На 22 јули, ќе бидеме сведоци на најдолгото сончево затемнување на 21 век. Затемнувањето ќе биде видливо од 5:20 до 7:40 наутро во рамки на тесниот коридор кој се шири на половината од Земјата. Во Индија, патот на затемнувањето ќе биде како на сликата:

Сликата е од НАСА

Постои голема возбуда во земјата поради затемнувањето. Иако Earthquakeforcasting вели дека за затемнувањето во Индија генерално се заинтересирани 4 сегменти на луѓе - имено астрономите, астролозите, религиозните луѓе и астротуристите, изгледа дека мнозинството Индијци може да се сместат во било која од овие категории.

За Хиндусите, еклипсата не е само астрономски настан. Тој длабоко навлегува во  религиозните и културните верувања; постојат многу митови поврзани со затемнувањето. Astronomy India Blog се обидува да открие неколку од нив овде.

Туристичката индустрија се подготвена да заработи од ова возбудување околу затемнувањето. Местата кои се наоѓаат во коридорот на затемнувањето се подготвуваат за да ги сместат сите тие луѓе кои ќе дојдат да фатат мал дел од настанот.  Goodread пишува дека дури и малите села како Тарегана во Бихар се во збрка со подготовките откако се најде на листата на НАСА како една од најдобрите положби од каде ќе се има добар видик на тоталното затемнување.

И зборувајќи за гонењето на затемнувањето на сонцето, тур-операторите исто така добиваат и бројни барања за чартер летови со цел да се набљудува оваа појава и од над облаците. Всушност како што посочува DesPardes India, организиран е дури и специјален лет за помрачувањето за да се понуди оваа привилегија по цена од INR 75,000 (приближно 1560 американски долари) - цена за седиште до прозорецот на овој лет долг 3 часа од Делхи.

Религиозните хиндуски умови ќе се соберат на светите места како Варанаси, Курукшетра (Харуана) итн, за да влезат во реката. Локалната администрација на Харуана очекува повеќе од  милион аџии и исто така  нуди осигурување кое ги покрива аџиите во случај на несреќа.

Ако сте еден од среќниците кои ќе го гледаат овој редок настан, овие моменти на магија на 22 јули, запомнете да превземете адекватни заштитни мерки за очите.

Среќно гледање!

Мапата на затемнувањето е од F. Espenak & J. Anderson, NASA/Goddard Space Flight Center

Минатата недела владата на САД ги започна последните чекори потребни за да се отстранат рестрикциите за патување и миграција на ХИВ позитивните странци.

Со моменталната забрана ХИВ позитивните странци, без разлика дали ја посетуваат земјата за туризам или бизнис, не можеа да влезат во САД, иако во одредени случаи тоа можеше да се случи. Политиката, која е во сила повеќе од 15 години, исто така ги спречуваше и имигрантите со ХИВ да станат постојани жители. Оваа ситуација е поради тоа што Департманот за здравје и човекови сервиси (Department of Health and Human Services - HHS) на САД го вклучи ХИВ како една од „заразните болести кои се опасни по јавното здравје“ и им забранува на луѓето да влезат во САД. Но минатата недела департманот поднесе предлог-регулативи со кои ХИВ би се тргнал од листата на заразни болести.

Многу активисти и блогери го поздравија потегот, бидејќи го поттикнува процесот на отповикување на забраната. На пример, Един, кој блогира на an aspiring midwife, вели:

“Им требаше до 2009 година, но владата конечно ќе отстрани еден од најсрамните дискриминирачки закон, донесен во последните дваесет години”

Првиот чекор за отстранување на забраната всушност беше направен минатиот јули, кога претседателот Џорџ Буш потпиша нацрт закон, кој содржеше амандман со кој ќе се отстрани забраната. Но забраната сè уште постоеше, бидејќи ХИВ беше на листата на заразни болести, овозможувајќи и на владата на САД да ги сопре оние со ХИВ да влезат во државата. На пример, минатиот месец ХИВ позитивниот британски активист Пол Торн беше одбиен за виза кога се обиде да учествува на конференција во Сиетл. Ова видео ви покажува повеќе информации за забраната.

