Според Твитер блогот:

„Да започнеме со лошите вести. Започнувајќи од денес, Твитер повеќе нема да доставува СМС-и преку нашиот број од Велика Британија. Доколку добивавте СМС новости од Твитер преку +44 762 480 1423, забележавте дека тие престанаа и поради тоа може да погледнете некои од другите алтернативи кои ги предложивме.“

На почеток беше поради политички причини, бидејќи Твитер играше важна улога за Египќаните за ширење на информации за нивните борби, како на пример за штрајкот на 6ти април.

На својот блог Арабист, блогерот и активист Хосам Ел-хамалави напиша:

Ова се многу лоши вести…

Со деактивирање на СМС-ите во Египет, Твитер само што и направи голема услуга на владата на Египет. Оваа компанија и ја одзеде една од главните алатки за организирање и брзо раширување на информациите на активната блогосфера…

Многу набрзо, египетските блогери започнаа да бараат алтернативи.

Египетскиот блогер Зеинобиа ги запознава читателите со како сѐ уште „Да објавуваат на Твитер преку мобилен“:

Повеќето од моите египетски пријатели, блогери беа многу тажни и шокирани поради оваа вест и тие се префрлија на следната на листата алатка за мобилно и во живо блогирање, Џајку на Гугл. Го сакам Џајку и сум член, го сакам бидејќи можам да испраќам СМС како што сакам, но проблемот е што не е популарен како Твитер.
Сепак има надеж, најдов еден сервис „Твит СМС“, сѐ уште не е започнат, но според тоа што го велат корисниците надвор од САД и Канада, може да се користи за да се спои со СМС Твитер, па ако не сакате да се префрлите на Џајку, може да го користите овој сервис. Може да го испробате, нема што да изгубите, но морам да кажам дека можеби чини повеќе од Твитер.

Друг блогер, Јеан-Пјер ги дискутира другите алтернативи за Твитер во „Го напуштате Твитер? Што ќе биде Џајку или Identi.ca?“:

Значи кој од овие ќе биде? Дали корисниците на Твитер ќе останат со него или ќе се префрлат на Џајку? Или ќе се одлучиме за слободни решенија како idetni.ca? Лично, го преферирам Џајку од сите три, но едноставноста на identi.ca ми го привлекува вниманието. Сепак ќе останам со Твитер додека не се одлучам конечно, особено зошто никогаш не користев СМС за да објавувам на Твитер.

Зуола неодамна купи Блекбери 8320, за да му помогне со граѓанските известувања и по се изгледа може да го користи заедно со Твитербери за да испраќа кратки пораки, како што го правеше тоа додека беше изнесуван од неговиот дом и внесен во автомобил:

15:52:
@zuola: Главниот на обезбедувањето во Меитанба Мининг групата, Лиу заедно со тројца други ме носот во Меитанба Вилиџ, ги исплашија моите родители.
16:02
@zuola: Ме натераа да влезам во нивната кола. Сакам моите родители да потврдат што се случи денес, во колку саат и на кое место и со кого, регистарската таблица на колата со која бев одведен. Добар сум, во нивната кола се чувствувам како да сум задржан.
16:08
@zuola: Двајцата, кои утрово дојдоа со изговор дека сум го нарушил правилото за едно дете, се тука со директорот на обезбедувањето Лиу. Искочи дека тие ме присилија да одам со нив.
16:28
@zuola: Ви благодарам на сите за вниманието. Сѐ уште сум во возилото.

Утрото, пред овој настан, Зуола напиша на Твитер дека ќе биде онлајн и дека ќе биде посетен од „владини претставници“: двајца од канцеларијата за планирање принова (спомнати погоре) поради пријава дека тој го нарушил правилото на Кина за едно дете (Зуола нема деца) и двајца кои ќе се видат со неговите родители.

Минатиот месец Зуола спомна на неговиот блог дека се чувствува нервозен за неговиот план за престојување во Пекинг за Олимписките игри и затоа решил дека е подобро да ги избегне овие игри и да се врати дома во Меитанба, провинција на Хунан. Пред тоа, тој беше уапсен во Шенјанг по Јилишен инцидентот, каде тој патувал за да направи неколку граѓански репортажи за неговиот блог.

