Sketeistan е започнат од тројца Австралијци со цел да ја научат младината на Авганистан како да вози скејтборд,  како необична рекреација и дел од крос-културна платформа за учење. Школото за скејтборд  Skateistan е изградено врз напуштен базен во Кабул и момчињата и девојчињата учествуваат во овој ненатпреварувачки спорт. Всушност, ова го истакнува нивната страница за прашања:

Половина од учениците се девојки, со што Авганистан има највисок процент на девојки вклучени во скејтбордингот  од било која друга земја во светот.

Следното видео може да се погледне и на YouTube каналот на Sketeistan:

Seeds of Light е програма започната од Лесли Темпл – Турстон во Јужна Африка со цел да се подобри квалитетот на животот во сиромашна заедница. Копање на бунар за вода, посадување на зеленчук за да се подобри имунитетот на децата, започнување на компјутерски и ХИВ/СИДА едукации се само некои од проектите кои се имплементирани во заедницата со помош на г-ата Темпл-Турстон.

Следново видео ја прикажува работата на Лесли Темпл-Турстон и заедницата која има корист од неа:

Barrios de Paz е проект на Сер Паз, предводен од Нелса Либертад Курбело Кора, која има работено во Гвајакил со членови на банди, обидувајќи се да ги соедини членовите од различни банди за да работат заедно и во мир. Нелса ги поддржува членовите на бандите од перспективата дека децата кои им се приклучуваат на бандите го прават тоа од потребата да бидат дел од фамилија и во потрага по поддршка и насока: кога ќе им се дадат правилни насоки тие ја имаат енергијата и карактерот да работат во мир и кога ќе им се пружи љубов тие ја имаат моќта да се променат на подобро. Во 9 минутното видео Нелса говори за бандите, психологијата на членовите на бандите и како програмата им помогнала на тинејџери да излезат од насилството. Целосниот документарец е поделен на два дела и може да се погледне тука и тука.

Постојат многу други инспиративни проекти и видеа кои може да се погледнат на KarmaTube. Инспиративно е да се види како добри луѓе прават добри работи за други.

Фотографија на ЈМРобледо користена под Криејтив Комонс лиценца

За секој Аргентинец кој патува низ светот, секој разговор со локален жител обично вклучува и споменување на едно презиме: Марадона. Диего Марадона сигурно е најпознатиот Аргентинец во светот и се што прави обично станува важна вест. Сега е уште поактуелен, бидејќи е назначен за иден тренер на Аргентинскиот национален фудбалски тим. После оставката на Алфио Базиле предизвикана од очајните резултати, Аргентинската фудбалска федерација остави многумина во исчекување со долгото избирање на кандидат. Многу Аргентинци се оставени да се прашуваат како најдобриот фудбалер играч ќе се покаже како тренер и би обезбедил квалификација на земјата за Светскиот куп во 2010.

Во блогот E-Blog [шпански], Леандро Занони ја брани одлуката и вели:

La Asociación del Fútbol Argentino (AFA) hizo justicia con la historia. Nadie hoy por hoy merece el puesto más que Diego…Grondona se dio cuenta de que hoy la selección necesita otra cosa, un golpe de timón, un motivador y un líder a quien respetar y no tanto título local acumulado.

Одбрана за Марадона има и на англиски на World Cup Blog.

Од друга страна , блогот BlogBis [шпански] го критикува назначувањето на Марадона за тренер и вели дека имало и подобри кандидати:

Sobran entrenadores capacitados y profesionales en el país. Pero no se opta por primar la profesionalidad ni la capacidad sino por conceptos tales como “pasión por la camiseta”, “dá ánimos a los jugadores”, etc”… Como jugador hizo historia pero como entrenador ha sido lamentable. Pero sus antecedentes no valen aquí. La adoración endiosada es lo que ha ganado

Други мислења за оваа тема можат да се најдат на блогот на Marcelo Gantman [шпански]; Cuaderno Contable [шпански]; Selección Deportiva [шпански]; y Empresas Contables [шпански].