Додека различни земји низ светот имаат некакви рестрикции за патување или миграција на оние со ХИВ, САД е една од неколкуте држави со толку рестриктивни политики за едноставно влегување во државата. Блогот DYM SUM објаснува:

“Интересна забелешка: само неколку земји во светот, покрај Соединетите Држави, сè уште имаат забрана за патување за ХИВ позитивните лица. Тие земји се Ирак, Кина, Саудиска Арабија, Либија, Судан, Катар, Бринеи, Оман, Молдова, Русија, Ерменија и Јужна Кореја. Доколку имате потреба прочитајте ја листата повторно и размислете кој е проблемот.”

Како одговор на вестите, блогерите ги споделуваа своите искуства во обидите за влез во САД или за стратегиите кои ги слушнале со кои можат да ја заобиколат забраната. На пример, The Evolution of Jeremiah, блог од Канада, вели:

“Јас никогаш немав проблем да влезам во Соединетите Држави. Никој не ме праша и никој немаше потреба да знае. Ова ќе бидат добри вести за патниците од целиот свет. Се надевам ова ќе стапи во сила порано.”

Bobito, коментираше на блог-пост на Queerty, објаснувајќи ги другите стратегии кои ги користеле лицата со ХИВ:

“Од она што ми го имаат кажано, доколку тие [царината на САД] ги најдат анти-вирусните лекови во багажот, не му дозволуваат на лицето да го напушти аеродромот. Постојат начини да ја избегнете оваа ситуација, како што е да ги испратите по пошта лековите до пријател во Америка пред да летате и мислам дека постојат неколку организации кои нудат помош околу ова.

Исто така прочитав дека ако направат случаен претрес и најдат анти-вирусни лекови ќе стават ХИВ+ печат во пасошот на патникот, со што сите идни обиди за патување во земји кои забрануваат влез за ХИВ позитивни лица ќе бидат невозможни, но не се сеќавам каде го прочитав.”

Извештај, кој беше објавен во јуни од Human Rights Watch, објаснува како овие политики може да имаат здравствени последици за ХИВ позитивните емигранти. Блогот Empowerment for HIV Positive Migrants and Spouses, од Малезија, исто така дискутира како овие рестрикции може да бидат штетни за оние со ХИВ. Тој вели:

“Погрешното мислење и предрасудата за ХИВ поради недоволното информирање сè уште предизвикува стигматизација за луѓето кои живеат со ХИВ. Постои тренд кај овие луѓе кои патуваат во земји кои имаат рестрикции да престанат со својата терапија за да ја избегнат забраната за влез. Овој чекор предизвикува отпор на третманот…

…Сите земји мора да запомнат дека сите членки на Обединетите Нации имаат потпишано интернационална здравствена регулатива, која не истакнува ниедна болест, вклучувајќи ја и ХИВ. Оваа регулатива мора да биде основа за застапување за слободен третман во земјата. Влијателните земји, како САД и Кина, треба да бидат предводници за оваа тема и да бидат добар пример за другите земји кога тие вистински ќе ги отстранат рестрикциите.”

Сега откако Департманот за здравје и човекови сервиси ги објави своите предложени регулативи, ќе има 45 дневен период за јавно коментирање кој ќе заврши на 17 август. Ако регулативите се прифатени по периодот за коментирање, потоа ќе треба да бидат имплементирани. Финалниот временски период за имплементација не е сè уште познат, но некои активисти се надеваат на резултати до крајот на годината. Блогот DYM SUM вели дека сите ќе имаат корист доколку забраната се отстрани и новите регулативи се имплементираат.

“Ова беше помал проблем во некои делови од GLBTQ заедницата, но сепак е еднакво важен со другите работи кои треба да бидат разгледани. Секако, отстранувањето на забраната за патување на ХИВ заболените лица не влијае само на GLBTQ заедницата, туку и на целиот свет.”

