Што е справување со кризи? Кои се различните фази што ги вклучува? Терминологијата може да се разликува во зависност од тоа каде се наоѓате. Во Нов Зеланд, на пример, станува збор за 4 термина, подготвеност, одговор, реконструкција и намалување. На други места, како Индија, тоа би можело да биде како на графиконот:

Без оглед на терминологијата, неспорен факт е дека во денешно време има голема потреба за ефикасно управување со катастрофите и подготовка за сè поголемата зачестеност на различни природни катастрофи ширум светот.

Во серијата на постови, ние ќе ја трагаме и испитуваме зголемената улога и влијанието на ИКТ во областа на справувањето со кризи.

Лауреатот на Нобелова награда, Р. К. Пачаури обраќајќи се на петтото свикување на Dhirubhai Ambani институтот за информатички и комуникациски технологии (DA-IICT) во јануари 2009 година, укажа на потребата на ИКТ во справувањето со природните катастрофи и за другите настани поврзани со временските околности кои можат да го загрозат човечкиот живот и имотот:

[…] Климатската наука напредна во голема мера поради тоа што моќните компјутери сега можат да работат многу сложени модели кои ги симулираат климатските услови на земјата и на океаните. Нашата процена за идните промени на климата како резултат и на природните и на човечките фактори, во голема мера зависи од силата на модели кои се користат денеска и нашата способност да се оцени влијанието на климатските промени во различни делови од светот. Како одговор на идните проекции на овие настани, владите, граѓанското општество па дури и бизнис организациите можат да преземат ефективни мерки за да се прилагодат на промените што ќе се случат.

Цитирајќи пример од 2003 година, д-р Пачаури рече:

„Сакам да дадам пример од голем топлотен бран кој зафати делови на Андра Прадеш во 2003 година, како резултат на кои речиси 4.000 луѓе ги загубија своите животи, според официјалната евиденција.“[…]

„Проучувајќи го овој голем проблем, стана јасно дека инфраструктурата на ИКТ можеше да ги спаси можеби сите животи кои беа изгубени ако беше поставена на соодветно место и употребена ефикасно. На пример, немаше рано предупредување за жртвите од топлотниот бран. Ниту пак имаше поддржувачки мерки во смисла на обезбедување на медицински совети за оние кои страдаат од стрес од топлина, како што е потребата за терапија од дехидрација и едноставна здравствена нега за оние кои беа погодени. Дури и телевизиските канали можеа да бидат искористени за да се шири свеста и да се шират информации за заштита на животите на тие што беа погодени, но не беа употребени.

Има неколку примери за крајбрежни катастрофи каде што погодените луѓе можат да бидат предупредени на навремена основа и да бидат евакуирани пред катастрофата да го зазеде своето место. Кога ураган удира на брегот од Флорида, инфраструктурата која е на располагање се користи за да се обезбеди адекватно предупредување и опомена за оние кои можат да бидат засегнати и цели градски подрачја се евакуирани. Кога циклон со помал интензитет ќе ги погоди бреговите на Бангладеш или Ориса, настанува голема штета, бидејќи не само што има недостаток на засолништа и инфраструктура за куќите на оние кои се засегнати, туку и нема соодветни системи за рано предупредување и насоки.

Денес дури и од мобилните телефони може да се користат како ефективен медиум за да обезбеди рано предупредување и со тоа да спасат животи и имоти“.

Генералниот секретар на ОН Банки Мун зборувајќи на Telecom World 2009 во Женева, исто така ја истакна улогата на ИКТ во решавањето на клучните прашања, вклучувајќи ги намалувањата на природните катастрофи.

„Преку добра климатска наука и споделување информации, ИКТ може да помогне да се намали ризикот и влијанието на природните катастрофи….. кога ќе се случи земјотрес, координиран ИКТ систем може да го следи развојот на настаните, да испрати порака за итни случаи и да им помогне на луѓето да се справат со катастрофата.“

Изјавата на генералниот секретар на ОН ја одекнува парадигмата за справување со катастрофи спомната во презентацијата на Сујит Моханти од 2005 година:

• Од помош и оправување до раководење со ризикот и ранливоста
• Воведување култура на подготвеност на сите нивоа
• Зајакнат децентрализиран капацитет за реакција во земјата
• Еманципирање на ранливите групи и обезбедување на доволен приход за живот
• Учење од катастрофите од минатото

Во последиците од големите природни катастрофи, како што беше цунамито во 2004 година во Индискиот Океан и ураганот Катарина во 2005 година, светот беше принуден да се разбуди за потребите од координирана и заедничка употреба на моќта на ИКТ системите во справувањето со природните катастрофи.

Пол Курион на humanitarian.info изјави дека:

„Во пресрет на ураганот Катарина, имаше неверојатен број на активности на веб за да се одговори на последиците од катастрофата. Испитувајќи ги карактеристиките за одговор на техничката заедница за ураганот Катерина, ни кажува многу за начинот на кој интернетот ги обликува социјалните одговори за катастрофите, развива некои интересни прашања за влијанието на ИКТ во справувањето со кризи и покажува кон она што може да се случи во иднина.“ […]

„Беше јасно дека по цунамито во Индискиот океан информатичката револуција започна процес на менување на начинот на кој ние одговараме на катастрофите. Ова беше демонстрирано со порастот на фондот за собирање на финансиски средства базиран на интернет; Christian Aid собра преку 700 000 долари онлајн за девет дена, износ кој речиси е четири пати поголем од износот кое беше собран преку донации по телефон. Ширењето на широкопојасен интернет, напредокот во сателитско комуницирање и достапноста на слики ги направија можни проектите за географски информациски и картографски системи, кои не беа возможни пред пет години. Подемот на движењето на слободен софтвер, доведе до иницијативи како што е Sahana проектот, обид да се развие пакет на веб достапни апликации за организации кои помагаат при катастрофи.“

Currion продолжува да зборува за „кој прв реагира на интернет“, за нетизените кои започнуваат акции за пополнување на празнините во информациите, што владите на соодветните земји па дури и традиционалните медиуми често се борат да ги пополнат. Како и да е, со оглед на високиот прилив на информативни постови за Катарина, беше очигледно дека многукратните потоци на податоци ќе беа многу поефикасни доколку беа средени, консолидирани и поставени од поцентрализирана платформа. Така видовме иницијативи како Katrina PeopleFinder проектот и Katrina Help Wiki кои влегоа во игра.