Настаните во Јужна Осетија, Грузија во последните неколку денови го поттикнаа повторното зборување за олимпиското примирје. За време на античките олимписки игри, светско примирје се склучувало помеѓу сите учесници. […]

Ако одредена земја/град се вклучи во било каков конфликт и го наруши примирјето, тогаш и се давало строги казни и ѝ било забрането натпреварување на игрите. Некогаш тоа се сметало за голем срам.

Сега има модерно движење, креирано за да го поддржува олимпиското примирје. Обединетите нации ја имаат присвоено „резолуцијата на олимпиското примирје“ за игрите во Пекинг 2008. Сепак гледаме две од земјите, коишто се натпреваруваат во овој момент, Грузија и Русија, како се вклучени во воен конфликт поради спор за земја во Јужна Осетија.

[…]

Треба да има повеќе предавања за значењето на олимпиското примирје и нациите мора да започнат да го почитуваат повторно. Доколку не можеме да го почитуваме и задржиме мирот на неколку недели, секои четири години, каква е оваа цивилизација која ја создадовме? Колку агресивно и нестабилно е постанато модерното општество?
Можам само да се надевам дека овие конфликти брзо ќе се разрешат и дека двете земји ќе го следат примерот на своите спортисти и ќе склучат примирје.

Гуско Корнер исто така коментира за олимпиското примирје:

Овие денови насловите на интернационалните медиуми најчесто се исполнети со Олимписките игри во Пекинг и војната помеѓу Русија и Грузија. Во Античка Грција, за време на Олимписките игри, војните помеѓу градовите запирале, со цел да се овозможи младата популација да учествува во игрите. Ова било нарекувано „ ekecheiria “ (олимписко примирје), а за првпат е применето во 778 п.н.е.

[…]

И покрај овој повик, додека во античките времиња олимпиското примирје било почитувано, во нашето модерно „цивилизирано“ време – кога Олимписките игри станаа глобален настан, контролиран од бизнисот и политиката – примирјето ретко се почитува, како што фактите во Кавказ покажуваат овие денови.

Можеби треба сите да размислиме за ова…

Мад Минерва 2.0, исто така пишува дека вистинскиот дух на игрите е изгубен:

Додека светот е зафатен со Олимпијадата, Кавказ е во војна бидејќи Грузија и Русија дојдоа во конфликт поради Јужна Осетија. Помеѓу сите реторики на Олимпијадата за светско единство и што уште не, ова е груба доза на брутална реалност. Античките Грци, иако често се бореле меѓу себе, па дури и со другите, барем ја имале идејата за „олимпиското примирје“, со цел да се сопрат немирите додека се одржувале игрите. Таа среќа ја немаат модерните игри. Денешното „примирје“ е само идеја и изгледа премногу наивно.

[…]

Време е да се испратат кловновите – Мислам, дипломатите.

Меѓутоа можеби има надеж. Додека Анзип објави фотографија од прегратка на двајца атлетичари, Пенгвин Сикс забележува дека Наталија Падерина од Русија и Нино Салуквадзе од Грузија повикале на мир.

Лидери за медалот Пјер де Кубертен за спортски дух се двајца стрелци, еден од Русија и еден од Грузија, кои денес ја споделија платформата за медали во женската дисциплината стрелање со пиштол од десет метри. Грузијката Нино Салуквадзе и Русинката Наталија Падерина, поранешни партнери во тимот на СССР, денес освоија бронза и сребро, но одвоија момент за да повикаат на мир во проблематичната област, Јужна Осетија.

Пекиншки олимписки игри 2008, меѓутоа ја посочи иронијата за освоените медали на Падерина и Салуквадзе во… пукање.

фотографија од Yahoo.cn

Првото обвинување е дека маските имаа намера да ги засрамат Кинезите како протест со политичка импликација.