Фотографијата од авионот кој стои во место е од Стивен Фернандез на Flickr.

Каролина Чандра Румуат води една нова планета во галаксијата на јазици на Глобал Војсес - Лингва : Глобал војсес на бахаса индонезиски. Што? На [англиски] бахаса индонезиски, официјалниот јазик на не помалку од 237 милиони Индонезијци. На вистински глобализиран начин, Каролина од Индонезија го преведува и го одржува најновиот Лингва веб сајт дури од …Мароко!

Каролина Чандра Румуат

Каролина, на Западот практично му е непознат твојот роден јазик.  Што треба да знаеме?

There are 700 or so languages in Indonesia, almost all of them living, spoken languages. In 1928, Indonesia declared Bahasa Indonesia the national language, the language of unity for everyone in this archipelagic country. Indonesian - or Bahasa Indonesia - is the fourth most spoken language in the world

Како ти се вклопуваш во оваа бескрајна, многу разнолика млада земја?

In Indonesia, I'm considered three parts minority — well, at least, I was during President Suharto's New Order era: I'm a Christian Protestant, not a Muslim, I am half Chinese, and I'm a woman. I was very close to my Chinese maternal grandparents who practically raised me. Thanks to them, I learned the importance of knowledge, and that some virtues simply stand the test of time. Like, that you should be there for those in need, and be responsive to those under oppression. My grandparents are very Chinese, but luckily their life virtues didn't come solely from the Little Red Book. Sure, hard work is something they stressed, but so was the virtue of a quiet mind (a.k.a patience) I'm a nerdy type and I don't let my passions turn lukewarm. I found writing addictive. It's not just an outlet, it brings me joy. After college, I worked as a news writer in Jakarta, then as assistant journalist in a foreign news agency in Bali.

Од Бали до Казабланка, Мароко… Што се случи?

In Bali, I met and fell in love with my soulmate. After a while, we had to come to terms with the fact that his business needs him to be in Morocco. Since neither of us wanted to part, I simplified the decision-making process and came with him to Morocco.

Besides this, I also learned that the media is changing quickly. Online media is no longer an alternative: it is the future. I have mixed feelings about this, but one of the good points is that at least we can spare the forests. I'm an impulsive blogger, at Between Birth and Burial, and I have huge interest in new media.

Кога и како се запознавте со Глобал Војсес?

My fiancé first showed me Global Voices sometime last year. I read the website and without even reading the manifesto, I knew that Global Voices embodies one of those “changes” of dynamism in online journalism. Without a second thought, I bombarded Leonard and Portnoy, heads of the Lingua project, with email pleas. I wanted to be involved because I know that Indonesians' interest in reading is low. I think that, perhaps, if news is published in their native language, their interest in international issues will grow.

President Suharto's era caused people to curb their curiosity, and now is a good time to fix that — Indonesia is one of the world's youngest democracies. That's why I sincerely feel that people should be better informed about their rights, including freedom of speech. My first translation appeared in December 2008, a few days after I officially joined. Lingua is a good platform because it encourages people not to keep their troubles to themselves, it helps them realize that in some ways our lives are amalgamated with the rest of the world, even though we speak different languages.

Како Каролина од Индонезија се адаптира во Мaроко?

Culture shock made me slow in socializing. I landed a job about 2 months ago in an Internet start up. It allows me to learn new things about myself and how to manage people despite our cultural differences. The bright side of my job is that it allows me to meet new people and see how they see live.

Casablanca reminds me a lot of Jakarta. Big and still growing, with a cosmopolitan charm that lures people from smaller cities to try their luck here. It also has a lot of contradictions. We can see women in burqas waiting at a bus stop next to a girl wearing a miniskirt and fishnet stockings. The biggest mosque in Maghreb is only a stone's throw away from the nightlife district, which I find interesting. I haven't had much chance to travel around the country yet. The Moroccans I know say that Casablanca is not Morocco. But so far, I think Morocco is a charming country. It's not the easiest country to live in for most Asians (including myself), but all experiences are valuable. It gives me lots of material for my blog.

