Тој вели:

Ги избрав овие шест земји бидејќи тие од страна на Западот рутински се сметаат за „непријатели“ и „сојузници“ на Вашингтон и ние многу ретко добиваме вистинити информации за животот таму, покрај приказните за „тероризам“. Сакав да зборувам со блогери, писатели, дисиденти, политичари и граѓани и да ги чујам нивните приказни, без „официјалната“ перспектива.

Антони присуствуваше на самитот на Глобал војсис 2008 во Будимпешта како говорник. Може да најдете неколку спомнувања на Глобал војсис во неговата книга.

Во ова видео, Антони ја презентира својата книга на ЈуТјуб:

Следува интервју за неговата книга:

П: Пред да го започнеш своето патување во Иран, напиша дека си скептичен дека интернетот, сам по себе, може да донесе вистински револуционерни промени во оваа земја. Што подразбираш под револуционерни промени? И што мислиш сега?

О: Концептот на револуција е менлив термин. Запознав неколку луѓе на моите патувања кои сакаат големи промени во нивните земји. Мојата книга опфаќа неколку дисиденти и блогери од целиот свет, кои се желни за политичка, социјална и морална промена – вклучувајќи го и најпознатиот блогер од Саудиска Арабија, Фуад Ал-Фархан, кој неодамна беше ослободен од затвор поради тоа што го предизвика националното непотистичко правило – но тие признаа дека само мал дел од населението би им се приклучило во масивни пресврти.

Интернетот, сам по себе, не може да донесе големи промени, но може да помогне во еманципирање на луѓето за да можат лесно и слободно да ги најдат своите кампањи. Пред интернетот не постоеше технологија што може да го постигне ова. Не го идеализирам интернетот, ниту верувам дека демократијата на Западот е целта на луѓето од земјите кои ги посетувам. Мешањето на странските земји не е добро прифатено, но започнување на комуникација со земјите од Западот е добредојдено.

Во Иран, после скоро триесет години револуција, повеќето млади луѓе што ги сретнав беа исцрпени; тие не сакаат да бидат бомбардирани од САД или Израел.

П: Цитираше ирански новинар кој има работено со интернационални новински агенции и рече дека странските медиуми во Иран се заинтересирани само за нуклеарните прашања и Ал Каида. Дали мислиш дека е иста ситуација во другите земји? Сепак, Ирачаните се позаинтересирани за изборите во САД отколку за американското здравство. Како ја гледате улогата на блоговите во покривањето на помалку „жешките“ теми во Иран?

О: Западните медиуми моментално имаат проблеми со довербата. Ресурсите се намалуваат, се вработуваат помалку новинари и се слави локализмот. Затоа не изненадува, за жал, дека толку многу приказни во нашиот печат за место како Иран се опседнати со Ахмадинеџад, тероризам, Ирак и човекови права. Тие се сите особено важни теми, но тие не го дефинираат местото.

Мојата книга открива страна на Иран која ретко се гледа во нашите медиуми кои се опседнати со тероризам.

Живеејќи во Сиднеј, Австралија, секој ден ја гледам опседнатоста со изборите во САД, како сите ние да имаме вистинско влијание врз кампањите на Барик Обама и Џон Мекејн.

Блоговите во таканаречените репресивни режими ги покриваат темите кои ограничените со време новинари  од Западот не ги опфаќаат. Само поради тоа, тие треба да бидат промовирани.

П: Дали постојат вистински сличности помеѓу блогосферите на Иран, Египет, Сирија и Саудиска Арабија или некои радикални разлики?

О: Блогосферите на Иран и Египет се големи и сè уште растат и влијаат врз политичкиот процес. Режимот, препознавајќи го ова, се почесто ги осудува блогерите и активистите со цел да ги замолчи. Интернационалната солидарност, од други блогери и одредени влади, му ја отежнува работата на режимот. Затворените блогери нема да бидат заборавени.

Бев воодушевен од длабочината и разновидноста на гласовите во Египет и Иран, нешто што многу често го спомнувам во книгата. Најискрено, оваа сцена е многу повклучена од многу западни заедници.

Во Саудиска Арабија, блогосферата не е многу развиена, но сепак останува активна. Цензурата на „порнографски“ содржини е лимитирана, но сепак режимот започнува да се плаши од моќта на активистите. Читањето блогови од жени – како пол тие се активно маргинализирани во општеството – е освежувачки доколку сакаме да ја разбереме претходно „тивката“  група.

П: Кои беа најголемите предизвици со кои се соочи додека ја пишуваше оваа книга и го правеше своето истражување?

О: Добивање целосен пристап во некои земји беше предизвик. Истражувањето за улогата на Гугл, Јаху, Мајкрософт и други мултинационални компании и нивната инволвираност во веб цензурата во државите како Кина. Заштитувањето на моите извори беше еднакво важно. Превземав мерки на претпазливост пред да ги контактирам блогерите во повеќето земји, а и кога пристигнав таму.

