Што е справување со кризи? Кои се различните фази што ги вклучува? Терминологијата може да се разликува во зависност од тоа каде се наоѓате. Во Нов Зеланд, на пример, станува збор за 4 термина, подготвеност, одговор, реконструкција и намалување. На други места, како Индија, тоа би можело да биде како на графиконот:

Без оглед на терминологијата, неспорен факт е дека во денешно време има голема потреба за ефикасно управување со катастрофите и подготовка за сè поголемата зачестеност на различни природни катастрофи ширум светот.

Во серијата на постови, ние ќе ја трагаме и испитуваме зголемената улога и влијанието на ИКТ во областа на справувањето со кризи.

Лауреатот на Нобелова награда, Р. К. Пачаури обраќајќи се на петтото свикување на Dhirubhai Ambani институтот за информатички и комуникациски технологии (DA-IICT) во јануари 2009 година, укажа на потребата на ИКТ во справувањето со природните катастрофи и за другите настани поврзани со временските околности кои можат да го загрозат човечкиот живот и имотот:

[…] Климатската наука напредна во голема мера поради тоа што моќните компјутери сега можат да работат многу сложени модели кои ги симулираат климатските услови на земјата и на океаните. Нашата процена за идните промени на климата како резултат и на природните и на човечките фактори, во голема мера зависи од силата на модели кои се користат денеска и нашата способност да се оцени влијанието на климатските промени во различни делови од светот. Како одговор на идните проекции на овие настани, владите, граѓанското општество па дури и бизнис организациите можат да преземат ефективни мерки за да се прилагодат на промените што ќе се случат.

Цитирајќи пример од 2003 година, д-р Пачаури рече:

„Сакам да дадам пример од голем топлотен бран кој зафати делови на Андра Прадеш во 2003 година, како резултат на кои речиси 4.000 луѓе ги загубија своите животи, според официјалната евиденција.“[…]

„Проучувајќи го овој голем проблем, стана јасно дека инфраструктурата на ИКТ можеше да ги спаси можеби сите животи кои беа изгубени ако беше поставена на соодветно место и употребена ефикасно. На пример, немаше рано предупредување за жртвите од топлотниот бран. Ниту пак имаше поддржувачки мерки во смисла на обезбедување на медицински совети за оние кои страдаат од стрес од топлина, како што е потребата за терапија од дехидрација и едноставна здравствена нега за оние кои беа погодени. Дури и телевизиските канали можеа да бидат искористени за да се шири свеста и да се шират информации за заштита на животите на тие што беа погодени, но не беа употребени.

Има неколку примери за крајбрежни катастрофи каде што погодените луѓе можат да бидат предупредени на навремена основа и да бидат евакуирани пред катастрофата да го зазеде своето место. Кога ураган удира на брегот од Флорида, инфраструктурата која е на располагање се користи за да се обезбеди адекватно предупредување и опомена за оние кои можат да бидат засегнати и цели градски подрачја се евакуирани. Кога циклон со помал интензитет ќе ги погоди бреговите на Бангладеш или Ориса, настанува голема штета, бидејќи не само што има недостаток на засолништа и инфраструктура за куќите на оние кои се засегнати, туку и нема соодветни системи за рано предупредување и насоки.

Денес дури и од мобилните телефони може да се користат како ефективен медиум за да обезбеди рано предупредување и со тоа да спасат животи и имоти“.

Генералниот секретар на ОН Банки Мун зборувајќи на Telecom World 2009 во Женева, исто така ја истакна улогата на ИКТ во решавањето на клучните прашања, вклучувајќи ги намалувањата на природните катастрофи.

„Преку добра климатска наука и споделување информации, ИКТ може да помогне да се намали ризикот и влијанието на природните катастрофи….. кога ќе се случи земјотрес, координиран ИКТ систем може да го следи развојот на настаните, да испрати порака за итни случаи и да им помогне на луѓето да се справат со катастрофата.“

Изјавата на генералниот секретар на ОН ја одекнува парадигмата за справување со катастрофи спомната во презентацијата на Сујит Моханти од 2005 година:

• Од помош и оправување до раководење со ризикот и ранливоста
• Воведување култура на подготвеност на сите нивоа
• Зајакнат децентрализиран капацитет за реакција во земјата
• Еманципирање на ранливите групи и обезбедување на доволен приход за живот
• Учење од катастрофите од минатото

Во последиците од големите природни катастрофи, како што беше цунамито во 2004 година во Индискиот Океан и ураганот Катарина во 2005 година, светот беше принуден да се разбуди за потребите од координирана и заедничка употреба на моќта на ИКТ системите во справувањето со природните катастрофи.

