Венецуелските блогери и корисници на Твитер ги покриваат изборите со тагот #23N (23 ноември). Секој може да ги види различните постови кои веќе постојат со овој таг.

Пред неколку недели, беше лансирана кампања за да се поттикнат луѓето да гласаат и да ги користат граѓанските медиуми за да зборуваат за изборите. Ова видео е наречено „Креирај сопствена мрежа“, а подолу следува и превод:

Дали знаеш дека можеш да бидеш набљудувач на изборите на 23 ноември?

Не мора да побараш дозвола од CNE (Националниот избирачки суд) или било која политичка партија.

Не мора да пополниш некоја форма или да носиш некое уверение

Ти треба да се здружиш со својата мрежа од пријатели, соседи, роднини и колеги

Да пренесуваш информации за кои си бил сведок

Да испраќаш пораки од својот мобилен телефон или преку интернет

Да го користиш својот мобилен телефон, својата камера, интернет врска, својот блог, и доколку немаш ова е вистинско време да направиш, свој Фејсбук профил

Креирај сопствена мрежа од граѓани

Гласај и Набљудувај!

За да ги видите сите видеа посетете ги Хектор Палациос  од Rayas y Palabras [шпански],кој беше еден од организаторите на видео-кампањата заедно со Карелија Еспиноза од Explikme [шпански], Луис Карлос Диаз од Periodismo de Paz [шпански], Наку Сото Пара од Zaperoco [шпански], Ирија Пујоса од No Suma Cero [шпански] и Џорџег Хенрикез од Circulemos [шпански].

На денот на изборите во САД , африканските блогери му понудија солидарност на Обама, венецуелски блогер напиша поема за невозможноста за победа на црнец на изборите и во Париз блогерите планираат забави, забави, забави.

Хоа Куач на Voices without Votes, цитира азиски блогер кој ја поделил нивната вознемиреност за претстојните резултати пред да оди на спиење во далечната временска зона:

Во Инднезија, Маман напиша дека ја обзема „чуство на вознемиреност“. И покрај согласувањето на чласачите со неа, таа се припрема за победа на ГОП:
“Јас навистина имам чудно чувство за изборите во САД, тоа е чудно чувство кое што не можам да го опишам. Извештаите за гласањето секако одат во моја полза, ОБАМА ќе победи, но верувам дека трката ќе биде во конечниот резултат. Се обидувам да се заплашам себеси со реалноста АКО ГОП победи на овие избори, тоа ќе биде голем УДАР не само на мојот стомак, туку на повеќето просечни Американци.”

Во Јужна Кореа, Експат Џејн, пишува дека таа исто така чувствува „нервоза и вознемиреност“, но е возбудена да ги дознае резултатите:
“Бев многу смирена за време на оваа кампања. Барем кога станува збор за дебатата за победата на Обама бидејќи јас верувам дека ќе победи. Утре ова време ќе знаеме”

Не заборавајте да го посетите Voices without Votes за реакциите за победникот од највозбудливите избори во поново време…

Секоја година околу 400,000 студенти бараат да бидат запишани на венецуелските државни универзитети. За жал, не е возможно да се задоволи секое барање, што води до дискусија како да се запишат студенти на специфична програма врз база на одреден критериум … но кој критериум?

Централниот Универзитет на Венецуела се соочи со демонстрации по ова прашање, особено за време на изборот на челните лица во Академијата. Некои велат дека овие промени се дел од демагошката стратегија на претседателот (повторно) да се здобие со популарност со задоволување на просечноста и непосредноста. Други велат пак дека овој нов систем претставува по демократски и поизедначен начин за запишување во високото образование. Новата политика треба тек сега да оствари, но венецуелските блогери имаат свои размислувања за тековните и новите системи.

Фотографија на Кит Кет и користена под лиценца од Криејтив комонс

За Жозефина од Ел Муро Те Ламента [es], елиминирањето со тестовите за упис не го решава проблемот:

Проблемот не е како да се влезе, туку да се направи тоа под одредени услови кои ќе му дозволат на студентот успешно да заврши. Без основни услови за упис, невозможно е да се образуваат компетентни професионалци кои ќе бидат посветени на својата држава. Штом се еднаш прифатени, тие нема да можат да ги измамат нив или државата.

Жакорамон од Венецуела Либре [es] додава дека целта би требало да биде да се обезбеди подеднакво образование за сите:

Тестовите за елиминација при упис не го решаваат проблемот. Владата го знае тоа, но претпочита да направи привремено решение отколку да го решава вистинскиот проблем. Ова е проблем со народните влади (…) заштитници на еднаквоста која не постои. Нашето образование треба да биде подеднакво за сите, исто како две капки вода, но од почеток. Образование со висок квалитет треба да започне од основното училиште и да трае цело време низ средното образование (…) и јас се прашувам кој, откако ја видел целата дискриминација поддржана од оваа влада може да верува дека сите средношколци ќе бидат разгледувани како еднакви, како две капки вода, во очите на владата?

