Дали сите бремени жени заслужуваат еднакви човекови права, или пак бремените жени во затвор се лишани од овие права?

Се поставуваат неколку прашања кога станува збор за правото на бремената жена да живее и да го одгледува своето дете кога е обвинета за некаков криминал:

• Како е да бидат бремени и да го родат своето дете зад решетки?
• Треба ли тие да бидат приоритет кога има и други жени надвор од затворите без медицинска помош?
• Дали мајчинството треба да надвладее над другите правни состојби за да се исполнат човековите права на една бремена жена?

САД: жените на пораѓај повеќе да не бидат врзувани.

Можете ли да си замислите жена како раѓа дете со рацете во лисици и нозете врзани за креветот? Малика Саада Саар, основач и извршен директор на Ребека проект за човекови права (Rebecca Project for Human Rights), ни раскажува за оваа честа појава што се случува во Соединетите Американски Држави, каде бремените жени кои ја отслужуваат затворската казна рутински се врзуваат за време на пораѓајот, појава во некои затвори, иако опасна за здравјето и на мајката и на детето. Следува видео интервју во истиот натпис напишан за RH Reality Check, интернет заедница за сексуалното и репродуктивното здравје и правата која обработува информации и анализи за репродуктивното здравје:

Што се случува со бебето на затвореничката по раѓањето?

Различни земји имаат различни регулативи кога станува збор за децата во затвор. На пример, во Аргентина, според Ајинтем (Ajintem), портал за информации за миграциски прашања, бил донесен закон минатата година според кој бремените жени, жените со деца под 5 години и оние со хендикепирани деца ќе бидат бенефицирани со тоа што затворската казна ќе ја отслужуваат во домашен притвор. Овој закон е од корист не само за мајката, која во затвор не би добила соодветна здравствена нега за време на нејзината бременост, туку исто така, и детето, кое или ќе било одгледувано во несигурна средина лишено од слобода со слаби лекарски контроли и храна или би било одгледувано одделено од мајката, ситуација што носи други проблеми. Како и да е, пораката е за судиите што треба да го следат законот и да го дозволат ова само на оние жени кои не биле вклучени во насилен криминал, со цел другите да не ја гледаат бременоста како билет за излез од затвор.

На Канарските острови, според блогот Prisiones y Penas, кој пишува за теми поврзани со затворите, на жените им е дозволено да ги чуваат своите деца до три годишна возраст со нив во ќелиите, но во друштво со други затворенички, што не е најдобра околина за детето. Така, на бремените жени или жените со деца под три години пред самото влегување во затворот им се кажува дека не е добро детето да порасне позади решетки и на таквите им е дадена и опцијата да го испратат детето кај други членови од семејството. Истото се случува и во Перу и Русија. Во САД постојат само два затвора каде ова е дозволено, во Њујорк и Небраска, како што информира познатата фотограферка Џејн Евели Атвуд во нејзиниот триделен фото документарец за Амнести Интернешнл, (Amnesty International) наречен Премногу време (Too Much Time), каде што таа посетила десетици затвори низ целиот свет за да ги снима и документира животите на затворениците.

Зошто затворскиот систем во САД, главно, не им дозволува на жените да ги чуваат своите бебиња со себе? Атвуд објаснува дека поради ситуацијата на заложништво, ова не е дозволено. На блогот Prison Photography Blog се пишува за овој проблем:

Децата не се примаат во затворот со исклучок на два затвора во САД. Заканата по безбедноста на детето е наведена како причина: животот на детето во затвор е ранлив и постојано е цел на заложништво. Ако се земат предвид кривичните системи во другите земји ова тврдење е помалку лажно.

Документарецот на Атвуд во страницата на Амнести Интернешнл го претставува и процесот на раѓање при што мајката е врзана како што беше кажано во Бебето на Ванеса и она за затворските системи и мајчинството, со фотографии на жени, додека фотографот чита есеј за нејзините искуства при посетата на затворите и фотографирањето.

Бременоста како средство за пазарење?

Зошто правата на бремените жени во затвор се толку полемични? Во Русија Денес (Russia Today), руски телевизиски канал, се спомнува овој проблем кога се дискутира за децата кои се родени и растат во русиот затворски систем:

Скептиците сметаат дека мајките намерно остануваат бремени едноставно за да си го олеснат животот во затвор. Болничко отсуство, потоа време кое по распоред треба да го поминат со своето дете – подобро е ова отколку седењето во камена ќелија, велат тие.

А, има и жени за кои бременоста е единствениот начин да одбегнат казна, каков што беше случајот во јуни, кога една Британка затворена и осудена на смрт во Лаос поради шверцување на дрога забремени во затвор и го одбегна егзекутирањето, бидејќи владата на Лаос не може да егзекутира бремена жена. Според Дејли Експрес (Daily Express), британски дневен весник, таа вештачки била оплодена „за да си обезбеди поблага казна“.

Со нивни зборови: Жените раскажуваат за нивните деца и животот во затвор.

Гералдин Родригез (Geraldin Rodríguez), Аргентинка во еквадорскиот затвор поради трговија со дрога му ја раскажува на Маркос Бругиати (Marcos Brugiati), писател кој придонесува за уметничката интернет публикација Пластика-Аргентина (Plastica-Argentina), својата приказната за глумењето, забременувањето и раѓањето на нејзиното дете во затвор. Иако и било дозволено да го чува бебето со нејзе, таа решила дека на детето потребно му е да расте во слобода:

“Decidí que salga para vivir, tenía miedo que sufra de grande los traumas que hoy tengo. Se lo llevó al año mi hermano quien se hice cargo con su esposa”.

Јувинет е во шпански затвор, а била бремена кога ја затвориле за трговија со дрога. Ја раскажува својата приказна на еден регионален шпански весник, Нортекастија (NorteCastilla). Три години по раѓањето на нејзиното бебе во затвор, нејзиното дете морало да ја напушти и било испратено во семејство што го посвоило. Јувинет ја гледа својата ќерка секои 15 дена, а секои два месеца добива две слободни недели за да помине некое време со неа. Како и да е, работите не се движат кон подобро: постои можност Јувинет да биде депортирана во нејзиниот роден Бразил, а таа се плаши за последиците што оваа промена ќе ги наметне врз нејзиното дете. Таа ги советува жените кои решаваат да забременат додека се во затвор.

-Intento convencerlas para que no se queden en estado dentro porque ver a un niño privado de libertad es muy duro, es irresponsable. Ellos no tienen que pagar nuestros errores.

Во Жените и затворот, веб-локација за визуелизација на искуствата на жените во затворскиот систем, затвореничката Кеби Варнер зборува за нејзината бременост додека одлежувала казна во американскиот затвор и за тоа како била третирана додека била бремена, додека се пораѓала и потоа, кога нејзиното дете било одделено од нејзе. Еве еден извадок во кој таа го опишува процесот на раѓањето:

За време на пораѓајот никому не му беше дозволено да влезе во породилната сала. Моето семејство не знаеше дека ќе се пораѓам сè додека не ја напуштив болницата. За време на трите дена таму некои од стражарите остануваа во собата, а кога најголемиот дел од времето, сестрите ги замолуваа да седат надвор пред вратата, тие се жалеа. Слушав ужасни приказни за жени кои биле врзувани за креветот. Многу сум благодарна што ова не го искусив. Повеќето од сестрите човечки се однесуваа кон мене, а не како кон затвореник.

Можете да прочитате повеќе сведочења за растењето со еден родител во затвор и различните влијанија врз децата чии мајки се во затвор на Жените и затворот.
Па, што мислите? Со толку бремени жени во светот кои не добиваат соодветна здравствена нега треба ли да се преземат дополнителни мерки кои ќе им бидат од корист на бремените жени во затвор? Постои ли разлика помеѓу мајките кои отслужуваат казна во затворите и оние надвор од нив? Треба ли различно да се третираат?

