За лажниот огномет, аргументот дека немало многу голема разлика помеѓу она што се гледало од земја и она што било прикажано на телевизија го направи помалку контроверзен, тоа и фактот дека повеќето блогери се навикнати на дигитални дотерувања на официјалните настани.

Според раните разговори на Твитер, се чувствува срам од оплескувањето на властите, не еднаш него двапати и се поставуваат прашања за кое ќе биде следното откритие за лажирање на церемонијата.

Дваесет и нешто годишниот веб уредник на Соху и iPod фан, Флупиг, напиша неколку пати за ова на Твитер, со цел да се прошири веста низ блогерите:

У п**** матер, „Ода за татковината“ веќе го надмина отворањето на уста; ставање пејач само да стои не е е**** различно од имањето лажно лице за тестирање, а ова е многу погрешна насока за младината од Кина. Жанг Јимој, подобро да се појавиш и да се извиниш!
Низ неговата акција, Занг Јимоу, ефективно им кажа на сите млади и деца на Кина дека за „хармонија“, за „Ода за татковината“, децата може да се искористат за имама!
Занг Јимоу, исто така пренесува порака дека доколку некој не изгледа добро, без разлика колку добар пејач е, не може да му се дозволи да настапува. Е** се. Како режисер, немаш ли претстава колку е важна церемонијата за отворање на игрите? Дали знаеш дека си играш со умовите на цела генерација од луѓе?

Вестите за отворањето на уста, онаму каде што беа објавени (на неколку места) беа брзо избришани, но дискусиите продолжија на друго место; на Твитер, кинескиот член на Википедија @shizhao постираше како одговор на @buchimifan („Чен Киганг открива, главната причина поради која Јанг Пеији не била земена во предвид е поради сликата која ќе се прикаже на остатокот од светот и националниот интерес“) и @kcome („Е** ја сликата која ќе се прикаже на остатокот од светот и е** го националниот интерес! Деградирање на децата на овој начин и нашето лицемерство ќе се пренесуваат од генерација на генерација!“):

Па, доколку тоа е случајот, кога кралот на боксувањето Мухамед Али се клатеше при палењето на факелот на Олимписките игри во Атланта, немаше ли тоа да биде вистински срам за Американците?

Блогерот/бизнисмен Исак Мао има колекција од неколку други постови, од кои во еден Сина блогерот „Добра книга во летна вечер“ прашува:

И двете деца се извонредни, но мислам дека и двете ќе бидат повредени поради ова. Да, целата оваа работа е направена премногу… дури и едно од нив да немало перфектен глас или не било заслепувачки убаво, ние ќе ги прифатевме… Но сега, без разлика што не можеме да го прифатиме ова, дали мислите дека овие деца ќе можат да го издржат?
Возрасни ја направија одлуката, но тие мора да се справуваат со последиците, кои се неправедни кон тие две девојчиња…
За секој што сака да го одбрани овој инцидент, ве молам само размислете: што ако Јанг Пеији беше ваше дете? Што ако Лин Миаоке беше ваше дете?
Понекогаш, принципите се поважни од националниот интерес; барем ќе беа поважни ако тоа беа мои деца.

На крајот од неговиот пост, Исак прашува:

Значи, има ли нешто што е вистинско? Златните медали?

Вечно блокираниот Блогспот блогер Ник Вонг пишува:

Денес се појавија вести дека малото девојче, која ја пееше „Ода за татковината“ и трогна многу луѓе до солзи, само отворала уста, а другата вест којашто се појави е дека огнометот, за кој сите толку многу зборуваа, бил всушност претходно снимен и не бил пренесуван во живо. Тоа е навистина скандалозно. Мислам дека ниеден од овие настани не заслужуваше возбудување (всушност мислам дека беа одвратни), па затоа не бев изненаден кога ги слушнав вестите. Кинезите, по природа, сакаат убави лица, тие се амбициозни за големи успеси уште од антички времиња, насочувајќи се кон итрина, а ова не е ништо ново, но самото тоа што невини девојчиња се одгледувани на овој начин прави мачнини во стомакот.

