne’e tau nia titulu, Jesus. Bele atrai liu” [11:55:12//12-2-2009]
5.F.Nascimento = “We matan mos, we liman diak, halo suli mai, fakar mos mai, ami iha lerek susar no terus laran. Tan Ita Boot, ami Nain deit. Laran luak tebes no kmanek wain basuk.”[12:56:05//12-2-2009]

Sonhos dos Poetas Loucos

Lia-na’in sira-nia mehi hatutan no lolo liman ba malu
Lia-na’in sira-nia mehi bidu no tebe hadulas mundu rai klaran
ho haksolok

Lia-na’in sira-nia mehi fanun ha’u,
no ema lubun maka sei toba dukur
–
Fevereiru 2009

Блогови од Абе Барето Соарес:

Dadolin-Poetry from the Land of Lafaek-Crocodile: A Space for Poetic Mind and Poetic Feeling (Dadolin - Поезија од земјата на Lafaek - крокодилот: Место за поетските умови и поетското чувство), на англиски, тетум, бахаса и галоле.

Овој е првиот од серија написи со кој ќе ја одбележиме десетгодишнината од јавниот референдум во Источен Тимор кој доведе до меѓународното признавање на земјата. Во првиот напис ние ја нагласивме поддршката на меѓународната заедница за слободата на Источен Тимор. Во овој напис, го интервјуиравме Абе Барето Соарес, еден од организаторите на настаните за славење на солидарноста што се одвиваше во август и септември во 2009 година.

Повеќе од 50 лица загинаа откако тропската бура Ондои (меѓународно име: Кетсана) ја погоди Метро Манила и соседните провинции. Бурата ги предизвика најлошите поплави во државата во последните 40 години раселувајќи 280,000 луѓе во Манила и пет други провинции, со повеќе од 41,000 лица во 92 центри за евакуација. Додека го пишуваме ова, 1.2 милиони жители сè уште се без електрична енергија во урбаниот дел од главниот град на Филипините.

Социјалните медиумски мрежи беа ангажирани не само да ги споделат информациите за бурата, туку и да известуваат за напорите за спасување и за итните случаи во областите погодени од бурата. Џои Араљила забележа како беше искористен интернетот од филипинските корисници откако бурата ја погоди Метро Манила:

Го пишувам овој блог користејќи припејд HSDPA USB модем затоа што нашата зграда нема струја веќе неколку часа; сепак имам повеќе среќа од многу мои сонародници, кои уште се заглавени на патиштата или на покривите на нивните куќи.

Тwitter и другите социјални мрежи како Facebook беа главните средства со кои филипинските интернет корисници беа во чекор со настаните и ги споделуваа информациите преку СМС пораки со агенциите за помош од катастрофи и волонтерските здруженија откако другите средства за комуникација беа блокирани.

Централата на Rescue Info Hub Central објави документ со табела која ги содржи адресите на жртвите од поплавите кои треба да се спасат. Беше креирана и мапа на Google за да се следат поплавените области ва Метро Манила и да се наведуваат властите кон селата каде што жртвите имаат потреба од помош.

Види ја мапата за ситуацијата од Ондои во Метро Манила на поголема карта

Филипинците го искористија Twitter и Plurk за да ги следат најновите вести за бурата, всушност Oндои и NDCC (владиниот Совет за координација на национални катастрофи) станаа топ-читани објави на Twitter минатата сабота. Пример за постовите:

pretzelgurl: татко ми е уште заглавен на неговото работно место во мангахан, пасиг сити. молам пратете помош.
angeliesa: Бевме пуштени од професорот околу пладне. Одевме и се боревме со поплавата .Стигнавме дома околу 20:00 часот. Сега се ме боли.
janblando: Баба ми e сè уште на нејзиното поткровје во Кантри Хоумс, Каинта. Поплавата на нејзината улица се намали до исчезнување но текот е силен.
ValfrieClaisse: О, боже! Овде нема електрична енергија од вчера. Голема и нечиста вода го зафати целото соседство.
dementia: Има многу донации кои доаѓаат но она што навистина ни треба е транспорт на помошта до жртвите.

teeemeee: Водата се повлече од нашиот паркинг но е сè уште висока до колена. Сношти стигна до градите.

ArmelEspiritu: Само што стигнав дома откако ја поминав ноќта во мојот автомобил. Морав да се преместам каде што нема вода за да го спасам.