Во контекст на ова, не би било неправедно да се каже дека блогот South-East Asia Earthquake and Tsunami (SEA-EAT), поставен во 2004 година за време на цунамито во Индискиот океан, претставуваше тренд сетер од овој вид - првиот проект од таков вид кој ја демонстрираше моќта за ангажирање на обичните луѓе ефективно да наоѓаат информации со цел да го премостат јазолот помеѓу оние кои им треба помош и оние кој ја нудат помошта. Според Дина Мехта, еден од клучните луѓе позади SEA-EAT блогот.

„Мислам дека она што успеавме да го направиме, можеби беше демонстрација на најголемиот човечки координиран напор на интернет за време на катастрофи, дека е возможно и без формална организациона структура. Исто така има нешто и во способноста на овие напори да се вклучат обичните граѓани од сите сфери во животот – луѓе кои не се нужно посветени или пак не работат во таа област – повеќето од нас имаат различни професии и редовни работи - едноставно постоењето човечка потреба да се помогне.

Додека блогот SEA-EAT се фокусираше на „продолжување на протокот на информации“ системот за справување со кризи на Sahana FOSS во Шри Ланка функционираше како структуриран, холистички систем кој помогна во справувањето со катастрофите со голем размер во 2004 година. Проектот беше развиен од Националниот Центар за Операции на владата на Шри Ланка (CNO) која го вклучува и Центарот за Хуманитарни Агенции (CHA). Генерализирана подоцна за глобална употреба, Sahana сега прерасна во глобално препознатлив проект со употреба во многу други катастрофи, како што е Јужно Азискиот земјотрес во Пакистан (2005 година), катастрофите на Филипините на Јужен Лејте (2006 година), земјотресот во Џакарта во Индонезија (2006 година), земјотресот во Перу (2007 година), циклонот Муанмар (2008 година) итн.

Во 2005 година, Мајкл Гурстеин на институтот за технологија од Њу Џерси го напишал неговото размислување за иницијативите базирани на интернет и она што тој го гледа како празнини во овие ситуации:

„Истражувајќи го интернетот за информации и стории бев погоден од неколку работи вклучувајќи ја улогата (и недостатокот на улогата) на интернетот во овие настани. Интернетот се покажа дека игра значајна улога во одговарањето за потребите на оние кои се на далечина – трагачите по информации, стории, начини за придонес и така натаму; семејствата и пријателите на погодените од катастрофата со обиди за создавање на листи за најдените и изгубените; и се очекува дека зад сцената многу од координацијата и планирањето на организациите за помош е направено на начин кој ги поместува границите на компјутерски посредуваната комуникација и управувањето на далечина.

Но претпоставувам дека сум малку изненаден што интернетот не беше во можност (сè уште?) да ги спои информациите поделени помеѓу оние кои имале некаква идеа за тоа што можеби ќе се случува (научниците и тие што се веднаш на удар) и оние кои можеби биле во можност да ја употребат таа информација во места каде катастрофата зазема значајно време пред за да се случи.

Проблемот тука не беше поради „дигиталниот јаз“ кој постои, не беше поради недостаток на „пристап“ до информации, иако очигледно тоа исто така беше целокупен проблем; баш напротив, мене ми се чинеше дека е уште еден пример како што јас наведов на друго место, празнина помеѓу „пристапот“ и „ефикасната употреба“… Од она што можев да го дознам, многу ако не и најголемиот дел од заедниците имаа интернет „пристап“ во една или друга форма. Она што (тука јас би ги вклучил оние со знаења кое не можат да го употребат добро како оние без знаења) недостигаше, беше социјалната инфраструктура која би можела да го сврти интернет пристапот во „ефикасно употреблив“ систем за рано предупредување.

Некои имаа информации - научниците кои ги откриваат земјотресите и кои можат да сфатат како тоа може да резултира со цунами и оние кои го почувствувале раното влијание на земјотресот или на цунамито – но не можеле да ги употребат. На други им беа потребни информациите - крајбрежните села околу Индискиот океан – не можеле или не биле во можност да ги „добијат“ т.е. не навремено или во употреблива форма. „Степените на поделеност“ наметнати од страна на националноста, јазикот и можеби најважното, домени на знаења и професија (и поврзаните недостатоци на социјални врски, односи базирани на интернет, комуникациски патишта и така натаму) спречуваат комуникација помеѓу двете групи и се наметнува прашањето дали тоа е така бидејќи сè уште сме во раните денови во нашиот интернетизиран свет или пак е нешто подлабоко и потрајно. (Мајкл Гурстеин , весник на информатичката заедница (2005), бр.1, прашање 2, стр. 14-17)“

Следејќи го губењето на животи во тајфунот Кетсана што ги погоди Филипините, Виетнам и Камбоџа во октомври 2009 година, Пол Конели го објави следново на неговиот блог „Главата доле, очите отворени“:

Во многу сиромашни погодени предели нема пристап до телевизија или радио (или пак интернет) за да помогнат при испраќањето на предупредувачки пораки. Агенциите за помош мораат да работат со заедниците за да дознаат кои методи за комуникација им одговараат на нив во случај на вонредна состојба и да стартуваат симулирани вежби за да го остварат тоа во практика. Најчесто СМС пораките или луѓето испратени на улиците со мегафони за да пренесуваат информации, како што беше случајот во овие итни случаи, се покажуваат најуспешни.

[…] Раното предупредување, раната реакција во земјите во кои постои висок ризик за катастрофи треба да се гледа како начин на размислување, не како механизам или технологија, најдобро работи кога времето е предвидено, предвидувајќи ги катастрофите во ден, час, месец, година па дури и декада. Исто така мора да е цврсто поврзано со рани акции од донесувачите на одлуки и мораат да ја покриваат „последната милја“ - поврзување со механизмите за рано предупредување не само со заедниците кои се во најголем „ризик“, туку и со најранливите луѓе во тие заедници.