Те замолуваме да ни ги претставиш твоите  преведувачи - волонтери.

Global Voices in Bahasa Indonesia currently has 4 active translators including myself. Galuh Tahtya is one of my college buddies. After moving to Casablanca, we started to swap news, and one day I told her about the Lingua project. She decided to join.

Then came Ivan Lanin, the director of Wikimedia Indonesia, who also showed interest in volunteering. We found Oktavia Sidharta through Portnoy of Global Voices in Chinese, while our latest addition, Juliana Harsianti, is also an acquaintance of mine back in Jakarta. She is currently studying in Oslo, Norway with a scholarship laureate in online media.

Global Voices in Indonesian is still a baby but we hope that it will grow as big as Global Voices in French or in Spanish. I have some plans I wish to implement soon. I want to introduce Global Voices' mission to Indonesian young minds, especially those living on the island of Bali. I also wants to get in touch with my school and bring the Lingua project to their attention. I wish to share the beauty of volunteering with youth and the Indonesian public in general. Global Voices in Indonesian is taking it one step at a time, and it's truly a labor of love.

Глобал Војсес на бахаса индонезиски има и своја Фејсбук страна.

Пред некое време годинава, пишував за стравот од вирусот кој што се рашири во регионот на Југоисточна Азија. Во многу земји во регионот регистриран е пораст на случаите предизвикани од вируси на заразна тропска треска, чикунгуња, птичји грип и ебола. Ова е друга закана во регионот: вирусот H1N1 (претходно познат како свински грип).

Досега нема сериозни случаи на поединци кои се здобиле со страшниот вирус. Но, постојат гласини дека откриен е случај на  „свински грип“ во Малезија. The Professional Bum пишува и за сомнително избувнување на вирусот  H1N1 во Малезија:

Еден малезиски познаник, за време на вечера, ми кажа дека го изгубил чичко му поради свински грип. Спомена некои убедливи детали во однос на тоа како грешни муслимански членови на владата можеби придонеле за проширување на кризата околу свинскиот грип во светски рамки. Иако не можам да ја потврдам автентичноста на неговите искази, но неговото размислување е доста веројатно. Не верувам дека некој би лажел за смртта на некој роднина.

Сингапур спроведе различни мерки за да го спречи навлегување на вирусот H1N1 во глобалниот град-држава. Поракава е објавана во Народната библиотека во Сингапур:

ВНИМАНИЕ: NLB одблизу ја следи ситуацијата  со грипот и ги следи упатствата на Министерството за здравство (МЗ) во поглед на тоа кои превентивни мерки да ги преземе. Корисниците на книги од библиотеката се советуваат да се придржуваат до превентивните мерки поставени од МЗ во интерес на јавното здравје.

Фотографија од блогот на Мелон Суруп

Креирана е страница за фанови на Фејсбук со цел да ги поучи граѓаните на Сингапур за вирусот. ДК пишува:

Не, нема да бидам фан на грип од тип А (H1N1). Зошто би бил фан на вирус кој што се шири  во околината и убива стотици луѓе?
Добро, шегите на страна. Иако терминот употребен на Фејсбук можеби и не е најсоодветниот, да се биде „фан“ на  грип од тип А (H1N1) на Фејсбук и не е така лошо. Страницата е направена да не информира за последните случувања околу грипот од тип А (H1N1).

Mr.Wang Says So објаснува зошто Сингапур е ранлив во однос на избувнување на вирусот.

Проблемот не е само тоа што ние сме најглобализирана земја во Југоисточна Азија. Проблемот е и тоа што ние сме втора најнаселена земја во светот.

Absolutely Bangkok пренесува како владата на Тајланд го искористува стравот од свинскиот грип да добие некои дипломатски точки.