Блогерот Гас-рутер се огради против нив

Американските атлетичари конечно ги ставија своите маски за Кина, црните маски, грди како гас маски…Вообразеноста со која ги носеа маските предизвикува гадење кај нас Кинезите……
Не ги омаловажувајте овие мали црни маски. САД планираше да го направи тоа, да ја засрами Кина во присуство на целиот свет, иако самите изјавуваа дека тие само се грижеа за белите дробови на атлетичарите.
Прво, кога САД беше домаќин на олимписките игри во Лос Анџелес, каде загадувањето на воздухот беше многу полошо од ова на Пекинг, тие не направија ништо. Но овој пат, тие не можат да се согласат со состојбата на воздухот во Пекинг.

И понатаму тој ги зема како аргумент луѓето што живеат во Пекинг.

Второ, да не ја споменувам густата населеност во цела Кина, токму во Пекинг живеат многу луѓе и сите живееме добро и во радост ден по ден. Зошто по ѓаволите тие мораа да ги ставаат маските веднаш по пристигањето?

Тој најпосле заклучи дека маската е знак на заштита, изолација. „Зошто ние мора да го поднесуваме тоа?“ се запраша тој.

Споредено со ова продолжено подбивање, некои само коментираа со кратки зборови со лутина:

Е** се! ******

Многумина сметаа дека атлетичарите се неучтиви.

Ател рече:

Тие беа неучтиви со Кина, барем со Пекинг. Тоа е исто како ракување со ставени ракавици, што имплицира дека ти си валкан.

不一定1 во Тианја рече:

Вие сте гости кои доаѓате во домот на домаќинот кој ја средува собата и ви посакува добредојде од се срце. И нели треба да покажете пријателство и добрина во тие моменти? Дури и да има неколку работи што треба да се поправат во куќата, треба ли да се покаже малку разбирање и толеранција?

Според овие интернет корисници, носењето на маска не е ништо друго туку ладно одбивање на пристојноста на Кинезите, однесување „не покажувај им го лицето на Кинезите“, во превод од кинескиот идиом, 不给面子.

И коментарот на 誓佐 посочи уште една причина објаснувајќи зошто тие толку многу им се налутија на атлетичарите:

За Олимписките игри, за чистиот воздух, ние Кинезите скоро треба да ги затнеме задниците за да не испуштиме гас надвор, но Американците едноставно не ви го покажуваат лицето (не покажуваат почит).

Оваа болка е на некој начин оправдана. За да се подготват Олимписките игри со чист воздух, преку 100 фабрики беа затворени и во Пекинг, преку 2 милиони возила беа забранувани дневно, а сето тоа се одрази на индустриското производство и на транспортот. Исто така, строгите безбедносни мерки во многу градови предизвикаа многу непријатности.

Токму затоа некои сметаат дека ова е само церемонија да им се додворуваат на странците, а цената ја плаќаат граѓаните во нивниот секојдневен живот; навраќајќи се на мачната 2008 повеќе или помалку поврзана со Олимписките игри, веројатно тоа добива смисла.

Да се вратиме на насловот, како и да е, има исто така глас од другата страна, не помалку звучен од гореспоменатиот.

露珠湿纱壁 немилосрдно се спротивстави на интернет корисниците коишто ги укорија атлетичарите:

Вие имате право да ги посочите нивните имиња, но тие можат слободно да носат маски. Со премногу испран мозок од страна на КПК (Комунистичката партија на Кина), вие се разбира дека ќе се чувствувате засегнати за својот господар, иако тој не го бара тоа од вас. Каква бедна нација!

На 6ти август, американските атлетичари, под притисок на Олимпискиот комитет на САД кои беа очигледно незадоволно со нивниот избор (според Њујорк Тајмс), се извинија. Четворицата велосипедисти изјавија дека во никој случај немале намера да послужат за еколошка или политичка изјава.

Ова извинување, многу од кинеските корисници на интернет го почувствуваа како победа, додека неколкумина сметаа дека не е искрено. Но во меѓувреме, некои ги жалеа Кинезите.