Пред два месеци, го објавивме постот со победниците од Натпреварот за демократија 2009 со нивните видеа, во кои учесниците му кажуваат на светот што значи демократијата за нив. Моментално овие победници се на двонеделно патување низ САД, посетувајќи го Вашингтон, Њујорк и Холивуд, а во меѓувреме Државниот секретаријат веќе го објави Видео натпреварот за демократија 2010 .

Правилата се многу слични како оние од минатата година. Всушност, треба да поднесете видео кое е пократко од 3 минути, во кое се дополнува фразата „Демократија е…“. Видеото треба да биде или на англиски јазик или да има англиски титлови, може да биде во било кој стил: анимиран или акција во живо, документарец или фиктивен. Крајниот рок за доставување на видеата е 31 јануари 2010, по кој процесот на избор ќе вклучува гласање од заедницата се додека 6 натпреварувачи од 6 земји не се изберат и тие ќе бидат оние кои ќе патуваат во САД за да дискутираат со луѓе од владата и медиумите.

Следува видео кое тие го направија за да го промовираат натпреварот:

Натпреварот е соработка помеѓу YouTube, Државниот секретаријат и други партнери, а повеќе детали околу спецификациите за поднесување на видео може да се најдат на на YouTube каналот на Државниот секретаријат со кликнување на „Important Details (Важни детали)“.

На YouTube блогот може да видите клип од појавувањето на телевизија на победниците од 2009та, а доколку сакате да дознаете нешто повеќе за победниците, 4ца од нив објавија видеа во кои се претставуваат себеси.

Аиса Панафил од Филипини:

Робин Хамиди од Иран:

Ана Исраел од Бразил:

И Луказ Созда од Полска:

Ви треба инспирација за да учествувате? Погледнете ги победниците од 2009 година.

Пред две недели, Глобал Војсис ја објавија приказната за Жануарио Алвес де Сантана, црнец кој бил претепан од обезбедувањето на една од најголемите меѓународни продавници за малопродажба во Бразил. Додека си го чекал семејството на паркингот пред супермаркетот, Жануарио бил обвинет за обид на кражба на неговата сопсвена кола, под изговор дека, како црнец, тој не би можел да поседува толку луксузна кола.

Ова уште повеќе ја подгрева секогаш жестоката и контроверзна дебата за расизмот во Бразил (следете го овој линк за постар напис на Глобал Војсис на оваа тема) и послужи како инспирација за многу написи на блогови, најголемиот дел од кои го отфрлаа мислењето на високата класа дека во Бразил нема расизам и дека општествените класи се вистинската причина за постоењето на случаи како што e овој со Жануарио.

На 11 септември, студенти и вработени од Универзитетот во Сао Паоло, каде што работи Жануарио Алвес де Сантана, се собраа за да дискутираат заедно на прашањето зошто расизмот е сè уште присутен во секојдневниот живот. На тркалезната маса „Расизам, насилство и глобализација“ беше изјавено: „Карефур нападна црнец од Бразил: тоа е годината на Франција во Бразил“. На блогот на Pão e Rosas можеме да најдеме коментари и слики од настанот:

Todas as falas enfatizaram que o caso não é isolado, mas expressa sim como o racismo ainda é uma marca profunda da sociedade em que vivemos. Nós do Pão e Rosas nos colocamos de pé, ao lado de Januário e todos os negros e negras que sofrem com o racismo e a violência policial. Do mesmo modo, nos colocamos ao lado dos moradores das favelas que têm se manifestado contra a repressão da polícia , como em Heliópolis na semana passada. A realidade impõe que nos levantemos!

Говорот на Жануарио на една јавна дебата во Универзитетот во Сао Паоло

Алекс Кастро од блогот Liberal, Libertário e Libertino, многу прецизно го разработува прашањето за расизам и посебно истакнува еден загрижувачки факт од историјата на расизмот во Бразил, велејќи дека вистинскиот проблем лежи во тоа што во општеството немало расен конфликт:

No Brasil, nunca houve leis racistas proibindo negros de ingressarem em restaurantes, hotéis, tribunais porque a própria estrutura socioeconômica perversa já era garantia mais do que suficiente de que negros somente entrariam nesses ambientes pra varrer o chão e servir café. O Brasil é tão arraigadamente racista que nunca nem precisou de leis racistas para manter seus negros em posição totalmente inferiorizada.

Неговиот блог можеше исто да се пронајде преку блогот на Adventures of а Gringa на Рејчел Гликхаус и неколку читатели одговорија на неговите размислувања. На пример, Роџер Пенгвино остави коментар:

Para aqueles que sempre pensaram que no Brasil não ocorre problemas raciais, aqui encontra-se um ponto de partida para nova reflexão sobre a realidade. Sempre ouvi de amigos Americanos que no Brasil “everyone just gets along” e sempre foi difícil explicar a complexa e sistemática institucionalização do racismo brasileiro. Muitos ao olharam para população brasileira dizem ver uma mistura racial maior que de outros grandes países, mas claro que deixam de perceber os milhares que lutam contra si mesmos porque nesta mistura aprenderam a odiar sua própria condição.

Во јуни годинава, Лукреција Пако, една од најголемите мозамбички глумици која настапуваше во една претстава во Сао Паоло, беше жртва на расизам, кога случајно се судри со една бела жена во редицата во една менувачница во трговскиот центар. Леонардо Сакамото од блогот Blog do Sakamoto, како и блогот Viomundo blog, повторно ја објави веста, оригинално издадена од списанието Епока, давајќи свое мислење.

Тогаш, жената ја пријави Лукреција како потенцијален крадец и почна да вика гласно барајќи ја имиграционата полиција. Лукреција изреагира гласно, викајќи ѝ на жената дека има многу Бразилци кои одат да живеат во Мозамбик и дека таму тие не се жртви на лош третман, туку се примени со отворени раце. Новинарот Елејн Брум, кој ја интервјуираше Лукреција Пако, изјави:

Lucrécia não consegue esquecer. “Não pude dormir à noite, fiquei muito mal”, diz. “Comecei a ficar paranoica, a ver sinais de discriminação no restaurante, em todo o lugar que ia. E eu não quero isso pra mim.” Em seus 39 anos de vida dura, num país que foi colônia portuguesa até 1975 e, depois, devastado por 20 anos de guerra civil, Lucrécia nunca tinha passado por nada assim. “Eu nunca fui discriminada dessa maneira”, diz. “Dá uma dor na gente. ”

Глорија Кабо, читател на блогот Blog do Sakamoto, кометираше на интервјуто. Таа го сподели и своето семејно сведоштво за да се разјасни зошто Бразилците го култивираат расизмот:

No Brasil não só é difícil ser negro, como também: nordestino, pobre, tatuado, gay, punk, feio. Nem as loiras escapam… Mas, de onde vem esse preconceito? E como acabar com ele? A origem do problema, no meu ponto de vista está nas nossas próprias origens. Somos descendentes de europeus preconceituosos, retrógrados e antiquados. Eu como filha de europeus, convivi com racismo explicito de meus pais, com comentários absurdos de que meu pai não queria ter um “negrinho” o chamando de avô. Eu mesma, confesso, que já tive pensamentos racistas. Mas, com a maturidade, analisei meus preconceitos e descobri que não eram meus, e sim uma herança pobre e sem sentido herdada de pais preconceituosos. Buscar a origem do racismo, analisar que diferenças são normais e necessárias, isso faria toda a diferença.