Новости:

17:16
@zuola: Директорот на обезбедувањето на Мининг групата, Лиу ме врати назад во Меитанба од Фенгмукиа. Тие ми наредија да останам во Меитанба и доколку го направам тоа, ќе ме остават на мира. Доколку заминам, ќе ме вратат назад. Јас се изјаснив дека не сум вработен во Чангша Мининг групата, иако мојот татко работеше таму пред да се пензионира пред 13 години.
17:20
@zuola: Јас сум во возило А 94369 и се враќам назад кон Меитанба, сега има четири луѓе во возилото.
17:23
@zuola: По се изгледа тие беа здружени сили од Нингксиа Гуобао, Чангша Мининг групата, владата на Фенгмукиа, многу ефективна работа. Прво проверија дали мојот мобилен телефон ја напушти областа Меитанба, потоа ги пратија луѓето од владата на Фенгмукиа да чуваат стража, подоцна го известија одделот за безбедност на Чангша Мининг групата да дојде и да ме собере и да ме врати назад во Маитанба.
17:25
@zuola: Сакам само да кажам дека и покрај тоа што бев сосила натеран да влезам во нивното возило за да бидам вратен во Меитанба, сега сум слободен. Меѓутоа, се надевам дека новинар ќе ме придружува во Пекинг, тогаш нема да знаат што да прават и очекувам дека тоа ќе биде многу интересна приказна.

Документот со упатства ги дефинира техничките услови за одобрено следење на определени видови телекомуникациски канали и обезбедува список со должности за телекомуникациските оператори, кои се обврзани да постапуваат според Уставот на Република Србија како и други закони.

Според член 55, точка 3, на Законот за телекомуникации, овие упатства ги објавува РАТЕЛ во соработка со јавните телекомуникациски оператори и владиното тело одговорно за непосредно спроведување на следење на електронски комуникации.

Ова значи спроведување масовно следење и архивирање на сите форми на електронски комуникации за потребите на националната агенција за безбедност.

Интернет-провајдерите се обврзани на владините тела да им овозможат пристап до најновите верзии на базите на податоци кои содржат лични податоци за нивните корисници, договорите, максималната брзина на проток на податоци, адреси за идентификација, како и пристап до базите на податоци за корисниците на електронска пошта. Провајдерите се исто така обврзани да обезбедат хардвер и софтвер за пасивно следење во реално време, прибирање податоци и анализа на активностите на интернет, статистички услуги, пресретнување на е-пошта, привезоци (атачменти), веб-пошта, видео и телефонски сообраќај преку интернет, пресретнување на сообраќај на системи за директен разговор (чат, инстант месинџери), мрежи за директно (пир-ту-пир) поврзување меѓу корисниците, услуги за е-пошта и препраќање на содржината на е-пошта кон центарот на владините тела надлежни за надзор. Техничките услови (хардверски и софтверски) треба да овозможат реконструирање на пресретнувањето на сообраќајот до ниво на апликации и филтрирање според следните критериуми: корисничко име, телефонски број на корисникот, адреса за е-пошта, ИП-адреса, МАК-адреса, идентификација на инстант месинџер.

Сите овие технички услови се стапени на сила и ќе бидат искористени на барање или по потреба на владините тела или полицијата со цел следење во случаи на сериозно нарушување на безбедноста или криминални дела. Овие упатства не ја дефинираат приватноста на податоците како нарушување на приватноста на граѓаните (која е забранета со прописите за телекомуникации). И Законот за телекомуникации и Уставот на Р. Србија нудат заштита на приватноста – на хартија.

Слични сајбер-закони и технички упатства постојат и во други земји. Од формален аспект е добро да постојат такви прописи со кои се штити приватноста, но од друга страна се прашувам дали Републичката агенција за телекомуникации на Република Србија, безбедносните служби или провајдерите ќе ја нарушат приватноста на граѓаните на интернет во пракса.

***
Следат неколку реакции од српската блогосфера, како и предлог-решенија за заштита на приватноста на интернет.

Тамбурикс, во блог-пост наречен „Големиот Брат те гледа, слуша и снима“ (СРП) го разгледува нарушувањето на приватноста и го споредува со Големиот Брат:

Најновите технички услови на РАТЕЛ во врска со инсталации и опрема за интернет во Србија донесуваат елементи на Големиот Брат, при што на државата и е дозволено да има увид и да ги користи сите податоци во врска со нашето присуство на интернет…

Милан објави линк до документот, тврдејќи (СРП) дека во него има и некои позитивни аспекти:

Не знам што да мислам за ова, од една страна изгледа добро… одлично, конечно и во нашиот дел на интернет ќе завладеат закони. А од друга страна… ако се злоупотреби тогаш е очајно, цензура и шпијунажа, наречете го како сакате.