Зајакнувањето на капацитетот на заедницата за да се спречи или за да се справи со катастрофите и кризите претставува конкретен начин да се спасат или подобро да се заштитат животите и да се спречат ваквите шокови од осакатување на развојот во рамките на најсиромашните земји. Раното предупредување и раното преземање на акции е исто така поекономично од традиционалното справување со катастрофи и спасува повеќе животи на секоја потрошена фунта; јавните пари овозможуваат 4 пати поголемо „влијание“ него хуманитарното, ако се потрошат на подготовка и намалување на ризикот, отколку на хуманитарни елементи.“

Во Индија, цунамито од 2004 година беше повик до владата, невладините организации и граѓанското општество да предизвикаат промена на парадигмата и да сфатат дека подготвеноста беше клучот за минимизирање на одарот од природните катастрофи.
За да се овозможат подобри планирања и подготовки, Индиската мрежа за ресурси при катастрофи [idrn.gov.in] беше формирана како национална иницијатива на India-UNDP програмата за управување со дигиталните права, во соработка со Националниот Центар за информатика, владата на Индија. Задача на оваа мрежа беше да создаде онлајн база на податоци за опремата и квалификуваните човечки ресурси низ целата земја достапни за одговор во итни случаи. Улогата на оваа амбициозна, но сеопфатна база на податоци ќе биде да се помогне да се минимизира времето за одговор во итни случаи, преку ефективно одлучување за мобилизирање на материјални и човечки ресурси. Проектот беше да се обезбеди систематско собирање на податоци и споредба со владините одделенија, единци од јавниот сектор, од корпоративниот сектор и слично на административно ниво. Други започнати иницијативи се:

• Базата со подароци за опрема при катастрофи (имплементирана во Ориса) која ќе им овозможи анализа за ранливост преку долга студија на гео-референцирани пописни податоци на локално ниво од претходните катастрофи (мали, средни и големи).
• Планови за непредвидени ситуации на заедниците базирани на ГИС технологии, што ќе овозможат визуелна презентација на критични локации, кои може да се употреби за координација и имплементација при обиди за спасување.
• Развој на комуникациска инфраструктура за да се обезбеди 100% покриеност на подрачја склони на катастрофи преку сателитски и ISDN врски.
• ИКТ системи базирани на заедниците и
• Систем за надгледување на катастрофа/инцидент што ќе овозможи брзо, лесно фаќање на податоците и нивно распространување.

Еве еден пример за имплементација на оваа стратегија/филозофија на подготвеност од страна на NBO во Тамил Наду по цунамито во индискиот океан во 2004 година:

Во следниот пост од серијава, ние ќе истражуваме системи за предупредување од опасности и различни алатки и апликации базирани на ИКТ, кои биле употребувани, се употребуваат или пак можат да се употребуваат како системи за рано предупредување за да се помогне при намалувањето и ублажувањето на штетите во екот на природни катастрофи низ светот.

Повеќе од 50 лица загинаа откако тропската бура Ондои (меѓународно име: Кетсана) ја погоди Метро Манила и соседните провинции. Бурата ги предизвика најлошите поплави во државата во последните 40 години раселувајќи 280,000 луѓе во Манила и пет други провинции, со повеќе од 41,000 лица во 92 центри за евакуација. Додека го пишуваме ова, 1.2 милиони жители сè уште се без електрична енергија во урбаниот дел од главниот град на Филипините.

Социјалните медиумски мрежи беа ангажирани не само да ги споделат информациите за бурата, туку и да известуваат за напорите за спасување и за итните случаи во областите погодени од бурата. Џои Араљила забележа како беше искористен интернетот од филипинските корисници откако бурата ја погоди Метро Манила:

Го пишувам овој блог користејќи припејд HSDPA USB модем затоа што нашата зграда нема струја веќе неколку часа; сепак имам повеќе среќа од многу мои сонародници, кои уште се заглавени на патиштата или на покривите на нивните куќи.

Тwitter и другите социјални мрежи како Facebook беа главните средства со кои филипинските интернет корисници беа во чекор со настаните и ги споделуваа информациите преку СМС пораки со агенциите за помош од катастрофи и волонтерските здруженија откако другите средства за комуникација беа блокирани.

Централата на Rescue Info Hub Central објави документ со табела која ги содржи адресите на жртвите од поплавите кои треба да се спасат. Беше креирана и мапа на Google за да се следат поплавените области ва Метро Манила и да се наведуваат властите кон селата каде што жртвите имаат потреба од помош.

Види ја мапата за ситуацијата од Ондои во Метро Манила на поголема карта

Филипинците го искористија Twitter и Plurk за да ги следат најновите вести за бурата, всушност Oндои и NDCC (владиниот Совет за координација на национални катастрофи) станаа топ-читани објави на Twitter минатата сабота. Пример за постовите:

pretzelgurl: татко ми е уште заглавен на неговото работно место во мангахан, пасиг сити. молам пратете помош.
angeliesa: Бевме пуштени од професорот околу пладне. Одевме и се боревме со поплавата .Стигнавме дома околу 20:00 часот. Сега се ме боли.
janblando: Баба ми e сè уште на нејзиното поткровје во Кантри Хоумс, Каинта. Поплавата на нејзината улица се намали до исчезнување но текот е силен.
ValfrieClaisse: О, боже! Овде нема електрична енергија од вчера. Голема и нечиста вода го зафати целото соседство.
dementia: Има многу донации кои доаѓаат но она што навистина ни треба е транспорт на помошта до жртвите.

teeemeee: Водата се повлече од нашиот паркинг но е сè уште висока до колена. Сношти стигна до градите.

ArmelEspiritu: Само што стигнав дома откако ја поминав ноќта во мојот автомобил. Морав да се преместам каде што нема вода за да го спасам.

Неколку видеа беа објавени на Youtube, на кои се гледа силниот удар на поплавите во Метро Манила. Првото видео: Поплава во Макати Сити, финансискиот центар на земјата. Објавено е од корисникот yugaabe.

Ова видео ги прикажува надојдените води на реката Маркина. Видеото е објавено од корисникот Initiate360.

Долж авенијата Катипунан, комбе се превртува во поплавената улица.

Пешаци се обидуваат да ја преминат поплавената улица.

Донации се сè уште потребни. Има повеќе групи кои ги примаат донациите за жртвите од поплавите.

Македонската Влада го прогласи 6 септември за Ден на жалост по повод трагичната бродска несреќа на Охридското Езеро во која животот го изгубија 15 луѓе, туристи од Бугарија. Уредникот на македонската блог-платформа Блогерај ги сумираше реакциите на нејзини корисници:

Потона бродот ИЛИНДЕН на Охридската цивилна пловидба. Бродот сообраќал помеѓу Охрид и Св. Наум и превезувал туристи. Во спасувањето на патниците веднаш се вклучиле бродовите Галеб и Александрија.