Педро Турамбар од блогот O Crepúsculo наведува еден друг случај на расизам што го засведочил додека бил во шопинг во Карефур. Продавачката од продавницата за малопродажба прашала една црна жена дали кредитната картичка што ја користи за купување е нејзина. Педро сугерираше дека продавачката го направала тоа само заради количината на добра што жената сакала да ги купи со картичката. Црната жена всушност била куќна помошничка и нејзиниот работодавач, постара бела жена која тогаш не чекела со неа во редот, ѝ пришла на продавачката, викајќи гласно: „Ова се предрасуди! Ова е расна дискриминација!“. Педро вели:

O trabalho dela é perguntar e pedir a identidade. […]. DESDE QUE ELA FAÇA ISSO COM TODO MUNDO. Mas tanto você quanto eu, sabe que isso não acontece e não foi por isso que a moça pediu para a empregada provar que era titular do cartão

И додава:

Eu iria pagar a conta com o cartão de crédito do meu irmão e tinha certeza que o caixa não iria me perguntar se eu era o titular do cartão. Dito e feito. Paguei com um cartão de uma conta da qual não sou titular, mas como sou branco, gordinho, fofinho bonitinho, jamais pensariam que eu roubei o cartão para comprar meia dúzia de produtos de limpeza.

O melhor foi o medo que eu coloquei no caixa que me atendeu. Ele ironicamente e sarcasticamente comentava o fato, e quando o cara do casal de trás disse brincando “Eu não to pagando com meu cartão não em! e se você falar que não é meu eu subo aqui em cima e fico louco”, o caixa morreu de rir. Até que eu disse que o cartão que eu acabara de pagar não era meu. Disse isso rindo também, por isso ele achou que era brincadeira, até que eu fechei a cara e repeti “O cartão não é meu. Mesmo. Eu não me chamo Daniel.” Ele olhou para mim e viu que eu falava sério. Engoliu o riso e claramente ficou com medo. Eu apenas disse “A mulher tá certa. Certíssima em dizer que foi preconceito, porque foi.”, me despedi do casal – que olhava para mim com uma cara de júbilo – peguei as compras e fui embora.

Конечно, коментар на блогот на Алекс Кастро не вреди ништо. Читателот Те, јасно вели:

É mesmo, no Brasil faz falta uma Rosa Parks. […]

Видео кампањата „Каде го чувате вашиот расизам?“ содржи многу вистински сведоштва за расизмот во Бразил. Таа беше создадена како јавна кампања против расизмот од Diálogos contra o Racismo (pela igualdade racial), [Дијалози против расизмот (за еднаквост меѓу расите)], група од повеќе од 40 организации на граѓанското општество посветена за искоренување на сиромаштијата и нееднаквоста и за стимулирање на дебати во училиштата, населбите, работните места, клубовите и домаќинствата, за односите меѓу расите и за начините на кои тие можат да се променат.

Фотографија од marcbraz на Flickr

Раководењето со отпадот во светски рамки е тешка задача за многу земји, без разлика дали се тие развиени или не. Во Бразил, само околу 10% од градовите имаат правилна стратегија за справување со отпадот кој може да се рециклира, според Андре Тригуеро, новинар, професор и коментатор на CBN радио мрежата.

Во последните недели, беше претставена Националната политика за цврстите остатоци во бразилскиот дом на пратеници, која предизвика дискусија помеѓу бразилските блогери поради амандман во 33тиот член, кој се справува со регулациите за логистиката за враќање и задолжителното рециклирање на специјалниот отпад, кој повеќе не ја опфаќа електронската опрема. Многу луѓе сметаат дека ова е поради притисокот од рециклирачките компании, поради високите трошоци за справување со електронскиот отпад.

Реагирајќи на прифаќање на законот, Coletivo Lixo Eletrônico (Група за електронски отпад) го создаде Манифестот за електронски отпад [португалски] за да сподели неколку информации за тоа што би значела инклузијата на електронскиот отпад во националната политика за да се контролира цврсти остатоци за бразилската популација и нејзиниот живот. Еве извадок од манифестот:

No Brasil, temos uma oportunidade hoje que está sendo desperdiçada. Tramita na Câmara dos Deputados o Projeto de Lei da Política Nacional dos Resíduos Sólidos (PL 203/91). É imperativo que a Política Nacional de Resíduos Sólidos contemple os equipamentos eletro-eletrônicos e que estes sejam enquadrados como produtos especiais de logística reversa e reciclagem obrigatória. Os eletro-eletrônicos estarão cada vez mais presentes na nossa vida, trazendo benefícios na mesma velocidade em que produzem mais lixo com o qual ainda não lidamos corretamente. Regulamentar sua destinação é condição urgente e necessária para que possamos continuar a nos beneficiar dos avanços da tecnologia de maneira sustentável, sem pagar um alto preço ambiental e à saúde de nossa população.

Целосниот текст од манифест на англиски јазик може да се најде на персоналниот блог на авторот на овој текст.

Во интервју [португалски] на блогот Primeira Mão, Фелипе Андуза , од блогот за електронски отпад, еден од одговорните за манифестот, на прашањето за како се справува Бразил со електронскиот отпад, одговара:

Na esfera federal, há somente a Lei de Crimes Ambientais, que institui a responsabilidade até a deposição adequada de todos os produtos potencialmente contaminantes por seus fabricantes e algumas Resoluções CONAMA sobre pilhas e baterias. […] Boa parte deve parar no lixo doméstico, principalmente o que não pode ser doado, reaproveitado e etc. Estima-se que mais ou menos 1% do lixo eletrônico produzido no Brasil seja reciclado, somente.

Бидејќи оддржливоста побарува повисока стапка на рециклирање, амандманите во законот го носат Бразил во насока која не е компатибилна со населението на земјата и економскиот развој. Исто така е важно да се наспомне, за многу луѓе враќањето на електронската опрема би бил интересен начин за поддршка на проектите за дигиталната инклузија, кои ќе ја користат опремата што сè уште е во добра состојба.

За да се бара поддршка за манифестот, креирана е онлајн петиција и полека добива поддршка преку бразилскиот интернет. Потребно е брзо да се прошири гласот, бидејќи може да биде донесен законот со непријателски амандман кон животната средина, но традиционалните медиуми сè уште не ја покриваат темата.

Фотографија на Flickr од корисникот Galeria de Milton Jung CBNSP

Во коментар на блогот на манифестот за електронски отпад, Валфридо Асунчао се сеќава на време кога слично, гумите беа оставани во природата, на пример во реките, без внимание од страна на екологистите и населението; посочувајќи [португалски] интересен аспект, тој вели:

[…] Quem de nós não tem no porão, na garagem ou numa prateleira qualquer um televisor ou computador obsoleto “esquecido”? Quem de nós não tem um (ou vários) telefone celular obsoleto em uma gaveta qualquer? Esses eletro-eletrônicos hoje que são “parte da paisagem ou da decoração”, no futuro não muito distante se tornarão também num preocupante passivo.

Карин Естевам исто така го разгледува [португалски] постот на блогот на манифестот, велејќи:

Achei maravilhosa esta iniciativa de fazer o Manifesto, afinal precisamos participar incisivamente do processo de formação das Politas Publicas Ambientais.

O lixo é uma questão muito seria e extramamente relevante, principalmente este tipo de lixo já que não se tem ideia do período de decomposição e por isso deve-se buscar alternativas para o seu descarte.

Vou assinar com todo prazer!

Лекадо ги искажа своите ставови за темата, истакнувајќи [португалски]:

O mundo está uma verdadeira imundície!

O lixo diário e por vezes lixo por segundo (nova medida de lixo/tempo) é produzido pelo consumismo exacerbado da humanidade… espero que não sejamos omissos neste caso de importância mundial!

Како заклучок, размислувањето за начини за раководење со остатоците од електронската индустрија е дел од предлагањето и создавањето на оддржлив начин на живот и систем за рециклирање на електронските апарати. Кибер-активизмот и онлајн учеството ја подигнуваат свеста за потребите на јавноста, кои моментално се запоставуваат од интересите на економската индустрија.