骑着蚂蚁猎大象 изјави:

Дека луѓето треба да се извинат затоа што носат маски, навистина покажува дека Кина е 5 пати подобра од некое друго место. (Алудира на еден извештај од амбасадата дека состојбата со човековите права во Кина е 5 пати подобра од онаа во САД —- преведувач)
Патем, дали се продаваат маски во Кина? Јас предлагам маските да се забранат утре и да се казнуваат сите кои ќе стават маска.

Да се носат или да не се носат маски, можеби не е прашање за гостите, туку за домаќинот, чувствителниот домаќин.

Како што изјави 龙锋塔:

Каква голема земја е тоа штом има проблем со човек со маска?

Може ли да кажеме дека секој граѓанин новинар од областа треба веќе да ги привршува своите планови за да биде во Пекинг на 888? Доколку вие не планирате, сега е време да размислите повторно. Минатиот месец, глобалниот сајт за граѓанско новинарство, ГраундРепорт објави награда од 500 долари и најдоброто место на нивната почетна страница за најдоброто видео од граѓанин новинар кое ќе се сними нареден месец:

„Бидејќи пекиншките Олимписки игри ќе бидат први покриени од граѓанско новинарство. Додека традиционалните медиуми го покрива Пекинг, ние сакаме да ја дознаеме приказната позади приказната, од обичните луѓе како вас.“

Доколку го посетите сајтот, не заборавајте да ги прочитате правилата. На врвот на листата на идеи за работи кои ГраундРепорт ги бара е: протести.

75та минута, Саид Бачир оди кон голот.

Момент замрзнат во времето.

Катар го живее својот најголем момент во интернационалниот фудбал.

Оваа клучна победа доаѓа во време кога Фудбалската асоцијација на Катар беше ослободена од обвинувањата дека вклучила во игра несоодветни играчи во претходните натпревари со Ирак и Кина.

Блогерите од Катар пишуваа и за поразот на Ирак, кој беше исфрлен од турнирот. Дајмонд пишува:

Баш ми е жал, Ирак. Ја поздравувам твојата храброст и детерминација. Доколку го победеше Катар ќе навивав за вас до крај.

… Јас многу сакам таа земја [Ирак] да успее … во секој аспект. Моето срце е и со Ирак.

Хуами коментираше:

Јас сум толку горд. И Катар и Ирак ги вложија своите срца во ова. Секако дека сум радосен бидејќи победи Катар, но еднакво ќе се радував доколку Ирак победеше.

Помеѓу сите честитки и „мобхрокс“, талг истакна дека Катар сега мора да ја заврши четвртата рунда за да може да се квалификува на Светскиот фудбалски куп во 2010 во Јужна Африка.

ЛајвЏурнал корисникот веро4ка ја опиша (RUS) состојбата во Москва ноќта на 21-22 јуни:

Москва е гола, пијана, цела покриена со скршени стакла, бројките “3“ и “1“ беа симнати од сите менувачници […].[…]

Улицата Тверскаја е блокирана, има девојки на крововите и хаубите од колите, луѓето ги напаѓаат празните камиони за ѓубре, влегуваат во нив, врескаат; сите момчиња се голи, некои од нив имаат прекрасни тела; девојките од тротоарите ги соблекуваат своите маички и се шетаат топлес; сите се премногу среќни, се носат на рамена, се бакнуваат, се гушкаат со непознати и со возачите на колите кои поминуваат; ништо вакво не се случило претходно, сообраќајните правила не се почитуваат, се случува хистерија на патиштата; сите ја пеат химната, споменикот на Александар Пушкин на плоштадот Пушкин носи навивачки шал, има многу народ со знамиња на споменикот Владимир Мајаковски; ако ние, не дај боже, го победиме ова првенство, ќе има револуција – луѓето ќе го нападнат Кремљ, ќе го изнесат малиот, пијан претседател Димитриј Медведев и ќе внесат некој друг, се на тотално лежерен начин; утрото ќе се разбудиме во друга држава.

