[…] Пред Руската амбасада во Тбилиси тие донесоа стари фрижидери, тоалетни шољи, ролни тоалетна хартија, пегли, шишиња вотка, вилушки и лажици и други предмети за кои се интересирале [ограбувачите од руската армија] за време на нивните посети на приватните куќи на Грузијците, како и јавните институции, воените бази, и воените бараки.

Луѓе доаѓаа да видат од поблиску, да занишаат со главите, да се насмеат. Колите што поминуваа им свиреа…

[шест слики]

Корисникот на ЛЏ од Тбилиси тони_гео критички се осврна (рус) врз настанот:

Акција „Ајде да ја нахраниме руската армија‘

Самата акција е, се разбира, моќно оружје за односи со јавноста. Но само доколку доволно Руси дознаат за тоа. Меѓутоа, се сомневам дека [емисијата Времја на Канал 1] или [Вести на РТР] ќе го покријат овој настан.

Еве на што мислам. Жена Русинка, мајка на грузиски војник, престрашена, вели дека нејзината мајка во [Калининград] нема никаква претстава што се случува во Грузија и мисли дека грузиската армија сеуште го напаѓа Цхинвали, додека руската армија одважно го брани. Фала му на Бога, сеуште не фрлила клетва врз својот внук којшто убива руски војници во Цхинвали.

Можам да го потврдам овој извештај. Зборував со сестра ми во Русија вчера. Официјално, сестра ми е Грузијка, но родена е и порасна во Русија, како и јас, а во Грузија поминала вкупно неколку недели во триесетте години од нејзиниот живот. Меѓутоа, си го задржа грузиското моминско презиме кога се мажеше […]. Во секој случај, и таа нема претстава што се случува. Повеќето обични луѓе не користат Интернет и немаат сателитска телевизија за да добијат објективни вести – тие го гледаат тоа што им го покажуваат [руските државни телевизиски канали].  Значи, зошто би било чудно што повеќето цврсто веруваат дека руските трупи не стапнале надвор од Цхинвали […]?

Но не ми е тоа поентата. Во детска градинка [во едно од предградијата на Тбилиси] има 110 семејства-бегалци со многу деца. Социјалната помош не стигнала до таму. Ги ставиле таму и тоа е тоа, ако има време – ќе ви помогнеме. Во таа градинка барем има детски креветчиња, што не е случај со училиштето во истата област. Повеќето од луѓето спијат на подот. Нема ќебиња ниту душези. Јадат тоа што ќе успеат да го купат со парите што им останале. Сигурно разбирате, не им остануваат уште многу пари. Вчера само еднаш беше доставена храна во оваа градинка. Стар леб. За 110 семејства – 7 килограми шеќер.
Синоќа однесов вреќа детски алишта што планирав да ги донирам […] во градинката. Заедно со соседите однесовме и 20 килограми шеќер и половина килограм путер. Денеска им однесов овошје, млеко [матсони] и пелени.

Грузијци, по ѓаволите, доста со информативната војна. Погледнете низ прозорецот, надвор има градинки и училишта полни со бегалци. Прво дајте им што можете, а потоа одете пред руската амбасада. […]

Според извештајот [ja] кој е цитиран на блогови и форуми, за одлуката од 2002 да не се вратат киднапираните во Пјонгјанг, Като коментирал дека: „(Беше тажно дека) доколку беа вратени, Пјонгјанг ќе ги убиеше, но ова е она по што се разликува мојот политички став (од оние политичари како Абе Шинзо). Не постојат причини за да веруваме дека тие ќе го направеа тоа.“

Блогерот јиеку на редок метал одговара:

Читањето на овој напис ме прави навистина бесен.
Што и да се каже, киднапирањето е криминален чин.

Како што вели еден од членовите на фамилиите на киднапираните жртви:
„Прашањето на киднапирање е едноставно. Тоа е криминал.“
Повеќето граѓани го третираат киднапирањето како криминал. Дали јапонските политичари ги сметаат жртвите [на киднапирање] само како политичка алатка?
Сепак сега, вие не сте се ни обиделе да ги спасите овие јапонски граѓани од злосторството [на киднапирање], па за што зборите Като?