Повторно Апартхејд, којшто работи со женски групи посветени на мирот во Палестина, присуствуваше на погребот и прашува:

Зошто војниците мораа да дојдат во Нилин денеска? Зарем не можеа да ја напуштат областа на еден час или барем да застанат 100 метри подалеку и да ги остават намира? Зарем не можеа да го остават семејството на Ахмед и нивните пријатели да тажат без да се наредат како да ги провоцираат и да се насладуваат на фактот дека го убиле? Едноставно не можам да го разберам тоа што го гледам тука.

Блогерот исто така го објави овој запис од колега (Австралиец кој живее во Палестина и блогира на Во живо од окупирана Палестина):

Кога нашиот автомобил, кој веќе беше пола поминат низ поворката, стигна до автопатот, видовме дека израелските окупирачки сили го беа блокирале патот и не им дозволуваа на автомобилите со израелски таблички да продолжат. Оваа глетка беше олеснување. Набргу ние, како и ожалостените Палестинци и интернационалци, почнавме да излегуваме од автомобилите на автопатот. Меѓутоа, како што се приближувавме кон влезот на Нилин, можевме да видиме дека израелските окупирачки сили поставила уште една барикада на другиот крај на селото.

Ова беше чисто провокаторски акт од страна на израелските окупирачки сили. Тие можеле многу лесно да ја постават барикадата (бидејќи патот води до Тел Авив) 50 или 100 или 200 метри подалеку Тоа што ја поставиле барикадата таму значеше дека ќе има конфронтации бидејќи емоциите и гневот поради убиството на Ахмед беа интензивни.

Не беше судено ова да биде мирен ден; доцна попладнето, еден млад посетител на погребот на Ахмет беше застрелан од страна на Израелските војници и падна во кома. Младото момче (на 17 или 18 години), Јусеф Амира, падна во кома и подоцна беше потврдено дека нема мозочна функција. Chroniques du Palestine објави фотографии од младото момче во болницата.

Мојот прозорец кон светот повика да не ги заборавиме двете млади момчиња:

Прочитав многу дискусии и мислења за смртта на Ахмед. Многумина се обидуваат да го оправдаат убиството или да ја префрлат вината на семејството што „дозволиле“ детето да биде на место кај што има оружје. Но, убиство на дете никогаш не може да биде оправдано. Ова убиство беше толку очигледно намерно што не постојат аргументи на светот кои би ја намалиле вината на војникот што го повлекол чкрапалото. Второ, овде нема безбедно место за деца. Оружјето е насекаде, и тоа е во рацете на израелските војници. Окупацијата е од страна на Израел. Ѕидот и барикадите кои го спречуваат движењето на луѓето се поставени од Израел. Војници доаѓаат во селата, во домовите на луѓето, училиштата, игралиштата, како можете да го заштитите детето од ова?

Блогерот заклучува:

Не знам што да правам во врска со ова. Не знам што да мислам. Се обидов да размислувам за војниците овде како луѓе, исти како нас. И сретнав многу кои се љубезни и фини, како било кој друг млад човек на возраст од 18 до 20 години. Кога ги гледам војниците како оние во Нилин губам надеж во човечноста. Зарем сите ние можеме да се претвориме во ова? Зарем сите ние можеме да заборавиме на сочувството? Зарем сите ние можеме да бидеме убијци?

Ова не е прв изблик на технофобија во македонската јавност, оти разни традиционални медиуми и во минатото ги имаат претставувано компјутерџиите како закана. На пр. кога во 2002 година се јави проблем со преголеми телефонски сметки, насловите како „Граѓаните горат од жешките разговори на компјутерџиите“ вината целосно ја префрлаа на генерализирани хакери, додека можноста за пропусти од страна на телекомот беше „закопана“ длабоко во текстот.