Главната цел на книгата беше да се оддалечам од традиционалната улога на западните новинари како филтер на квалитет. Во секоја опфатена земја, мојата перспектива е неизбежна, секако, но бев одлучен да ја редефинирам мојата позиција во однос на луѓето кои ги интервјуирав. Нивните ставови беа многу поважни од моите.

П: Што мислиш за улогата на Глобал војсис во запознавањето на луѓето со нечуените, незастапени гласови. Дали имаш некои идеи за како да се направи Глобал војсис поефективен?

О: Силата на Глобал војсис е во неговата способност да ги образува читателите низ целиот свет за различните земји и култури, прашања и перспективи кои често се игнорирани од кратковидните западни медиуми. Меѓутоа, јазикот останува како проблем. Треба да се вложи поголем напор во пронаоѓање на конекции помеѓу Западот и остатокот, бидејќи интернетот моментално е место каде тие два света ретко имаат интеракција.

Ел Диарио де ла Резистенциа II и Куба Фајл цитираат од сторијата од Ројтерс:

Санчез, чиј критичен блог Генарација Y привлече 1.2 милиони посети во февруари, вели дека Кубанците нема да можат повеќе да го посетуваат нејзиниот веб сајт (http://www.desdecuba.com/generaciony/) и на два други домашни блогери, поставени на сервер во Германија.

Се што можат да погледнат е порака „Грешка во преземањето“

Кубанскиот триаголник сепак, во контакт со пријатели од Куба, известува дека „сајтовите беа блокирани, а потоа ‘спор пристап’ беше дозволен.“ Но овој ‘спор пристап’ не го промени мислењето на Ел Кафе Кубано, кој го споредува режимот на Раул Кастро со апартхејд:

Медиумите и некои блогери го величаат како тој да е некој тип на светец или катализатор за СЛОБОДА. ЛУЃЕ, тој го користи кинескиот модел! Ау компјутерите се сега на располагање, но никој не може да си дозволи, а сега како што гледате и интернетот е ограничен.

Блогот за Куба додава:

Што ќе прават Кубанците со сите тие нови компјутери? Една работа е сигурна, нема да ги читаат кубанските блогови кои што се противат. Раул реформаторот останува Раул угнетувачот.

Хрониката Плава Ѕвезда воопшто не е изненадена, но признава дека е малку збунета:

Нели прогресивците (ака комунисти) од вашата земја едноставно ја сакаат моменталната форма на влада на Куба? Постојано слушам како е подобра во однос на нашата. Постојано слушам како тие имаат подобар систем за здравствено осигурување итн. Секако, луѓето кои го велат тоа скоро секогаш се исклучително богати либерали, кои не мора да живеат под ограничување на ништожен диктатор. Немам видено некој од нив да се пресели таму.

Тим Ворстал го повторува своето чувство во овој пост, додека TonyTeri.com признава дека „потребна е огромна храброст (од Санчез) за пишување на темите кои таа го опфаќа. Таа всушност мора да талка за да блогира во Куба низ хотели или други области со интернет пристап вообичаено резервиран за странци.“ Оваа работа ја истакнува 1Клик2Куба:

Блогирањето во Куба може да ти предизвика огромни проблеми (превод: затвор), но оваа закана не ги сопре илјадниците блогери од островот кои беа решени да ја пренесат својата порака. Во последно време, кубанските блогери се облекуваат како туристи, го преправаат акцентот и тајно го користат хотелскиот интернет пристап (пристапот во хотелите не им е дозволен на Кубанците по потекло). Откако е внатре во хотелот, Јоани Санчез мора да пишува брзо. Не само поради стравот да не биде фатена, туку поради тоа што онлајн пристапот е претерано скап. Час онлајн чини околу $6, што е еквивалентно на половина од просечната месечната заработка на Кубанец. Независните блогери како Санчез мора да ги градат своите сајтови на сервери надвор од Куба и поради тоа имаат повеќе читатели надвор од Куба отколку внатре.

Читателите всушност доаѓаат од другите карипски територии и Деца на Револуцијата забележуваат дека „обидот за ефективно исклучување на некогашниот критичен блог доби широка покриеност во интернационалните медиуми, во различни пазари како Сончевиот Чувар и лондонскиот дневен весник Чуварот.“

Јеферсон Ливс објавува внимателна перспектива на ситуацијата, велејќи:

Од секогаш сум го сметал фасцинантен фактот дека секоја земја може да има свои закони што се однесуваат кон нешто што се претпоставува дека е Глобална мрежа. Меѓутоа многу е тешко да се регулира нешто на глобално ниво. Сепак, слободата и корисни информации постојано се прекршуваат со ограничување на слободата на печатот и слободата за објавување на глобално ниво. Со ова се појавува следново прашање, во арена без граници, дали Куба ги прекршува основните права на граѓаните во УС со ограничување на веб сајтовите за сите или само за своите граѓани?

…додека Несовесен Разум прашува:

Барате едноставен начин да се спротивставите на кубанското диктаторство?
Посетете го најпопуларниот блог Генерација Y