Што друго може да го прославиме толку универзално? Нова година? 1 мај? Јас имам 22 години и ова е првпат да го видам мојот народ да побудали од среќа; ниту еден човек не седи на страна, дури ниту чистачите на улиците или мигрантите; тешко ми е да поверувам дека ова е мојот град, ми изгледа како некој да снима филм . […]

ЛЏ корисникот максимкалинов објави фотографии од прославата во рускиот град Твер. Насловот на неговиот пост (RUS) e „Фудбалска Револуција“.

ЛЏ корисникот мног ја помина ноќта во фотографирање на фановите во центарот на Москва. Она што произлезе е овој пост со неколку стотици фотографии – и со стотици коментари (RUS), од кои некои се преведени тука:

трендубранди:

Проклетство, тука има чурки [потценувачки збор за не-словени] на секоја втора слика. Каква [хорор] случка во Москва. Толку многу чурки иако рускиот тим победи. Што ќе се случува на улиците ако слават нешто нивно? Ќе биде комплетен хаос […]. Москва не е повеќе руска … а ова е главниот град на Русија. […]

mnog:

Во секој голем град има многу етнички групи. Со вакви погледи ти треба да живееш во село.

***

колерго:

Дали после нешто вакво ќе се осудат да ги забранат хомосексуалните паради?

***

алгулја:

Ти си храбар човек, јас не би ризикувала да излезам и да фотографирам.

***

најс_скрим:

Инаку, имаше многу кул девојки :)))))

Следното утро, ЛЏ корисникот котјус_сова ги фотографираше последиците од прославата и ги објави на ЛЏ заедницата моја_москва: 10:30 наутро во недела, улица Шипиловскаја во Москва, многу скршени шишиња од пиво.

Еден читател праша (RUS): „Што се случило? Несреќа со камион со пива?“

Фотографија од Хаомеј

Првата приказна започнува кога сценаристот, актер и режисер, Ниен-Џен Ву остави порака на блогот на Хаомеј за домот Секрет Харт за луѓе со хендикеп. Франц Буркхарт го основал домот Секрет Харт во Чиа-Ји, Тајван, во 1980 и планирал да изгради поголема зграда со цел да им се помогне на повеќе луѓе со хендикеп. Иако свештеникот Франц Буркхарт, добитник на почести од претседателот и папата за неговата служба во Тајван повеќе од половина век, почина во 2002 неговите колеги продолжија да работат на неговиот проект. Поради немање на средства, Хаомеј започна со блогирање за домот Секрет Харт за да помогне во собирање пари и да ги покани луѓето да го посетат домот.

Дел од овие настани за собирања на средства се со тема бејзбол.

Ченсуми зборува за тоа како Таи-Јун Куо потпишувал топки за бејзбол за аукција за собирање средства:

Му споменав за едно собирање на средства за домот Секрет Харт на Таи-Јун Куо. Тој ме слушаше внимателно и без двоумење се согласи да потпише неколку топки за бејзбол. […] Го прашав, „ќе може ли да потпишеш повеќе?“ Тој одговори, „секако. За добри нешта никогаш нема не!“

Оваа аукција собра 182 100 NTD за домот Секрет Харт и овој успех инспирираше неколку љубители на бејзболот да ги подарат своите сувенири од бејзболот за втората аукција. Втората аукција собра 281 861 NTD за домот. Резултатот беше задоволувачки и за домот Секрет Харт и за бејзбол играчите и фановите.

Во минатото, кога зборувавме како бејзболот е поврзан со парите, мислевме на коцкање. Меѓутоа, овој пат кога овие играчи на бејзбол работат со пари, успеавме да постигнеме нешто толку трогателно.