Блогерот кисарагијајои853 прашува:

Како човечко суштество, зарем не се срами?
Дали политичарите ќе направат нешто, дури и да стојат и да гледаат некој како умира, доколку е во национален интерес?

Некои беа многу концизни во своите пораки. Блогерот јошиказу53тојошима реагира на вестите во два реда:

Престани, ти си предавник на земјата!
Напушти ја земјата!

На Чхулху ин д Вотер, друг блогер ја нуди оваа перспектива, извлекувајќи споредба со киднапирањето на јапонскиот лет 351:

Се прашувам дали Коичи Като (нема ни да ја вклучам неговата титула) ќе може да се соочи со киднапираните жртви или нивните фамилии и да ги направи истите забелешки. Доколку навистина се потребни жртви во преговорите со Западна Кореја, тогаш зошто не ја понуди неговата фамилија? Кога беше киднапиран јапонскиот лет 351, заменик министерот за транспорт Шинјиро Јамамура се понуди себеси во замена за заложниците. Доколку на ист начин, Коичи Като ја понудеше својата фамилија, претпоставувам дека ќе беше во можност да си го покачи рејтингот како политичар. Да се направи нешто вакво, да се жртвуваат немоќни жртви на киднапирање од место на безбедност и сигурност, е навистина подло.

Видео снимено на 16ти јуни од хеликоптер од промените по лизгањето на земјиштето предизвикано од земјотресот во провинциите Ивате-Мијаги (Маиничи)

Блогерот мику пишува:

Мојот град беше силно погоден од потрес од повеќе од 6 степени, но моите родители и браќа се добро. Патиштата и железничките линии не работеа, па беше добро што успеав да ги контактирам. Всушност јас разговарав со моите родители на телефон кога се случи земјотресот. Можев да слушнам тропање на другиот крај од линијата и знаев дека паѓаа работи. Беше чудно чувство да се слушне името на местото каде растев кога гледав телевизија. Дознав дека мојата баба, од страна на мајка ми, била повредена и бев навистина загрижен.

Блогерот шинамон го опишува своето искуство од земјотресот:

Ова утро јак земјотрес погоди неколку области вклучувајќи ја и префектурата Мијаги, каде што живеам јас.
Во тоа време, бев на платформата на станицата Сендаи, го чекав шинкансен возот за Токио.
Потресот беше многу јак и јас бев многу исплашен.

[…]

Ми изгледаше дека шинкансен [воз куршум] нема да тргне, па се откажав од моето одење во Токио.
Одлучив да ја напуштам станицата и да одам директно во мојата канцеларија. Во мојата канцеларија има студенти, со пола работно време, кои доаѓаат на работа дури и за викендите.
Кога дојдов до такси терминалот, насекаде имаше расфрлено делови од скршено стакло.
Ми изгледаше како стаклените прозори од повисоките катови на хотелот да беа искршени и паднати.
За среќа, никој не беше повреден.
Зградата во која е мојата канцеларија беше неоштетена и студентите беа добро.

Префектурата Мијаги е место кои многу често е погодено од земјотреси.
Меѓутоа, епицентрите најчесто се лоцирани по крајбрежјето на Мијаги или Ивате.
Нема многу од нив кои што се случуваат во внатрешноста, иако мислам дека имаше земјотрес во внатрешноста кој беше измерен под 6 степени по сеизмичката скала пред неколку години.

Исто така, познато е дека постојат 90% шанси Мијаги да биде погоден од силен земјотрес во наредните 30 години. Мислам дека денешниот земјотрес не беше тој.

Блогерот симату го опишува своето искуство од земјотресот:

Како што поминува времето, големината на штетите беше позната. Бев зачуден и исплашен бидејќи цела планина се имаше урнато.
Она што не можам да престанам да го мислам е што би се случило доколку Токио го погоди земјотрес од истиот размер.
Само помислата на тоа ме плаши. Ми останува само да се молам дека земјотрес со епицентар во Токио нема да се случи.
Исто така, се надевам дека луѓето кои беа погодени од земјотресот ќе можат наскоро да им се вратат на своите нормални животи.

За Кина, суеверието за овој ефект, кое го наоѓа патот низ различни мрежи по земјотресот со Сечуан, изгледа доволно точно со оглед на бројот на трагични настани кои и се случија на Кина оваа година. Спомнувањата на проклетството на Фувите [zh] постојано се бришат и од лево и од десно и од Баиду, а дури постојат и различни верзии, па значи проклетството мора навистина да постои и неколкуте негации на тврдењето [zh] кои постојат не се доволно моќни за да го запрат.

Соху блогерот Елвиа Ву го сумира во пост кој веќе е избришан:

Кина, 2008 беше проблематична година за тебе!

Од почетокот на годината до сега, беше катастрофа до катастрофа за Кина. Несреќата со воз во Шандонг, немирите во Тибет, грабањето на олимпискиот факел, а сега имаше и земјотрес во Ченгду, со илјадници мртви!

Од неодамна оваа кратка порака се шири онлајн и преку СМС:

Една Фува има јастреб на главата, кој го претставува Вејфанг, и потоа се случи нешто во Шандонг;
Една Фува е тибетска антилопа и потоа се случи нешто во Тибет;
Една Фува е факел и потоа нешто се случи со олимпискиот факел;
Една Фува е панда и потоа се случи нешто во Сечуан;
Сега остануваат уште рибите…

Со состојбата во која се наоѓа Кина сега, луѓето се многу загрижени и ова е многу разбирливо!

Но ние не треба да ги поврзуваме овие катастрофи со олимписките игри. Покрај се, олимпијадата е гордост на Кина, гордост на кинескиот народ, и почитта која ја заслуживме после напорната работа. Дизајнот на олимписките Фиви беше важен чекор, тоа е првпат јавноста да види серија од пет фигури.

Постојат некои сличности помеѓу симболите на олимписките Фуви и овие катастрофи, но решителноста да се спојат овие две работи е само суеверие.

Потоа имаше и други докази, како што 25 јануари (01/25) е ден кога се случија најобилните снегови во 50 години, парализирајќи голем дел од транспортот на земјата и електричната мрежа, а 1+2+5 даваат 8; Тибетските немири започнаа на 14 март, па 3+1+4; Несреќата со воз во Шандонг се случи на 28 април (4*2=8), земјотресот во Сечуан на 12 мај. И како за крај, 8пм на 8 август = 888, знакот на Фува.

Од неодамна, наводното проклетство го вовлече Бејбеј во сево ова, со поројните дождови низ големи делови од земјата кои започнаа на 26 мај (2+6), креирајќи рекорд во Хонгконг, потопување на колите во Пекинг, и предизвикувајќи надоаѓање на реките во Јиангхи, раселување на илјадници во Гуангси, кое како што пишува блогерот Грифин Ли, доаѓа во време кога земјата сѐ уште заздравува од земјотресот од минатиот месец:

Проблемите од земјотресот сѐ уште не се решени, а сега има поплави насекаде низ јужна Кина,
ова е трагична сцена, замислете вие да сте една од жртвите или вашата фамилија или роднини да се таму.

Инцидентот се случи на годишнината на сличен инцидент во Јапонија. Пред седум години на истиот ден Мамору Такума во основното училиште Икеда во Осака уби седум деца.

За листа со написи, информации и фотографии за прободувањето, погледнете го Акибаблог [ja]. Вообичаено, форумите се преполни со коментари [ja], а на блогот ИКИНОХ [ja] има детално опфаќање на инцидентот од Твитер. Блогерот каватасо објави многу фотографии [ja] и даде детална слика за нивното искуство од тоа што се случи:

Денес, само што се вратив од Такасаки дојдов во Акихабара. Сѐ уште беше 11 часот и Хокотен сѐ уште не беше отворен, па затоа отидов во Линукс кафето, спремив неколку слајдови и направив неколку други работи.

Се концентрирав на мојата задача и не забележав дека луѓето околу мене почнаа да прават врева, но тогаш поради некоја причина тие ги затворија ролетните на кафето, додека сѐ уште беше отворено.

Кафе Линукс (во Акихабара) со затворени ролетни, фотографија од Каватасо

Си помислив дека нешто мора да се случило, а имаше и гласини во кафето дека се случува напад на улица, дека има луѓе кои загинале, дека напаѓачот сѐ уште не е уапсен и дека затоа ги затвориле ролетните.

[…]

По кратко време пристигна информација дека напаѓачот е уапсен и во овој момент други медиуми сѐ уште ја немаа оваа информација, па изгледаше како сѐ уште да ги составуваат извештаите. Гледавме внимателно уште некое време и неколку медиуми објавија дека напаѓачот е уапсен. Атмосферата, внатре во кафето, започна да се смирува.

Ролетните на кафето беа сѐ уште затворени, но помислив дека засега тоа е добро, ги спремив моите работи, ја земав камерата и го напуштив кафето. Продавниците кои се на истата улица како Линукс кафето беа отворени како и вообичаено, но изгледа и ролетните на Софмап, кој има влез од главната улица, беа затворени за секој случај.

Толпа од луѓе и амбулантна кола, патрола, фотографија од Каватасо

Отидов на главната улица и како што очекував, имаше толпа од луѓе, но исто така имаше амбулантна кола и полиција, кои не ги очекував.

Вистинската точка каде што се случил инцидентот по се изгледа е центарот на раскрсницата и таа беше комплетно запечатена.

И таму, се разбира, имаше многу полицајци и персонал од прва помош, но она што ми остави впечаток беа чевлите и разните лични работи кои беа расфрлени низ улиците.

Многу полиција и болничари, фотографија од Каватасо

Блогерот зун00340 беше на местото на настанот и објаснува што се случило:

Денес се случи масовен инцидент со прободување во Акихабара. Тоа беше трагичен инцидент кој што ме шокираше, но всушност во време на настанот случајно се најдов во близина.

[…]

Кога се случи настанот, одев кон станицата и затоа всушност не го видов инцидентот, на почетокот имаше гласен звук, како кола да удри во нешто. Сообраќајна незгода? – погледнав преку моето рамо и во тој момент слушнав некој како извикува со чуден глас, „Ова изгледа опасно, да се тргнеме оттука побрзо!“ Кога ќе размислам за тоа сега, одлуката на мојот пријател беше точна.

Имаше различни контрадикторни информации кои доаѓаа од областа каде што се случи инцидентот, луѓето бегаа (повеќето луѓе), додека некои љубопитни надгледувачи се собираа, тоа беше ситуација на голема паника. Луѓето кои имаа мали деца со себе можеби беа во поголема опасност од луѓето кои се собираа за да видат [на местото], бидејќи ги туркаа луѓето со неверојатна сила за да дојдат до местото на настанот.

„По се изгледа е испуштен сарин гас“
„Има напаѓачот со нож“
„Терористичка бомба?“

Имаше разни гласини и шпекулации за настанот, но за состојбата немаше доверливи информации и тоа беше навистина заплашувачки.

Фотографија од Каватасо

Камионот. Дали земаат отпечатоци од прсти? Фотографија од Каватасо

Блогерот јонеками, кој беше на местото на настанот кога се случуваше нападот, напиша:

Во тоа време бевме во продавница на таа страна од улицата. Кога ја напуштивме продавницата, имаше крв насекаде. Кога полицијата го фати осомничениот, имаше дамки од крв од прободувањето.
Доколку заминевме неколку минути порано… застрашувачки е и да помислам на тоа.
Никогаш не може да знаеш што може да се случи во животот.

Фотографија од Каватасо

Изнајмениот камион на осомничениот. Фотографија од Каватасо

Блогерот јоро исто така беше во близина на настанот и објаснува:

Кога се случи настанот, мојата жена и јас и нашиот трет син бевме во Акихабара и одевме или кон Јодобаши или Икебукуро со кола. Поради ова, ние всушност не бевме сведоци на инцидентот, бевме малку оддалечени од точната локација. Но, тоа е место каде во последно време одам многу често, и поради оваа мала разлика ми изгледа како да успеав да избегнам контакт за влакно.

Блогерот јадогава, кој пристигна на местото веднаш откако се случи инцидентот, ја опишува сликата:

Изгледа инцидентот се случил во 12:35, а јас бев на местото во 13:00.
Помислив дека е сообраќајна несреќа, но имаше премногу жртви за тоа, имаше многу полиција и покрај тоа многу луѓе добиваа срцева масажа, а болничарите беа избезумени. (Имав слично искуство со ужасна атмосфера на работа и беше такво чувство.) Сфатив дека очигледно не е вообичаен инцидент, дека „нешто незамисливо се има случено, можеби терористички напад или нешто како уличен масакр“, па го напуштив местото и се упатив дома.

Блогосфера на Мадагаскар имаше измешани реакции за оваа донација, иако сите едногласно ја признаа тагата поради огромната катастрофа, тврдејќи дека 70% од населението сѐ уште живее под линијата на сиромаштија, постои глобален недостиг на храна, а некои региони од Мадагаскар сѐ уште се обидуваат да закрепнат од уништувањата предизвикани од сезоната на урагани.

Томавана, кој исто така преведува за ГВ на малгашки јазик, објави на својот блог, Малагаси Мирај:

Луѓето од Мадагаскар секојдневно се борат за да преживеат кога станува збор за трошоците за живеење: зголемувањето на цената на маслото за готвење, цената на горивата, дневните прекини на електричната енергија и циклоните. Контрастот е очигледен кога ќе се увиде дека изговорот за недостигот на ефективен одговор на овие проблеми е недостигот на средства, а потоа ние ја покажуваме нашата интернационална солидарност кон Кина [со финансиска помош]. Колку што знам јас, оваа донација не доаѓа од Рањева [министерот за надворешни работи] или лични пари на претседателот Раваломанана, туку од даночни пари, така?

Постот на Томавана предизвика неколку реакции во делот за коментари. Маналина се согласува со Томавана (fr):

Ако ти си нечувствителен, тогаш и јас сум… Сите ние знаеме за што станува збор.

Владата на Мадагаскар работи напорно за да ги зајакне односите со Кина. Според неодамнешните вести, претседателот Раваломанана во мај патувал за Шангај и се чека на „проширување на соработката со Кина“. Владата на Мадагаскар исто така ја поддржуваше Кина во справувањето со немирите во март во Ласа и изјави дека тие ќе учествуваат на олимписките игри во Пекинг без разлика дали ќе има бојкотирање или не.

Татум верува дека добротворноста мора да започне дома и Маинтикели вели дека неговата баба сѐ уште чека да бидат сменети покривот и ѕидовите на нејзината куќа, уништени од последниот циклон. Маинтикели исто така напиша на својот блог дека претседателот бил виновен за бесрамен конфликт на интереси кога го заштитил зголемувањето на цената на маслото со државни субвенции, бидејќи тој е сопственик на компанијата која го произведува поголемиот дел од маслото за готвење во Мадагаскар.

Дотмг, од друга страна, не ги разбира негативните реакции на овој акт на солидарност од страна на влада на Мадагаскар (mg):

Кога луѓето од твојот регион ќе ги погоди катастрофа, дали ти не ги посетуваш со цел да ја покажеш својата солидарност и кога ќе го направиш тоа, дали им оставаш само мали суми на пари бидејќи се побогати од тебе и секако нема да ја забележат разликата?

Вола мисли дека делот што шокира е фактот дека 100 000 долари всушност не се доволни кога се зема во предвид дека 70 000 луѓе загинаа и многу повеќе сѐ уште се исчезнати. Доколку беше само симболичен гест на солидарност, таа прашува, нели симболична сума би била посоодветна?

Многу блогери од Мадагаскар преку Фејсбук активно собираат средства за жртвите од земјотресот во Кина и жртвите од циклонот во Мјанмар.

Друга тема за интернационална солидарност која што ја натера блогосфера на Мадагаскар да коментира, беше повикот за помош од Диана, средношколка во Махаџанга, која сака да му помогне на бебе родено со деформација и на неговите родители за да добие соодветна медицинска грижа. Дијаспората на Мадагаскар во Италија, Франција, Канада и Јужна Африка заедно донираа средства за операцијата и транспортот за бебето до главниот град, Антананариво.

Во последниве месеци, југоисточна Азија ја погодија природни катастрофи во кои илјадници животи беа изгубени и уништени милиони домови.

Блогерот Лин Ленг Ланг вели:

„Ах, супер тажно ах. Што по ѓаволите се случува со Азија?“

Мјанмар сѐ уште страда бидејќи циклонските бегалци имаат недостаток на храна и се шират болести. Неспособноста на хунтата е уште една катастрофа која ја влоши ситуацијата во опустошените региони од циклонот во Мјанмар.

Можеби властите на САД беа во право кога ја обвини хунтата за запоставување со блокирање на големи количини на интернационална помош за жртвите од циклонот. Или како што рече премиерот на Сингапур, „Мјанмар се плаши да дозволи влез на помошта од странските агенции, бидејќи со тоа би се покажало дека владејачката хунта е неспособна да се справи со катастрофата.“

Поради однесувањето на хунтата, Ендор дунген верува дека светот бил во право за песимизмот кон давањето помош за Мјанмар. навистина е неверојатно дека три недели поминаа пред лидерите на Мјанмар да дадат јавна изјава за катастрофата од циклонот. Повеќе од 100 000 луѓе загинаа, а генералот Тан Шве успеа да го сокрие тоа. Во други држави лидерите ќе беа отстранети од власт.

Веродостојноста е важна за владата да биде ефективна во справување со катастрофи. Помошта нема да пристигне брзо ако режимот се согледува како тирански. Мислењето на Ас Зевт Ас Ит Гетс е вообичаено денес:

„Сега сум сигурен дека секој од нас има дарежливо срце и силно посакува да допринесе на некој начин за да им помогне на жртвите од скорашните катастрофи во Кина и Мјанмар. Меѓутоа, сакам да кажам дека треба да бидеме внимателни на кои канали придонесуваме. Доколку сакате да потпомогнете на било кој фонд за помош на Мјанмар, прво уверете се дека организација оди директно во земјата за да им помогне на жртвите, а не само да им ги префрлува пари на владината хунта.“

Многу блогери од регионот не ја фаворизираат хунтата. Јере-иамватиам од Сингапур пишува:

Целта на владата е да владее со луѓето, да им ги подобри животите, да се грижи и да ги заштитува луѓето. Она што го направи владата на Мјанмар е тотално непочитување за животите на своите граѓани. Со задржувањето на помошта и недостигот на брз одговор за катастрофата, тие ги убиваат своите луѓе.

Блогерот од Филипини, Под сонцето додава:

„Каков тип на влада ќе ги стави своите себични интереси пред граѓаните во време на голема криза, кога единствениот избор е помеѓу животот и смртта?“

Со тоа што Тајван е во зона склона кон земјотреси, постои нов закон со кој се задолжува сите нови згради да бидат отпорни на земјотрес. Реагирајќи на скорешниот земјотрес во Кина, кој беше почувствуван во Бангкок, блогерите се прашуваат за безбедноста на старите згради и облакодерите.

Крунчи се прашува за чекорите имплементирани во Малезија за заштита од идни јаки потреси:

„Дали куќите во Малезија се изградени да издржат дури и мал земјотрес? Дали постојат насоки за градителите кои можат да се следат со цел зградите да издржат потреси повеќе пати и низ целата година? Со ставот ‘тидак апа (не е важно)’ и одредени луѓе кои се грижат само за своите џебови, се сомневам дека овие работи добиваат внимание се додека нешто големо не се случи. Што мислите? Дали сум премногу параноичен?“

Многу денови, медиумите не известуваа за направената штета од силниот тајфун во северниот дел од Филипините. Дури и владата на почетокот не беше свесна за степенот на разурнувањето. Филипинскиот претседател беше на нуркање во централниот дел на Филипини ден откако тајфунот ја напушти државата.

Сајтот на блогот Дарлин пишува за ситуацијата на едно од провинциите погодена од тајфунот:

„Тајфунот Косме уништи околу 700 000 домови, погодувајќи најмалку 38 000 фамилии. Овој непријатен настан не им остави друг избор на жителите освен привремено да се сместат во центрите за евакуација. Косме исто така предизвика лизгање на земјиштето, со што повеќе патишта беа затворени и предизвика поплави, кои ги уништија фармите.“

Странгели оут оф плејс беше шокиран:

„Следниот ден, Канделарија изгледаше многу поразлично. Сите електричните кабли беа на земја. Големите дрва на багрем и манго беа врз куќите и зградите. Некои од прозорците на црквата, школото и јавната библиотека беа искршени. Скоро насекаде можеа да се видат куќи без покриви. Некои од постарите градби изгледаа како картонски кутии на земја. Градот беше, ја цитирам мајка ми, „екстремно разорнат“.“

Фотографии од уништувањето на тајфунот во најлошо погодените области беа поставени на Харвест ис грејт. Норден Филипин Тајмс ја напаѓа владата поради неактивноста:

„Секоја година, владините претставници велат дека за време на сушните месеци тие превземаат постојани мерки за евентуални невремиња, со цел да се подготват за дождливите месеци. Но секогаш кога тајфун ќе погоди, повеќето владини претставници се неспремни додека патиштата се затворени и телефонските линии не работат. Програмите за контрола на катастрофите или нивно раководење се реактивни, не проактивни.“

Наташа лавс нодлс го коментира земјотресот во Кина, циклонот во Мјанмар и тајфунот во Филипини. Министерот за надворешни работи на Сингапур одржа говор за потребата од интернационална соработка за да му се помогне на Мјанмар. Помош може да се пружи и на другите држави од регионот:

Ние во АСЕАН не можеме да ја завршиме оваа работа сами. Потребите на Мјанмар се далеку поголеми од она што Мјанмар и АСЕАН можат да го понудат. Токму поради ова АСЕАН и ОН заедно ја одржаа оваа донаторска конференцијата. Ние во АСЕАН можеме да одиграме малку повеќе од само олеснителна улога во зголемување на довербата и соработката помеѓу интернационалната заедница – која ги има капацитетите – и владата на Мјанмар.

Следува поканата од ЈуТјуб и презентација од Оливија, која ќе биде одговорна за каналот ГраѓанскиВести:

Едно од нивните значајни видеа е продуцирано и снимено од Мијонг Г. Куон од јужен Судан, кој известува за условите во бегалските кампови, каде може да стане многу топло или да има поплава доколку има поројни дождови:

Со ова ја искористувам можноста да ви соопштам дека Глобал Војсис веќе има свој ЈуТјуб канал, каде сите видеа кои се објавени во написите се обележани како омилени и многу од продуцентите се имаат претплатени на нив, а има и неколку видеа кои не се најдоа во написите, но сепак се доста добри и интересни.

Доколку имате некое видео за кое би сакале да биде пишувано во делот за видео блогирање, испратете имејл на Џулијана Ринкон Пара (достапен преку нејзината страница) или напишете го во форма на коментар, со кратко објаснување за што вие мислите дека е важно да се прикаже од видеото.

Прво, од јужен Судан, Видео Новинар, зборува за предизвиците со кои се соочува проектот Вода за Судан, со цел да изгради и одржува бунари во руралните средини од оваа сиромашна област и како не е важно колку е тешко да се започне и одржува, бидејќи на крај вреди да се посвети внимание за решавање на овој проблем.

Потоа, од Пакистан, Акцијата Против Гладот решава да им помогне на заедниците, кои изгубиле апсолутно се, полека да ја добијат нивната доверба за подобра иднина со вклучување на чиста вода во нивните планови. Следново видео е од Dogooder.tv:

Неколку проекти кои им помагаат на луѓето полесно да ја транспортираат водата од една област до друга. Прво, Q-резервоарот, кој е шише што се тркала кое може да се води со јаже. Второ, пумпа за играње, која пумпа вода од подземните извори до резервоар со вода додека деца си играат и прототип од велосипед кој прочистува вода додека се вози.

Прототипот од велосипед со кој се прочистува/транспортира вода може да се види во една минута.

Во областите каде е потребно прочистување на водата може да го видиме био-песочниот филтер во акција, исто така од Акцијата Против Гладот:

Уште еден сличен глинен лонец за прочистување е промовиран од Лонци за Мир, кои тренираат локални занаетчии да произведуваат глинени лонци кои можат да се користат за прочистување на вода. Комплетни инструкции за изработка на лонците и филтрите може да се видат следејќи го овој линк. Следново видео е од презентацијата на Рон Ривера на симпозиумот Дизајнирање за другите 90 проценти:

Фотографија од класична капка од вода од Ренди син на Алберт.

И покрај овие ограничувања за носењето камери и фотографирањето, сепак некои луѓе излегоа за да го снимат степенот на штетите. По се изгледа нивната непослушност на насоките од хунтата за известувањето за циклонот е поврзано со нивниот гнев кон хунтата, бидејќи не ги евакуирала погодените села дури и кога станала свесна за неизбежниот циклон и можните опустошувања. Следниве видеа, поставени од ЈуТјуб корисникот аунгсајапји, може да влијаат на чувствителните луѓе: тие се многу графички, вклучуваат мртви тела и треба да се гледаат со дискреција и согласност од возрасни:

ЈуТјуб корисникот АфтерНаргисЈгн постави серија од видеа, кои вклучуваат слики од ефектите на циклонот во Јангон, најголемиот град на Мјанмар, поранешно познат како Рангун. Луѓе како отстрануваат бутнати дрвја, како се движат низ водите, сушат своите душеци, облека и генерално како се обидуваат да расчистат и да продолжат понатаму.

ЈуТјуб корисникот Бурма4ју постави видео со последиците во Латбута, со толпа од жртви од циклонот Наргис во засолништата, кои се обидуваат да спијат додека размислуваат што ќе се случи со нив во блиска и далечна иднина.

Видео за иднината на луѓето од Бурма е поставено од мјочитМјанмар, уште еден ЈуТјуб корисник кој постави видео со англиски титлови, на кое се интервјуираат преживени луѓе од Лапута и бегалци на нивните моментални положби: камповите за бегалци, на улиците: донации од ориз и облеки за децата, приватни иницијативи направени без државниот совет за мир и развој кој владее со нив. Во меѓувреме, слика од Бурма Нуз покажува помош која изгледа како да е од Црвениот Крст како се продава на улиците, а треба да биде наменета за бегалците.

Следново видео, исто така од аунгсајапји го покажува искуството на луѓето во бегалските кампови, донациите на приватните организации: од луѓето и продавниците, пристигнувањето на воениот генерал, носејќи ветувања наместо облека, храна или вода. Тие им велеа на бегалците дека луѓето кои настрадаа, настрадаа поради лоша карма и дека тие треба да се сметаа себеси за среќни бидејќи преживеале. Дадоа неколку предлози за меѓусебно групирање по села и потоа заминаа. Видеото е титлувано на англиски за подобро да се разберат настаните:

На ЈуТјуб блогот нагласени се напорите на видео заедниците за помош на Мјанмар, а истакнати се и мрежите за известување и приватните иницијативи кои го документираат циклонот и му овозможуваат на светот да знае што се случува со малата азиска држава. На пример, Најтвочер1982 од Холандија вети дека за секој добиен видео одговор на неговото видео, тој ќе донира 5 долари на Црвениот Крст, а ако видеото е добро ќе донира 10 долари:

Глобал Војсис Онлајн врши опширно опфаќање на катастрофата и агрегира информации од различни извори од Мјанмар и надвор за случувањата со помошта за храна, вода и ситуацијата на бегалците додека бројката на загинати постојано расте. Не двоумете се да ја посетите специјалната страница за состојбата со циклонот во Мјанмар и да ги прочитате постовите од тимот волонтери-автори кои пишуваат со преведување од бурманските блогови, известувајќи од прва рака за животот во Мјанмар сега. Исто така може да го следите нашиот фид за Мјанмар на Твитер. На 17 мај ќе се одржи глобален ден за жртвите во Бурма, на кој се повикуваат луѓето да им пренесат на другите за кризата во Мјанмар, а некои веќе организираат настани за собирање средства.