Се прашувам како можат да емитуваат вакви снимки, дел од македонското новинарство не знае кај тера… Каде се казните за неетичко однесување? Каде е човечноста?

Вечен мир на денес починатите во бродоломот на Охридските води. Желби за брзо опоравување на преживеаните, и од физичките повреди, а уште повеќе од ужасот низ кој поминале.

Покрај тоа, Рефлексии изрази тага и срам плашејќи се дека причина за несреќата е неспособноста и неспроведувањето на законите од страна на државата.

Пишувајќи врз основа на нејзинито искуство како лиценциран туристички водич, Василка Димитровска укажа дека преполнување на пловила не е ретка појава на Охридското Езеро. Таа нагласи дека:

Во светот на туризмот не е дозволено да се импровизира. Основната разлика помеѓу турист и авантурист е што првиот плаќа однапред за да биде сигурен во својот аранжман и без драматични меандрирања го помине својот однапред испланиран одмор.

Медиумскиот експерт Сеад Џигал на блогот Комуникации го напиша следното од Билјанини Извори:

Се работи за медиуми деградирани на ниво на гласила на министерства, портпароли, служби и слични центри на моќ. Смешно а жално беше да се види како овие ГЛАСИЛА едно по друго, во бихејвиористичка трка со човековата способност да синтетизира и организира информации во глава, пласираа соопштенија и изјави кои требаше ама секоја фрикин институција да ја амнестираат од одговорност. А скапаницата од бродот (година на производство 1924, тогаш кога Хитлер почнал да ја пишува Meine kampf) ги имаше сите можни уредни дозволи од нашите „служби“ и превезуваше патници по своја, а не дозволена проценка, со сѐ двата појаси за спасување. Е за тоа никој не беше одговорен, сите си се си направија „пу-пу-пу“ и продолжија да си врват по своето и да гледаат фудбал. Ако има кривични пријави за „извршителите“ (кормиларот и помошникот), мора да има одговорност и до нивните „институционални соучесници и покривачи“. Тоа прашање никој не го постави. Јавниот сервис беше комуњарски билтен и журнал каде кој министер бил и на каков начин изразил сочуство. Сервис е, но јавен не е, се работи за сервис на инситуциите на власта, која и да е, сиве овие години наназад. Конвенцијата од министри може да се разбере само како суров политички PR. Ако имаш надлежности, работи ја својата работа а информациите пласирај ги преку службата за односи со јавноста, преку портпарол, што и да е. Ако немаш надлежности, не се експонирај како некаков „благороден набљудувач на трагедијата“. Оние кои се нурнаа во вода, фрлија појаси за спасување, оние кои покажаа човечка добрина и доблест, сите (0свен една госпоѓа, за волја на вистината) останаа анонимни. Важно ги видовме министрите кои беа тажни, а сѐ што надлежниот министер конкретно направи беше да повика експерти од Хрватска.

Конечно, ете што ви прави (по моја лична претпоставка присутната) корупција и врски: дади му на човек право да цеди профит како што ќе му текне, и тогаш ни човечките жртви не изгледаат многу скапо во очите на ваквите бизнисмени. Значи, не знаете утре дали ќе биде брод, авион, храна или лек: жртва на законското и моралното пропаѓање може да биде секој граѓанин на оваа земја.

Во текот на летото, неколку несреќи со пловни објекти и давења доведоа до смрт на неколку македонски граѓани, без последици по локалните одговорни лица и без политички последици. Овој пат, министерот за транспорт и врски ја понуди својата оставка веднаш по инцидентот.

Фотографијата на насловната страница е од Mega Star, користена под Криејтив комонс лиценца

来的高举冲锋枪的警察高喊“把手举起来，原地不要动”这个只有大片中才有的场景让我有些不知所措

На неговито блог, Ли Пеифенг се присеќава на својата средба со полицијата во Сичуан. Немаше шверц, немаше кражба, се што имаше направено беше тоа што волонтирал. Но, оваа приказна не е ништо помалку возбудлива ниту помалку ќе ви ја крене косата од било кој трилер. Тој беше гонет од кинеската полиција.

Сигурни факти

Како се наближуваше годишнината од замјотресот во Сичуан, страшната катастрофа која одзема преку 80000 животи на 12 мај минатата година, Кина мораше повторно да ја покрене тешката тема. Но, за многуте родители чии што деца беа затрупани во рушевините, нивниот кошмар не престана низ целата целата година.

Владата на успеа да објави комплетна листа на жртвите од земјотресот во Сичуан. Има само бројки на загинати, но нивните имиња, возраст и причина за смртта остануваат непознати. Посебно, имињата на учениците жртви се врвна тајна.

Los Angles Times објасни:

The possibility that corruption might have been involved in the building of schools is the most politically sensitive aspect of the earthquake post-mortem.

Според официјалните извештаи минатата година, над 6000 ученици загинале во земјотресот. Училиштата колабрираа во неверојатно висок степен споредено со градбите во близина. Во Беичуан, два ката од средното училиште пропаднаа во земјата.

Нетизените и блогерите, по внимателното испитување на сликите од остатоците, открија дека парчињата го откриваат недостатокот на челичните греди, кои би требало да се главниот потпорен елемент.

Премиерот Вен Џиабао, кои ги прегледуваше опустошените предели, јавно изјави кој ќе биде одговорен за лошата работа. Но ветувањето се уште не е исполнето. Иако неодамнешниот акционен план на National Human Rights ги истакнува напорите на државата за регистрирање на имињата на жртвите, блогерот Ai Xaoming се чувствува фрустриран,

5·12地震过去即将一周年，人们遗憾地看到，到目前为止，尚未有任何一份有关灾区垮塌学校建筑质量的专家调查报告得到公布；公众不仅难以查询到某一学校垮塌原因的详细信息和鉴定结论，而且也不了解这一调查过程到底持续了多久、经过了怎样的程序、是由哪些单位以及责任人实施的.