Ин а Контри оф д Блајнд [es], Андрес прикажува друг факт за разликите помеѓу приватното и државното образование во Венецуела:

Зошто сето ова предизвикува феномен на исклучување на студентите од државните училишта? Уписот на висок број на студенти од приватните училишта е последица на ниското ниво на квалитет во државните училишта.

Исто така е коректно да се коментира дека има одредени фактори кои ја влошуваат уште повеќе ситуацијата: социо-културните фактори. За време на првиот упис на Рафаел Калдера, тие одлучија да ги затворат техничките училишта и потоа, дојде идејата дека ние сите треба да бидеме универзитетски студенти. Сé под тоа беше срамота. Со тоа, дојде друг проблем; проблем со менталитетот.

Постои уште еден нефер фактор: некои членови во законите на државните универзитети одобруваат уписи на деца на вработени, професори, политичари, атлетичари и уметници. Зошто велам дека не е фер? Па, се чини дека 40% од студентите во државните универзитети се запишани благодарение на овие закони, нешто што беше цел на корупцијата внатре во универзитетот и организациите кои ги организираат генералните тестови за упис.

Писателот и професорот Барера Линарес во неговиот Дуда Мелодика [es] дава свое мислење за тоа дали тестовите исто така ги мерат другите важни вештини.

Од сите тестови што било кога сум ги оценувал, неколку од нив беа поврзани, на пример, со други области, поквалитативни ако сакате, но исто така човечки, како увид, мислење, дебата, околина, живот во заедница, критичко мислење, и комуникација помеѓу другите. Според мене, овие се исто така важни кога ќе ги поврземе со некои кариери кои моментално постојат или ќе постојат.

Департаменто де Легуа [es] вели:

Венецуелската издавачка куќа Ајакучо има една од најинтересните листи – важи и за нејзиниот квалитет во книжевните дела што ги има објавено и за бројот на дела достапни – во Хиспан-Американската литература низ светот. Од античките традиции до најдобрите новели од 20 век; од текстовите на Адмирал Колумбо до коментарите од Инка Гарцилазо.

Актуалидад Литература [es] се присеќава колку корисни биле хартиените верзии од овие дела во неговото образование:

Во последниве 33 години Библиотеката Ајакучо има објавено голем дел од престижните класици во Хиспан-Американската литература. Моите професори по книжевност, на пример, ги почитуваа и морам да кажам дека научив многу од тие книги.

Пепелон Кон Лимон [es] ја објавува листата на дела кои се достапни онлајн:

Доктрина на Симон Боливар, Ла Ворагин од Џосе Естасио Ривера, Сиен традиционес перуанас од Рикардо Палма, Поезија од Рубен Дарио, Нуестра Америка од Џосе Марти, Марија од Џорџ Исак, Кратки приказни од Хорацио Кирога.

Лаура почна да преведува во јуни 2007 г. откако дозна за проектот од колегата – автор за Глобал војсис, Луис Карлос Дијаз. Оттогаш, таа „се навлече“ и тоа добро се вклопи со нејзините јазични студии.

Искуството беше прекрасно. Имаше периоди кога ја прекинував својата работа за да преведувам за Лингва Уживав да работам на статии од далечни земји и ги правев истите пристапни за шпанските читатели. Најдобро од сè беше тоа што учев додека преведував.

Додека таа сè повеќе се вклучуваше во проектот Лингва и сè повеќе се запознаваше со онлајн заедницата на Глобал војсис, сметаше дека би било поинтересно да пишува кратки осврти за венецуелските блогови. Таа е голем фан на мисијата на ГВО која според неа има моќен и долгорочен ефект.

Од културна гледна точка, мислам дека Глобал војсис претставува начин за размена и средби со другите преку точката на гледиште на луѓето. Тоа е начин за изразување на интерес за одбраната на човековите права, начин за прикажување на животот во заедниците и земјите, за соработка со толеранција, визија, и разбирање за другите.  Кога пишувам за Глобал војсис, се чувствувам како да придонесувам за промовирање на културата на мојата земја, начинот на кој луѓето перцепираат од гледна точка на блогерите, и како преку нивните перцепции тие даваат визија различна од онаа што нормално може да се види.

Пишувањето за венецуелските блогери не е едноставна задача. Голем дел од она што може да се види на мејнстрим медиумите се однесува на добро познатиот претседател на земјата – Хуго Чавез. Како резултат на тоа, голем дел од она што го пишуваат блогерите е поврзано со оваа тема.