Зачудувачки е тоа колку посветено владата на Тај го прифати свинскиот грип. Со обид поздравуван во глобални рамки, да покаже дека а) Тајланд е чист; б) Тајланд е доста безбеден за патувања (повторно да заживее испразнетиот туризам); в) Тајланд ќе биде домаќин на регионален самит на тема „свински грип“ (со цел повторно да навлезе во светот на меѓународната политика); д) да не одврати од размислувањата за политичкиот хаос; е)да се слика со опозицијата по фијаското во Патаја; и на крај  ѓ) тивко да го прослави тоа што и другите може да бидат понижени.

Spruiked ја критикува власта во Индонезија за ширење лажни информации за вирусот H1N1:

За срамење е тоа колку глупи станавме. Доказ за тоа? Како резултат на избувнувањето свински грип, владата го забрани увозот на свинско. Хм, вирусот го шират луѓето!

My Busy Brain, исто така од Индонезија, пишува за „свинскиот менталитет“ на многу лидери во земјата:

До кога Индонезијците ќе бидат предмет на шега за странците? Кога владата ќе престане да измислува вакви глупави изјави?
Реакцијата на луѓето во однос на свинскиот грип е дури позабавна иако глупава, и како што се очекуваше, тие ги обвинуваат свињите дека се „харем“…па затоа престанете со консумирање свинско. Изгледа како слепиот да води друг слеп, нели, па се прашувам како управуваат со оваа земја. Доста страшно.

Блогот на Tan Kin Lian од Малезија смета дека реакциите на некои луѓе се претерани.

Неколку пријатели ги откажаа прекуокеанските одмори и ги загубија парите што ги платија за турата.  Тоа е непотребно, бидејќи ризикот да се заболе е мал. Можеби, се исплашија од насловните страници во весниците и од советите кои ги даде владата.

Out of my mind од Филипини ја потсетува власта дека се потребни  повеќе мерки со цел да се осигури здравјето на Филипинците:

Воведувањето контрола на аеродромските терминали не може да биде максимумот на нашиот одговор на пандемијата на свински грип бидејќи во случај да заборавиме, ние сме архипелаг со повеќе од 7 000 острови и секој кој влегува во земјата не минува низ Меѓународниот аеродром Ниној Аквино каде што е воведена висококвалитетна опрема да открие ако е покачена телесната температура. Исто така, може да помогне ако се потсетиме на тоа дека имаме резервни излези на југот, како и број пристаништа кои се отворени за патници кои доаѓаат надвор од земјава, но и за патници од регионов.

Очигледно дека не е доволно ако се потпираме на контролните мерки само на неколку терминали. Тоа веројатно ги нервира некои луѓе кои страдаат од екстремна параноја, но не смееме да заборавиме на фактот дека превенцијата секогаш е далеку подобар и поефикасен тек на настаните од контролирањето. Најдобар начин да не се заразиме е да ја ставиме одговорноста само во рацете на некои други луѓе, како владата.

Забележувајќи дека избувнувањата на вируси во минатото се поврзани со животните, беснило, болест која ги напаѓа стапалата и устата, птичји грип, а сега и свински, еден блогер предлага да станеме вегетаријанци.

Постери со кои се искажува незадоволството на Македонија со визниот режим на ЕУ се објавени на блогот Кажи: Македонија

Неодамна неколку македонски блогери го објавија документарецот „Чија е оваа песна?“ на бугарскиот режисер Адела Пеева и започнаа да дискутираат за приказната. Документарецот е снимен од идеја која режисерот ја добил за време на една вечера во Истанбул со неколку свои пријатели (Македонец, Србин, Грк и Турчин), кога секој од нив изјавил дека песната која одела во позадина потекнува од нивната земја.