校舍倒塌，除了天災，究竟有沒有”豆腐渣工程”的人禍？哪些有？哪些沒有？遇難學生的家長需要一個答案，但政府卻再三推搪，連最基本的遇難學生確切人數，至今都無法公佈

Исто така блогерот истакнува дека јавната пропаганда веќе е во тонот кој треба да се обвини:

四川地方媒体数家报纸在2008年6月25日同一天登出了同样内容的报道，标题为 《地震是毁房罪魁 幸存者应理性看未来>。

Граѓаните волонтери, нова ранлива сила

江油市局的警察曾拿着打印的我的照片到旅馆，跟老板说“这个人是一个犯人，看见他的话通知我们”，我可不想再被他们连夜送往“到了你就知道了”的地方了。

Онаму каде што владата не успеа , граѓаните превземаат. Ai Weiwei од Пекинг, артист познат како ко-дизајнер на олимпискиот стадион „Птичјо гнездо“, започна мал проект кој испраќа волонтери во Сичуан за истражување. Тие тропаат од врата на врата, ги посетуваат семејствата со жртви и се обидуваат да ги интервјуираат официјалните лица во училиштата.

На овој начин, волонтерите успеаја да детализираат околу 6000 имиња на загинати ученици.

И покрај се, тоа беше многу скап процес. Претходникот на Ai Weiwei, Таn Zouren беше првата жртва на владините напори да се спречат ваквите истраги. Los Angeles Times извести:

Tan Zuoren, a literary editor and environmentalist who was creating an archive of children killed in collapsing schools, was arrested in March 2009 on charges of subverting state authority, according to Amnesty International. It said his dog was stabbed and his computer stolen in a pattern of harassment leading to his arrest.

Проектот на Tan Zouren започна во февруари. Тој ги повика луѓето преку интернет и покрена армија од самоорганизирани волонтери. Asia Тimes извести дека

他的好友、四川作家冉雲飛感慨：”你是一個鬍子拉碴的堂*吉柯德，一些自詡聰明的人甚至不無暗諷你的大戰風車，但你依然故我，做著你的調查與努力。”
他被拘時，只有十五歲的小女兒在家，她說：”四五個人沖進來，有人穿著警服，有人沒有，他們出示了證件，然後抄家，然後帶走爸爸。爸爸一句話都沒有說。”

Подоцна Ai го започна својот долгорочен проект. Тој публикуваше најава за својата кампања на својот блог

2008年12月15日，我们开始了“5.12汶川地震死亡学生”的调查整理工作，在多次向四川省政府民政，公安和教育机构要求公布死亡学生人数及名单,遭到拒绝的情况下，通过网络信息线索，对地震重灾区域进行了实地走访调查。在2009年5月12日的地震周年到来之前，完善这份“汶川地震死亡学生”名单。拒绝死亡，尊重生命，寄托哀思，告慰亡灵。

Она што Австралија го нарекува најсмртоносни пожари во својата историја до сега одзеде најмалку 108 животи, изгоре половина милион ари земја и уништи 750 домови во викендот на 7-8 февруари.

Во најлошо погодената држава, Викторија, пожарникарите пронајдоа повеќе од 45 активни пламени и од понеделникот (по австралиско време) 8 се сѐ уште се активни.

Пожарите се многу вообичаена појава за време на австралиското лето, но невообичаено високите температури (во саботата беа измерени 47 степени), силните ветрови и една од најлошите суши досега искомбинирани заедно ги креираат овие катастрофални пожари кои изненадија цели градови. Сведоци велат дека на некои места пламените достигнувале висина од 4 катови. Луѓето се криеле во базени, во маслинови плантажи, додека други имале време да се евакуираат. Пронаоѓани се луѓе во коли, во куќи, не можејќи да им избегаат на пламените, чадот и топлината.

Бројката на жртви претставува досега најголема природна катастрофа во Австралија, надминувајќи ги 75те жртви од пожарите во 1983.

Со толку големо опустошување и опасноста од негово продолжување, граѓаните-новинари имаа проблеми за да се приближат кон погодените места. Сепак интернетот е полн со релевантни информации за постојаното ширење на пожарите за они кои живеат во погодните области и за оние кои сакаат да се информираат.

Тројца програмери, Алан Нобл, Раул Вера и Памела Фокс, од Google Engineering креираа Гугл мапа која во реално време ги илустрира пожарите во Викторија. Тие исто така додадоа функционалност за барање на корисниците по специфична адреса.

Еве го нивното објаснување на блогот Google Australia:

Денеска создадовме Флеш мапа, која ги содржи најновите информации за локациите каде има пожари и нивниот статус од County Fire Authority (CFA). Флеш мапата се ажурира во реално време од сајтот на CFA преку RSS фид. Се надеваме дека им користи на луѓето кои се погодени, на вработените во итните служби и дека им помага на некои сајтови кои се преплавени од посети. Мапата секако веднаш ја прикажува големината на оваа катастрофа.

Еве ја мапата:

CFA - County Fire Authority- е една од најголемите волонтерски сервиси за критични ситуации, чиј сајт постојано ги ажурира пожарите на кои тие работат низ државата Викторија.

Користејќи слична технологија како програмерите од Google, Австралискиот весник креираше интерактивна мапа која покажува на кои локации имало смртни случаи.

Следува сателитска фотографија од пожарите од Универзитетот од Мериленд/НАСА МОДИС.

Истата група креираше и мапа на пожарите користејќи сателитски фотографии на која може да се погледнат пожари од претходните 24 часа, 48 часа, последната недела и се така до 2005 година.

Aus-maps.com овозможи мапа на која се гледаат шумските пожари во Викторија.

[Голема благодарност до Едвард Виелмети за информациите на неговиот блог]

Австралискиот премиер Кевин Руд го искористи неговиот Twitter профил да ги информира 7100те следбеници како да донираат на Фондот за шумските пожари во Викторија или да ги извести за информациите за контакт оние на кои им е потребна итна владина помош.

Луѓето го користеа Twitter за различни информации што се однесуваат на оваа катастрофа. Пожарникар волонтер, со профил cfacolunteer беше дел од многуте случувања во саботата.

Во една од многуте пораки тој напиша:

Седи на кратка пауза за прв пат во 12 саати. Но за кратко повторно ќе се враќа на пожарите.

Друга порака:

Се врати од градот Калигни каде се е уништено.

Друга порака:

7 февруари 2009 ќе остане во историјата од многу погрешни причини. Се надевам дека луѓето се безбедни, особено после она што го видов.

Конечно се смирија ветровите. Барем може да се одморам. Жал ми е за луѓето кои ги изгубија своите домови и сакани.

Веројатно нема да заздрави од она што го виде денес.

Луѓето ја користат платформата и за да постават специфични прашања. Geehall1, кој живее во Мелбурн, се интересира:

Некој со новости од областите Бичворт и Гипсланд? Некој друг дел од земјата?

Стричли, писател и веб-издавач кој живее во Брисбејн, овозможи многу информации:

Важно Crystal Creek итн. западниот дел од Black Range се засилуваат – ЗАМИНЕТЕ веднаш ако можете

46 пожари низ земјата, 8 не се под контрола

Фотографиите се перфектен медиум за да се прикажат уништувањата од овие пожари. Фотографот Aussie_Pecker, кој живее во Австралија, започна група наречена Шумски пожари во Викторија – февруари 2009, бидејќи сакал да креира „историски дневник со фотографии од најлошите пожари кои ја уништуваат нашата прекрасна земја.“

Потоа постојат и Фејсбук групи, меѓу кои за поддршка на пожарникарите, за заштита на австралиските шуми од пожари – „Секоја година во Австралија мора да се справуваме со шумски пожари и тоа доста често, па затоа да се потрудиме да го решиме проблемот.“ – или групи за против пиромани и група која организира настани за собирање пари за помош при шумски пожари:

Мојата држава Викторија гори. До сега бројот на жртви е 108. Илјадници луѓе се без домови, цели градови се изгорени до темел. Ве молам да помогнете за да собере што е можно повеќе пари преку Австралискиот црвен крст за да им помогнеме на овие луѓе да ги обноват своите домови. Фејсбук е прекрасна светска заедница. Да го искористиме за да им помогнеме на овие погодени заедници.

На YouTube, луѓе креираат видеа со фотографии од пожарите со музика во позадина, но досега сите се со авторски права. Ќе провериме подоцна пак.

Фотографијата на почетната страница е земена од корисникот jsarcadia на Flickr

Какво е чувството кога не може да ги заштитите своите деца? Во овој пост составен од извадоци од блогови од Газа ќе бидат опфатени мајките кои се уништени од вина гледајќи ги своите деца во терор: „Дали погрешив што имав деца? Дали имам право да бидам мајка?“

Палестинскиот фото-новинар Самех Хабеб блогира на Gaza Strip, The Untold Story (Делот Газа, некажаната приказна):

Голем дел од Газа тоне во темница уште од почетокот на оваа војна. Имав неколку проблеми при праќање на овој извештај поради проблеми со струјата. Денес, ракета ја погоди куќата на вујко ми. Мојата куќа доби неколку шрапнели од ракетата. Благодарение на Господ сите сме добро, но не знам што би се случило следно. Јас живеам источно во Газа, во делот Тофах, каде артилеријата поминува постојано.

Натали Абоу Шакра, либански активист, пишува на групниот блог Moments of Gaza (Моменти од Газа). Во нејзиниот пост таа преведува два летоци фрлени од израелската војска во кои ги замолуваат граѓаните на Газа да им дадат информации за локацијата на војниците на Хамас. Натали коментира:

Она што ме шокираше е корисничкото име што го избрале за нивниот имејл. „Helpgaza2008 (Помогни и на Газа 2008)“?!
Мислам дека овој нивен имејл заслужува да биде бомбардиран со вистинскиот тип на пораки!

Мирмен Карма Елсарај пишува на групниот блог Lamentations-Gaza (Плач-Газа):

Има некои работи коишто не се добро пренесени во вестите, чувствата!! Јас имам три деца, ќерка Ноур која има 14, син Адам кој има 9 и друг син Али кој има 3 години. Ние живееме во дел од Газа кој порано беше именуван како „безбеден“. Веќе никаде не е безбедно. Моите деца не можат да спијат и јас не можам да им помогнам. Чувството на беспомошност и вина (кои секогаш ве прогонуваат поради вашата неспособност да ги заштитите или барем да ги задоволите вашите деца) се посилни од оние на страв и ужас. Вчера, мојата ќерка на телефон му кажуваше на новинар дека никогаш не ја добила вистинската поддршка од мене кога и била потребна при секое бомбардирање. Бев шокирана!! Се чувствувам толку виновна бидејќи мојата ќерка го чувствува мојот страв. Но, зар не е нормално да се биде исплашен?! Адам има асма и користи вентилатор. Поради стресот и загадувањето настанато од руините, тој почесто добива напади, а нема струја за неговиот вентилатор. Секој пат кога тој има напад, мора да го вклучиме генераторот за него и потоа да го исклучиме. Немаме доволно гориво за да го држиме генераторот вклучен и не знаеме до кога ќе трае ова. Али не разбира што се случува. Секогаш кога има бомбардирање тој вреска од страв, а кога ќе заврши тој ја користи својата имагинација и раскажува приказни за „gasef (бомбардирање)“. Децата не спијат. Нашите денови и ноќи ги поминуваме во една соба со мојата снаа и нејзината ќерка. Може да се осети стресот и стравот. Може да ги видите на сечие лице.
Минатата ноќ размислував за сето ова. Не сакам никој од мојата фамилија да биде повреден и мислев ако нешто се случи, се молам да ми се случи мене, а не на моите деца. Тогаш помислив дека не сакам моите деца да ме видат растргната на парчиња. Сцените на телевизија од убиените луѓе се ужасни и знам што значи за децата да видат такво нешто. Она што навистина го сакам е сето ова да престане и јас и моите деца да живееме како сите останати во светот. Сакам да се ослободам од чувството на вина кон моите деца. Дали погрешив што воопшто имав деца? Дали го немам правото да бидам мајка? Но, дали навистина добро ја вршам мајчинската работа во овозможување задоволство на моите деца? Знам дека не е моја вина, но јас знаев дека живеам во Газа, а Газа не е здрава околина за растење на деца. Дали бев толку себична да мислам само на моите чувства и желба да бидам мајка и да ги игнорирам моите очекувани неуспеси за заштита на моите деца?

Австралискиот активист Шарин Лок пишува на Tales to Tell (Приказни за раскажување):

Четврток: Црвениот Крст координираше евакуација во Зајтоун. Докторот Саид би изгледал добро на постер на Црвениот Крст – црн џемпер, избричена глава, доволно мускули за да го држи знамето на Црвениот Крст над неговата глава два саати додека бевме зад воените линии. Дефинитивно би го поканиле на кафе за да го чуете неговото мислење за состојбата на светот. Неговиот колега повеќе личи на сметководител, но неговата работа е да не заштитува – со себе има воки-токи и постојано преговара со војската додека се движиме. Со Мај, мала и брза жена која е инженер за Црвената Полумесечина, која ги надгледува сите возила и слично, носев носилки и вода. Околу 8 смели болничари на Црвената Полумесечина ни се приклучија, носејќи панцири. […]
Кога јас бев дете, бев многу свесна за воените зони, но секогаш мислев дека се случуваат на места различни од мојот дом. Би сакала да ви кажам што гледам сега додека одам. Гледам расцветени винови лози. Светли завеси на прозорците. Кокошки како се движат наоколу. Знаете, ова е вашиот дом. Ова е градината каде си играат вашите деца. Ова е вашата куќа со огромни дупки во неа, со израелски снајпери кои демнат на нејзиниот покрив, со мртов војник на отпорот потпрен на вашиот ѕид.

Низ арапскиот свет блогерите поставуваат песна наречена We will not go down (Song for Gaza) – Ние нема да се предадеме (Песна за Газа) од Микаел Харт. Адхам Калил од кампот Јабилија, кој блогира на Free Free Palestine (Слободна Слободна Палестина) е еден од нив:

Египет управува со една мала воена болница во Баграм, Авганистан. Печатот штотуку дозна за тоа – и еден блогер се прашува зошто им треба толку време на главните медиуми да известат за такви инспиративни стории.

Јесуз ја постави следната статија како инспирација на нејзиниот блог Чоколаден пеперминт во тегла:

Ал Ахрам го отпечати овој напис денес за египетската болница во Баграм, Авганистан. Тоа е мала воена болница во Баграм којашто лекува авганистански пациенти бесплатно, обезбедува вештачки екстремитети и изведува офтамолошки операции. Водена од Ахмед Ашри, од болница којашто примаше 100 пациенти дневно прерасна во болница којашто го прима и лекува секого што ќе влезе во неа. Ова е прекрасна сторија за тоа што всушност можат да направат Египјаните.

Језус беше вознемирен од тоа како медиумите се поставија спрема оваа вест достојна за почитување:

Написот прво беше објавен од сениор авијатичарот во воздухопловството Џорџ Клутиер за сервисот за вести на американските сили во почетокот на октомври. Зошто на нашите медиуми им беше потребен повеќе од еден месец да известат за нешто толку специјално и инспиративно? И зошто нашата војска не го прави истото и во Египет? Со сета почит кон Авганистанистанците, но на египетските пациенти им е потребна исто толку помош и ја заслужуваат од владата, и тие плаќаат даноци исто така.

На крајот таа вели:

Посакувам да можеме да гледаме повеќе болници како оваа и повеќе луѓе како полковникот, коишто се спремни да одат една милја подалеку за луѓето на кои им треба тоа.

Голем број жители на Тбилиси се собраа пред Руската амбасада во саботата за да протестираат против ограбувањето. Корисникот на Лајф Џурнал (ЛЏ) олег_панфилов објави слики и го напиша следново (рус) за иницијативата:

[…] Пред Руската амбасада во Тбилиси тие донесоа стари фрижидери, тоалетни шољи, ролни тоалетна хартија, пегли, шишиња вотка, вилушки и лажици и други предмети за кои се интересирале [ограбувачите од руската армија] за време на нивните посети на приватните куќи на Грузијците, како и јавните институции, воените бази, и воените бараки.

Луѓе доаѓаа да видат од поблиску, да занишаат со главите, да се насмеат. Колите што поминуваа им свиреа…

[шест слики]

Корисникот на ЛЏ од Тбилиси тони_гео критички се осврна (рус) врз настанот:

Акција „Ајде да ја нахраниме руската армија‘

Самата акција е, се разбира, моќно оружје за односи со јавноста. Но само доколку доволно Руси дознаат за тоа. Меѓутоа, се сомневам дека [емисијата Времја на Канал 1] или [Вести на РТР] ќе го покријат овој настан.

Еве на што мислам. Жена Русинка, мајка на грузиски војник, престрашена, вели дека нејзината мајка во [Калининград] нема никаква претстава што се случува во Грузија и мисли дека грузиската армија сеуште го напаѓа Цхинвали, додека руската армија одважно го брани. Фала му на Бога, сеуште не фрлила клетва врз својот внук којшто убива руски војници во Цхинвали.

Можам да го потврдам овој извештај. Зборував со сестра ми во Русија вчера. Официјално, сестра ми е Грузијка, но родена е и порасна во Русија, како и јас, а во Грузија поминала вкупно неколку недели во триесетте години од нејзиниот живот. Меѓутоа, си го задржа грузиското моминско презиме кога се мажеше […]. Во секој случај, и таа нема претстава што се случува. Повеќето обични луѓе не користат Интернет и немаат сателитска телевизија за да добијат објективни вести – тие го гледаат тоа што им го покажуваат [руските државни телевизиски канали].  Значи, зошто би било чудно што повеќето цврсто веруваат дека руските трупи не стапнале надвор од Цхинвали […]?

Но не ми е тоа поентата. Во детска градинка [во едно од предградијата на Тбилиси] има 110 семејства-бегалци со многу деца. Социјалната помош не стигнала до таму. Ги ставиле таму и тоа е тоа, ако има време – ќе ви помогнеме. Во таа градинка барем има детски креветчиња, што не е случај со училиштето во истата област. Повеќето од луѓето спијат на подот. Нема ќебиња ниту душези. Јадат тоа што ќе успеат да го купат со парите што им останале. Сигурно разбирате, не им остануваат уште многу пари. Вчера само еднаш беше доставена храна во оваа градинка. Стар леб. За 110 семејства – 7 килограми шеќер.
Синоќа однесов вреќа детски алишта што планирав да ги донирам […] во градинката. Заедно со соседите однесовме и 20 килограми шеќер и половина килограм путер. Денеска им однесов овошје, млеко [матсони] и пелени.