Блогот Рехаш пишува (СРП):

Беа објавени низа негодувачки коментари со кои безрезервно се согласувам. Не можам да кажам дека ова беше неочекувано. Регулативата во САД, некои земји на ЕУ и Велика Британија веќе некое време ги ограничува нивните граѓани со вакви пракси. Дали вашето негодување ќе го реши тој проблем? Скоро сигурно е дека нема. Веќе подолго време нашите сограѓани се толку апатични, па сите ќе си молчиме без разлика кој било вид репресија да спроведат псевдодемократските власти (на прва година студии по право мене професорите ми рекоа дека демократијата не постои). Веројатно се издуваа оној октомври или мислат дека секој труд е бесмислен оти на крај некој сепак ќе спроведе репресија. Фино. Куп блогери, гикови или обични корисници на интернет некое време ќе пишуваат и ќе се бунат. А потоа повторно ќе завладее тишина како и за сѐ друго до сега. И што тогаш?

Блогот за технологија Весиќ коментира (СРП) за новите упатства:

Балкански шпијун* во режија на РАТЕЛ/БИА
Просто е неверојатно како некои „служби“ (читај: БИА и сродните) преку своите марионетски организации (читај: РАТЕЛ) протуркуваат најстрашни „технички“ документи со само една цел: воспоставување комплетна контрола врз вашиот електронски живот. […]

Устав? Закон? Правда?

Можеби кога од „независните“ агенции ќе направиме независни агенции и кога судството и полицијата ќе почнат да си ја работат својата работа и кога политичарите, наспроти големата желба да ја задоволат потесното, поширокото и најширокото семејство ќе почнат да размислуваат за „безначајни“ работи како што е добросостојбата на оние кои ги довеле на тие позиции.

И понатаму мислите дека најважната вест е фаќањето на Караџиќ? Размислете уште еднаш. Тоа е еден човек, а со ова се поставува Балкански шпијун над сите нас.

* Белешка на авторот: се мисли на филмот „Балкански шпијун“.

Студентот по информатика Џезва нуди критички коментар на ова (СРП):

Можеби упатството дефинира „случаен корисник“ за да не дојде до ситуација во која се чуваат податоци само за некои корисници. И Уставот го дефинира пристапот до тие податоци, до нив може да се дојде само со судски налог, или во случаи на нарушување на националната безбедност на Република Србија.

Блогот Секојдневие ја опишува (СРП) Србија како земја на Големиот Брат:

Она што можеби е очекувано кај тоталитарните режими, нам ни се случува денес, пародоксално во време на „целосна демократија“ и проевропска Влада.

РАТЕЛ, како владино тело за регулирање на телекомуникациите, на мала врата преку некаков технички документ, безопасно наречен „Технички услови за потсистеми, уреди, опрема и инсталации за мрежата Интернет“ наменет за провајдерите на интернет во србија воведува тоталитарно следење на сите електронски комуникации од страна на „надлежниот орган“.

Два интересни коментари на овој пост:

Целосно бесмислено, а толку очекувано. Знаев дека вакво нешто ќе се случи и дека ќе биде провлечено, како што ти убаво кажа, на мала врата. Ќе почнам да ги криптирам и сопствените мисли, а не па е-поштата. Ова бара реакција! Недозволиво однесување и кршење на основните човечки слободи.

Вториот коментар:

Ова е вистинска катастрофа. Овој долу што вели дека така било и на Запад, да, така е – ама само кога постои и судска одлука. Па таму прво би полуделе провајдерите ако мораат на свој трошок да го пренасочуваат сообраќајот и мејловите. А и како мислат да им се форвардува ВОИП-сообраќајот кој е криптиран, на пример оној преку Скајп? Да не треба провајдерите и да декриптираат и на тацна да им го сервираат на „надлежните органи“. Треба да се направи гужва и кај странските организации кои се занимаваат со слободата на говор и интернет.

Саша Бодироза, студент по информатика на Универзитетот на Белград, пишува на неговиот блог (АНГ):

Српската Републичка агенција за телекомуникации (РАТЕЛ) донесе нови прописи (текст на српски) за пресретнување и пренасочување на сообраќајот преку интернет. Во основа, се дозволува на српската Влада да го читаат секое вид комуникација, меѓу кои HTTP, VoIO, е-пошта и протоколот за инстант-пораки (IM). Не се работи за тоа дали јас имам нешто да кријам, тука за тоа дека сериозно ми се нарушува приватноста. А тоа воопшто не ми се допаѓа.