Втората приказна е за помагање на некои од бејзбол тимовите во основните училишта. Чензуми објавува:

Проектот на групата Чиен-Куо собра 72 000 NTD. […] Ќе го прашаме тренерот Вен-Ченг Лан за помош при избор на бејзбол тимови на кои најмногу им е потребно нашето внимание. По оваа бејзбол игра, ќе ја испратиме опремата како пријатен подарок за младите играчи од основните училишта, кои имаат сон да станат бејзбол играчи. Исто така им се заблагодаруваме на нашите пријатели Јен-Хси Лин и Јунг-Чин Јанг, кои ни помогнаа да ја добиеме најдобрата проценка за оваа опрема. Со средствата што ги собравме ќе може да им помогнеме на повеќе од три бејзбол тимови во основните училишта.

Планот на групата Чиен-Куо е основан од љубовта кон децата и бејзболот:

Можеме да им помогнеме на овие деца, кои во иднина може ќе стојат на теренот на МЛБ и ќе играат во националните и професионални тимови, да имаат нови митови и да не се грижат дека ќе ја изгубат можноста да тренираат бејзбол. Во исто време, тие знаат дека не се сами. Ние веруваме дека ако тие добијат помош на почетокот од нивната кариера, ќе бидат благодарни за потенцијалот што го имаат кога ќе играат бејзбол.

Редјелоу опишува што виделе кога ја испраќале опремата во едно од основните училишта:

Денес дојдов дома со задоволувачко чувство. Случајно станав еден од првите што ја испратија својата љубов до Хси-Чих основното училиште. Кога ги видов тие прекрасни, полни со живот, млади играчи, моето срце се исчисти. По се изгледа им помогнав. Меѓутоа, тие ми помогнаа да се почувствувам трогателно по подолго време. […] Да ги поздравиме овие храбри деца кога тежнеат кон своите соништа! Правејќи го тоа, ние навивамеи за нас! Конечно се чувствувам како обожавател на бејзболот, но не сум обожавател денес.

Да се пешачи – да не се пешачи
Ќе започнеме со Aмаро, кој ги жали сите посетители кои се во Бахреин за Формула еден Гранд При што се одржува во моментов, размислувајќи дека тие можеби и се обидуваат да пешачат наоколу:

Набљудувајќи ги улиците на Бахреин преполни со странци, дојдени тука за Формула 1 трката, земјата добива едно сосема поинакво чувство. Возејќи околу Манама гледам случајни минувачи од разни националности како пешачат по тротоарите: Американци, Европејци, Кинези итн. Тие пешачат затоа што, за разлика од нас тие го сметаат пешачењето за разумен начин да се движат наоколу. Ако сте живееле во Бахреин подолго од неколку години, тогаш би сфатиле дека пешачењето овде веројатно е најнепријатниот начин да се движите наоколу. Прво, скоро да нема пристојни патеки за пешачење, правејќи го целото искуство ‘обиди се да не бидеш прегазен од автомобил додека пешачиш покрај патот' вежба.. Второ, местата што повеќето луѓе сакаат да ги посетат се неколку и далеку меѓу себе, а сето тоа во комбинација со немање пешачка патека ги прави возилата да бидат неопходност. Сепак, јас се уште можам да видам туристи како пешачат по краевите на патот, на полунаправени тротоари, врз нерамни површини, изгледајќи по малку исфрустрирани. Не ги обвинувам за тоа што се фрустрираат; ние навистина ја имаме направено земјата многу непријатна за пешаци. Јавниот транспорт навистина недостасува, па секој мора да поседува автомобил. Секој има потреба од автомобил, па се градат уште повеќе патишта да се прилагоди сообраќајот на сите возила, и на некој начин пешаците се заборавени. Во ред е кога секој во земјата е навикнат да не оди пешки. Не е во ред кога има илјадници посетители кои сакаат на пристоен начин да се прошетаат пешки низ градот. … Па запомнете, драги посетители на Бахреин; нашата земја има многу да понуди, многу работи да се видат, многу места за вас да посетите; само осигурајте се дека ќе стасате таму со возило!