Разговарав за ова со Луис Карлос и дојдовме до заклучок дека политиката и поларизацијата толку многу доминира во секојдневниот живот што луѓето блогираат за да можат да дишат. Сепак, политичките теми се присутни и поларизацијата се чувствува во Венецуелската блогосфера. Кога пишувам за Глобал војсис, барам што повеќе мислења, но секогаш успевам да најдам многу блогови кои се противат на Владата, додека оние што ја поддржуваат владата се чини дека ги копираат вестите од дигиталните весници. Од друга страна, некои блогови се напишани со премногу чувства за да би можело да се вметнат во некој напис кој се обидува да даде неутрално гледиште. Во секој случај, се  истражува и се бара, но тешко е.

Голем дел од статиите на Лаура за Глобал војсис се доказ дека Венецуела е многу повеќе отколку само Чавез и поларизирана политика. Таа има пишувано за познати автори и музичари, но и за теми од образованието. Не е изненадување што таа пишува за овие прашања, бидејќи самата Лаура има голема страст за литературата и уметноста. Таа дипломираше на современи јазици, поточно на англиски и француски, што и` помогна при откривањето на литературата од други земји. Нејзиниот личен блог се вика Сакандо ла ленгуа [es] (Исплазување на јазикот) и всушност беше инициран како начин за истакнување на јазичните грешки низ градот, но без прекорување или исмевање на другите. Нејзиниот блог стана место на кое „можете да им се смеете на куриозитетите на јазикот“.

Блогот исто така отвори можности и за пишување на други теми. На Лаура и беше дадена можност да пишува неделна колумна наречена „Блогоподиум“, во неделниот магазин Тал Куал [es], најмногу поради тоа што на уредниците на списанието им се допаѓаше тоа што го читаа на нејзиниот блог. Темите се отворени, но најмногу се однесуваат на блогови и култура. Сепак, Лаура вели дека наоѓањето на теми секоја недела е многу потешко отколку што изгледа, но сепак вреди.

Забавно е бидејќи моите пријатели и родителите ми се јавуваат откако ќе ја прочитаат мојата колумна и ми даваат препораки. Името на колумната ми го препорача татко ми бидејќи во тоа време ги гледавме ромските серии и беше смешно да се гледа подиумот на кој ги презентираа вестите… а бидејќи имав намера да го објавам она што се коментира во блоговите за културата, дојдовме до името  „Блогоподиум“. Тоа е добар публицитет за добрите блогови и ми се допаѓа бидејќи можам да истакнам теми за литература, уметност, активизам, заедница и за други култури, особено за она што не е објавено во весниците.

Актитјуд [es] изјавува:

Симпсонови се сметаа за многу дрски и затоа се прекинува нивно прикажување во Венецуела. Прашањето е зошто оваа одлука се донесува после толку време, бидејќи ова популарно шоу се емитува веќе долги години.

Од Аргентина, со “Блогус”, доаѓа едно поагресивно мислење:

Доволно беше Шавез! Неверојатно е како ти се трансформираш себеси во смешен и декадентен јунак од цртаните филмови, така што сите Социјалистички идеи станаа Сталинистички, ти го контролираш пресот, исто како што беше цензуриран за време на диктаторскиот режим. Доста беше! Ние, како Латино-Американци, знаеме што им се случува на оние кои веруваат за себеси дека се спасители на светот; тие треба да одговараат порано или подоцна. Нели ја научи лекцијата со референдумот на којшто загуби? Не, Шавез, не Симпсонови! Нели разбираш дека шоуто всушност го критикува Западното општество? Ако не сакаш стандардите на твоето семејство да бидат како оние на Хомер, дозволи им на општеството и на децата да одлучат.

Блогот Нотикиан у ентретенименто [es] исто така одговара:

Што?!?!Владината институција која ги регулира медиумите не убедува дека шоуто “има лошо влијание“ врз малолетниците.

Децата од Венецуела нема да можат да гледаат Симпсонови. Владата на Шавез ги присили да ги повлечат Хомер, Марџ, Барт, Лиса и Меги од телевизиската програма (приватна мрежа). Шоуто веќе доби своја замена: згодните спасувачи во црвени мокри костими за капење на Бејвоч (Ох! Ова ќе има добро влијание!)

Периодиста диџитал [es] вели:

Претседателот на Венецуела имаше храброст да се вмеша во телевизијата, за доброто на децата. Тој смета дека шоуто има “лошо влијание врз децата” и одлучи дека децата треба да се забавуваат со неверојатните деколтеа во Бејвоч, “помалку контроверзно” шоу.