Дополнување: Мислам дека претерав во мојот коментар. Овој правен акт не споменува нарушувања на приватноста. Нарушувањето на приватноста е забрането со српскиот Закон за телекомуникации и со Уставот на Србија. Целта на овој пропис е да се дополни член 55 од Законот за телекомуникации.

Тој исто така сугерира како да ја заштитите вашата приватност:

Со оглед на тоа што не може веднаш да се смени законот, најмалку што може да направиме е да си ја заштитиме приватноста. Може да користиме методи на енкрипција при комуницирањето. Еве неколку совети.

Александар Урошевиќ го завршува постот на неговиот блог (СРП) на хумористичен начин, со користење иронија:

Од готвачот на Урке: утре, и вие исто така, мои драги читатели, ќе знаете кој вид тоалетна хартија преферирам, а и кој прст го користам за чачкање на носот. Зошто само Владата да ја има привилегијата да ги знае овие клучни информации за мене, знам дека „народот има право да знае“!

***
Прашање до читателите на Глобал војсис: Какви се прописите во вашата земја и дали се чувствувате дека ве прислушуваат/набљудуваат/следат?

Ова не е прв изблик на технофобија во македонската јавност, оти разни традиционални медиуми и во минатото ги имаат претставувано компјутерџиите како закана. На пр. кога во 2002 година се јави проблем со преголеми телефонски сметки, насловите како „Граѓаните горат од жешките разговори на компјутерџиите“ вината целосно ја префрлаа на генерализирани хакери, додека можноста за пропусти од страна на телекомот беше „закопана“ длабоко во текстот.

Најновиот технофобен тренд се состои од написи кои имаат скоро иста структура. Во нив прво е изложена тезата дека гејмерството го одзема времето на младите, ги прави асоцијални и агресивни, која потоа е поткрепена со изјави од анонимни гејмери, сопственици на интернет кафеа, како и на социолози или психолози кои ја потврдуваат тезата иако на тоа што немаат вршено истражувања на темата. Особено загрижувачки е употребата на стигматизирачка терминологија карактеристична за демонизирани, маргинализирани групи.

На пример, во написот „Оставаат девојки и работа за да играат“ играњето се посочува како „зависност“ која доведува до „напуштени работни места, квадрирање и запоставени студии и раскинати љубовни врски“. Најалармантната теза е дека „насилните игри предизвикуваат агресија“, а гејмерите се претставуваат скоро како потенцијални убијци кои само што не „пукнале“.

Сличната вест „Интернет кафулињата се преполни со гејмери“ предизвика повеќе реакции на македонскиот веб, особено на Кајмак.от. Во веста се цитира социолог кој изгледа заборавил дека децата и кога немало компјутерски игри имаат обичај да играат „каубојци и индијанци“, „камај“ или „партизани и Германци“:

Експертите предупредуваат дека ваквите игри се опасни. Агресивноста од пред компјутерот продолжува и во играта надвор од интернет кафулињата, затоа што кога ќе излезат во реалниот свет, тие не знаат како поинаку да комуницираат.

„Јас имав можност да посматрам неколку интернет кафиња, но и подолго време една група на деца кои доаѓаа еден период. Тие играа постојано воени игри. Толку се занесуваат, дури вриштеа, се внесуваа во тоа“, вели Илија Ацевски, универзитетски професор.

„Притоа се прашував каква врска има тоа со реалноста, кога ќе се соочат после тоа во реалниот живот. Дали има негативни последици? Секако“, рече Ацевски.

Во коментар на написот на веб-сајтот на А1, Дарко Булдиоски, еден од авторите на блогот Комуникации, напиша:

Не ми е јасно како може континуирано да се повторуваат истите приакзни без да се погледне малку подлабоко.

Тоа што експертот посматрал не е го прави експерт. Нека излезе да го рече истово откако ќе направи научно издржано истражување. а не одокативна проценка.

Континуирано во вакви прилози, новинарите се вадат на “научните истражувања во светот укажуваат на фактот дека таквиот начин на комуникација претставува зависност иста како зависноста од сите видови пороци.” Каде се истражувањата, дајте прикажете ги…

Реагираше и Дамјан Арсовски, уредникот на порталот IT.com.mk, кој во написот „Македонските медиуми се преполни со глупости“ изврши вивисекција на веста, одговарајќи на секој параграф посебно.

„Да се поминуваат по пет-шест, па и повеќе часови на компјутер играјќи видео игри или сурфајќи на интернет, да се живее во сајбер простор во едно време беспросторно.“
- Јас поминувам по 5-6 саат пред компјутер на интернет, во овој „нереален“ свет, јас комуницирам со луѓе како мене, со деловни луѓе, се информирам за што се случува во светот, се едуцирам ….