Нема надеж?
Не секој може да го следи советот на Aмаро, бидејќи тие немаат автомобили; Mухамед АлМаскати неодамна повезе еден млад автостопер од Бахреин, и беше шокиран од песимистичкото мислење што го слушна:

Го однесов до неговото престојувалиште и си заминав по мојот пат, се уште шокиран од негативноста што ја носи ова младо момче, како може некој да живее со толку темни погледи кога станува збор за иднината на неговата земја? Како може некој да се разбуди секој ден носејќи толку многу омраза кон се што му припаѓа на Бахреин? Барем назад во 90тите младите од истата група години како него, веројатно би делеле повеќе или помалку исто толку омраза и огорченост, но барем имаше надеж тогаш, имаше спасител на повидок. Човек со јасна визија и објективен, сеновита агенда но тоа е комплетно друга приказна се заедно. Додека овде некој како Господинот Автостопер сега нема верба во никого или во ништо. Целосно ја загубил надежта! Оди до таа мерка што тој го обвинува било кого или било што за сите проблеми во светот. Мислам…да се обвинува кралското семејство за инфлацијата? И тој би требало да е едуциран исто така… или барем изгледа така…Вака насочените умови се идеална почва за екстремизам и дури евентуално и тероризам, но кој треба да се обвинува навистина? Момчето било одгледано на тој начин што тој за секоја потреба комплетно се ослонувал на владата, имал бесплатно школување, здравство, па дури и дневните работи низ куќа, и тоа што имате таму е секогаш некој да заврши работа за него, сосем е природно дека тој ќе продолжи да се ослонува на владата за станбеното прашање и приходите, како да очекуваме да излезе од универзитет и да се натпреварува таму каде што никогаш не бил порано? Или можеби треба да се обвинува владата после се, лесно е да се обвинува некој постојано, но колку ли само депресивни души имаме во оваа земја!

Фереџе: избор или обврска?
Батерфлај е сигурно депресивна, но за една работа конкретно. Таа ни ја кажува приказната за Фатима:

Јас порано гледав на децата како на птици.. и Фатима е птичка која се уште нема девет години. Таа не посети пред неколку дена, придружена од нејзините родители и сестри. Влечеше зад себе долга марама, која достигнуваше до нејзините стапала. Јас помислив дека таа се натпреварува со времето сакајќи да порасне, како што прават другите деца. Милев дека нејзините родители ја присилиле да носи марама.. Мислев многу работи, но сите мои претпоставки не беа причината зошто Фатима носи марама вака рано. Знаев од изразот на нејзиното лице, кој за момент се смени штом започнав разговор за марамата што ја носеше. Очите и се наполнија со солзи и таа се обиде да го покрие лицето со перницата од креветот на кој што седеше.. се до нејзиното конечно заминување. И тогаш дознав што се случило кога мајка и ми кажа за нејзината приказна со наставничката која продолжувала да ја исмејува цела година пред своите соученици затоа што не носела марама. Фатима била еден редок таков случај на училиште, додека сите други девојчиња носеле марами. Оваа почесна учителка, која е далеку од Фатима светлосни години, не била засрамена да падне толку ниско и да води ментална војна со осумгодишно девојче. Таа понекогаш ја навредувала, и пред другите и држела лекции за вредностите на Исламот, за коишто ни самата нема научено. Таа исто така ја користела секој можност да ги истури сите свои комплекси врз детето, кое што не ги следи нејзините наредби и не носи марама. Како резултат на тоа, Фатима се сруши под притисокот – угнетувањето на наставничката од една страна, и исмејувањето на соучениците од друга. Сето тоа се случи минатата година, но денес Фатима одбива да оди на училиште без да си ја покрие главата, и исто така почнува да плаче ако некој и рече да ја извади марамата. Таа не ја носи поради нејзината верба или љубов во марамата, бидејќи е премлада за да го сфати тоа. Таа ја носи поради страв од тоа што е потисната да не биде вознемирувана во владиното училиште, во земја која се повикува на демократија. Нејзините родители го премолчија ова прашање затоа што тие не можат да ја префрлат во друго училиште бидејќи законот во Бахреин ги принудува учениците да се образуваат во најблиското училиште до нивниот дом, и затоа што тие не можат да си дозволат да ја пратат во приватно училиште. Тие исто така не се во состојба да поднесат жалба во Министерството за образование, затоа што се загрижени дека Фатима со тоа ќе биде предмет на понатамошно заплашување, кое може да има негативен ефект на нејзиното учење. Да кажам искрено, не можам да замислам дека вакви работи се уште се случуваат во нашите училишта. Јас не сум против марамата или тие што ја носат – но сум против вредностите што се всадуваат на сила.

Компирчиња со тоа?
С како во Сауди, една Швеѓанка која живее во Бахреин, е исто така исфрустрирана од тоа како се третирани младите:

“Ве молат сменете го јогуртот на А, таа сака Ал Мараи јогурт. Ве молам исто така сменете го нејзиниот десерт со парче чоколаден колач”
Тоа беше забелешка во торбата од градинка на мојата двегодишна ќерка пред некој ден. Не знаев дали да се смеам или да се нервирам. Избрав двете. Од кога мојата ќерка знае кои се различните брендови? Од кога јас им давам на моите деца се што тие ќе посочат? И од кога стана норма да се јаде чоколаден колач секој ден? Ова не е начинот на кој јас ги подигам моите деца и дури не ја ни одобрувам идиотската идеја дека тие всушност бараат да им праќаме на децата колач секој ден. Тоа ли го нарекуваат ужина? Погледнете околу себе… Има деца со прекумерна тежина насекаде околу нас, и овие се навиките на кои ги навикнуваат од мали години како двегодишни деца? Одвратно е што една институција која би требало да подига деца и да ги едуцира, се чини дека го сваќа за нормално јадењето нездрава храна секој ден. Неодамна примив писмо со новини од училиштето на мојот син. Некои од учениците биле на училишно патување. Дали тие биле во музеј и научиле нешто за историјата и наследството на Бахреин можеби? Не. Дали тие одат било каде да научат нешто што ќе им користи? Не. Каде тие одат би можел човек да се запраша? Тие одат во проклетата Пица Хат и имаат чест да направат тура низ кујната и да си стават од омилените работи врз своите пици …

Започнете со зборување
Завршуваме со Mухамед Ал-Убаидли, Бахреинец кој живее во Вашингтон, кој бара од Арапите да зборуваат повеќе:

Уште како студент во 1970тите Гондолиза Рајс направи една паметна работа и научи да зборува руски. Денес, паметна работа е да се учи Арапски. Во Вашингтон ДЦ, многу луѓе се обидуваат да го научат јазикот. За еден Американец што го познавам ова беше многу тешко искуство, така што тој се префрли на дипломатска кариера во Европа. … Па сепак, се повеќе и повеќе Американци го посетуваат Клубот за Арапски јазик, култура и запознавање во Вашингтон со цел да го усовршат арапскиот јазик. Коа ги запрашав зошто учат, на многумина им беше непријатно. Некои, претпоставувам, се обидуваат да избегнат да му признаат на еден Арап дека сакаат да станат шпиони за американската влада. Но, Американците особено, и Западот генерално, мора да научат како да комуницираат со Арапите. Постои можност овде за Арапите … Но можноста за Арапите е многу поголема од бизнис можноста: ние можеме да им помогнеме на Американците да ги разберат нашите арапски погледи, и зошто имаме такви погледи, пред да се жалат на недоразбирање и да се борат во фрустрација. Еден интересен пример има во Википедија, слободна енциклопедија која му дозволува на секого да ја подобри веќе постоечката информација… Постои, се разбира, веб страница на арапски јазик…напишана од Арапи за Арапи, но се уште најмногу се фокусира на компјутерската технологија, рефлектирајќи го интересот на своите автори ентузијасти. Но, повеќето од нас треба да пишуваат повеќе. Бидејќи како што Госпоѓата Рајс беше паметна да научи да им зборува на Русите, ние треба да бидеме паметни и да научиме да им зборуваме на Американците.