Документарецот прв го објави Архео блог и напиша кратка рецензија:

[…] Иако самиот документарец воопшто нема политички тенденции, сепак потрагата по идентитетот на една песна ја отсликува потрагата по сопствениот идентитет и националната нетрпеливост кај народите од Балканот. Наместо да ги спои,  не знаејќи во што се впушта, на моменти Пеева се соочува со емотивната реакција на интервјуираните луѓе дека ги увредува.  Во обид да ги поврзе нишките на заедничкото културно наследство на Балканот, овој пат преку музиката, Адела Пеева на крајот ќе востанови дека скоро е неверојатно како само една песна со непознато потекло може да предизвика омраза кај луѓето. Што го покажува и самиот крај на филмот во која впечатлива е сцената каде една фиеста се претвора во ливада која гори и ја спасуваат “луѓе од повеќе етникуми”. Оти се случува на границата помеѓу Бугарија и Турција.

Покрај тоа што е одличен документарец, она што мене ме заинтригира и што ме предизвика на размисла беа два податока кажани во филмот - “Дека се работи за воинствена песна и дека тактовите доаѓаат од северот на Европа бидејќи се нетипични за Балканот”. А на вас останува да откриете за која мелодија се работи.

Кога постот на Архео блог беше споделен на Кајмак.от, тој предизвика неколку реакции:

Arwena:

Не знам зошто таква тенденција во се да се бара кавга и основа за националистички тенденции. Иако тоа на Балканот за жал скоро секогаш е така, бидејќи политиката е неминовно испреплетена со историските околности. Јас стојам на ставот дека “самиот документарец воопшто нема политички тенденции” оти е правен со друга цел. Веројатно немал таков мотив кога се започнал, но резултатите ни покажуваат нешто сосема друго. Нешто што сме го виделе повеќе пати кога се мешаат културни вредности и достигнувања на различни етноси и цивилизации. Било што уметничко да се создаде, кое вклучува повеќе засегнати страни, по природата на нештата и настаните во овој регион неминовно води кон национализам и се смета за мотив со политички тенденции.

Zlochko:

Да да. Правен е од чисто наивни причини да го најде вистинското потекло на песната. Затоа на Босанците им вели дека Србите сметаат дека го имаат оригиналот (иако сѐ уште не беше ни отидена во Србија), на Србите им ја пушти босанската верзија, а на Бугарите им вели дека Турците тврдат дека е нивна.
Нема ништо наивно во документарецов… а ако со нешто е преполн тоа е со политика. Ама, убаво што е така направен - ти отсликува тукашните народи на прекрасен начин. :

Блогерот Развигор исто така го објави видеото и напиша:

Авторката на филмот во делот со Албанија кажува дека ќе се врати таму, а тоа навистина се случило со нејзиниот следен филм „Развод на албански начин“. Дали и тој може да се најде на интернет?

Е за вакви работи зборував кога го барав македонскиот Мајкл Мур.

Во Македонија постојат две верзии од песната: од градот Прилеп „Ој ти Пацо Дреновчанке“ и од градот Тетово „Ој девојче, ти тетовско јаболче“.

Belgraded ги претставува предностите за славењето на Божиќ во јануари.

Ари Русила на својот блог AriRusila’s BalkanBlog ги разгледува резултатите за Балканот од истражувањето за слобода во светот на Freedom House, а на AriRusila's BalkanPerspective на Blogactiv.eu пишува за индексот на рестрикции за визи во истражувањето направено од фирмата Henley & Partners, истакнувајќи ги резултатите за земјите од Централна и Источна Европа.

На 24 декември, 2008 се случи претставувањето на промоционалниот спот за Македонија – „Македонија вечна (Macedonia Timeless)“.

Видеото е во сценарио и режија на Милчо Манчевски и негова цел е да го промовира туризмот во Македонија. Видеото ќе биде прикажувано на CNN и неколку други земји на осум различни јазици. Исто така креирана е и специјална страница (www.macedonia-timeless.com) со цел да ја поддржи кампањата.

Видеото е објавено под лиценца од Криејтив комонс Наведи извор-Без адаптирани дела 2.5 Македонија и им овозможува на корисниците да го превземаат и објавуваат видеото на други сајтови. Македонија е една од ретките земји која ги применува лиценците на Криејтив комонс во својата интернет промоција, иако многу земји ги користат сателитските телевизии за да се промовираат.