Што е демократија? Ова е прашањето кое повеќе од 900 учесници се обидоа да го одговорат преку нивните видеа, како одговор на Видео натрпеварот за демократија организирано од Американската влада и многу други партнери, кој беше отворен за учесници од целиот свет. Преку нивниот YouTube канал, луѓето ги праќаа нивните видеа кои ја дополнуваа фразата Демократија е... преку анимирани фотографии, снимки во живо или документарци не подолги од 3 минути. По процесот на селекција, беа избрани 18 финалисти и јавноста ги избра најдобрите 6, по еден од секој географски регион: Западната хемисфера, Европа, Средниот Исток/Северна Африка, Субсахарска Африка, Јужна и централна Азија, Источна Азија/Пацифик.

Економистот Хернандо де Сото се појавува во следното видео во кое им честита на победниците и им се заблагодарува на оние кои учествуваа:

Победниците се:

Од Бразил, Ана Каролина дос Сантос Израел, студент по филм која ни покажува дека демократијата е консензус, дури и помеѓу два различни делови на истото тело:

Од Обединетите Арапски Емирати, Родин Хамиди е фотограф кој ни покажува дека за да се постигне демократија е потребен процес кој побарува многу голема упорност, бидејќи напорите може да не бидат ценети од оние на кои им се најмногу потребни:

Од Непал, Тсеринг Чоден ја прикажува демократијата како комуна помеѓу луѓе со различни грижи и потреби:

Од Полска, Ликаз Созда, илустратор кој ни покажува преку анимација како демократијата се вклопува во повеќе од еден концепт:

Од Фиипините, Мелиса Анџела Верзоса Пенафил, режисер, ни прикажува различна перспектива на демократијата на поетски начин: можеби зборот демократија е премногу користен и на тој начин неговото значење се губи.

За крај, Од Замбија го имаме режисерот Чанса Тембо, кој накратко ја опишува демократијата како мешавина која е многу подобра од своите индивидуални состојки.

Им посакуваме многу среќа на победниците и се надеваме дека ќе имаме можност да ги следиме додека тие патуваат низ САД во октомври.

Питер Сунд и Лула на Интернационалниот форум за слободен софтвер. Фотографија од Мариел Засо.

Фотографија од бразилскиот претседател Лула да Силва и претставникот на Pirate Bay, Питер Сунд постојано се шири низ блогосферата, заедно со видео, во кое за првпат претседателот јавно го критикува Законот за дигитални прекршоци. Иницијално предложен во 2005 година од бразилскиот сенатор Едуардо Азередо и сега моментално разгледуван во сенатот, регулацијата ги опфаќа не само прекршувањата на авторските права, туку и со неа може да се добие и до три години затворска казна за се што би се сметало како „опасна активност онлајн“ – од ширење на вирус до споделување на фајлови онлајн.

Во симболична поддршка на слободниот софтвер, Лула донесе олеснување и надеж за кибер-активистите кои присуствуваа на Интернационалнит форум за слободен софтвер велејќи: „интернетот мора да остане слободен“, „во нашата влада е забрането да се забранува“ и „слободата е извор на креативност“. Иницијативата за слободен софтвер овозможува англиски превод на обраќањето на претседателот на Интернационалниот форум за слободен софтвер. Само-прогласениот гик Џулио Камара [португалски] ја нарекува посетата на претседателот политички маркетинг и заклучува дека Лула рекол се што луѓето сакале да чујат:

A início do controle da segurança do presidente, próximo ao meio dia, decretou o final do terceiro dia de fórum para os participantes. A área onde estavam a maioria dos estandes teve o acesso restrito a poucas pessoas, o resto do pessoal teve de optar por ficar embolado na multidão na área livre ou sair pela cidade.

Embora tenha causado tantos tanstornos, Lula conseguiu cativar vários participantes do FISL, alguns até divulgaram materiais com a frase “O Lula é nerd”.

Para conquistar os eleitores geeks, Lula bateu na cara da Microsoft defendendo o uso de Software Livre e detonou o projeto de Lei do senador Azeredo, classificando o projeto como censura na internet

Покрај хаосот кој го направи обезбедувањето кое го штитеше претседателот, Филипе Сараива [португалски] вели дека неговото присуство било позитивно, но дека тој сака да види вистинска акција со која ќе се спречи донесувањето на законот:

Agora, vamos esperar que o presidente não fique apenas no discurso. Muitos pediram que ele vetasse a lei, caso aprovada; porém, isso gera um fato complicado de se lidar.

Ainda existe a possibilidade que os partidos políticos possam fazer um movimento para barrar a aprovação da lei ainda nos plenários. Enquanto isso, os movimentos continuam fazendo pressão.

Não esqueça de assinar a petição contra o Projeto Azeredo. Já são quase 150.000 assinaturas.

Фотографијата која е раздавана од организаторите на интернационалниот форум за слободен софтвер

Главната цел за учеството на претседателот Лула на специјалната десетгодишнина на Интернационалниот форум за слободен софтвер, на кој за првпат учествувал претседател на држава, бише да се промовира скорото започнување на неговата стратегија за социјалните медиуми и Blog do Planalto. Плантро палас е седиштето на Федералната извршна моќ, но блогот Blog do Lula е сито така креиран, покрај тоа што група на блогери ќе ја создаваат содржината, а не самиот претседател. Блогот ќе ја користи платформата Wordpress, како слободен софтвер, и ќе ги опфаќа луѓето кои своите информации ги добиваат примарно од интернетот.

За да ја одреди ситуацијата, владата постави форма за советување, иницијатива која е поздравена од блогосферата. Крајниот рок за учество е 7 јули и на крајот ќе има избор од неколку изгледи (темплејти) со блогери и нетизени, кои ќе бидат повикани да го дадат својот глас за изгледот (темплејтот) за блогот. Афинсофиа [португалски] помага да се рашири гласот:

E como mais uma evidência de um outro entendimento do que é comunicação social que carrega este governo, não compactuando com as forças reacionárias tradicionais, a chamada mídia sequelada, convida os internautas a participar da confecção do blogue. Desde o conteúdo até os softwares de código aberto que irão compor o portal, tudo será decidido em um fórum virtual, com participação livre. É o entendimento do público transbordando nas ondas virtuais da rede, a partir do entendimento democrático da comunicação social do governo federal.

Иако имаше обиди да се забраната блоговите во дебатите во претходните избори во земјата, пристигнувањето на Blog do Planalto ќе ја одбележи промената на трендот и менталитетот. J. Нето [португалски] исто така истакнува дека, како што најавено, блогот нема да биде отворен за коментари, што тој го смета за голема грешка:

Com a intenção de ter uma aproximação maior com o público jovem das redes sociais e, visando as eleições do próximo ano (2010), o blog do presidente Lula deverá estar pronto até o final deste mês. E, semelhante a estratégia já adotada por Barack Obama nas eleições americanas, Lula também terá um canal no YouTube e no Twitter para interagir. (…) Agora, uma pergunta curiosa: Qual a vantagem de ter um blog se ele não aceita comentários (feedbacks)?

„Еј, пријателе, ќе ме додадеш во твојот блогрол?“ Илустрација од Infomaniaco.com.br

Интернационалниот форум за слободен софтвер е годишен настан спонзориран од бразилската невладина организација Асоцијација за слободен софтвер, кој се случува секоја година во Порто Алегре и оваа година од 24 до 27 јуни привлече околу 8000 луѓе [португалски]. Колекција од вести, реакции на Twitter и блог постови за настанот, најчесто на португалски, може да се погледнат тука. Како и претходно известено од Global Voices, сега протестот ја има напуштено блогосферата и се случува на улиците и серија од демонстрации против Законот за дигитални прекршоци [португалски], познат и како законот на Азередо, се случуваа низ неколку бразилски градови, а најновите беа во првата недела на јули во Рио де Женеиро и Виториа.