Дури и тој остана без коментар на заклучокот од написот:

Гејмерите се сосема обични луѓе. Тоа се деца, татковци, сопрузи, браќа, но зад компјутерскиот екран имаат друг лик, со речникот на компјутерџиите, најчесто стануваат сајбер ѕверови.

Како реакција застапникот на слободниот софтвер и блогер Арангел Ангов постави линк до скен од сличен апсурден напис од американски таблоид [EN].

Обработката на оваа тема на ваков начин е во корелација со немањето волја да се испитуваат вистинските причини за растечкиот број криминални дела без разлика на тоа што тие се доминантна тема во македонските медиуми. Ниеден стручњак се нема зафатено со објаснување на психолошките или социолошките мотиви на насилниците кои ги попречуваа јунските избори. Изгледа дека е многу полесно да се удри на гејмерите, иако досега ниеден гејмер не бил посочен како причинител на насилен инцидент.

Мора да се напомене дека во истите медиуми во минатото се имаат појавено и позитивни написи за гејмери, на тема претставување на Македонија на светски натпревари во сајбер-спорт.

Блогерот ЛЕОГГ работи со јавните институции за да ги искористат комплетно овие технологии, со цел да ги направи поефективни. Во неговиот пост „Никарагва Либре“ (Слободна Никарагва), ЛЕОГГ објаснува како тие му помогнале на Јалапа, рурален град блиску до границата со Хондурас, на север на државата, да развие и користи софтвер базиран на Линукс.

Таму има два интересни проекти кои го вклучуваат Убунту. Првиот проект е за дигитализирање на илјадници јавни записи каде се користат Hardy и XSane од Убунту. Има 15 компјутери кои се наменети исклучиво за оваа задача.

Другиот проект вклучува 12 шалтери со Убунту и прилагоден софтвер за примање и извршување исплати.

Во првата фаза на миграцискиот проект, околу 50 десктоп компјутери мигрираат кон Убунту во различни оддели.

Најдобрата работа во сето ова е тоа што владините претставници не побараа нас за да помогнеме, а како последица на ова, тројца од нашите членови сега се редовно вработени како Убунту поддршка за нивните корисници.

Фотографии од ЛЕОГГ и користени под Криејтив комонс лиценца. За повеќе фотографии посетете го неговиот блог.

„комуНИдад“ (вака тие се нарекуваат себеси) не се фокусира само на рурални или владини групи. ЛЕОГГ објаснува во неговиот нареден пост дека тие „одат мејнстрим“:

Канал 2, најголемата телевизиска мрежа во Никарагва, ќе прикажува неделна емисија за технологија секој вторник, започнувајќи од 15 јули.

Продуцентите на оваа нова емисија се… да, погодивте!… нашата локална ЛКГ (Линукс корисничка група)

ЛКГ за Никарагва ги координира линукс корисниците од многу различни дистрибуции и дисциплини, вклучувајќи ги развивачите на Убунту, СУСЕ, Мандрива и други. Нивниот заеднички сајт е Linux.org.ni.

Може да дознаете повеќе вести и информации за нивната работа на архивата за вести на оваа група.

Средба со г. Мигел д Еското Брокман од Никарагва, избран претседател на 63тата сесија на генералното собрание.

Благодарение на Твитер, сега ние знаеме кога Бан Ки-Мун се сретна со амбасадорот на Никарагва, Мигел д Еското, кој е свештеник роден во САД, кој беше дел од движењето на Либералната теологија во латинска Америка и тајно стана сандинистички сојузник во 70тите. Тој беше назначен за министер за надворешни работи на Никарагва во 80тите. Од неодамна тој е избран за претседател на Генералното собрание на Обединетите нации, за период од 1 година, започнувајќи од овој септември. Тој по изборот, накратко рече (од Википедија):

„Се надевам дека моето претседателство ќе се занимава со она што стана универзален глас низ целиот свет за демократизацијата на Обединетите Нации. Ветувам дека ќе дадам комплетна поддршка за работната група за ревитализација на генералното собрание.“

Беше смешно да се види како Никарагаванците дознаа за оваа средба… преку Твитер! Никарагванската заедница на Твитер, Твитник [es] коментираше на оваа интересна информација и се прашуваа кои други влијателни политички фигури ја користат оваа популарна алатка:

Сега гледате дури и Обединетите нации користат Твитер. Каков би бил твитерот на нашиот претседател? или на нашите креатори на закони???