Неколку видеа беа објавени на Youtube, на кои се гледа силниот удар на поплавите во Метро Манила. Првото видео: Поплава во Макати Сити, финансискиот центар на земјата. Објавено е од корисникот yugaabe.

Ова видео ги прикажува надојдените води на реката Маркина. Видеото е објавено од корисникот Initiate360.

Долж авенијата Катипунан, комбе се превртува во поплавената улица.

Пешаци се обидуваат да ја преминат поплавената улица.

Донации се сè уште потребни. Има повеќе групи кои ги примаат донациите за жртвите од поплавите.

Две жени од Кенија се соочуваат со депортација од Австралија, откако нивните барања за азил беа отфрлени, и покрај ризикот од соочување со обрежување доколку се вратат дома.

Според написот во австралискиот весник The Age (Век), Грејс Гичуи, 22, и Тереза Ндикару Мутури, 21, пристигнале во Австралија минатиот јули со туристички визи за World Youth Day (Светскиот младински ден).

Имаше неколку реакции за случајот, најмногу од политичката блогосфера во Австралија. Климатските промени и стратегиите за економски стимулации доминираа последната седмица.

Но написот во The Age привлече 54 коментари од онлајн читатели покажувајќи се освен незаинтересираност. Следниве коментари претставуваат спротивни видови на мислења, вклучувајќи:

Дозволете им на овие жени да останат.

Бен | Аделаида - 22 септември 2009 (Ben | Adelaide - September 22, 2009, 9:30AM)

Аплицирале. Апликациите им се оценети. Апликациите им се одбиени.
Пратете ги дома.
Затворен случај.

Дејвид_Т - 22 септември 2009 (David_T - September 22, 2009, 9:34AM)

Колку е жално што на овие две жени им е одбиен азилот. Австралија трeба да има уште повеќе луѓе како овие две девојки и што се однесува до мене, тие се добредојдени да останат колку што сакаат.

Џолисрогер | Таунсвил - 22 септември, 2009 (jollysroger | Townsville - September 22, 2009, 10:22AM)

На нејзиниот блог, во Pocket Carnival (Џебен Карневал), Пени Игер вели дека била присилена да му напише на Министерот за имиграција и жителство, Крис Еванс на неговата контакт страница, искажувајќи го својот гнев:

Само што чув за случајот на Грејс Гичуи и Тереза Ндикару Мутури, двете жени од Кенија на којшто им бил одбиен статусот на бегалци.

Верувам дека практиката на тортура во обрежувањето е ужасна и да им се одбие барањето за бегалска виза на овие две жени е слаб став за ова прашање.

Поитав да интервенирам за овој случај, не само да им помогнам на овие жени, туку и да пратам јасна порака до Кенија дека Австралија не ги затвора очите за вакви практики.

Религиозно прашање?

(Aussie News and Views) Австралиски вести и погледи -самоопределениот „Американски, австралиски, израелски, британски „пријател на Евреите и христијаните“ блог“ објави видео за овие жени и праша:

Леле, се прашувам кој стои зад ова? Кој вид на Сатана, кој го воспева ѓаволовиот култ, може да биде жив и здрав во Кенија денес и да им прави вакво нешто на младите жени?

Филип Мекгваер (Philip Maguire) во Whaddya Reckon? опиша неколку коментари на неговиот пост:

ДВЕ Кенијки-христијанки ќе бидат депортирани од Австралија и покрај заканата од соочување со смрт од обрежување.

Можеби требало да пристигнат овде завиткани преку брод од Индонезија.

Лиза Валентајн од Embrace Australia (Гушкајќи ја Австралија), онлајн заедницата на странци кои бараат да живеат во Австралија, исто така зазеде став за овој случај:

И Тереза и Грејс се преплашени од тоа каква судбина ги чека доколку бидат вратени во Кенија.

Портпаролот од Австралискиот оддел за имиграција рече „Според Конвенцијата за бегалци, тие не се надлежни да интервенираат во согласност со австралиските меѓународни обврски.

Девојките, заедно со сестрата Ејлин Кроу (Aileen Crowe), францисканска калуѓерка, која ги подржува, апелираа до австралискиот Министер за имиграција, Крис Еванс, но тој апел беше отфрлен. Имаше и втор апел и девојките го чекаа одговорот, но им беше кажано да се подготват за депортирање.

