На 24 декември, 2008 се случи претставувањето на промоционалниот спот за Македонија – „Македонија вечна (Macedonia Timeless)“.

Видеото е во сценарио и режија на Милчо Манчевски и негова цел е да го промовира туризмот во Македонија. Видеото ќе биде прикажувано на CNN и неколку други земји на осум различни јазици. Исто така креирана е и специјална страница (www.macedonia-timeless.com) со цел да ја поддржи кампањата.

Видеото е објавено под лиценца од Криејтив комонс Наведи извор-Без адаптирани дела 2.5 Македонија и им овозможува на корисниците да го превземаат и објавуваат видеото на други сајтови. Македонија е една од ретките земји која ги применува лиценците на Криејтив комонс во својата интернет промоција, иако многу земји ги користат сателитските телевизии за да се промовираат.

Видеото брзо стана вест на денот и многу од блогерите го објавија на своите блогови и ја коментираа промоцијата и веб-сајтот. Иако повеќето коментари на YouTube се позитивни, многу од блогерите имаа негативни импресии за видеото, особено откако ја дознаа сумата која е потрошена за неговото креирање (190 000 евра).

Кога видеото беше предложено на Кајмак.от многу од корисниците го коментираа. Некои од нив напишаа:

Перо:
Добар е спотот од уметнички аспект, но не и од суштински аспект. […]

Злочко:
Ни на мене не ми се допаѓа спотот. Доколку смеам да си дозволам да критикувам личност со реноме како Манчевски, ќе кажам дека не видов апсолутно ништо туристичко во спотот.
Каде е селскиот туризам, кај се насмеаните домаќини како пречекуваат туристи, каде е екстремниот туризам, каде се плажите…?

Инаку, секоја чест на моментот со книгата. Тоа ми се виде најинтересно.

Археоблог објави пост, инспириран од видеото, за ситуацијата со инкаминг (incoming) туризмот во Македонија:

[…] Ова е спот со кој би требало да се заинтересираат странците за Македонија како туристичка дестинација за да дојдат да ја посетат. Не ми смета толку што се премногу застапени мотиви од Охрид како и артефакти ископани во близината на овој град. Не ми смета премалку застапената исламската уметност и архитектура во Македонија. Ниту ми смета  тоа што на некој човек на кој му се непознати верските феномени во Македонија, многу е веројатно дека ќе добие погрешна слика за земја каде доминираат фреските и крстовите. Не ми смета дури ни што се многу работи прескокнати, оти за земја со богата традиција многу е тешко сето тоа да се смести во клип од 1 минута. […]

Она што ми смета е фактот кој вели дека во Македонија не постои  стабилна инфраструктура за инкаминг туризам. […]

Развигор го коментира видеото од друг аспект:

За мене е исклучително важно што дигиталните верзии од новиот видео-спот за промоција на Македонија се објавени под лиценца од Криејтив комонс.

Мислам (исправете ме ако грешам) дека е тоа прв пат во светот  една ваква работа на државно ниво да се објавува на интернет на ваков начин. А веројатно е и првпат еден режисер на такво ниво, со портфолио во кое стои и номинација за Оскар, да даде свое дело вака.

Кампањата на владата само што започна и ќе видиме дали реакциите на граѓаните се погрешни и дали видеото ќе ја постигне својата цел.

MeetJohnSong

Свирење за промена не е само за креирање и дистрибуирање на музика, туку нивната фондација (PFCF) има креирано и одржува музичко училиште во Гудулету и центар за уметност во Јоханесбург во Јужна Африка, како начин за овозможување на образованиена младината во заедницата и тие исто така тие го одржуваат тибетскиот центар за бегалци во Индија и Непал.

Трејлерот во кој е вметната песната Stand by Me, која е изведувана од музичари од различни делови на светот, се прошири уште пред неколку месеци, а сега се враќа со целосната приказна за тоа како музиката може да ги избрише границите:

Исто така може да го видите продолжениот трејлер за документарецот:

Проектот не е единствен од ваков тип, авторот Сузан Лехн ни кажа за виртуелен симфониски оркестар на YouTube, во кој може секој да учествува:

YouTube оркестрира возбудлив нов колаборативен проект: ги поканува музичарите од целиот свет на онлајн аудиција за да бидат дел од првиот светски виртуелен симфониски оркестар. Аматерите, како и професионалците, имаат можност до 28 јануари 2009 да ги преземат песните и да постават видеа од нивната изведба.