@danielortega: Ќе се видам со г. Чавез

@arnoloaleman: TWITTER POLL: Каде да јадам денес: (повикување на неодамнешната посета на протестантите)

@eduardomontealegre: Ако тие ме затворат, ќе ја затворат и Никарагва

@ElCheleGrisby: @eduardomontealegre ТИ НАВИСТИНА НЕМАШ СРАМ (ElCheleGrisby е Вилијам Гризби, радио коментатор од Син Фронтеран, критичар на десницата и левицата во Никарагва)

За помалку од две години, Балатрин стана корисно место за информации и комуникација. Во ова интервју со Мехди, кој има дипломирано физика на МИТ, а е исто така основач и раководител на Adoptic.com, тој ни ги споделува неговите авантури со Балатрин.

Те молам кажи ни кога го започна Балатрин и како го одредуваш успехот. Дали имаш статистики?

Го започнав Балатрин на 16 август 2006. До сега има 300 000 вести објавени на сајтот. 5 милиони гласови, а оставени се 1 милион коментари. Јас, меѓутоа, го одредувам успехот на Балатрин покрај неговите статистики: Балатрин е значително читан од страна на иранските новинари и блогери, од Иран и надвор. Како резултат на тоа, конверзациите кои се водат на Балатрин се опфатени од повеќе земји и платформи.

Го користеше Digg како модел. Дали мислиш дека ирански Фејсбук би станал популарен?

Да. Јас мислам дека имањето на ирански Фејсбук кој ги опфаќа иранските универзитети и средни училишта ќе биде многу привлечен. Очигледно, зависи од тоа колку добро е дизајнирана страницата.

Колкав е бројот на блогери на Балатрин?

Значаен. Повеќето од активните корисници се блогери. Балатрин е местото каде персиските блогери може да добијат поширока публика за она што пишуваат. Блог постовите кои тие ги поставуваат на Балатрин често добиваат повеќе коментари отколку оригиналните постови на блоговите.

Балатрин беше чекор напред за граѓанските медиуми за Иран. Како го гледате развојот на граѓанските медиуми во земјата?

Иран има предност во граѓанските медиуми бидејќи е меѓу првите земји каде блогирањето стана широко распространето. Меѓутоа, не е во можност да биде во чекор со времето. Секој тип на граѓански медиум, дури и да е онлајн, мора да биде промовиран на средби и семинари, а мора да има бизниси кои го поддржуваат. Ова не е случајот во Иран.

Дали планирате да започнете англиска верзија на Балатрин?

Не во брзо време. Во моментов, јас сум фокусиран на друг проект, Adoptic.com, кој беше инспириран од моето искуство со Балатрин. Идејата е да им се дозволи на блогерите да ја промовираат својата содржина со користење на нивниот простор и просторот на други блогови. Се обидувам да создадам начин на многу лесно промовирање и откривање на содржина. Исто така има еден тон интересни алгоритами кои се користат во процесот.

Некои идеи кои би сакале да ги споделите со нашите читатели?

Јас се трудам да бидам отворен за нови идеи. Многу е лесно да се истрошиш со секојдневните обврски. Нешто што јас го правам при секое летање е купување на рандом магазин. Ова ми овозможува идеи од многу различни домени.

Јорданскиот блогер Тарик Абу Заид, кој го одржува сајтот, вчера најави дека тоа е последниот ден на сајтот. Тој напиша [Ar]:

Двен ќе биде затворен од 15 јуни 2008 поради нашата неспособност да продолжиме да работиме на сајтот поради недостаток на финансиски средства. Ги повикуваме сите оние што ги користат нашите беџови или имаат линкови до нас, да ги избришат бидејќи тие нема да бидат достапни после овој датум. Им благодарам на сите оние кои го поддржуваа Двен.

Хала, исто така од Јордан, беше една од многуте блогери кои го искажаа своето зачудување.  Таа напиша:

Двен беше првиот сајт кој го посетив денес, не за да ги видам последните новости на блоговите на кое сум навикната, тука да видам дали има нови информации за затворањето на сајтот. Ова е работа која ме вознемири, бидејќи Двен отсекогаш бил главниот извор за многу блогери и главниот директориум за оние кои ги следат блогерите и постовите кои ги пишуваат од разни држави.

Стресната ситуација беше прекината со едноставна најава на блогот на Двен [Ar]:

Двен продолжи со работа. Следете ги најновите настани тука.