Иронично, според новата легислатива, Парламентот е должен да им осигури безбедност на девојките. Ова законодавство е наречено комплементарна заштита и има широки критериуми што се однесува за бегалците кои бараат заштита.

Онлајн кампања

На Facebook беше лансирана кауза со наслов Спасете ги овие жени од обрежување (Help save these Women from Genital Mutilation) од страна на Австралијци кои го подржуваат обидот на жените да останат во Австралија. Досега, 91 лице се приклучило. Беа објавени новости во вторникот од Ванеса Мурадиан:

Ова е најновата вест - изворите велат дека овие жени се заштитени во Австралија - се додека Еванс не реши што да направи со нив. Дали ќе бидат отфрлени или не допрва чекаме да дознаеме.. владата треба да им издаде комплементарна виза.. за што јас се уште истражувам во моментов - Во основа комплементарната виза ќе им ја дополни заштитната, СО ШТО ОВИЕ бегалци ќе се најдат под нејзина заштита. ВО ОВОЈ МОМЕНТ, заштитната виза не ги одбранува од ОБРЕЖУВАЊЕ и повреда на честа. Предлогот е поднесен до парламентот во септември и сега Либералната партија се спротивставува на овој предлог..

Токму сега на овие жени им треба нашата поддршка - Министерот Еванс ќе го донесе решението имајќи ја привилегијата за министерска интервенција.

Претпоставувам дека треба да контактираме со него…

Како и со другите владини тела коишто треба да и помогнат на владата да го изврши комплементарниот предлог!!!!

Смртоносен циклон удри во јужната Мианмарска делта Иравади во мај 2008, од кој беа зафатени повеќе од 2 милиони луѓе. Проценето беше дека 138,000 луѓе загинаа и 200,000 луѓе беа исчезнати после ударот на циклонот. Сега, една година после трагедијата од циклонот Наргис, преживеаните се уште страдаат додека обидите за обнова остануваат недолни. Се уште се потребни донатори со цел да им се помогне на преживеаните од циклонот.

Многу од преживеаните страдаат од длабок психо-социјален стрес, но само 11 проценти од нив добиле медицинска помош. Повеќе од 40% од бездомниците се деца; повеќето од нив се подложни на маларија и пневмонија.

Многу преживуваат со ловење на глодари по полињата. Исто така се известува дека проституцијата е во пораст во Делтата бидејќи економската ситуација продолжува да се влошува.

Повеќе од половината од преживеаните се уште зависат од помошта дадена од хуманитарните групи. Задолженоста останува голем проблем за жителите во Делтата:

According to the United Nations World Food Program, 51 percent of households reported that they are still relying on food aid from humanitarian agencies, while only 25 percent said they could feed themselves…About 83 percent of households said they have been in debt through the purchase of rice.

Беше известено дека за време на првата годишнина од Циклонот Наргис, Мианмарскиoт новинарски надзор и Одделот за регистрација ги цензорирале написите за вистинската состојба во обласите погодени од циклонот.

Групата Пријатели на Бурма бараше владата да биде по транспарeнтна во напорите да се помогне на Делта регионот. Тие исто така побараа слобода за политичките затвореници кои беа притворени заради организирање на хуманитарни мисии минатата година:

We want to demand the Burmese government to open more for relief and recovery in the effected area with transparency and respect to human rights.

We demand for releasing 21 prisoners that have been arrested due to relief work

И покрај напорите на меѓународните групи за собирање средства за Мианмар, помошта останува недоволна. Обединетите нации известија дека повеќе од 691 милиони американски долари се потребни за да се одржат  хуманитарните мисии во Мианмар.

Набљудувачите забележуваат дека донациите за Мианмар се многу мали споредени со она што земјите го донирале за време на цунами катастрофата во 2004. Мианмар примил 300 милиони американски долари од кои 2,5% биле потрошени во цунамито 2004.

Хуманитарните работници се жалат на тешкотиите на кои наишле додека ја носеле помошта во внатрешноста на Мианмар:

Difficulties encountered by aid workers: logistical; the difficulties and dangers of reaching villages only by small boats, navigating the tides and the weather of the Delta. Note visa restrictions, travel restrictions, and the government stealing supplies….

Едвард Хју од Хуманитарните операции од  MERCY Малезија пишува за проектите за обнова во Мианмар денес:

A year later, we have seen many projects up and running, many still in progress. But there are those who still suffer in silence. There is so much to be done. Many had use the Tsunami as a lesson to implement the intervention here.