Најновиот технофобен тренд се состои од написи кои имаат скоро иста структура. Во нив прво е изложена тезата дека гејмерството го одзема времето на младите, ги прави асоцијални и агресивни, која потоа е поткрепена со изјави од анонимни гејмери, сопственици на интернет кафеа, како и на социолози или психолози кои ја потврдуваат тезата иако на тоа што немаат вршено истражувања на темата. Особено загрижувачки е употребата на стигматизирачка терминологија карактеристична за демонизирани, маргинализирани групи.

На пример, во написот „Оставаат девојки и работа за да играат“ играњето се посочува како „зависност“ која доведува до „напуштени работни места, квадрирање и запоставени студии и раскинати љубовни врски“. Најалармантната теза е дека „насилните игри предизвикуваат агресија“, а гејмерите се претставуваат скоро како потенцијални убијци кои само што не „пукнале“.

Сличната вест „Интернет кафулињата се преполни со гејмери“ предизвика повеќе реакции на македонскиот веб, особено на Кајмак.от. Во веста се цитира социолог кој изгледа заборавил дека децата и кога немало компјутерски игри имаат обичај да играат „каубојци и индијанци“, „камај“ или „партизани и Германци“:

Експертите предупредуваат дека ваквите игри се опасни. Агресивноста од пред компјутерот продолжува и во играта надвор од интернет кафулињата, затоа што кога ќе излезат во реалниот свет, тие не знаат како поинаку да комуницираат.

„Јас имав можност да посматрам неколку интернет кафиња, но и подолго време една група на деца кои доаѓаа еден период. Тие играа постојано воени игри. Толку се занесуваат, дури вриштеа, се внесуваа во тоа“, вели Илија Ацевски, универзитетски професор.

„Притоа се прашував каква врска има тоа со реалноста, кога ќе се соочат после тоа во реалниот живот. Дали има негативни последици? Секако“, рече Ацевски.

Во коментар на написот на веб-сајтот на А1, Дарко Булдиоски, еден од авторите на блогот Комуникации, напиша:

Не ми е јасно како може континуирано да се повторуваат истите приакзни без да се погледне малку подлабоко.

Тоа што експертот посматрал не е го прави експерт. Нека излезе да го рече истово откако ќе направи научно издржано истражување. а не одокативна проценка.

Континуирано во вакви прилози, новинарите се вадат на “научните истражувања во светот укажуваат на фактот дека таквиот начин на комуникација претставува зависност иста како зависноста од сите видови пороци.” Каде се истражувањата, дајте прикажете ги…

Реагираше и Дамјан Арсовски, уредникот на порталот IT.com.mk, кој во написот „Македонските медиуми се преполни со глупости“ изврши вивисекција на веста, одговарајќи на секој параграф посебно.

„Да се поминуваат по пет-шест, па и повеќе часови на компјутер играјќи видео игри или сурфајќи на интернет, да се живее во сајбер простор во едно време беспросторно.“
- Јас поминувам по 5-6 саат пред компјутер на интернет, во овој „нереален“ свет, јас комуницирам со луѓе како мене, со деловни луѓе, се информирам за што се случува во светот, се едуцирам ….

Дури и тој остана без коментар на заклучокот од написот:

Гејмерите се сосема обични луѓе. Тоа се деца, татковци, сопрузи, браќа, но зад компјутерскиот екран имаат друг лик, со речникот на компјутерџиите, најчесто стануваат сајбер ѕверови.

Како реакција застапникот на слободниот софтвер и блогер Арангел Ангов постави линк до скен од сличен апсурден напис од американски таблоид [EN].

Обработката на оваа тема на ваков начин е во корелација со немањето волја да се испитуваат вистинските причини за растечкиот број криминални дела без разлика на тоа што тие се доминантна тема во македонските медиуми. Ниеден стручњак се нема зафатено со објаснување на психолошките или социолошките мотиви на насилниците кои ги попречуваа јунските избори. Изгледа дека е многу полесно да се удри на гејмерите, иако досега ниеден гејмер не бил посочен како причинител на насилен инцидент.