Видеото брзо стана вест на денот и многу од блогерите го објавија на своите блогови и ја коментираа промоцијата и веб-сајтот. Иако повеќето коментари на YouTube се позитивни, многу од блогерите имаа негативни импресии за видеото, особено откако ја дознаа сумата која е потрошена за неговото креирање (190 000 евра).

Кога видеото беше предложено на Кајмак.от многу од корисниците го коментираа. Некои од нив напишаа:

Перо:
Добар е спотот од уметнички аспект, но не и од суштински аспект. […]

Злочко:
Ни на мене не ми се допаѓа спотот. Доколку смеам да си дозволам да критикувам личност со реноме како Манчевски, ќе кажам дека не видов апсолутно ништо туристичко во спотот.
Каде е селскиот туризам, кај се насмеаните домаќини како пречекуваат туристи, каде е екстремниот туризам, каде се плажите…?

Инаку, секоја чест на моментот со книгата. Тоа ми се виде најинтересно.

Археоблог објави пост, инспириран од видеото, за ситуацијата со инкаминг (incoming) туризмот во Македонија:

[…] Ова е спот со кој би требало да се заинтересираат странците за Македонија како туристичка дестинација за да дојдат да ја посетат. Не ми смета толку што се премногу застапени мотиви од Охрид како и артефакти ископани во близината на овој град. Не ми смета премалку застапената исламската уметност и архитектура во Македонија. Ниту ми смета  тоа што на некој човек на кој му се непознати верските феномени во Македонија, многу е веројатно дека ќе добие погрешна слика за земја каде доминираат фреските и крстовите. Не ми смета дури ни што се многу работи прескокнати, оти за земја со богата традиција многу е тешко сето тоа да се смести во клип од 1 минута. […]

Она што ми смета е фактот кој вели дека во Македонија не постои  стабилна инфраструктура за инкаминг туризам. […]

Развигор го коментира видеото од друг аспект:

За мене е исклучително важно што дигиталните верзии од новиот видео-спот за промоција на Македонија се објавени под лиценца од Криејтив комонс.

Мислам (исправете ме ако грешам) дека е тоа прв пат во светот  една ваква работа на државно ниво да се објавува на интернет на ваков начин. А веројатно е и првпат еден режисер на такво ниво, со портфолио во кое стои и номинација за Оскар, да даде свое дело вака.

Кампањата на владата само што започна и ќе видиме дали реакциите на граѓаните се погрешни и дали видеото ќе ја постигне својата цел.

MeetJohnSong ни го прикажа глобалниот колаборативен музички проект наречен Свирење за промена: Мир преку музика (Playing for Change: Peace through Music). Концептот позади овој проект е дека музиката е заеднички фактор кој ги спојува различните земји, етнички групи и региони. Филмот и музиката ќе бидат достапни во 2009, а повеќе информации за проектот може да се најдат на веб страницата Свирење за промена.

Свирење за промена не е само за креирање и дистрибуирање на музика, туку нивната фондација (PFCF) има креирано и одржува музичко училиште во Гудулету и центар за уметност во Јоханесбург во Јужна Африка, како начин за овозможување на образованиена младината во заедницата и тие исто така тие го одржуваат тибетскиот центар за бегалци во Индија и Непал.

Трејлерот во кој е вметната песната Stand by Me, која е изведувана од музичари од различни делови на светот, се прошири уште пред неколку месеци, а сега се враќа со целосната приказна за тоа како музиката може да ги избрише границите:

Исто така може да го видите продолжениот трејлер за документарецот:

Проектот не е единствен од ваков тип, авторот Сузан Лехн ни кажа за виртуелен симфониски оркестар на YouTube, во кој може секој да учествува:

YouTube оркестрира возбудлив нов колаборативен проект: ги поканува музичарите од целиот свет на онлајн аудиција за да бидат дел од првиот светски виртуелен симфониски оркестар. Аматерите, како и професионалците, имаат можност до 28 јануари 2009 да ги преземат песните и да постават видеа од нивната изведба.