A year has passed and most projects are yet to focus on sustainability but are still on emergency intervention. I have seen many shelter projects that may not survive the next thunderstorm. For example, latrines built with tarpaulin sheets instead of local materials like bamboo, a sturdier choice which is easy to maintain.

За најнови вести за годишнината од Циклонот Наргис погледнете ги овие сајтови кои имаат посебни страници во кои се известува за состојбата во Делтата: The Irrawaddy, Mizzima, и A Diary of the Cyclone Nargis.

Запознај се со приказната на Daw San Yee која го преживеала циклонот преку ова видео од YouTube:

Имајќи ги предвид последиците од вооружениот конфликт во Колумбија, за жртвите на тој конфликт може да биде многу тешко. Преживеаните и бегалците мораа да избегаат од својата земја и да ја преминат венецуелската граница со цел да им пружат  безбедност на своите семејства. Меѓутоа, дури и тогаш ситуацијата не се подобри. Проблемите на имиграцијата, невработеноста, сиромаштијата и другите форми на небезбедност имаа лошо влијание врз квалитетот на животот на овие семејства.

Во рамките на заедниците, децата можат да бидат најранливи, но засега имаат огромен потенцијал кој треба да се развие. Групата Анкла2, која беше претставена на Глобал Војсис минатата година, добро ја разгледа оваа можност и им обезбеди работилница на групата деца бегалци во гратчето по име Ел Нулја, кој се наоѓа покрај границата меѓу Венецуела и Колумбија. Убавите пејзажи на регионот беа бекграунд за работилницата, која ги научи децата како да им пристапат и како да ги ценат деталите на секојдневното живеење, а меѓудругото и  да им развие чувство на припадност во заедницата. Ова го претставија преку фотографија и креативно пишување.

Така, на блогот Еl Nula por la Paz [шпански] е прикажано искуството и резултатите од овие работилници, при што се прикажува и приказната на заедницата, која честопати се игнорира од конвенционалните медиуми.

На сајтот може да се прочита:

Detrás de las hermosas formaciones geográficas que se observan desde que se entra a El Nula, se crean una serie de preguntas, ya que la imagen que se tiene desde la capital y otras provincias venezolanas no es muy positiva del todo, ¿cómo vive la gente del pueblo?, ¿por qué esa imagen negativa de sus habitantes?, ¿cómo se entretienen los niños?, ¿cuáles son las ventajas de sobrevivir en esta controversial población?

Por medio de la fotografía y la redacción de algunos textos que acompañan a las fotos podemos notar como los niños van más allá de lo que comúnmente puede verse en el pueblo, pues el contacto humano y la querencia de un pueblo en paz nos sirve para darnos cuenta en cómo la luz de sus miradas traducen el universo ideal que está dentro de sus visiones futuras.

Некои од учесниците на работилницата се претставени на блогот. Клеида, која има тринаесет години, избра да фотографира и да пишува за кравите кои ги гледа во нејзината заедница.

Фотографија на Клеида (искористена со дозвола)

Yo voy a escribir sobre las vacas. Las vacas dan leche y de la vaca que estoy escribiendo la vi cuando íbamos para La Playita y la vaca tenía un becerrito recién nacido, y un perro se estaba comiendo la placenta de la vaca. Le tomé la foto y nos fuimos del lugar donde estaba la vaca y el becerro, y me gustó ver el becerrito tan lindo que tenía.

Алваро, кој има четиринаесет години, ја фотографираше мајка му и постот го нарече : „Мајка ми е како роза(и) “:

Фотографија на Алваро( искористена со дозвола)

La foto la tomé porque es mi mamá y porque yo la quiero mucho. La otra foto se la tomé a mi vecina porque es muy amable con las personas y le enseña a los de tercera edad y a los niños, por eso me gusta tomarle a mi mamá a la vecina y a los animales, a las cosas, y a las personas que fueron para el curso de fotos. Al profesor Álvaro y a las personas de la calle y a los conocidos, a Ingrid. La foto que más me gustó fue la de mi mamá y la de Ingrid.