Дописникот Руд Елмендорп за веб страницата Rocketboom, кој оди на едно патување со бродот на Програмата за храна во светот, ни прикажува каква заштита е неопходна за да можат овие бродови  безбедно да дојдат до пристаниште:

На ЈуТјуб, влогерот од Обединетите Арапски Емирати mankind4ever зборува за украински брод, кој пренесувал оружје на пат кон Кенија, и бил киднапиран на својата рута од страна на сомалиски пирати:

Влогерот Danismyuncle во Јужна Кореа исто така зборува за неодамнешните киднапирања што сомалиските пирати ги извршија врз тајландски брод и како после плаќањето на откуп тие ги ослободиле своите заложници и тогаш отпловиле да извршуваат уште злосторства:

фотографија: Jolly Roger од **spaceMonkey**

Програмата Колективно новинарство започна серија од видео репортажи од погледите на светот за САД. Во „Поглед од онаму“, луѓе од многу различни држави ги искажуваат своите ставови за надворешната политика, војната во Ирак, ситуацијата со Иран и кажуваат кој би сакале да биде следниот претседател на САД. Видео интервјуата се понекогаш на различни јазици, но сите се титлувани на англиски.

Ова видео исто така користи снимки од друга емисија за изборите во САД 2008, но овој пат се концентрира на странската перспектива. Ова е слично на она што Глобал војсес и Ројтерс го прават веќе некое време со Гласови без право на глас: собирање на ставови од целиот свет за изборите во САД. Доколку имате некој пост кој би сакале да го објавите на овој сајт може тоа да го направите тука.

Следната задача на проектот Колективното новинарство ќе биде светското мислење за имиграциските полиси на САД.

Тој вели:

Ги избрав овие шест земји бидејќи тие од страна на Западот рутински се сметаат за „непријатели“ и „сојузници“ на Вашингтон и ние многу ретко добиваме вистинити информации за животот таму, покрај приказните за „тероризам“. Сакав да зборувам со блогери, писатели, дисиденти, политичари и граѓани и да ги чујам нивните приказни, без „официјалната“ перспектива.

Антони присуствуваше на самитот на Глобал војсис 2008 во Будимпешта како говорник. Може да најдете неколку спомнувања на Глобал војсис во неговата книга.

Во ова видео, Антони ја презентира својата книга на ЈуТјуб:

Следува интервју за неговата книга:

П: Пред да го започнеш своето патување во Иран, напиша дека си скептичен дека интернетот, сам по себе, може да донесе вистински револуционерни промени во оваа земја. Што подразбираш под револуционерни промени? И што мислиш сега?

О: Концептот на револуција е менлив термин. Запознав неколку луѓе на моите патувања кои сакаат големи промени во нивните земји. Мојата книга опфаќа неколку дисиденти и блогери од целиот свет, кои се желни за политичка, социјална и морална промена – вклучувајќи го и најпознатиот блогер од Саудиска Арабија, Фуад Ал-Фархан, кој неодамна беше ослободен од затвор поради тоа што го предизвика националното непотистичко правило – но тие признаа дека само мал дел од населението би им се приклучило во масивни пресврти.

Интернетот, сам по себе, не може да донесе големи промени, но може да помогне во еманципирање на луѓето за да можат лесно и слободно да ги најдат своите кампањи. Пред интернетот не постоеше технологија што може да го постигне ова. Не го идеализирам интернетот, ниту верувам дека демократијата на Западот е целта на луѓето од земјите кои ги посетувам. Мешањето на странските земји не е добро прифатено, но започнување на комуникација со земјите од Западот е добредојдено.

Во Иран, после скоро триесет години револуција, повеќето млади луѓе што ги сретнав беа исцрпени; тие не сакаат да бидат бомбардирани од САД или Израел.