Мора да се напомене дека во истите медиуми во минатото се имаат појавено и позитивни написи за гејмери, на тема претставување на Македонија на светски натпревари во сајбер-спорт.

Во ова видео, поставено од корисникот профеметрополитан, се покажува конференцијата за време на Партиципативните дијалози. Во 2:02 минути од видеото, во средина на расправиите против ЛГЕ, 14 годишна ученичка, во црвена јакна се гледа како поставува прашања за нејзините притворени соученици и бара објаснувања за тепањата која таа ги преживеала. Тогаш таа се придвижува до сцената каде што е министерката Моника Џименез, инсистира да зборува со неа и е блокирана од владините претставници, а потоа таа зема бокал со вода и ја фрла водата во фацата на министерката.

Студентите од Чиле протестираат за новиот општ закон на образование [es], кој како што известува Ервин, соработник на блогот Латин Американс, се очекува да биде одобрен од Сенатот, а се однесува особено на деловите за насоки кон профитабилно образование, како и можности за избирање на студенти базирани на социо-економските нивоа и академските постигнувања за да се запишат во училиште, а тука се спомнуваат и жалбите дека владата не ги следи договорите склучени во протестите во 2007. Во средината на овие масивни протести, врз илјадници ученици и наставници е извршена репресија од страна на полицијата и некои од нив се притворени, како што може да се види во овој мешап од телевизиски слики во кој се известува за овие настани.

Министерката изјави [es] дека фрлањето на вода во нејзината фаца е пример за тоа како луѓето без аргументи за да ги докажат своите мислења применуваат насилство.

Маргот д Маракеш Мистик размислува на кој начин се менуваат телата на Мароканците (следствено и телесниот изглед). Во Дел 1, блогерот размислува за дебелината и сè поголемата присутност на дијабетес во Мароко:

Според Глобалната база на податоци на Светската здравствена организација за развој и неухранетост на деца, „процентот на деца со прекумерна тежина во Мароко се зголемил за повеќе од три пати во периодот од 1987 до 2004 г.“ Тоа се должи на трендот на намалување на нивото на физичка активност и исхраната со повеќе масти и шеќери. Трендот на дебели деца се јавува многу почесто во градовите и најчесто кај децата од средните и повисоките одделенија.

Имам еден пријател од Мароко кој работи како асистент во едно од одделенијата во локалното американско училиште. Најголем дел од децата во ова училиште се од средните и повисоките одделенија. Го запрашав: „Од 21 мароканско дете во твоето одделение (странците се исклучени од броењето), колку од нив имаа прекумерна тежина?“.

Тој ми одговори, „пет се прилично дебели, седум се доста буцкасти, но сè уште не се дебели; додека преостанатите деветмина имаат нормална тежина.“ Тоа значи дека 57 проценти од одделението се ученици со прекумерна тежина, или дебели; додека 43 проценти имаат нормална тежина.

Додека деловите два и три се занимаваат со слични прашања (имено, зголемувањето на бројот на супермаркети и модерни апарати во Мароко), четвртиот дел се справува со интересна тема: желбата на младите Мароканки да ја зголемат својата тежина. Во овој напис, блогерот споделува една случка со нејзината помлада сестра:

Мојата помала сестра МИСЛИ дека е премногу слаба (бидејќи ја задеваат девојчињата од училиштето кои најверојатно се љубоморни затоа што се полнички). Затоа, таа носи четири пара гаќички под фармерките. Ја прашав зошто го прави тоа, особено кога надвор температурата е нешто под 50 степени Целзиусови! Таа вели дека така делот на бутините во џинсот нема да изгледа лабаво, туку пополнет, и насекаде стегнат, како што изгледаат нејзините пријателки кога носат џинс. Се сеќавам дека некогаш и јас бев на таа возраст (четиринаесет години) и знам колку е важно на таа возраст да се облекувате како вашите пријатели.

Петтиот дел е посветен на рестораните за брза храна во Мароко. Заклучокот на блогерот е мошне интересен:

До неодамна немаше ресторани за брза храна. Но според мене, тие НЕ придонесуваат за проблемот со дебелината во Мароко. Наместо тоа, тие значајно го подобрија нашиот начин на живеење. Сакаме овие опции да бидат достапни и кај нас, бидејќи се достапни во поразвиените земји.

Шестиот дел кој сè уште не е објавен, ќе биде посветен на проблемот со дијабетесот во Мароко - нешто што иако не е новина, претставува сè поголем проблем во земјата.

Како што се зголемува живата на термометрите и доаѓањето на летото во Кувајт, блогерите се зафатени со барање на локации за нивните летни одмори.

Меѓу нив е и Здистрикт, кој бил на патување на островот Кубар. Тој пишува:

Ова беше топол викенд и одењето во Кубар не беше лоша идеја, сакав да скокнам во вода за да се оладам. Ми требаше околу 20тина минути за да го подготвам бродот и да почекам неколку луѓе пред да тргнам за Кубар. Беше топло и на палубата и сакав да скокнам веднаш во водата, но водата на марината е доста одвратна, па затоа се откажав и наместо тоа се разладував со коцки мраз, кои се растопуваа брзо.

Во меѓувреме, Десертгрлкувајт, оди на патување во Кабд. Таа го опишува својот излет:

Кабд на локален дијалект се изговара „чебд“. „Чебд“ значи црн дроб на арапски. Не ме прашувајте за поврзаноста. Не знам.

Бидејќи владата ја сруши целата Фунатис област од автопатот Фахахел (30), каде беа повеќето од фармите, скоро целата поранешна популација се пресели во своите фарми во Кабд. Никој (освен мојот пријател, М, чија жена го исфрли од куќата) не живее на овие места, кои беа наменети за земјоделство. (Кога велам „земјоделство“ мислам на „забава“)

Чилнит оди во Кувајтскиот аквариум и пишува:

За викендот одлучивме да го посетиме Кувајтскиот аквариум, сместен во Кувајтскиот научен центар. Еден збор „Фантастично“…

Доколку сте истрошени од жештината, под стрес од работата или би сакале да искулирате… само наминете во аквариумот.

Фотографија од здистикт

По се изгледа има нешто што го пропуштив, таа не може да била бремена и да родила додека беше на камп!! Не можев да претпоставам како.

Не требаше долго за Изабела да дознае како станала баба: нејзината ќерка заедно со пријател посвоија дете. „Неговото име е Мигел, од Демократска република и сигурна сум дека мора да е Конго.“ Таа одлучи да ја поддржи својата ќерка. „Јас бев 6 години постара од неа кога ги имав истите соништа и не постоеше некој кој би ме поддржал,“ вели таа.

Аше.Селах размислува да разговара со своите деца за секс и искрено го пренесува своето искуство:

Избегнавме да ја кажеме вистината за некој друг ден. А мора да ја кажеме, особено со сите наши разговори за искреноста и како Мама и Тато не се совршени. Но оваа сцена ми го врати сеќавањето за тие денови. Надвор од домот на мајка ми и сама на колеџ. Леле, колку бев луда. Изгледа не знаев да го спелувам зборот апстиненција. Беше како да местам букви на скрембл (scramble board) – буквата „и“ недостасуваше. Мојот пристап кон сексуалноста беше опасен и нездрав – за мојата психичка и емоционална состојба.

Како за крај, со големо задоволство, ви најавувам: Девојката со афро! има уште едно девојче (со афро?). И како што таа предупредува, можеби ќе помине време пред да видиме некој пост од неа…

По се изгледа нема да имам време да блогирам, но повеќе сакам само да седам и гледам во мојата ќерка, да го вовлекувам нејзиниот божествен бебешки мирис и само да се восхитувам на добрината на Господ што се создадел на овој начин :).

Нека Господ ги благослови нашите мајки – нивните раце ја држат идната генерација; нивните зборови ја советува; нивните очи ја надгледува; нивните молитви ја чуваат; нивниот Господ ја заштитува.

АХУРА, хуманитарна организација за спасување на животните, минатиот понеделник мирно протестираше во Букарамнага против мексиканскиот циркус, дел од циркуската компанија Херманос Гаска, кој користи животни за дел од нивните точки. На нивната Фејсбук страница за причина, тие кажуваат за тоа како во Переира, друг град во Колумбија, со протести е постигнато ослободување на мало слонче, кое сега ќе биде слободно од суровост и ќе остане во зоолошка градина. Видеа на кои се гледа суровост кон животните во циркусите од регионот се раширија низ интернет, предизвикувајќи протести и збунетост за што навистина се случува во циркусите кои ја посетуваат Колумбија. Фотографијата е од блогот на Ивон Гарзон, кој пишуваше за протестите кои биле одржани минатиот Април.

Следи, видео од 5 дела од мирните протести, а во третиот дел може да се видат млади луѓе како стојат пред циркусите и извикуваат „животните немаат избор, ние ги донесуваме одлуките за нив“. Кратките видеа може да се најдат на ЈуТјуб, поставено од организацијата АХУРА. Дел 1, дел 2, дел 3, дел 4, дел 5.

Следново видео со слаб квалитет поставено од ЈуТјуб корисникот наниспер ги покажува протестантите кај циркусот Херманос Гаска во Переира и опфаќа малку од звукот на амбиентот и циркуските животни кога некој доаѓа до камерата на жената и ѝ се заканува дека ќе ја претепа доколку продолжи да снима, постојано заканувајќи и се дека ќе ја удри по лицето.

Друга група од Колумбија се обиде да сними видео преку оградата на циркусот, покажувајќи ги условите во кои беа тигрите и другите животни, но вработените во циркусот ја покрија оградата и кафезите со алишта, па затоа не можеше да се сними видеото, како што се покажува тука:

Овој протест против животните во циркусите не е новост и ова не е првпат циркусот Херманос Гаска да е во центарот на вниманието за суровост кон животните. Пред некое време, видео со слика од таен агент како ја опишува суровоста кон животните во циркусите се појави во колумбиската блогосфера, обвинувајќи го циркусот Херманос Гаска за суровост кон животните. Шокирачки слики од каменува мајмуни, слон кој е удиран по глава додека го бањаат, мртва жирафа која се распарчува за нејзиното отстранување од просториите да не се забележи, лавови во бетон и метални кафези додека вее и поларна мечка во камион со вентилатор како единствено нешто што ја лади, ги натераа луѓето да протестираат. Меѓутоа, ова излезе дека е грешка од страна на ТВ станица, која се извини на програма, како што е покажано на ЈуТјуб видеото [es]. Мрежата примила снимки под претпоставка дека се најважни вести од прекуокеанска хуманитарна организација, која тврдела дека го снимила циркусот Херманос Гаска и тоа направила забелешки со интервјуа од ова, без да забележат дека истите снимки веќе ги има на интернет и дека е преглед на сите можни злоупотребувања во циркусите, не посебно за Германос Гаска. Бидејќи оваа програма беше снимена од ТВ, уредувана и поставена од некој друг, се создаваше слика дека циркусот Херманос Гаска е одговорен за се. Меѓутоа, циркусот призна дека снимката од слонот како е тепан е снимена во нивниот циркус и дека тренерот е отпуштен.

На веб сајтот на Интернационалите бранители на животните има комплетен извештај за суровоста кон животните, кој тие го имаат снимено во Колумбија [en], од двата циркуса Херманос Гаска и Африка Бест, преку скриени камери во нивните студии од 2006 и 2007, а нивниот извештај, достапен за преземање во PDF формат на англиски и шпански, ја раскажува приказната позади снимките прикажани на ова видео, како и злоупотребувањата во другите земји од Централна Америка, како Еквадор, Перу, Боливија и Чиле.