Фотографија на Анкла2 (искористена со дозвола)

Проектот беше  пречекан со восхит и од страна на останатите во граѓанската медиумска заедница. Дејвид Сасаки објави пост за овој проект, во кој меѓудругото многу се пишува и за актуелниот конфликт и бегалците:

Она што ми се допаѓа кај овој проект е тоа што не го претставува гратчето Ел Нулја како воена зона како и секоја друга онлајн референца за заедницата. Ел Нулја се прикажува од очите на оние кои живеат таму. Кога понатаму ќе се случи трагедија, младите луѓе од Ел Нулја ќе знаат како да користат онлајн алатки со цел да ја развијат свеста кај луѓето и да бараат помош. Но, дотогаш тие исто така ќе знаат како да ја развијат свеста за добрите работи во својот живот.

Bubisher: „Книги за децата од бегалските кампови во Западна Сахара“

Bubisher значи „птица што носи добри вести“. Според Roge Blog тоа исто така е и името на поетската книга Saharui. Но, за стотиците деца кои живеат во бегалските кампови во западна Сахара, тоа е името на автобусот полн со книги, објаснува Haz lo que debas.
Гонзало Мур, автор на книги за деца и човекот зад  Bubisher вели:

El Bubisher no lleva ibros regalados o sobrantes, sino un plan de lectura, con 4 o 20 ejemplares por titulo, para un fondo inicial de 1400 libros.

Блогот Abueliki не охрабрува да го прочитаме блогот и да го поддржиме во напорите -  не само со средства туку и преку делење на искуството и учење за извонредниот начин на кој волонтерите се ангажираат во проектот и го сакаат. Меѓу нив има политичари, универзитети, издавачки куќи и обични луѓе.

EL PAJARO QUE TRAE LA BUENA SUERTE од Irene Bailo на Vimeo.

Блогот Kalandra објаснува повеќе:

Además de libros en castellano, donados por editoriales como KALANDRAKA, el Bubisher también incorpora una selección de literatura infantil y juvenil en árabe, lo que afianza los lazos de la multiculturalidad. Frente a la carencia de libros y de espacios de lectura, el Bubi supone “una biblioteca abierta y que se acerca a los lectores”, tal y como ha expresado Gonzalo Moure. Una biblioteca rodante, en constante movimiento

Дали сакаш да волонтирате за Bubisher? Можеш да и се придружиш на 120 Bubusher friends иницијативата со нивните партнери со училници или училишта за да помагаш при собирање на средства или самиот можеш да донираш книги или средства. Исто така можеш да ги преведуваш нивните материјали од шпански на други јазици за да ги покажеш на својата околина. А можеш да направиш и повеќе: да посетиш некој од бегалските кампови како волонтер и да читате заедно со децата.

Како заклучок, сакам да го цитирам креаторот на Bubisher Гонзало Мур, односно неговата дискусија за литературата и книгите:

Eso es la literatura: corazones que no dejan de latir, pensamiento sin la barrera del tiempo. El corazón del abuelo latiendo en nuestro pecho. El aliento de Homero en nuestros oídos. Leer es vencer al tiempo, tener mil corazones.

Какво е чувството кога не може да ги заштитите своите деца? Во овој пост составен од извадоци од блогови од Газа ќе бидат опфатени мајките кои се уништени од вина гледајќи ги своите деца во терор: „Дали погрешив што имав деца? Дали имам право да бидам мајка?“

Палестинскиот фото-новинар Самех Хабеб блогира на Gaza Strip, The Untold Story (Делот Газа, некажаната приказна):

Голем дел од Газа тоне во темница уште од почетокот на оваа војна. Имав неколку проблеми при праќање на овој извештај поради проблеми со струјата. Денес, ракета ја погоди куќата на вујко ми. Мојата куќа доби неколку шрапнели од ракетата. Благодарение на Господ сите сме добро, но не знам што би се случило следно. Јас живеам источно во Газа, во делот Тофах, каде артилеријата поминува постојано.

Натали Абоу Шакра, либански активист, пишува на групниот блог Moments of Gaza (Моменти од Газа). Во нејзиниот пост таа преведува два летоци фрлени од израелската војска во кои ги замолуваат граѓаните на Газа да им дадат информации за локацијата на војниците на Хамас. Натали коментира:

Она што ме шокираше е корисничкото име што го избрале за нивниот имејл. „Helpgaza2008 (Помогни и на Газа 2008)“?!
Мислам дека овој нивен имејл заслужува да биде бомбардиран со вистинскиот тип на пораки!