Грузијци, по ѓаволите, доста со информативната војна. Погледнете низ прозорецот, надвор има градинки и училишта полни со бегалци. Прво дајте им што можете, а потоа одете пред руската амбасада. […]

Член на Либералната демократска партија и поранешен генерален секретар Коичи Като предизвика остри реакции од блогерите [ja] и на 2канал [ja] со коментар кој го даде на 7 јули. Во коментарот, Като го поврза застојот на преговорите помеѓу Јапонија и Кореја со владината одлука во 2002 да не ги врати 5те јапонски жители кои беа киднапирани во Северна Кореја, откако тие беа донесено само на кратко време во Јапонија од Северна Кореја. Киднапираните беа дел од група на јапонски граѓани кои беа киднапирани од Северна Кореја во доцните 1970ти и раните 1980ти, од кои повеќето се исчезнати до овој ден.

Според извештајот [ja] кој е цитиран на блогови и форуми, за одлуката од 2002 да не се вратат киднапираните во Пјонгјанг, Като коментирал дека: „(Беше тажно дека) доколку беа вратени, Пјонгјанг ќе ги убиеше, но ова е она по што се разликува мојот политички став (од оние политичари како Абе Шинзо). Не постојат причини за да веруваме дека тие ќе го направеа тоа.“

Блогерот јиеку на редок метал одговара:

Читањето на овој напис ме прави навистина бесен.
Што и да се каже, киднапирањето е криминален чин.

Како што вели еден од членовите на фамилиите на киднапираните жртви:
„Прашањето на киднапирање е едноставно. Тоа е криминал.“
Повеќето граѓани го третираат киднапирањето како криминал. Дали јапонските политичари ги сметаат жртвите [на киднапирање] само како политичка алатка?
Сепак сега, вие не сте се ни обиделе да ги спасите овие јапонски граѓани од злосторството [на киднапирање], па за што зборите Като?

Блогерот кисарагијајои853 прашува:

Како човечко суштество, зарем не се срами?
Дали политичарите ќе направат нешто, дури и да стојат и да гледаат некој како умира, доколку е во национален интерес?

Некои беа многу концизни во своите пораки. Блогерот јошиказу53тојошима реагира на вестите во два реда:

Престани, ти си предавник на земјата!
Напушти ја земјата!

На Чхулху ин д Вотер, друг блогер ја нуди оваа перспектива, извлекувајќи споредба со киднапирањето на јапонскиот лет 351:

Се прашувам дали Коичи Като (нема ни да ја вклучам неговата титула) ќе може да се соочи со киднапираните жртви или нивните фамилии и да ги направи истите забелешки. Доколку навистина се потребни жртви во преговорите со Западна Кореја, тогаш зошто не ја понуди неговата фамилија? Кога беше киднапиран јапонскиот лет 351, заменик министерот за транспорт Шинјиро Јамамура се понуди себеси во замена за заложниците. Доколку на ист начин, Коичи Като ја понудеше својата фамилија, претпоставувам дека ќе беше во можност да си го покачи рејтингот како политичар. Да се направи нешто вакво, да се жртвуваат немоќни жртви на киднапирање од место на безбедност и сигурност, е навистина подло.

На 14 јуни, земјотрес со јачина од 7.2 степени според Рихтеровата скала го погоди регионот Тохоку во Јапонија. Во Ивате и Мијаги, најтешко погодените области, потврдено е за 10 мртви, неколку десетици исчезнати и повеќе од 200 повредени. Иако бројот на починати е релативно мал, со оглед на тоа што областите во близина на епицентарот најчесто се планински, нивото на земјената акцелерација за време на саботниот земјотрес беше регистриран на 4,022, највисоко досега забележано во Јапонија.

Видео снимено на 16ти јуни од хеликоптер од промените по лизгањето на земјиштето предизвикано од земјотресот во провинциите Ивате-Мијаги (Маиничи)

Блогерот мику пишува:

Мојот град беше силно погоден од потрес од повеќе од 6 степени, но моите родители и браќа се добро. Патиштата и железничките линии не работеа, па беше добро што успеав да ги контактирам. Всушност јас разговарав со моите родители на телефон кога се случи земјотресот. Можев да слушнам тропање на другиот крај од линијата и знаев дека паѓаа работи. Беше чудно чувство да се слушне името на местото каде растев кога гледав телевизија. Дознав дека мојата баба, од страна на мајка ми, била повредена и бев навистина загрижен.

Блогерот шинамон го опишува своето искуство од земјотресот:

Ова утро јак земјотрес погоди неколку области вклучувајќи ја и префектурата Мијаги, каде што живеам јас.
Во тоа време, бев на платформата на станицата Сендаи, го чекав шинкансен возот за Токио.
Потресот беше многу јак и јас бев многу исплашен.

[…]

Ми изгледаше дека шинкансен [воз куршум] нема да тргне, па се откажав од моето одење во Токио.
Одлучив да ја напуштам станицата и да одам директно во мојата канцеларија. Во мојата канцеларија има студенти, со пола работно време, кои доаѓаат на работа дури и за викендите.
Кога дојдов до такси терминалот, насекаде имаше расфрлено делови од скршено стакло.
Ми изгледаше како стаклените прозори од повисоките катови на хотелот да беа искршени и паднати.
За среќа, никој не беше повреден.
Зградата во која е мојата канцеларија беше неоштетена и студентите беа добро.

Префектурата Мијаги е место кои многу често е погодено од земјотреси.
Меѓутоа, епицентрите најчесто се лоцирани по крајбрежјето на Мијаги или Ивате.
Нема многу од нив кои што се случуваат во внатрешноста, иако мислам дека имаше земјотрес во внатрешноста кој беше измерен под 6 степени по сеизмичката скала пред неколку години.

Исто така, познато е дека постојат 90% шанси Мијаги да биде погоден од силен земјотрес во наредните 30 години. Мислам дека денешниот земјотрес не беше тој.

Блогерот симату го опишува своето искуство од земјотресот:

Како што поминува времето, големината на штетите беше позната. Бев зачуден и исплашен бидејќи цела планина се имаше урнато.
Она што не можам да престанам да го мислам е што би се случило доколку Токио го погоди земјотрес од истиот размер.
Само помислата на тоа ме плаши. Ми останува само да се молам дека земјотрес со епицентар во Токио нема да се случи.
Исто така, се надевам дека луѓето кои беа погодени од земјотресот ќе можат наскоро да им се вратат на своите нормални животи.