Емитувањето на тепачката меѓу двајца судии на Врховниот суд на Бразил (ВСБ) во живо ги потресе Бразилците. Претседателот на Врховниот суд Гилмар Мендез и судијата Жоаким Барбоса се скараa на 22, во средата, за време на судењето за можната неуставност на законот со кој се воспоставуваат промени во градските регистри. Врелата караница се случи пред илјадниците гледачи на TV Justiça и набрзо сликите се појавија на интернет. Засега, дебата останува активна во блогосферата.

Фотографија од снимката

Барбоса го обвини Мендез за „уништување на кредибилитетот на правниот систем“. Исто така, тој го предизвика Мендез да зборува со човекот на улицата, да оцени колку ниско е неговото ниво на популарност. Мендез, по него, го обвинил Барбоса дека „нема доволно морал да држи некому лекција. Видео снимката со препирањето е овде [португалски]. Марисина, која што го следела настанот во живо, остави коментар на блогот на Опус Лури [португалски] и вели дека караницата била несоодветна:

Terrível incidente. Se Gilmar está destruindo a Justiça.. Barbosa está colaborando para jogá-la no ridículo.

По настанот, заседавањето на судот се одложи и Барбоса замина. Мендес се сретна со сите судии освен со двајца (покрај Барбоса, еден судија беше на одмор). На крајот, тие дадоа изјава [португалски] преку која ја изразуваат нивната „доверба и почит“ за Мендес. Оттогаш претседателот негира дека постои криза во рамки на судот.

Марко Бахе од блогот Acerto de Contas [португалски] вели дека општеството има потреба да реагира и е сигурен дека поголем дел од населението е на страната на Жоаким Барбоса. Блогот започна онлајн петиција [португалски] за негова поддршка и досега се потпишале повеќе од 2,000 луѓе.

As palavras do ministro do Supremo Tribunal Federal Joaquim Barbosa, ontem, dão esperanças ao povo brasileiro. Enfim, um homem sério no Judiciário se pronuncia contra a aberração ética, moral e jurídica que é o senhor Gilmar “Dantas” Mendes. (…)
Gilmar conseguiu arrancar, ainda ontem, a assinatura de apoio de oito dos 11 ministros do STF. Foi uma carta curta que diz o seguinte: “Os ministros do Supremo Tribunal Federal que subscrevem esta nota, reunidos após a sessão plenária de 22 de abril de 2009, reafirmam a confiança e o respeito ao senhor ministro Gilmar Mendes na sua atuação institucional como presidente do Supremo, lamentando o episódio ocorrido nesta data.

Жоаким Барбоса – Дел од снимката

Со осум потписи, документот изгледаше како да има безусловна поддршка од советот. Сепак, Blog do Melo [португалски] наведува коментар оставен на Blog do Azenha, каде Марио де Оливеира изнесе нова информација која што досега беше игнорирана од клучните весници: шест од осумте министри работат за Instituto Brasiliense de Direito Público - IDP, приватен универзитет во сопственост на Гилмар Мендес:

“Entre os professores desse instituto estão os senhores Eros Roberto Grau, Marco Aurélio Mendes de Faria Mello, Carlos Ayres Britto, Carlos Alberto Menezes Direito e a senhora Cármen Lúcia Antunes Rocha (cinco Ministros do Supremo). Ou seja, alguns dos Ministros do Supremo também são funcionários, empregados, prestadores de serviço ou contratados, seja lá como possa ser definida legalmente, a relação deles com o IDP do Presidente do Supremo. Também está na relação o Ministro Nelson Jobim.

Незадоволна од забелешката напишана од судиите, Тандај Аван [португалски] го постави на блог својот сопствен манифест:

“Se os oito ministros do STF emitiram nota de apoio ao Min. Gilmar Mendes, Presidente do STF eu, Tandai Ayan, brasileira, eleitora apta em meu município, contribuinte regular dos impostos, dentre estes os que pagam os salários dos eminentes Ministros do STF, quero aqui, MANIFESTAR MEU APOIO, de público, ao MINISTRO JOAQUIM BARBOSA, não somente pelo episódio ocorrido, mas, sobretudo, por traduzir a insatisfação do Povo Brasileiro neste contexto atual do Poder Judiciário, e particularmente de minha pessoa, como cidadã que sou, na defesa dos princípios constitucionais e na moralidade do Poder Judiciário.”

Гилмар Мендес – Дел од снимката

Постојат некои гласини и за Гилмар Мендес. Меѓу нив, Адруалдо Катао [португалски] верува дека Гилмар Мендес е добар судија кој си ја врши работата и кој е жртва на напад кој се емитува во живо:

“O Ministro Barbosa precisa pensar um pouco na responsabilidade de sua missão. Sair por aí atirando pedras, simplesmente porque discorda da tese dos outros não é algo próprio de um membro do STF. Muito menos repercutir acusações abstratas de blogueiros e revistas. Se tem algo contra Mendes, que prove.”

Едуардо Граеф [португалски] верува дека караницата покрена фундаментално прашање за земјата: судирот меѓу модернизацијата и конзервативноста во правосудниот систем во Бразил. Тој вели дека некои може да го сметаат Гилмар Мендес за проблем, но тој е охрабрување за други, како него:

“Os conservadores reclamam do ativismo do presidente do STF. Esse pecado é na verdade a grande virtude de Gilmar Mendes. Ele comprou a briga pela modernização da Justiça. Pisou no acelerador das mudanças possibilitadas pela Constituição de 1988 e começadas por Nelson Jobim e Ellen Gracie. Botou o dedo nas feridas do corporativismo, do laxismo, do populismo judicial.”

Реакции на медиумските реакции

Гилмар Мендес секогаш уживал почит кај медиумите и покрај контроверзните одлуки кои предизвикаа значителен бес во правните кругови, и како резултат, му ја уништија неговата популарност. Луис Насиф [португалски] ги собира реакциите на медиумите на караницата и вели дека е крајно време водечките медиуми да прогледаат:

“A resistência da mídia em manter os olhos fechados a essa postura horrorosa de Gilmar Mendes cobrou um preço altíssimo, no descrédito dos jornalões. Já escrevi algumas vezes que jamais vi um divórcio igual entre a linha dos jornais e o pensamento do leitor.”

Луис Карлос Азена наведува факти што медиумите треба да ги отсликуваат наместо да се фокусираат на „лошото расположение“ на Барбоса. Тој вели дека медиумите се тука да не дезинформираат, да не збунат – не да ни објаснат. Тој заклучува:

“Ora, para explicar os motivos por trás do bate-boca entre Gilmar Mendes e Joaquim Barbosa, a mídia seria obrigada a fazer o que não fez até agora: informar. Por isso, tanto ela quanto Gilmar Mendes vão mudar de assunto rapidinho.”

На Твитер, @candidanobre ја покажува разликата меѓу традиционалните и општествените медиуми:

gilmar mendes dominando a grande mídia e o #joaquimbarbosaday movimentando por aqui. Por estas, ainda tenho esperança na rede.

Онлајн реакции и #joaquimbarbosaday

За многу интернет граѓани, судијата Жоаким Барабоса го мисли истото што и многу Бразилци го мислат за Гилмар Мендес и општествените мрежи се полни со реакции. Многу нови општини го отворија популарниот Оркут, а некои од нив дури го предложија Жоаким Барбоса за претседателски кандидат за изборите во 2010 година. Креиран е еден нов блог – Јас сум фан на судијата Жоаким Переира (I am a fan of judge Joaquim Pereira). Но, повеќе интересни реакции се појавија во Твитер сферата, со многу луѓе кои ги менуваат аватарите со цел да му искажат поддршка на Барбоса. Тоа беше #joaquimbarbosaday:

Блогот Twitter Brazilians [португалски] објаснува како се започнало: @direitodopovo утрото објави слика од Жоаким Барбоса како негов аватар и тагот #joaquimbarbosaday.

“A campanha, criada por @direitodopovo, rendeu mais de 400 mensagens e a participação de 50 tuiteiros, uma média de 8 mensagens por usuário.”

Објавено на 23 април 2009 год. од arlesophia

Антонио Арлес [португалски] вели дека мрежата се покажа уште еднаш како значајно средство за исполнување на граѓанската обврска :

“Através do Twitter fizemos um “twitasso” (manifestação virtual) para apoiar o Ministro Joaquim Barbosa, que ontem (22)  falou o que estava entalado na garganta de grande parte do povo brasileiro para o ministro Gilmar Mendes. O ministro Gilmar Mendes, presidente do STF, vem desmoralizando a Justiça com seus arroubos autoritários e suas “ligação perigosas” com bandidos julgados e condenados.”

Здрава караница

И покрај големиот критицизам на караницата меѓу судиите на Врховниот суд од страна на медиумите и публиката, и покрај фактот дека истата беше емитувана во живо на телевизија, некои судии веруваат дека ова е чекор напред. Маркос Аленкар [португалски] посакува секоја судска седница во земјата да се емитува во живо со цел да се зголеми транспарентноста:

“Quase todos os dias, sabemos de histórias envolvendo discussões acirradas e desrespeitosas entre Juízes e advogados, que se esvaem diante da falta de provas. Com a filmagem, isso seria coibido e teríamos como apurar quem provocou os desrespeitou quem.
Imagine se essa sessão do STF não tivesse sido filmada, divulgada ao vivo na TV Justiça? Certamente ficaria apenas no disse-me-disse, muito diferente de todo o espetáculo televisivo.
Tenho certeza que filmadas as audiências o respeito entre os Magistrados e advogados reinariam, continuaria a haver confronto, mas dentro de uma linha de respeito.”

Судијата Хорхе Алегро Араухо [португалски] верува дека жешките дебати општоземено се позитивни:

“É muito bom que tenhamos um certo embate na nossa Corte Superior. Dá uma sensação de que as decisões não são de bastidores e que os magistrados de primeiro grau, e por conseguinte o Poder Judiciário como um todo, têm, por exemplo nas pessoas dos ministros Joaquim Barbosa e Marco Aurélio, seus atentos defensores, havendo aquele importante contrapeso que impede que a Justiça, nas palavras do próprio Ministro Joaquim Barbosa, seja destruída.”

Потврдени или сомнителни случаи на свински грип, кои што беа забележани во Мексико порано овој месец, сега  се откриени во најмалку седум други земји во светот. Светската здравствена организација (СТО) вели дека оваа појава претставува „опасност по глобалното здравје која треба да се разгледува од меѓународен аспект“.

Исто така, познат како свински грип од тип А или H1N1, свинскиот грип претставува болест на респираторниот систем на свињите која што може да се пренесува меѓу луѓето, особено преку кашлање и кивање. Во Мексико, има преку 100 случаи на смрт кои е можно да се поврзани со свинскиот грип  и повеќе од 1600 луѓе се заболени меѓу кои се наоѓаат случаи со потврден или со сомнителен вирус. Досега, потврдени случаи на свински грип се откриени и во САД и Канада, додека во  Нов Зеланд, Шпанија, Франција, Израел и Бразил има сомнителни случаи. Лиз Боровски, блогер на The Pump Handle, објаснува зошто постои грижа од ширење на свинскиот грип:

Свинскиот грип до одредена мера е општопознат, но обично се пренесува само од свињи на луѓе. Овој вид на болест по се изгледа е способен да се пренесува од човек на човек, и да напаѓа помлади, инаку здрави возрасни луѓе. Ова значи дека вирусот има сериозен потенцијал да предизвика пандемија, па  така соодветно е тоа што Мексико ги затвори училиштата до 6 Мај и забрани големи јавни собири, вклучувајќи и црковна служба.

На 26 април, американските здравствени лица објавија опасност по јавното здравје откако беа потврдени 20 случаи на свински грип во државите Калифорнија, Канзас, Њујорк, Охајо и Тексас. Повеќето од овие случаи се умерени, а не е пријавен ниту еден случај на смрт од овој грип. И Канада потврди шест умерени случаи на свински грип во провинциите Нова Скотија и Британска Колумбија.

Веста за свинскиот грип брзо се прошири на Интернетот, како што луѓето бараат одговори и како што ги делат нивните мислења за болеста. Во моментов, свинскиот грип и #swineflu е топ тема на Твитер и се креирани различни мапи на Гугл со цел да се следи појавата. Блогерите ширум светот, исто така, зборуваат за свинскиот грип.

Даниел Хернандез, блогер на Intersections, ја опишува следнава сцена од Мексико Сити:

Во неделата, додека врвот на СТО свика итен состанок во Женева, војници во Мексико Сити се онесвестуваат со маски на лицето на автобуски постојки, станици на метро и плоштади. Изморен војник ми подаде маска на влегување во метрото Белас Артес, но маската падна пред да влезам во метрото. Внатре, патниците сите до еден се гледаа сомнително и правеа напори да избегнат контакт со други.

Метју Иглезијас, блогер на Центарот за Американскиот акционен фонд за напредок, изразува загриженост за тоа како оние без здравствено осигурување во САД ќе се справат со оваа болест:

Немам мислење за оваа тема и покрај набљудувањето дека ќе биде убаво да се живее во земја во која, ако се почувствуваш сериозно болен  поради вирусна инфекција, вашиот пристап до ефикасни медицински лекови не е одреден од вашето богатство, вашите приходи, или вашиот работен статус.

Џим Мек Вејг, блогер на MacDoctor од Нов Зеланд, мисли дека мора повеќе да се направи во неговата земја и во светски рамки со цел да се задржи вирусот. Во Нов Зеланд, 13 студенти што неодамна го посетија Мексико се сомнителни дека се заболени од вирусот. Мек Вејг вели:

Земајќи ја предвид претераната реакција која што се случи со птичјиот грип, секој би се надевал за поригорозен одговор на ова од обично набљудување. Би помислил на изолација на случаи и ограничување на патувањето во Мексико кои би биле минимален одговор сé додека не добиеме повеќе податоци. Бидејќи ЦКБ (Центарот за контрола и превенција на болести во САД), се буди дури сега, една недела подоцна, а СТО инсистира да не се презема ништо, безгрижниот одговор на Нов Зеланд изгледа речиси сериозен во споредба со нивните реакции. Додека ова навистина може да прерасне во еден немил настан, добро би било ако здравствените власти преземат нешто пред ситуацијата да се случи отколку да се соочат со нецелосни информации.

Многу земји  спроведуваат безбедносни мерки за да го спречат ширењето на свинскиот грип. На пример, некои аеродроми ги проверуваат патниците од Мексико за симптоми од свинскиот грип, додека Кина и Русија планираат да го стават во карантин секој кој пројавува симптоми. Виџај Садасивам, блогер на scan man, вели дека не се преземени никакви превентивни иницијативи во Индија, иако Боинку, блогер на Finestkind Clinic and fish market, ја опишува мерката која ја преземаат Филипините:

Филипините ќе престанат со увоз  на свинско месо од САД и Мексико да го запрат ширењето…ова е смешно, бидејќи грипот се шири од човек на човек, а нашите сопствени свињи имаат Ebola Reston…но сепак ова е време за забава, и досега не се зборува за тоа дека некој човек е ставен во карантин, како што беше случајот со SARS…

Многу блогери укажуваат на тоа дека треба да ја сфатиме оваа закана сериозно и да бидеме подготвени, но сé уште нема потреба од паника. На пример, еден пост на Utah Preppers вели:

Набрзина некои белешки против паника …

• Свинскиот грип НЕ МОЖЕ да се пренесува преку храна. Јадењето свинско НЕ ве доведува во опасност.
• Ова НЕ е прв пат свински грип да се пренесе на луѓето. Претходно се случувало, но без да се претвори во пандемија.
• Оваа варијација на свинскиот грип, како и секој грип, е вирус и првично се шири од лице на лице преку кашлање и кивање.
• Ова е само грип! Клучот е да НЕ го ЗАКАЧИМЕ.

СТО засега не препорачува ограничување на какво било патување или ограничување на трговијата, и вели дека потребни се повеќе информации за вирусот пред да одлучат дали да го кренат нивото на глобална пандемија, кое моментално се наоѓа на третото од шест нивоа.

Фотографијата за заштита од свински грип е од Sarihuella на Flickr

Овој пост се фокусира на приказни од невработените и работниците мигранти кои се враќаат во нивните држави. Како невработеноста влијае на поединците низ целиот свет? Кои се некои од тешкотиите со кои се сретнуваат поединците во нивната потрага по работа? На кои начини повратната миграција на работниците создава проблеми за земјите во развој?

Дневниците на невработените

Постојат неколку сајтови кои редовно даваат најнови вести за отпуштањата на работниците.  На пример: Layoff Tracker, Layoff Daily, The Layoff List, Блогот Singapore Retrenchment. Во нејзиниот дел Меѓународната организација на трудот постави свој документ за најновите бројки за невработеноста за секоја земја во светот. Овие сајтови укажуваат на фактот дека отпуштањата се перципирани од повеќето луѓе како основен и најпрепознатлив индикатор за глобалната економска рецесија.

Има многу невработени поединци кои ја документираат нивната секојдневна борба со отварање на блог. Примери за ваквите дневници на невработените се: Furbier.com (Бразил), Retalhos Da Vida De Um Merdas (Португалија), Jobless and Less (САД), Unemploymentality (САД), Pink Slips are the New Black (САД.)

Издадена е книга за животот на еден невработен човек во Кореја – „Бегство од невработеноста“. Исто така достоен за почит е блогот на еден неодамна отпуштен работник - Unemployment Haiku Weekly.

Unemployment Haiku Weekly

Fabio C from Brazil се осврнува на  чувствата на невработените:

Ficar desempregado é terrível. Você se sente inútil, nem descansar consegue, já que você pensa que precisa achar algo para fazer. Seu corpo e sua mente se acustumam ao trabalho, agora entendo porque aposentados ficam depressivos ou porque alguns profissionais vendem 10 ou 20 dias de férias.

Meus dias tem sido pesados, cansativos por serem iguais.

Според Меѓународната организација на трудот (МОТ), Средниот Исток или Северна Африка се забележани како региони со највисок степен на невработеност во 2008. Amira Al Hussaini од Global Voices пишува за  отпуштањата во арапскиот свет. Најтешко погоден од рецесијата бил Дубаи. Kinan Jarjous од  Дубаи напиша поема и неколку проштални електронски пораки после отпуштањето.

Нема потреба да се биде вознемирен. Јас сум воодушевен што ова е завршено. Секако ќе ми недостигаат примањата и чувството да се биде корисен, но тоа сега е споредно.

Напишав неколку проштални пораки, но ги избрав најкратките и најслатките за испраќање. Не остана ништо повеќе да се стори, ништо за што би зборувал дома. Мојата енергија сега ќе биде насочена кон одење напред, и следење на сопствените желби. Морам да престанам да бидам некој друг.

Дури и работниците од филмската индустрија се под закана за губење на работните места. Продуцент од големо филмско студио во Холивуд неодамна беше отпуштен:

Велат дека филмската индустрија е од оние отпорни на рецесијата, но кога основата на толку поврзаната економија колабрира и има многу луѓе кои одеднаш се будат и сфаќаат дека живееле над своите примања, тогаш изгледа дека и моќниот Холивуд ќе заврши со намалување на работните места. И тие луѓе, исто како и сите други ќе мора да размислуваат како да најдат работа, да си ги задржат домовите и да ги обезбедат своите семејства со добро здравствено осигурување

Блогер од Јужна Кореа ги идентификува можните  причини на компаниите за отпуштање на работниците. Aspan, исто од Кореа забележува дека „општествата не се чувствуваат удобно со невработените.“ Подолу е превод на она што го напишал Aspan на својот блог:

Повеќето невработени чувствуваат понижување кога ќе примат надоместок за невработени. Тие се чувствуваат вознемирени во работилници каде можат да добијат таков надоместок. Ние сите знаеме дека сме ги изгубиле работните места, но тие болно не потсетуваат на толку суров начин. Со цел да добиеме надоместок кој се дава на секои две недели, мораме да одиме на јавно место на време и да покажеме евиденција за тоа колку напорно сме барале работа за тие две недели. Откога ќе поминеме, можеме да го добиеме надоместокот за невработени. Како дополнување, се чувствувам тажен во моментот кога гледам како ме гледаат другите луѓе: зошто човек кој треба да биде главниот хранител на семејството е заглавен дома. „Можам ли да се одморам заради полнење со нова енергија?“ Дури и банките кои порано ме молеа да ми дадат кредитна картичка сега ме одбиваат. Нашето општество не се чувствува удобно со невработените

Невработеноста ги научи луѓето да ги ценат скапоцените работи или личности во нивниот живот. Pedro од Португалија е задоволен од фактот што ја има поддршката од семејството и пријателите:

Valem-me muitas coisas. O conforto da família, os amigos, os colegas. E, mais do que tudo, poder pegar na tua mão e sentir que ao pé de ti nada mais importa do que ver-te verdadeiramente feliz. É essa a razão principal que ainda me faz sentir uma ponta de optimismo e afasta de vez a palavra desistir do meu dicionário mental. Porque nada irá estragar um bem precioso que me caiu na vida de forma tão incrível. Como que a dizer que a vida tem sentido. E tem. Contigo tem. Bastante.

Но, понекогаш невработеноста го победува духот.  Египетски политичар го  обвинува високиот степен на невработеност за феноменалниот пораст на самоубиства во Египет.

Видеото подолу ја прикажува кризата со невработеноста кај земјите членки на Организацијата за економски развој и соработка.

Дневници за потрагата по работа

Блогерите исто така пишуваат и за нивната потрага по работа. Многу од нив наидуваат на тешкотии.

Емигрант од Израел ја изгубил својата работа во 2003 година со расцепот на балонот на високата технологија. Сега тој е во потрага по работа. Неговата сопруга зборува за проблемот со возрасната дискриминација на пазарот на трудот.

Иако возрасната дискриминација е нелегална во Израел секој кој е во индустријата на високата технологија знае дека тоа е „Бегството на Логан“ т.е. ако си постар од 55 години, ти едноставно не постоиш.

Што да прави некој кој има долгогодишно работно искуство и никој сериозно не го зема во предвид за вработување затоа што е над одредена возраст.

Една од најтешките работи кога имаш неваботен сопруг е да го гледаш секојдневно падот на нивното его и самодоверба помеѓу потенцијалните работни места и секојдневните интевјуа. Во одредени случаи процесот на селекција на кандидатите може да трае и 3 до 5 месеци додека компаниите го стеснуваат изборот.

Mona, Палестинка во Канада е фрустрирана затоа што  IT компаниите бараат индивидуи кои знаат се и се спремни да работат скоро за ништо:

Можете да кажете дека мојата потрага по работа е за никаде, но жал ми е за компаниите, не познавам над 20 јазици, со 5+ години работно искуство. Но како и сите дипломирани компјутерски инженери со години искуство, сум способна да учам нови работи. Дали учењето е толку лоша работа денес или човек мора да знае се уште на почетокот и да биде платен минимално?