П: Цитираше ирански новинар кој има работено со интернационални новински агенции и рече дека странските медиуми во Иран се заинтересирани само за нуклеарните прашања и Ал Каида. Дали мислиш дека е иста ситуација во другите земји? Сепак, Ирачаните се позаинтересирани за изборите во САД отколку за американското здравство. Како ја гледате улогата на блоговите во покривањето на помалку „жешките“ теми во Иран?

О: Западните медиуми моментално имаат проблеми со довербата. Ресурсите се намалуваат, се вработуваат помалку новинари и се слави локализмот. Затоа не изненадува, за жал, дека толку многу приказни во нашиот печат за место како Иран се опседнати со Ахмадинеџад, тероризам, Ирак и човекови права. Тие се сите особено важни теми, но тие не го дефинираат местото.

Мојата книга открива страна на Иран која ретко се гледа во нашите медиуми кои се опседнати со тероризам.

Живеејќи во Сиднеј, Австралија, секој ден ја гледам опседнатоста со изборите во САД, како сите ние да имаме вистинско влијание врз кампањите на Барик Обама и Џон Мекејн.

Блоговите во таканаречените репресивни режими ги покриваат темите кои ограничените со време новинари  од Западот не ги опфаќаат. Само поради тоа, тие треба да бидат промовирани.

П: Дали постојат вистински сличности помеѓу блогосферите на Иран, Египет, Сирија и Саудиска Арабија или некои радикални разлики?

О: Блогосферите на Иран и Египет се големи и сè уште растат и влијаат врз политичкиот процес. Режимот, препознавајќи го ова, се почесто ги осудува блогерите и активистите со цел да ги замолчи. Интернационалната солидарност, од други блогери и одредени влади, му ја отежнува работата на режимот. Затворените блогери нема да бидат заборавени.

Бев воодушевен од длабочината и разновидноста на гласовите во Египет и Иран, нешто што многу често го спомнувам во книгата. Најискрено, оваа сцена е многу повклучена од многу западни заедници.

Во Саудиска Арабија, блогосферата не е многу развиена, но сепак останува активна. Цензурата на „порнографски“ содржини е лимитирана, но сепак режимот започнува да се плаши од моќта на активистите. Читањето блогови од жени – како пол тие се активно маргинализирани во општеството – е освежувачки доколку сакаме да ја разбереме претходно „тивката“  група.

П: Кои беа најголемите предизвици со кои се соочи додека ја пишуваше оваа книга и го правеше своето истражување?

О: Добивање целосен пристап во некои земји беше предизвик. Истражувањето за улогата на Гугл, Јаху, Мајкрософт и други мултинационални компании и нивната инволвираност во веб цензурата во државите како Кина. Заштитувањето на моите извори беше еднакво важно. Превземав мерки на претпазливост пред да ги контактирам блогерите во повеќето земји, а и кога пристигнав таму.

Главната цел на книгата беше да се оддалечам од традиционалната улога на западните новинари како филтер на квалитет. Во секоја опфатена земја, мојата перспектива е неизбежна, секако, но бев одлучен да ја редефинирам мојата позиција во однос на луѓето кои ги интервјуирав. Нивните ставови беа многу поважни од моите.

П: Што мислиш за улогата на Глобал војсис во запознавањето на луѓето со нечуените, незастапени гласови. Дали имаш некои идеи за како да се направи Глобал војсис поефективен?

О: Силата на Глобал војсис е во неговата способност да ги образува читателите низ целиот свет за различните земји и култури, прашања и перспективи кои често се игнорирани од кратковидните западни медиуми. Меѓутоа, јазикот останува како проблем. Треба да се вложи поголем напор во пронаоѓање на конекции помеѓу Западот и остатокот, бидејќи интернетот моментално е место каде тие два света ретко имаат интеракција.

Блогерот Виенто дел Сур пишува за солидарноста на актерот со народот Сахрави. Тој вели дека Бардем ова изјавил кога ги посетил бегалските кампови:

Ситуацијата се влошува секоја година. Миротворниот процес е блокиран и од тоа најмногу страдаат најранливите луѓе – жените, децата и старците, вели Бардем и нè потсетува дека постојат 200.000 луѓе кои некогаш биле од Шпанија, а сега се напуштени во пустината веќе 33 години.

Навистина, познатите имиња привлекуваат внимание кон каузите. Уметниците како Ману Чао, писателот Едуардо Галеано и други познати личности ги посетиле бегалските кампови во минатото и се посветиле на каузата, како што вели Каминандо ен ел Десиерто:

Ако ваквите јавни изјави помагаат да се промовира каузата – а навистина помагаат – ваквите коментари се добредојдени. И дури кога и би посакувал вистински прогрес како резултат на збирот на индивидуалните напори на просечните граѓани, мораме да ги препознаеме вредностите на оваа поддршка.

Во Шпанија многу семејства примаат Сахрави деца да го поминат летото во нивните домови и да споделат различна култура во побезбедна средина (можете да видите, на пример, Сахрави деца во Кордоба), но во септември летото завршува и доаѓа времето да се поздрават со своите домаќини, како што вели Амигос дел Сахара:

Сахрави децата го завршија одморот во Екстремадура и се вратија во Тиндуф.

Две прекрасни иницијативи го привлекоа вниманието на многу луѓе на Интернет. Моливи за мир (Lápices para la Paz) нуди поддршка на децата кои се наоѓаат во вооружени конфликти со тоа што им дава моливи и материјали за образование и откриваат убава приказна во рециклирана конзерва.

И тука, и покрај трајниот егзил, тие се гладни за учење, додека се смеат и се среќни наспроти сè – наспроти фактот дека подот на училницата не е рамен и некои клупи не се балансирани…бојата на ѕидовите избледува поради големата ерозија…тие сè уште го пишуваат зборот слобода со нивните прекрасни боички.
Во аголот на училницата гледам конзерва.
Конзервата е од млеко во прав. Од неа растат прекрасни зелени стебленца со листови. Прашав што е тоа и децата возбудено ми одговорија: тоа е леќа, леќа!!!
Професорот се насмевнува: - „На овој начин ги учиме дека светот не е само пустина и место во кое едвај има растенија. Секој ден децата се грижат за растенијата за да не им недостасува вода. Човек мора секогаш да има надеж…“

Другата иницијатива е Изложба за бегалците, чиј домаќин беше волонтерот Барс во Шпанија за време на летото за да се соберат средства за помош на народот Сахрави.

За време на летото некои деца ја открија Шпанија и го споделија животот со нивните домаќини, додека другите останаа во бегалските кампови и беа среќни да го видат Хавиер Бардем надвор од големиот екран. Ова се мали чекори за да им се помогне да имаат нормално детство насред вооружен конфликт. Сега се пак во училиште во бегалските кампови, ги користат своите нови моливи и учат цел свет зборови.

Започнуваме со Хала, која моментално живее во САД и блогира на ХАЛА-ИН-УСА, која и дава совет на една пријателка која сака сама да ја посети Џеда за прв пат:

Жените во Џеда се облечени во надворешна покривка наречена „Абаја“, која се носи врз алиштата, па облечи нешто потенко одоздола, особено во лето. Шамијата не е задолжителна за женските посетители на Џеда, но се претпочита да биде носена (поради безбедност и удобност) во традиционалните места.

Постојат многу места што треба да се видат во Џеда, јас би го препорачала Балад, стариот град во Џеда, со историската архитектура и старите куќи, добар пример е куќата Насеф. Таму можат да се купат традиционални производи од старите продавници и да се ужива во аромата на арапските парфеми како Оуд и Бухур, потоа традиционалните ракотворби како светилки и фанус (фенери), урмите, слатките и ткаенините во разни бои.

Потоа, треба да се посети познатиот Брег на Џеда. Препорачувам да го посетиш рано наутро или во 18 часот попладне за да ги видиш скулптурите на отворено покрај морето, како и фонтаната со морска вода, една од највисоките фонтани во светот. Покрај брегот има многу опции за ручек, од скапи ресторани до брза храна или мали трафики за кифли или пржени компири. Локалните луѓе седат со часови покрај морето гледајќи ги минувачите додека нивните деца си играат наоколу.

За повеќе совети од Хала за што да видите во Џеда, проверете тука.

Во меѓувреме Американ Беду, американка која живее во Саудиска Арабија, ни кажува што мисли за еден хотел само за жени во Ријад:

Хотелот Ал Лутан е првиот хотел само за жени во Ријад. Тоа е луксузен хотел и бања само за жени. Хотелот нуди комплет услуги и делукс, удобно, и безбедно сместување. Во Ал Лутан се добредојдени и саудиски жени и странкињи. Некои жени проговорија во медиумите дека отварањето на Ал Лутан е чекор наназад. Според овие жени, ова е враќање наназад за Кралството бидејќи веќе постои толку многу насилна сегрегација и жените не само што имаат многу малку права, туку промовирањето и отварањето на хотел само за жени уште повеќе ќе ги оневозможи жените во остварувањето на нивните права. Можеби јас сум една од ретките, но јас имам сосема спротивно мислење. Ал Лутан не е уникатен кога ќе се спореди со остатокот од светот. Женски хотели и женски спратови во хотели се чести во повеќето светски метрополи (и не само во метрополите). Порано кога многу патував низ светот уживав да престојувам на женски спрат во хотел, особено во странски градови каде не беше толку често жени да патуваат сами по работа. Така што за мене хотел за жени не е чекор наназад, туку уште една добра опција за жените во Кралството.

На блогерот од Ријад Свит Ангер му е доста од странците кои претпоставуваат дека жените во Саудиска Арабија се угнетувани иако не знаат ништо за нивните животи или општеството:

Додека барав некои работи на Гугл наидов на статија за огромниот терор на репортерка во Саудиска Арабија на која не и било дозволено да остане во машкиот дел на Старбакс, буааа. Тоа што го привлече моето внимание не беше самата статија, туку коментарите. […] Да се разбереме, Саудиска Арабија не е куп шатори и камили што се шетаат наоколу, мажи во турбани кои пеат „Алах о акбар“ и силуваат жени бидејќи тоа е нивно право и кои имаат харем со најмалку 20 жени. И да, ние не ги сунетисуваме нашите жени, тоа е одвратно и погрешно на толку многу нивоа. Жените не ги затвараат дома и оние кои се затворени се затворени поради семејството и културата, не поради државата, ме следите? Добро. Ние не сме назадни, морони, ние сме конзервативни, тоа значи ако сакаш да се мешаш со спротивниот пол тогаш одиш на одредено место. […] Мојата поважна поента е , кој ви дава право да судите: „Затворете го Старбакс! Не треба да ги поддржуваат со тоа што отвараат делови за семејства„ – извинете? Јас не се жалам, ми треба само кафе, така што сериозно луѓе, ГУБЕТЕ СЕ, не најмив никого да ми биде портпарол.

За оние од вас кои сѐ уште се убедени дека сме угнетувана нација и кутрите жени треба да бидат научени како да се спротивстават, а ако не ние ќе се бориме за нив, да ви дадам една претстава за тоа како тече еден обичен ден во Ријад. Вчера се разбудив, си направив кафе … се облеков, си ја ставив мојата абаја (ако ви е премногу страшно да размислувате за тоа, претставете си го како палто), го земав моето мало анѓелче, седнав во колата со шофер, го однесовме девојчето, и отидов на работа. Во 13:30 веќе јадев со девојките ручек од Сабвеј, потоа се вратив од работа и заминав во 16:30, отидов дома, се одморив, се истуширав, се облеков, го чекав шоферот да ме однесе до кинескиот рестотан зошто ги поканив девојките да излеземе. Стигнав таму околу 21:45, заминав околу полноќ, седнав пред компјутер, проверив Фејсбук и Хотмејл, и си легнав околу 2 часот. О БОЖЕ, КАКОВ ХОРОР, КАКО МОЖАМ ДА ЖИВЕАМ ВАКА УГНЕТЕНА ААААААААААХХХ!!! […] Мојата поента е, некои луѓе немаат поим што се случува во нашите животи, а сепак мислат дека имаат право да судат и да бидат семоќни. Различни сме, да, но тоа што сме различни од она кое вие мислите дека е правилно не значи дека ние сме лоши или во грешка, само нè прави тоа што сме. Помирете се со тоа и оставете нè намира.