Мирмен Карма Елсарај пишува на групниот блог Lamentations-Gaza (Плач-Газа):

Има некои работи коишто не се добро пренесени во вестите, чувствата!! Јас имам три деца, ќерка Ноур која има 14, син Адам кој има 9 и друг син Али кој има 3 години. Ние живееме во дел од Газа кој порано беше именуван како „безбеден“. Веќе никаде не е безбедно. Моите деца не можат да спијат и јас не можам да им помогнам. Чувството на беспомошност и вина (кои секогаш ве прогонуваат поради вашата неспособност да ги заштитите или барем да ги задоволите вашите деца) се посилни од оние на страв и ужас. Вчера, мојата ќерка на телефон му кажуваше на новинар дека никогаш не ја добила вистинската поддршка од мене кога и била потребна при секое бомбардирање. Бев шокирана!! Се чувствувам толку виновна бидејќи мојата ќерка го чувствува мојот страв. Но, зар не е нормално да се биде исплашен?! Адам има асма и користи вентилатор. Поради стресот и загадувањето настанато од руините, тој почесто добива напади, а нема струја за неговиот вентилатор. Секој пат кога тој има напад, мора да го вклучиме генераторот за него и потоа да го исклучиме. Немаме доволно гориво за да го држиме генераторот вклучен и не знаеме до кога ќе трае ова. Али не разбира што се случува. Секогаш кога има бомбардирање тој вреска од страв, а кога ќе заврши тој ја користи својата имагинација и раскажува приказни за „gasef (бомбардирање)“. Децата не спијат. Нашите денови и ноќи ги поминуваме во една соба со мојата снаа и нејзината ќерка. Може да се осети стресот и стравот. Може да ги видите на сечие лице.
Минатата ноќ размислував за сето ова. Не сакам никој од мојата фамилија да биде повреден и мислев ако нешто се случи, се молам да ми се случи мене, а не на моите деца. Тогаш помислив дека не сакам моите деца да ме видат растргната на парчиња. Сцените на телевизија од убиените луѓе се ужасни и знам што значи за децата да видат такво нешто. Она што навистина го сакам е сето ова да престане и јас и моите деца да живееме како сите останати во светот. Сакам да се ослободам од чувството на вина кон моите деца. Дали погрешив што воопшто имав деца? Дали го немам правото да бидам мајка? Но, дали навистина добро ја вршам мајчинската работа во овозможување задоволство на моите деца? Знам дека не е моја вина, но јас знаев дека живеам во Газа, а Газа не е здрава околина за растење на деца. Дали бев толку себична да мислам само на моите чувства и желба да бидам мајка и да ги игнорирам моите очекувани неуспеси за заштита на моите деца?

Австралискиот активист Шарин Лок пишува на Tales to Tell (Приказни за раскажување):

Четврток: Црвениот Крст координираше евакуација во Зајтоун. Докторот Саид би изгледал добро на постер на Црвениот Крст – црн џемпер, избричена глава, доволно мускули за да го држи знамето на Црвениот Крст над неговата глава два саати додека бевме зад воените линии. Дефинитивно би го поканиле на кафе за да го чуете неговото мислење за состојбата на светот. Неговиот колега повеќе личи на сметководител, но неговата работа е да не заштитува – со себе има воки-токи и постојано преговара со војската додека се движиме. Со Мај, мала и брза жена која е инженер за Црвената Полумесечина, која ги надгледува сите возила и слично, носев носилки и вода. Околу 8 смели болничари на Црвената Полумесечина ни се приклучија, носејќи панцири. […]
Кога јас бев дете, бев многу свесна за воените зони, но секогаш мислев дека се случуваат на места различни од мојот дом. Би сакала да ви кажам што гледам сега додека одам. Гледам расцветени винови лози. Светли завеси на прозорците. Кокошки како се движат наоколу. Знаете, ова е вашиот дом. Ова е градината каде си играат вашите деца. Ова е вашата куќа со огромни дупки во неа, со израелски снајпери кои демнат на нејзиниот покрив, со мртов војник на отпорот потпрен на вашиот ѕид.

Низ арапскиот свет блогерите поставуваат песна наречена We will not go down (Song for Gaza) – Ние нема да се предадеме (Песна за Газа) од Микаел Харт. Адхам Калил од кампот Јабилија, кој блогира на Free Free Palestine (Слободна Слободна Палестина) е еден од нив: