Ад-хок хорот „Распеани скопјани“ го сочинуваат граѓани кои ги искажуваат свoите мислења за општествени прашања преку песна. Тие се среќаваат секоја недела на различни локации низ престолнината на Република Македонија и снимаат музички видео-клип, кој потоа го објавуваат на Јутјуб-каналот на активистичката група „Плоштад слобода“.

Репертоарот на хорот е исполнет со хумор. Ја имаат изведено детската песна „Ние сме Македонци“ на државниот празник Денот на македонската револуционерна борба, а пред Грчката канцеларија за врски (де факто амбасада) ја имаат отпеано „Дирлада“, песна во која се зборува за летна љубов помеѓу момче од Македонија и девојка од Грција која наидува на тешкотии поради визниот режим.

Во малку потемен тоналитет, „Распеаните скопјани“ исто така ја испеале „Убиј ме“ од скопскиот бенд „Бернајс пропаганда“, која ги содржи следните стихови:

Не сум како тебе,
немам иста боја,
омразата е твоја

…

Не сум како тебе
затоа у-б-и-ј м-е
убиј, убиј ме.

…за да го искоментираат тепањето на студенти на плоштадот Македонија во Скопје во Април 2009.

Најновиот настап содржи исполнување на „Песната на дрвосечачот“ од Монти Пајтон, на булеварот „Илинден“ каде што пред неколку месеци градоначалникот на Скопје предизвика огромна болка и фрустрации меѓу обичните граѓани кои беа шокирани со нетранспарентното и неотчетно сечење на дрвјата.

Информацијата за активностите на „Распеани скопјани“ како иновативен извор на коментари се шири главно преку социјалните медиуми, особено преку Фејсбук. По неколку недели и традиционалните медиуми почнаа да пишуваат за нив: пред неколку дена Дневник објави напис за нив.

Берлинскиот ѕид од Натали Мејнор

Денеска е 20-тата годишнина од паѓањето на берлинскиот ѕид, комплексна безбедносна структура којашто некогаш ги делеше Источен и Западен Берлин во Германија. Денес, ние прикажуваме неколку од видеата кои беа поставени ширум планетата, за да се обележи овој датум и да се покаже што значеа бариерите не само во Германија, туку и низ целиот свет.

Во Германија, серија на гигантски домино парчиња од стиропор беа изградени за да бидат стопени, за да се означи крајот на студената војна. Ова видео од NoCommentTV ги покажува домината кои беа обоени од деца во Германија и од уметници кои живеат во области каде поделбите и ѕидовите беа подигнати. На ова друго видео, чијашто опција за вметнување (embed) беше затворена, може да видите како се топат домината со кликање на овој линк на страната на YouTube.

Во Колумбија, студентите го прикажаа паѓањето на ѕидот, со тоа што се менуваа во кршењето на бетонска плоча:

Од Германија, поддржувачот на топење домина, Annodomino2007 постави видео како негово лично оддолжување за падот на ѕидот и прославата од 10-годишнината по тој повод, што ја започна неговата страст за домина:

Во САД, студентите изградија реплика на берлинскиот ѕид кој може да се опише како начин за подигање на свеста:

Од Мексико, VarinVxx постави видео прикажувајќи друг ѕид кој сè уште стои:Не е Берлин, не е Палестина туку е Ѕидот на срамот на границата меѓу САД и Мексико :

Криста Шилер исто така прави споредба меѓу ѕидот во Мексико и берлинскиот ѕид, но во овој случај, не се задржува само на миграцијата на луѓето туку се осврнува и од гледна точка на зачувувањето на дивиот свет:

Овој обид за документарец од Ziashere ни прикажува како некои ѕидови сè уште стојат. Во овој случај во Ирска:

Последното видео е старо 2 години но е сè уште релевантно: adamfilmaker интервјуира млади луѓе од северот и југот на ѕидот во Никозија на Кипар, кој е зелена зона во која патролираат сини шлемови-сили на ОН; тој ги дели турските и грчките Кипрани и го заслужува името последниот поделен главен град на светот.

Фотографија од Натали Мејнор објавена според дозволата на Криејтив Комонс.

Што е справување со кризи? Кои се различните фази што ги вклучува? Терминологијата може да се разликува во зависност од тоа каде се наоѓате. Во Нов Зеланд, на пример, станува збор за 4 термина, подготвеност, одговор, реконструкција и намалување. На други места, како Индија, тоа би можело да биде како на графиконот:

Без оглед на терминологијата, неспорен факт е дека во денешно време има голема потреба за ефикасно управување со катастрофите и подготовка за сè поголемата зачестеност на различни природни катастрофи ширум светот.

Во серијата на постови, ние ќе ја трагаме и испитуваме зголемената улога и влијанието на ИКТ во областа на справувањето со кризи.

Лауреатот на Нобелова награда, Р. К. Пачаури обраќајќи се на петтото свикување на Dhirubhai Ambani институтот за информатички и комуникациски технологии (DA-IICT) во јануари 2009 година, укажа на потребата на ИКТ во справувањето со природните катастрофи и за другите настани поврзани со временските околности кои можат да го загрозат човечкиот живот и имотот:

[…] Климатската наука напредна во голема мера поради тоа што моќните компјутери сега можат да работат многу сложени модели кои ги симулираат климатските услови на земјата и на океаните. Нашата процена за идните промени на климата како резултат и на природните и на човечките фактори, во голема мера зависи од силата на модели кои се користат денеска и нашата способност да се оцени влијанието на климатските промени во различни делови од светот. Како одговор на идните проекции на овие настани, владите, граѓанското општество па дури и бизнис организациите можат да преземат ефективни мерки за да се прилагодат на промените што ќе се случат.

Цитирајќи пример од 2003 година, д-р Пачаури рече:

„Сакам да дадам пример од голем топлотен бран кој зафати делови на Андра Прадеш во 2003 година, како резултат на кои речиси 4.000 луѓе ги загубија своите животи, според официјалната евиденција.“[…]

„Проучувајќи го овој голем проблем, стана јасно дека инфраструктурата на ИКТ можеше да ги спаси можеби сите животи кои беа изгубени ако беше поставена на соодветно место и употребена ефикасно. На пример, немаше рано предупредување за жртвите од топлотниот бран. Ниту пак имаше поддржувачки мерки во смисла на обезбедување на медицински совети за оние кои страдаат од стрес од топлина, како што е потребата за терапија од дехидрација и едноставна здравствена нега за оние кои беа погодени. Дури и телевизиските канали можеа да бидат искористени за да се шири свеста и да се шират информации за заштита на животите на тие што беа погодени, но не беа употребени.

Има неколку примери за крајбрежни катастрофи каде што погодените луѓе можат да бидат предупредени на навремена основа и да бидат евакуирани пред катастрофата да го зазеде своето место. Кога ураган удира на брегот од Флорида, инфраструктурата која е на располагање се користи за да се обезбеди адекватно предупредување и опомена за оние кои можат да бидат засегнати и цели градски подрачја се евакуирани. Кога циклон со помал интензитет ќе ги погоди бреговите на Бангладеш или Ориса, настанува голема штета, бидејќи не само што има недостаток на засолништа и инфраструктура за куќите на оние кои се засегнати, туку и нема соодветни системи за рано предупредување и насоки.

Денес дури и од мобилните телефони може да се користат како ефективен медиум за да обезбеди рано предупредување и со тоа да спасат животи и имоти“.

Генералниот секретар на ОН Банки Мун зборувајќи на Telecom World 2009 во Женева, исто така ја истакна улогата на ИКТ во решавањето на клучните прашања, вклучувајќи ги намалувањата на природните катастрофи.

„Преку добра климатска наука и споделување информации, ИКТ може да помогне да се намали ризикот и влијанието на природните катастрофи….. кога ќе се случи земјотрес, координиран ИКТ систем може да го следи развојот на настаните, да испрати порака за итни случаи и да им помогне на луѓето да се справат со катастрофата.“

Изјавата на генералниот секретар на ОН ја одекнува парадигмата за справување со катастрофи спомната во презентацијата на Сујит Моханти од 2005 година:

• Од помош и оправување до раководење со ризикот и ранливоста
• Воведување култура на подготвеност на сите нивоа
• Зајакнат децентрализиран капацитет за реакција во земјата
• Еманципирање на ранливите групи и обезбедување на доволен приход за живот
• Учење од катастрофите од минатото

Во последиците од големите природни катастрофи, како што беше цунамито во 2004 година во Индискиот Океан и ураганот Катарина во 2005 година, светот беше принуден да се разбуди за потребите од координирана и заедничка употреба на моќта на ИКТ системите во справувањето со природните катастрофи.

Пол Курион на humanitarian.info изјави дека:

„Во пресрет на ураганот Катарина, имаше неверојатен број на активности на веб за да се одговори на последиците од катастрофата. Испитувајќи ги карактеристиките за одговор на техничката заедница за ураганот Катерина, ни кажува многу за начинот на кој интернетот ги обликува социјалните одговори за катастрофите, развива некои интересни прашања за влијанието на ИКТ во справувањето со кризи и покажува кон она што може да се случи во иднина.“ […]

„Беше јасно дека по цунамито во Индискиот океан информатичката револуција започна процес на менување на начинот на кој ние одговараме на катастрофите. Ова беше демонстрирано со порастот на фондот за собирање на финансиски средства базиран на интернет; Christian Aid собра преку 700 000 долари онлајн за девет дена, износ кој речиси е четири пати поголем од износот кое беше собран преку донации по телефон. Ширењето на широкопојасен интернет, напредокот во сателитско комуницирање и достапноста на слики ги направија можни проектите за географски информациски и картографски системи, кои не беа возможни пред пет години. Подемот на движењето на слободен софтвер, доведе до иницијативи како што е Sahana проектот, обид да се развие пакет на веб достапни апликации за организации кои помагаат при катастрофи.“

Currion продолжува да зборува за „кој прв реагира на интернет“, за нетизените кои започнуваат акции за пополнување на празнините во информациите, што владите на соодветните земји па дури и традиционалните медиуми често се борат да ги пополнат. Како и да е, со оглед на високиот прилив на информативни постови за Катарина, беше очигледно дека многукратните потоци на податоци ќе беа многу поефикасни доколку беа средени, консолидирани и поставени од поцентрализирана платформа. Така видовме иницијативи како Katrina PeopleFinder проектот и Katrina Help Wiki кои влегоа во игра.

Во контекст на ова, не би било неправедно да се каже дека блогот South-East Asia Earthquake and Tsunami (SEA-EAT), поставен во 2004 година за време на цунамито во Индискиот океан, претставуваше тренд сетер од овој вид - првиот проект од таков вид кој ја демонстрираше моќта за ангажирање на обичните луѓе ефективно да наоѓаат информации со цел да го премостат јазолот помеѓу оние кои им треба помош и оние кој ја нудат помошта. Според Дина Мехта, еден од клучните луѓе позади SEA-EAT блогот.

„Мислам дека она што успеавме да го направиме, можеби беше демонстрација на најголемиот човечки координиран напор на интернет за време на катастрофи, дека е возможно и без формална организациона структура. Исто така има нешто и во способноста на овие напори да се вклучат обичните граѓани од сите сфери во животот – луѓе кои не се нужно посветени или пак не работат во таа област – повеќето од нас имаат различни професии и редовни работи - едноставно постоењето човечка потреба да се помогне.

Додека блогот SEA-EAT се фокусираше на „продолжување на протокот на информации“ системот за справување со кризи на Sahana FOSS во Шри Ланка функционираше како структуриран, холистички систем кој помогна во справувањето со катастрофите со голем размер во 2004 година. Проектот беше развиен од Националниот Центар за Операции на владата на Шри Ланка (CNO) која го вклучува и Центарот за Хуманитарни Агенции (CHA). Генерализирана подоцна за глобална употреба, Sahana сега прерасна во глобално препознатлив проект со употреба во многу други катастрофи, како што е Јужно Азискиот земјотрес во Пакистан (2005 година), катастрофите на Филипините на Јужен Лејте (2006 година), земјотресот во Џакарта во Индонезија (2006 година), земјотресот во Перу (2007 година), циклонот Муанмар (2008 година) итн.

Во 2005 година, Мајкл Гурстеин на институтот за технологија од Њу Џерси го напишал неговото размислување за иницијативите базирани на интернет и она што тој го гледа како празнини во овие ситуации:

„Истражувајќи го интернетот за информации и стории бев погоден од неколку работи вклучувајќи ја улогата (и недостатокот на улогата) на интернетот во овие настани. Интернетот се покажа дека игра значајна улога во одговарањето за потребите на оние кои се на далечина – трагачите по информации, стории, начини за придонес и така натаму; семејствата и пријателите на погодените од катастрофата со обиди за создавање на листи за најдените и изгубените; и се очекува дека зад сцената многу од координацијата и планирањето на организациите за помош е направено на начин кој ги поместува границите на компјутерски посредуваната комуникација и управувањето на далечина.

Но претпоставувам дека сум малку изненаден што интернетот не беше во можност (сè уште?) да ги спои информациите поделени помеѓу оние кои имале некаква идеа за тоа што можеби ќе се случува (научниците и тие што се веднаш на удар) и оние кои можеби биле во можност да ја употребат таа информација во места каде катастрофата зазема значајно време пред за да се случи.

Проблемот тука не беше поради „дигиталниот јаз“ кој постои, не беше поради недостаток на „пристап“ до информации, иако очигледно тоа исто така беше целокупен проблем; баш напротив, мене ми се чинеше дека е уште еден пример како што јас наведов на друго место, празнина помеѓу „пристапот“ и „ефикасната употреба“… Од она што можев да го дознам, многу ако не и најголемиот дел од заедниците имаа интернет „пристап“ во една или друга форма. Она што (тука јас би ги вклучил оние со знаења кое не можат да го употребат добро како оние без знаења) недостигаше, беше социјалната инфраструктура која би можела да го сврти интернет пристапот во „ефикасно употреблив“ систем за рано предупредување.

Некои имаа информации - научниците кои ги откриваат земјотресите и кои можат да сфатат како тоа може да резултира со цунами и оние кои го почувствувале раното влијание на земјотресот или на цунамито – но не можеле да ги употребат. На други им беа потребни информациите - крајбрежните села околу Индискиот океан – не можеле или не биле во можност да ги „добијат“ т.е. не навремено или во употреблива форма. „Степените на поделеност“ наметнати од страна на националноста, јазикот и можеби најважното, домени на знаења и професија (и поврзаните недостатоци на социјални врски, односи базирани на интернет, комуникациски патишта и така натаму) спречуваат комуникација помеѓу двете групи и се наметнува прашањето дали тоа е така бидејќи сè уште сме во раните денови во нашиот интернетизиран свет или пак е нешто подлабоко и потрајно. (Мајкл Гурстеин , весник на информатичката заедница (2005), бр.1, прашање 2, стр. 14-17)“

Следејќи го губењето на животи во тајфунот Кетсана што ги погоди Филипините, Виетнам и Камбоџа во октомври 2009 година, Пол Конели го објави следново на неговиот блог „Главата доле, очите отворени“:

Во многу сиромашни погодени предели нема пристап до телевизија или радио (или пак интернет) за да помогнат при испраќањето на предупредувачки пораки. Агенциите за помош мораат да работат со заедниците за да дознаат кои методи за комуникација им одговараат на нив во случај на вонредна состојба и да стартуваат симулирани вежби за да го остварат тоа во практика. Најчесто СМС пораките или луѓето испратени на улиците со мегафони за да пренесуваат информации, како што беше случајот во овие итни случаи, се покажуваат најуспешни.

[…] Раното предупредување, раната реакција во земјите во кои постои висок ризик за катастрофи треба да се гледа како начин на размислување, не како механизам или технологија, најдобро работи кога времето е предвидено, предвидувајќи ги катастрофите во ден, час, месец, година па дури и декада. Исто така мора да е цврсто поврзано со рани акции од донесувачите на одлуки и мораат да ја покриваат „последната милја“ - поврзување со механизмите за рано предупредување не само со заедниците кои се во најголем „ризик“, туку и со најранливите луѓе во тие заедници.

Зајакнувањето на капацитетот на заедницата за да се спречи или за да се справи со катастрофите и кризите претставува конкретен начин да се спасат или подобро да се заштитат животите и да се спречат ваквите шокови од осакатување на развојот во рамките на најсиромашните земји. Раното предупредување и раното преземање на акции е исто така поекономично од традиционалното справување со катастрофи и спасува повеќе животи на секоја потрошена фунта; јавните пари овозможуваат 4 пати поголемо „влијание“ него хуманитарното, ако се потрошат на подготовка и намалување на ризикот, отколку на хуманитарни елементи.“

Во Индија, цунамито од 2004 година беше повик до владата, невладините организации и граѓанското општество да предизвикаат промена на парадигмата и да сфатат дека подготвеноста беше клучот за минимизирање на одарот од природните катастрофи.
За да се овозможат подобри планирања и подготовки, Индиската мрежа за ресурси при катастрофи [idrn.gov.in] беше формирана како национална иницијатива на India-UNDP програмата за управување со дигиталните права, во соработка со Националниот Центар за информатика, владата на Индија. Задача на оваа мрежа беше да создаде онлајн база на податоци за опремата и квалификуваните човечки ресурси низ целата земја достапни за одговор во итни случаи. Улогата на оваа амбициозна, но сеопфатна база на податоци ќе биде да се помогне да се минимизира времето за одговор во итни случаи, преку ефективно одлучување за мобилизирање на материјални и човечки ресурси. Проектот беше да се обезбеди систематско собирање на податоци и споредба со владините одделенија, единци од јавниот сектор, од корпоративниот сектор и слично на административно ниво. Други започнати иницијативи се:

• Базата со подароци за опрема при катастрофи (имплементирана во Ориса) која ќе им овозможи анализа за ранливост преку долга студија на гео-референцирани пописни податоци на локално ниво од претходните катастрофи (мали, средни и големи).
• Планови за непредвидени ситуации на заедниците базирани на ГИС технологии, што ќе овозможат визуелна презентација на критични локации, кои може да се употреби за координација и имплементација при обиди за спасување.
• Развој на комуникациска инфраструктура за да се обезбеди 100% покриеност на подрачја склони на катастрофи преку сателитски и ISDN врски.
• ИКТ системи базирани на заедниците и
• Систем за надгледување на катастрофа/инцидент што ќе овозможи брзо, лесно фаќање на податоците и нивно распространување.

Еве еден пример за имплементација на оваа стратегија/филозофија на подготвеност од страна на NBO во Тамил Наду по цунамито во индискиот океан во 2004 година:

Во следниот пост од серијава, ние ќе истражуваме системи за предупредување од опасности и различни алатки и апликации базирани на ИКТ, кои биле употребувани, се употребуваат или пак можат да се употребуваат како системи за рано предупредување за да се помогне при намалувањето и ублажувањето на штетите во екот на природни катастрофи низ светот.

Дали сите бремени жени заслужуваат еднакви човекови права, или пак бремените жени во затвор се лишани од овие права?

Се поставуваат неколку прашања кога станува збор за правото на бремената жена да живее и да го одгледува своето дете кога е обвинета за некаков криминал:

• Како е да бидат бремени и да го родат своето дете зад решетки?
• Треба ли тие да бидат приоритет кога има и други жени надвор од затворите без медицинска помош?
• Дали мајчинството треба да надвладее над другите правни состојби за да се исполнат човековите права на една бремена жена?

САД: жените на пораѓај повеќе да не бидат врзувани.

Можете ли да си замислите жена како раѓа дете со рацете во лисици и нозете врзани за креветот? Малика Саада Саар, основач и извршен директор на Ребека проект за човекови права (Rebecca Project for Human Rights), ни раскажува за оваа честа појава што се случува во Соединетите Американски Држави, каде бремените жени кои ја отслужуваат затворската казна рутински се врзуваат за време на пораѓајот, појава во некои затвори, иако опасна за здравјето и на мајката и на детето. Следува видео интервју во истиот натпис напишан за RH Reality Check, интернет заедница за сексуалното и репродуктивното здравје и правата која обработува информации и анализи за репродуктивното здравје:

Што се случува со бебето на затвореничката по раѓањето?

Различни земји имаат различни регулативи кога станува збор за децата во затвор. На пример, во Аргентина, според Ајинтем (Ajintem), портал за информации за миграциски прашања, бил донесен закон минатата година според кој бремените жени, жените со деца под 5 години и оние со хендикепирани деца ќе бидат бенефицирани со тоа што затворската казна ќе ја отслужуваат во домашен притвор. Овој закон е од корист не само за мајката, која во затвор не би добила соодветна здравствена нега за време на нејзината бременост, туку исто така, и детето, кое или ќе било одгледувано во несигурна средина лишено од слобода со слаби лекарски контроли и храна или би било одгледувано одделено од мајката, ситуација што носи други проблеми. Како и да е, пораката е за судиите што треба да го следат законот и да го дозволат ова само на оние жени кои не биле вклучени во насилен криминал, со цел другите да не ја гледаат бременоста како билет за излез од затвор.

На Канарските острови, според блогот Prisiones y Penas, кој пишува за теми поврзани со затворите, на жените им е дозволено да ги чуваат своите деца до три годишна возраст со нив во ќелиите, но во друштво со други затворенички, што не е најдобра околина за детето. Така, на бремените жени или жените со деца под три години пред самото влегување во затворот им се кажува дека не е добро детето да порасне позади решетки и на таквите им е дадена и опцијата да го испратат детето кај други членови од семејството. Истото се случува и во Перу и Русија. Во САД постојат само два затвора каде ова е дозволено, во Њујорк и Небраска, како што информира познатата фотограферка Џејн Евели Атвуд во нејзиниот триделен фото документарец за Амнести Интернешнл, (Amnesty International) наречен Премногу време (Too Much Time), каде што таа посетила десетици затвори низ целиот свет за да ги снима и документира животите на затворениците.

Зошто затворскиот систем во САД, главно, не им дозволува на жените да ги чуваат своите бебиња со себе? Атвуд објаснува дека поради ситуацијата на заложништво, ова не е дозволено. На блогот Prison Photography Blog се пишува за овој проблем:

Децата не се примаат во затворот со исклучок на два затвора во САД. Заканата по безбедноста на детето е наведена како причина: животот на детето во затвор е ранлив и постојано е цел на заложништво. Ако се земат предвид кривичните системи во другите земји ова тврдење е помалку лажно.

Документарецот на Атвуд во страницата на Амнести Интернешнл го претставува и процесот на раѓање при што мајката е врзана како што беше кажано во Бебето на Ванеса и она за затворските системи и мајчинството, со фотографии на жени, додека фотографот чита есеј за нејзините искуства при посетата на затворите и фотографирањето.

Бременоста како средство за пазарење?

Зошто правата на бремените жени во затвор се толку полемични? Во Русија Денес (Russia Today), руски телевизиски канал, се спомнува овој проблем кога се дискутира за децата кои се родени и растат во русиот затворски систем:

Скептиците сметаат дека мајките намерно остануваат бремени едноставно за да си го олеснат животот во затвор. Болничко отсуство, потоа време кое по распоред треба да го поминат со своето дете – подобро е ова отколку седењето во камена ќелија, велат тие.

А, има и жени за кои бременоста е единствениот начин да одбегнат казна, каков што беше случајот во јуни, кога една Британка затворена и осудена на смрт во Лаос поради шверцување на дрога забремени во затвор и го одбегна егзекутирањето, бидејќи владата на Лаос не може да егзекутира бремена жена. Според Дејли Експрес (Daily Express), британски дневен весник, таа вештачки била оплодена „за да си обезбеди поблага казна“.

Со нивни зборови: Жените раскажуваат за нивните деца и животот во затвор.

Гералдин Родригез (Geraldin Rodríguez), Аргентинка во еквадорскиот затвор поради трговија со дрога му ја раскажува на Маркос Бругиати (Marcos Brugiati), писател кој придонесува за уметничката интернет публикација Пластика-Аргентина (Plastica-Argentina), својата приказната за глумењето, забременувањето и раѓањето на нејзиното дете во затвор. Иако и било дозволено да го чува бебето со нејзе, таа решила дека на детето потребно му е да расте во слобода:

“Decidí que salga para vivir, tenía miedo que sufra de grande los traumas que hoy tengo. Se lo llevó al año mi hermano quien se hice cargo con su esposa”.

Јувинет е во шпански затвор, а била бремена кога ја затвориле за трговија со дрога. Ја раскажува својата приказна на еден регионален шпански весник, Нортекастија (NorteCastilla). Три години по раѓањето на нејзиното бебе во затвор, нејзиното дете морало да ја напушти и било испратено во семејство што го посвоило. Јувинет ја гледа својата ќерка секои 15 дена, а секои два месеца добива две слободни недели за да помине некое време со неа. Како и да е, работите не се движат кон подобро: постои можност Јувинет да биде депортирана во нејзиниот роден Бразил, а таа се плаши за последиците што оваа промена ќе ги наметне врз нејзиното дете. Таа ги советува жените кои решаваат да забременат додека се во затвор.

-Intento convencerlas para que no se queden en estado dentro porque ver a un niño privado de libertad es muy duro, es irresponsable. Ellos no tienen que pagar nuestros errores.

Во Жените и затворот, веб-локација за визуелизација на искуствата на жените во затворскиот систем, затвореничката Кеби Варнер зборува за нејзината бременост додека одлежувала казна во американскиот затвор и за тоа како била третирана додека била бремена, додека се пораѓала и потоа, кога нејзиното дете било одделено од нејзе. Еве еден извадок во кој таа го опишува процесот на раѓањето:

За време на пораѓајот никому не му беше дозволено да влезе во породилната сала. Моето семејство не знаеше дека ќе се пораѓам сè додека не ја напуштив болницата. За време на трите дена таму некои од стражарите остануваа во собата, а кога најголемиот дел од времето, сестрите ги замолуваа да седат надвор пред вратата, тие се жалеа. Слушав ужасни приказни за жени кои биле врзувани за креветот. Многу сум благодарна што ова не го искусив. Повеќето од сестрите човечки се однесуваа кон мене, а не како кон затвореник.

Можете да прочитате повеќе сведочења за растењето со еден родител во затвор и различните влијанија врз децата чии мајки се во затвор на Жените и затворот.
Па, што мислите? Со толку бремени жени во светот кои не добиваат соодветна здравствена нега треба ли да се преземат дополнителни мерки кои ќе им бидат од корист на бремените жени во затвор? Постои ли разлика помеѓу мајките кои отслужуваат казна во затворите и оние надвор од нив? Треба ли различно да се третираат?

Во еден претходен пост, ние ја истражувавме иднината на ИКТ за развој од прилично високо ниво. Во овој пост, јас ќе разгледам некои нови алатки што индивидуалци, групи, компании и влади можат да ги користат за развивање на нови проекти околу информатичките и комуникациските технологии.

Наша основна тема е истражување како ИКТ влијае на човековиот развој. Има многу кои велат дека врската со интернет или со технологиите за мобилни телефони ќе го зголеми учеството на луѓето во власта, во економијата, во образованието, а со тоа и ќе си го зголемат и животниот стандард

Технологијата и пристапот до интернетот напреднаа толку многу во изминативе години, што некој ќе рече дека повеќе не постои прашањето за тоа дали луѓето во оддалечените подрачја наскоро ќе комуницираат онлајн. Подобро би било да зборуваме за тоа какви форми на комуникација ќе го заземат местото.

Блогерот од Mainstreaming ICT кој е базиран на Велика Британија, вели дека сега е време да се интегрираат мобилните телефони и компјутерите.

Интернетот и мобилните телефони се и комуникациски и информатички технологии и затоа има смисла да се направи обид тие да интегрираат. Ние веќе неколку години се обидувавме да ги интегрираме, со ограничен успех, но конечно интернетот станува се пошироко достапен и употребуван на голем број мобилни апарати, за реално ниска цена во многу земји.

Се разбира прелистувачот за интернет базиран за мобилен е сосема поинакво искуство. Мораш да размислуваш на различен начин – на пример:

• Наместо имејл – помисли на СМС
• Наместо екран од компјутер – помисли на екран од мобилен
• Наместо огромна функционалност – помисли на најважната функционалност и едноставност
• Наместо блескави работи и голем опсег (bandwidth) – помисли на едноставен дизајн и мал опсег

….Тоа има смисла за најпрво да погледнеме на поврзувањето со големите социјални мрежи како Facebook, MySpace и Ning, сите тие имаат интерфејс за на мобилен телефон но… сајтовите не беа оригинално дизајнирани за да изгледаат добро и на мобилен уред и според мое мислење тоа навистина се забележува.

Мал опсег? Нема проблем

Еден голем проблем со кој се соочуваат корисниците на интернет во светот во развој е комбинацијата од бавна конекција (или пречки во конекција) и интезивно-графички веб сајтови. Сатовите за вести и сајтовите за социјално вмрежување се често најлошите прекршувачи. (Еве една убава листа на популарноста на разни сајтови за социјално вмрежување во Африка и Азија)

Кристијан Креутз на блогот Crisscrossed има теорија дека апликациите не се преведени на светските јазици, затоа што многу луѓе не можат да читаат популарни сајтови. Причината? Вчитувањето на страните траат предолго за луѓето со несигурни конекции.

Еве неколку примери:

- Проверувањето на Facebook профил или барем пристап до страната за најава, која самата има околу 800 килобајти, од интернет кафе, каде што мораш да плаќаш за минута, може да потрае и по 3 минути со dial up модемска конекција.
- Прикачување на видео или аудио материјали е речиси невозможно со конекција со мал опсег и може да ве чини многу, кога тарифата се мери по зафатнина наместо по време.
- Овој блог е базиран на Wordpress, која е одлична алатка со отворен код, но за жал не е направен за dial up конекциите. Ако сакате да објавите нов пост на Wordpress (2.7.1) морате прво да преземете 750 килобајти.

За жал дури и заедницата за бесплатен и слободен софтвер има многу мала активност околу решенијата за мал опсег.

Блогот Aid Worker Daily, со седиште надвор од САД, најде решение за гледање на овие сајтови кои бавно се вчитуваат:

Не сум сигурен колку од вас се запознаени со Loband но тоа е една од најдобрите опции за гледање на сајтови преку конекции со мал опсег. Ги отстранува сите слики, форматирања, итн. и те остава само со текст кој ви го дава страната која сè уште е прилично читлива. Можете да го погледнете Aid Worker Daily преку Loband тука. Loband е потомство на гении од Aptivate. (Секако, ако користите Firefox секогаш можете да отидете во алатки-> опции -> содржини и да го исклучите „вчитување на сликите автоматски“.

Еве ја главната страна на Global Voice Online преку Loband.

Crisscrossed наведува други продукти за конекции со мал опсег.

Една навистина одлична иницијатива е Maneno, кој не само што се обидува да обезбеди решение за блогирање преку мал опсег во Африка, туку исто така се фокусира на понудување на повеќејазични опции, нагласувајќи различни африкански јазици како што се бамананкан и свахили, преку француски, англиски, арапски и португалски. Неодамна стапив во контакт со Maneno и нивниот тим ме увери дека нивниот систем е направен со мал опсег, 13 килобајти без слики или 33 килобајти со слики……. Twitter може да направи разлика бидејќи ви дозволува да испраќате и добивате пораки преку мобилен телефон. Но, за жал, Twitter пред некое време се откажа од својата услуга за бесплатни СМС пораки. Го прашав еден од основачите на Twitter, Џек Дорси, на e-stats конференцијата, кога беспатниот сервис ќе биде вратен, на што тој одговори „на средина на годината“. Останува прашањето „што може да се каже со 140 карактери?“ Прилично многу кога ќе се погледне во Mobile Voices проектот на кој само што му се приклучи предизвикот Netsquared N2Y2.

Но, едно е сигурно, само затоа што имате конекција со мал опсег, тоа не значи дека сакате да гледате здодевни сајтови базирани само на текст. Постојат различни начини да се направат веб сајтовите привлечни, а сепак значително да се намали големината на податоците. Aptivate има одлични насоки за дизајнирање за сајтови кои би се отворале од конекции со мал опсег.

Целосно разоткривање: Maneno, повеќе-јазичната платформа за блогирање преку мал опсег е во еден дел водена од тројца автори на Global Voices. Еве еден GV пост за тоа.

Микро-блогирање за забава и профит

Луѓето сакаат микро-блогирање, популаризирано преку сајтови како Twitter и политички ориентираниот Yammer, затоа што е брзо и релативно бара мал опсег. Побрзо е и полесно од имејл и многу често е поинформативно. Микро-блогирањето го промени начинот на однесувањето на групите околу справувањето со кризи, покривањето на настани и застапување на проблеми.

Но, не секој сакаат да се обиде да микро-блогира на големите сајтови, поради недостаток од приватност. Постојат голем број технологии кои овозможуваат организациите да стават микро-блогови за нивна сопствена употреба за да се овозможи изградба на заедница на интернет.

Луис Греј, американско ориентиран блогер, ја објаснува платформа на Laconi.ca, која тој ја опишува како „група Twitter“ – зборување со посебна заедница, а не на цел свет.

Па, всушност тоа е повеќе концепт за мала заедница – вашиот бизнис всушност може да изгради заедници надвор од овој протокол, почнувајќи со софтверот кој Identi.ca го има обезбедено. Identi.ca и Twitter се многу големи заедници. Луѓето од сите видови и вкусови се на овие сервиси. Овие сервиси се добри за тоа – ова е одличен начин да се изградат односи, да запознаеш нови луѓе, и да најдеш информации. Како и да е, не постои начин во моментов за мене да се дружам само оние со ист вкус или култури. На пример, ако јас следам рагби а вие не, вие нема да бидете заинтересирани за деталите од мечот што го гледам…..

Сега, што ако (спортската мрежата од САД) ESPN требаше да започне верзија на Laconi.ca само за љубителите на спорт? Би била потребна само едноставна инсталација на Laconi.ca и малку брендирање на нивното лого, изглед и чувство и наеднаш целата заедница на љубители на спортот ќе ја споделуваат својата љубов кон спортот, комуницирајќи обострано, и покажувајќи на другите љубители на спортот што тие прават во нивниот живот. Во исто време, тие сè уште би можеле да ги следат сите пријатели што ги следат и на Laconi.ca, па дури и други заедници со разни интереси, и сето ова на ESPN спортската заедница, додека се на сајтот на ESPN. Замислете ако оваа иста техника беше лансирана и за мајки, татковци, религии или само во вашето локално предградие или пак град.

Еве еден напис во друга платформа за микро-блогирање со отворен код: OpenMicroblogger.org

Мојот мобилен телефон, мој пријател

Последниот пост во оваа серија започна со аргумент дека ние треба да ја обновиме старата приказна за рибарот кој го користел својот мобилен телефон за да најде највисока продажна цена за неговиот производ. Назад на блогот Crisscrossed, еве еден нов пост за тоа за што го прави мобилниот телефон толку значаен.

Тој е толку посебен, бидејќи ги комбинира сите поранешни медиуми, како што се телефонот, интернетот, дури и радиото и телевизијата и со него може да се:
1. Комуницира и прима информации (радио,телевизија и интернет)
2. Документира и собира информации
3. Објавува информации, во текст, аудио и видео материјали
4. Може да се вмрежува на различни начини на peer-to-peer основа

Тој исто така истакна дека мобилниот телефон ќе помогне да се оформи јавната свест, овозможувајќи им на граѓаните новинарите да сликаат. Телефоните им овозможуваат на луѓето да учествуваат во радио програмите и преку кампањи базирани преку СМС. И тие им овозможуваат на луѓето да го следат изборниот процес.

Патрик Меир, од групата DigiActive тврди дека луѓето сега можат да станата активисти едноставно со употреба на мобилен телефон. Телефоните се употребени да се организираат и координираат протести – конкретно во Филипините, Шпанија и Пакистан. Мобилните телефони, исто така се употребуваат за документирање на прекршувањата на човековите права, во Египет, Тибет и Мароко.

Но проблемите постојат. Цената за СМС комуникација е многу висока, особено во Африка. Мобилните мрежи можат да бидат контролирани од страна на владата, вели Ктрутз. Мобилните оператори се во бизнисот да заработат пари, а не за да ги олеснат протесни маршови.

Испраќање на стотици СМС пораки

FrontlineSMS дистрибуира програма со која на корисниците им овозможува да испраќаат и примаат SMS пораки во големи групи, без притоа да се приклучат на интернет.

Еве еден напис во блогот Pulse + Signal за проект на FrontlineSMS во Малави, каде што се дистрибуираат мобилни телефони за докторите во болниците да можат да комуницираат со здравствените работници по селата.

И покрај целиот технолошки развој околу овие командни портабл центри за комуникација ние сме во точката на јавниот/глобалниот здравствен свет каде тешко дека нешто од тоа е важно.

Голема количина од м-Здравство (мобилно здравство) влијанието се фокусира на земјите во развој и со мали ресурси, каде што бројни здравствени проблеми треба да се решат. Корисната технологија која стапува во игра е СМС (сервис за куси пораки). Кратко наречени пораки, СМС пораките се една од повеќето основни аспекти на мобилниот телефон, каде што внесените податоци можат да се испраќаат и примаат обострано помеѓу два телефони. Овој сервис беше од огромно значење во имплементацијата на иницијативите за поефикасно здравство низ светот.

Најпосле, видео како вработените од FrontlineSMS обучуваат здравствени работници од заедницата употребувајќи СМС технологии.

Кантавторот Леонард Коен го посети Израел оваа седмица, со распродаден концерт, изведувајќи пред толпа од 47,000 обожаватели. Израелските блогери, кои беа среќни да присуствуваат, дадоа френетични критики.

За време на неговиот престој, Коен го претстави и своето наследство, инаугурирајќи го Фондот за помирување, толеранција и мир, фондација посветена на промовирање на мирот меѓу Израелците и Палестинците.

Концертот

Во статија насловена како „Високиот свештеник“, весникот Ерусалимски прошетки објави:

Цела недела на сите од работа им кажувам дека во четвртокот имав состанок со еврејскиот висок свештеник - Коен Гадол (свештеник со божји дух), свештеникот над свештениците.

(”Коен ”на еврејски значи свештеник, црковно лице)

Гласот на Леонард беше перфектен. Групата беше неверојатна. Тој беше неверојатен. Публиката беше одлична. Бучни кога треба, а пак кога тој прозборе, можеше да се чуе мува. Се беше неверојатно. И да, вредеше целото богатство што го потрошив.

Титулата на Коен не е од ништо. Jerusalem Wanderings напиша:

Изгледа дека бевме на иста бранова должина или пак јас сум некаков пеколен пророк, затоа што на самиот крај пред да ја напушти сцената тој застана кај микрофонот со подигнати раце и како што еврејски свештеник го благословува народот, така и Коен, високиот свештеник, ја благослови публиката на еврејски, со стариот свештенички благослов – „Господ да ве благослови и чува. Да свети Неговото лице над вас и да биде милозлив. Господ да ве чува и да ви даде мир.“

Леонард Коен [Извор Мајк Дарнел, Digital Art Jerusalem]

Мајк Дарнел од Дигитална Уметност Ерусалим е слично наклонет. Во статијата со наслов, „Ја видов живата легенда сношти“, тој пишува:

Човекот некако успеа да им го овозможи чувството на 50,000 луѓе, кои дојдоа да го слушаат, дека сите сме во некој интимен џез-клуб и Коен освен што пееше пред маса луѓе, всушност тој само ја делеше вечерта заедно со најинтимниот круг на најблиски пријатели.

Види ја ги фотографиит од концертот на Дарнел на Flickr.

Извадок од концертот објавен од CityMouseGuide на YouTube ви овозможува да ја почувствувате атмосферата.

Фондацијата

Средствата од концертот, проценети на околу 2 милиони долари, ќе бидат донирани во Коеновата фондација, Фонд за помирување, толеранција и мир, како и форумот Круг родители-семејство, Палестинскиот центар за истражување и информации, радио Kol HaShalom [на англиски: Voice of Peace (Глас за мир)], и Спасете ги децата - Перес центар за мир.

Роберт Кори, менаџерот на Коен елаборираше: „Леонард реши дека кога ќе настапува во Израел сака парите да останат тука. Сретнавме многу Израелци и Палестинци кои го прават истото, посветени на мирот“.

Препрачано за читање–

За повеќе информации околу врската на Коен со Израел,прочитајте го написот на Израели(Israelity), “Другиот Коен во Израел.”

Повеќе од 50 лица загинаа откако тропската бура Ондои (меѓународно име: Кетсана) ја погоди Метро Манила и соседните провинции. Бурата ги предизвика најлошите поплави во државата во последните 40 години раселувајќи 280,000 луѓе во Манила и пет други провинции, со повеќе од 41,000 лица во 92 центри за евакуација. Додека го пишуваме ова, 1.2 милиони жители сè уште се без електрична енергија во урбаниот дел од главниот град на Филипините.

Социјалните медиумски мрежи беа ангажирани не само да ги споделат информациите за бурата, туку и да известуваат за напорите за спасување и за итните случаи во областите погодени од бурата. Џои Араљила забележа како беше искористен интернетот од филипинските корисници откако бурата ја погоди Метро Манила:

Го пишувам овој блог користејќи припејд HSDPA USB модем затоа што нашата зграда нема струја веќе неколку часа; сепак имам повеќе среќа од многу мои сонародници, кои уште се заглавени на патиштата или на покривите на нивните куќи.

Тwitter и другите социјални мрежи како Facebook беа главните средства со кои филипинските интернет корисници беа во чекор со настаните и ги споделуваа информациите преку СМС пораки со агенциите за помош од катастрофи и волонтерските здруженија откако другите средства за комуникација беа блокирани.

Централата на Rescue Info Hub Central објави документ со табела која ги содржи адресите на жртвите од поплавите кои треба да се спасат. Беше креирана и мапа на Google за да се следат поплавените области ва Метро Манила и да се наведуваат властите кон селата каде што жртвите имаат потреба од помош.

Види ја мапата за ситуацијата од Ондои во Метро Манила на поголема карта

Филипинците го искористија Twitter и Plurk за да ги следат најновите вести за бурата, всушност Oндои и NDCC (владиниот Совет за координација на национални катастрофи) станаа топ-читани објави на Twitter минатата сабота. Пример за постовите:

pretzelgurl: татко ми е уште заглавен на неговото работно место во мангахан, пасиг сити. молам пратете помош.
angeliesa: Бевме пуштени од професорот околу пладне. Одевме и се боревме со поплавата .Стигнавме дома околу 20:00 часот. Сега се ме боли.
janblando: Баба ми e сè уште на нејзиното поткровје во Кантри Хоумс, Каинта. Поплавата на нејзината улица се намали до исчезнување но текот е силен.
ValfrieClaisse: О, боже! Овде нема електрична енергија од вчера. Голема и нечиста вода го зафати целото соседство.
dementia: Има многу донации кои доаѓаат но она што навистина ни треба е транспорт на помошта до жртвите.

teeemeee: Водата се повлече од нашиот паркинг но е сè уште висока до колена. Сношти стигна до градите.

ArmelEspiritu: Само што стигнав дома откако ја поминав ноќта во мојот автомобил. Морав да се преместам каде што нема вода за да го спасам.

Неколку видеа беа објавени на Youtube, на кои се гледа силниот удар на поплавите во Метро Манила. Првото видео: Поплава во Макати Сити, финансискиот центар на земјата. Објавено е од корисникот yugaabe.

Ова видео ги прикажува надојдените води на реката Маркина. Видеото е објавено од корисникот Initiate360.

Долж авенијата Катипунан, комбе се превртува во поплавената улица.

Пешаци се обидуваат да ја преминат поплавената улица.

Донации се сè уште потребни. Има повеќе групи кои ги примаат донациите за жртвите од поплавите.

Демонстрантите против иранската влада и прекршувањето на човековите права во Иран го одржаа своето ветување и протестираа против иранскиот претседател, Maхмуд Ахмадинеџад во Њујорк, за време на неговото обраќање на Генералното собрание на Обединети нации, во средата на 23 септември. Демонстрантите дојдоа од четирите страни на светот вклучително и Торонто, Токио и Техеран. Иранското опозициско движење („зелено движење“) беше добро претставено.

Има голем број на видеа на YouTube, кои ги прикажуваат демонстрантите во Њујорк. Еве неколку:

Ние ја имаме моќта

Ахмадинеџад е лажго

Сите сме Неда и еден глас

Ослободете ги политичките затвореници

Што би им рекле на светските лидери ако ви се укаже прилика? Кажете им го, преку видео кое трае помалку од три минути, она за што верувате дека треба да се стори за да се направи светот подобро и побезбедно место за живеење, со шанса да добиете посета на седиштето на Обединетите Нации по повод 64-от ден на ОН.

Актерот Џорџ Клуни е гласник на мирот на ОН и во следното видео објавено од телевизијата на ОН тој објаснува како може да се учествува и да бидете еден од 5-те победници кои ќе имаат прилика да учествуваат во овој ВИП настан во Њујорк.

Инструкциите се прилично едноставни:

1. Снимете ваше сопствено видео кое не треба да трае повеќе од 3 минути.
2. Поставете го на вашиот профил на YouTube.
3. Додадете го како ОДГОВОР НА ВИДЕОТО што го гледате сега.
4. Краен рок за поднесување: 10 октомври 2009.

Процес на селекција:
1. Најдобрите 5 снимки ќе бидат селектирани од комитет кој ќе избира на база на убедливост на содржината, оригиналност и креативност.
2. Финалистите ќе бидат назначени за Граѓански амбасадори и ќе бидат поканети во седиштето на ОН во Њујорк по повод 64-от ден на ОН.
3. Тие ќе имаат посета со специјален водич во седиштето на ОН, ќе се фотографираат со генералниот секретар Бан Ки Мун и ќе добијат ВИП седишта за концертот на денот на ОН, кој ќе се одржи во петок на 23 октомври 2009.

Досега, помалку од еден грст видео одговори беа поставени, два од Соединетите Американски Држави (1 и 2 ), еден од Канада и еден од Обединетите Арапски Емирати. Крајниот рок e до 10 октомври, затоа грабнете ја камерата и направете оригинално, креативно и убедливо видео!

(Сликата од basykes е искористена за да се илустрира постот во согласност со дозволата за користење на Криејтив Комонс)

Голем број на дизајни, постери, песни и филмови се создадени од страна на иранските граѓани, како и од странци од целиот свет, во знак на поддршка на иранското протестантско „зелено“ движење, насочено против резулатите од претседателскиот избори од 12 јуни. И аниматорите имаат објавено војна на диктатурата во Иран.

Зелени луѓе е анимација инспирирана од Ганди

Махмуд Ахмадинеџад во изборната дебата во 2009 година

Човековите права според Бахаи верата

Друга анимација нè потсетува дека исламскиот режим има угнетувано луѓе години пред изборите. MindeastYouth.com ни покажува една анимација за гонењето на следбениците на Бахаи верата во Иран. Приказната е долга 30 години.