Денес работните места во ИТ индустријата не се базирани на продолжено образование или способност за континуирано учење. Тие се базираат на пронаоѓање на човечки робот кој знае се и сака да работи за ништо

Во Хонк Конг, Oiwan Lam од Global Voices пишува за  контроверзниот план за субвенција на владата за универзитетските дипломци кои бараат работа

Како проблемот за невработеноста се влошува, така зачувувањето на работното место е најважната задача. (Секретарот за финансии) John Tsang одлучи да ги стави универзитетските дипломци на распродажба со план за субвенции. Но, многу луѓе сметаат дека ваквата политика ќе го наруши пазарот бидејќи им дозволува на компаниите да ги плаќаат универзитетските дипломци 4,000 HKD (нешто повеќе од 500 американски долари) од кои 2,000 HKD ги субвенционира државата.

Неколку групи на Facebook се крерирани за да протестираат против оваа политика. Најпопуларна е онаа која вели дека Финанскискиот секретар на Хонг Конг заслужува само 4000 HКD на месец!

Во Германија, многу трагачи по работни места се приморани да работат со скратено работно време во замена за субвенција од владата во плата и социјално осигурување. Чудно, но  невработените инвестициски банкари од Лондон одат во Сингапур. Саудиските жени кои ги изгубиле работните места се соочуваат со ограничени работни можности - сексуалното малтретирање на работното место е главната причина. Камбоџиски блогер го повикува Khmer Американците кои бараат стабилна работа да се вратат и да работат во Камбоџа. Социјалните медиумски алатки исто така се користат за аплицирање за работа. На пример: Twitter Job Search.

Постојат грижи дека Јапонија веќе се соочува со „ледено доба на невработеноста“ што може да креира уште една „изгубена генерација“ од млади Јапонци без полно работно време. Најмалку 87 компании  ги откажаа 331 неформални ветувања за вработување на универзитетски студенти минатата година. Повеќе од 500  привремени работници останаа во шаторските градови  минатиот јануари откако ги изгубија своите работни места.

Краткото видео подолу ги прикажува повремените работници кои нашле прибежиште во шаторските градови минатиот јануари.

Враќањето на мигрантите

Работниците мигранти се враќаат дома во големи бројки откако ги изгубиле работните места во Америка и Европа. Оваа обратна миграција може да предизвика конфликти во сиромашните нации кои не можат да обезбедат соодветно вработување и социјални услуги на нивните граѓани.

Повеќе од 8 милиони Филипинци работат во странство. Паричните средства кои им ги праќаат на своите семејства помагаат да се одржува Филипинската економија. Денес, многу  прекуокеански филипински работници, вклучувајќи и професионалци, се враќаат дома. Филипинска двојка  која ги изгубила работните места и нивната куќа во Калифорнија се враќа назад на Филипините. Филипинските работници во Хонг Конг се  заменуваат со локални. Филипинската авио компанија ги зголеми летовите од САД и Канада што може да се интерпретира како знак дека се повеќе Филипинци се  приморани да се вратат на Филипините.

Во минатото Бразилците со Јапонско потекло мигрираа во Јапонија. Денес „Бразил е новата Јапонија“. Paula Goes од Global Voices пишува за бразилските имигранти во Јапонија кои се враќаат дома заради кризата. Најмалку 40,000 бразилски имигранти планираат да ја напуштат Јапонија.

Elaine избра да остане во Јапонија, но таа забележува дека јапонската економија ќе продолжи да се влошува. Таа стравува дека има Бразилци кои живеат на улиците на Јапонија.

A crise não dá sinais de melhora e com isso existem mtos brasileiros que aqui residiam e que já regressaram ao Brasil,os que ficaram,como eu,estamos tentando sobreviver nessa crise brava que afetou o Japão,quase todos os dias eu vejo nas notícias do Japão alguns brasileiros que vivem nas ruas, que não tem nem o que comer e outros que vivem em abrigos públicos,contando com os donativos de pessoas solidárias.

Населението во Дубаи се учекува да се намали за 8 проценти ако странските работници продолжат да го напуштаат градот. Блогер тврди дека населението во Дубаи ќе се намали за 25% . Училиштата во Дубаи добиваат бројни барања за трансфер на училишни сертификати на ученици на странски работници кои се враќаат дома во нивните земји. Едно училиште има изгубено 10% од неговата ученичка популација.

Економиите на многу земји од Јужна Азија зависат од паричните пратки на нивните работници од странство. Rezwan од Global Voices пишува за континуираниот и вознемирувачки тренд на работниците мигранти кои ненадејно се враќаат дома во Јужна Азија.

Supriyo Chaudhuri од Sunday Posts пишува за обратната миграција од САД кон Индија.

Рецесијата, несигурноста и тешкотиите во имиграцискиот процес и можностите во Индија комбинирани креираа поток од обратна миграција од Америка кон Индија. На ова е додаден и тенок млаз од Англија и браната експлодира во Дубаи. И одеднаш индиските градови се преплавени со повратници, со малку кеш, кои се обидуваат да го започнат животот од почеток уште еднаш.

Бројот на работници кои го напуштаат  Непал се намалува. Додека Малезија претпочита да им дава работа на локалните работници, многу работници мигранти  од Бангладеш се приморани да се вратат во низната земја.

Фотографија на насловна странае од Фликер страницата на Per Bjorklund. Португалскиот текст е преведен од  Paula Goes. Цитатот од Кореја е преведен од Hyejin Kim.

Campus Party (Кампус забава) – Бразил 2009 се одржа во градот Сао Паоло и заврши на 25 јануари. Повеќе од 6500 луѓе земаа учество во вториот по ред најголем настан за технологија и дигитална култура во Латинска Америка, на кој се дискутираше за блогови, роботи, фотографија и видео, игри, слободен софтвер, дигитална инклузија, па дури и екологија. Во овој фото-приказ на настанот ќе имате можност да видите неколку интересни фотографии од илјадниците објавени на Фликер под Криејтив комонс лиценца.

Фотографија од poperotico, со следниов текст:

Илјадници од студенти собрани тука во арената на Campus Party 2009, која се одржуваше во Centro de Exposições Imigrantes. Дали вие присуствувавте?
#cparty, јас бев таму!

Модификација на куќиште, фотографија од _thebest_

„Ова е CPU!“, фотографија од Fabio Pazzini

Фотографија од Luiza Medeiros, со наслов „Гикови бараат музика на Campus Party“. Демонстрацијата се случи на 24 јануари и стана позната како „Играње со столици“, „Балет со столици“ или „Протест со столици“. Еве видео на кое се прикажува протестот. Elzo Brito [португалски] објаснува:

На крајот не добивме музика бидејќи според организаторите на настанот до нас имало болница и тие веќе се жалеле двапати, а третиот пат дошол полицаец кој барал да заврши настанот.

Фотографија од Tatiana_Reis во делот за дигитална инклузија

Имаше и некои демонстрации против контроверзниот Закон за дигитални прекршоци (со кој сајбер-прекршоците се казниви со закон), кој може да биде доставен во Сенатот во текот на оваа година:

„Против против предлог-законот на сенаторот Азерадо“. Фотографија од Tatiana_Reis.

На банерот е напишано: „Протестирај за иднината на интернетот во Бразил и во светот“. Фотографија од bntmzk. Слична фотографија од Gabriel Chiarastelli доби второ место на натпреварот за најдобра фотографија на Campus Party.

„Проширена реалност“, фотографија од R. Seiji.

Старата технологија сè уште преживува. Фотографија од HelenaN

„Дали блогерите ти помагаат да го оформиш своето мислење?“. Фотографија од fore.

„Помогни им на програмерите на светот, ажурирај го својот никаков Интернет експлорер 6. ПС: Всушност, почни да користиш Фајрфокс“. Фотографија од vivoandando.

Рушејќи го националниот рекорд за оверклок (overclock) на Campus Party, BR-OCT тимот постигна брзина на процесор од 5.6 Gh [португалски].

(Неколку од таговите на Фликер за овој настан се: cparty, cparty09, cpbrasil, campusparty, #cparty, campuspartybrasil, campuspartybrasil2009)