Пол Курион на humanitarian.info изјави дека:

„Во пресрет на ураганот Катарина, имаше неверојатен број на активности на веб за да се одговори на последиците од катастрофата. Испитувајќи ги карактеристиките за одговор на техничката заедница за ураганот Катерина, ни кажува многу за начинот на кој интернетот ги обликува социјалните одговори за катастрофите, развива некои интересни прашања за влијанието на ИКТ во справувањето со кризи и покажува кон она што може да се случи во иднина.“ […]

„Беше јасно дека по цунамито во Индискиот океан информатичката револуција започна процес на менување на начинот на кој ние одговараме на катастрофите. Ова беше демонстрирано со порастот на фондот за собирање на финансиски средства базиран на интернет; Christian Aid собра преку 700 000 долари онлајн за девет дена, износ кој речиси е четири пати поголем од износот кое беше собран преку донации по телефон. Ширењето на широкопојасен интернет, напредокот во сателитско комуницирање и достапноста на слики ги направија можни проектите за географски информациски и картографски системи, кои не беа возможни пред пет години. Подемот на движењето на слободен софтвер, доведе до иницијативи како што е Sahana проектот, обид да се развие пакет на веб достапни апликации за организации кои помагаат при катастрофи.“

Currion продолжува да зборува за „кој прв реагира на интернет“, за нетизените кои започнуваат акции за пополнување на празнините во информациите, што владите на соодветните земји па дури и традиционалните медиуми често се борат да ги пополнат. Како и да е, со оглед на високиот прилив на информативни постови за Катарина, беше очигледно дека многукратните потоци на податоци ќе беа многу поефикасни доколку беа средени, консолидирани и поставени од поцентрализирана платформа. Така видовме иницијативи како Katrina PeopleFinder проектот и Katrina Help Wiki кои влегоа во игра.

Во контекст на ова, не би било неправедно да се каже дека блогот South-East Asia Earthquake and Tsunami (SEA-EAT), поставен во 2004 година за време на цунамито во Индискиот океан, претставуваше тренд сетер од овој вид - првиот проект од таков вид кој ја демонстрираше моќта за ангажирање на обичните луѓе ефективно да наоѓаат информации со цел да го премостат јазолот помеѓу оние кои им треба помош и оние кој ја нудат помошта. Според Дина Мехта, еден од клучните луѓе позади SEA-EAT блогот.

„Мислам дека она што успеавме да го направиме, можеби беше демонстрација на најголемиот човечки координиран напор на интернет за време на катастрофи, дека е возможно и без формална организациона структура. Исто така има нешто и во способноста на овие напори да се вклучат обичните граѓани од сите сфери во животот – луѓе кои не се нужно посветени или пак не работат во таа област – повеќето од нас имаат различни професии и редовни работи - едноставно постоењето човечка потреба да се помогне.

Додека блогот SEA-EAT се фокусираше на „продолжување на протокот на информации“ системот за справување со кризи на Sahana FOSS во Шри Ланка функционираше како структуриран, холистички систем кој помогна во справувањето со катастрофите со голем размер во 2004 година. Проектот беше развиен од Националниот Центар за Операции на владата на Шри Ланка (CNO) која го вклучува и Центарот за Хуманитарни Агенции (CHA). Генерализирана подоцна за глобална употреба, Sahana сега прерасна во глобално препознатлив проект со употреба во многу други катастрофи, како што е Јужно Азискиот земјотрес во Пакистан (2005 година), катастрофите на Филипините на Јужен Лејте (2006 година), земјотресот во Џакарта во Индонезија (2006 година), земјотресот во Перу (2007 година), циклонот Муанмар (2008 година) итн.

Во 2005 година, Мајкл Гурстеин на институтот за технологија од Њу Џерси го напишал неговото размислување за иницијативите базирани на интернет и она што тој го гледа како празнини во овие ситуации:

„Истражувајќи го интернетот за информации и стории бев погоден од неколку работи вклучувајќи ја улогата (и недостатокот на улогата) на интернетот во овие настани. Интернетот се покажа дека игра значајна улога во одговарањето за потребите на оние кои се на далечина – трагачите по информации, стории, начини за придонес и така натаму; семејствата и пријателите на погодените од катастрофата со обиди за создавање на листи за најдените и изгубените; и се очекува дека зад сцената многу од координацијата и планирањето на организациите за помош е направено на начин кој ги поместува границите на компјутерски посредуваната комуникација и управувањето на далечина.

Но претпоставувам дека сум малку изненаден што интернетот не беше во можност (сè уште?) да ги спои информациите поделени помеѓу оние кои имале некаква идеа за тоа што можеби ќе се случува (научниците и тие што се веднаш на удар) и оние кои можеби биле во можност да ја употребат таа информација во места каде катастрофата зазема значајно време пред за да се случи.

Проблемот тука не беше поради „дигиталниот јаз“ кој постои, не беше поради недостаток на „пристап“ до информации, иако очигледно тоа исто така беше целокупен проблем; баш напротив, мене ми се чинеше дека е уште еден пример како што јас наведов на друго место, празнина помеѓу „пристапот“ и „ефикасната употреба“… Од она што можев да го дознам, многу ако не и најголемиот дел од заедниците имаа интернет „пристап“ во една или друга форма. Она што (тука јас би ги вклучил оние со знаења кое не можат да го употребат добро како оние без знаења) недостигаше, беше социјалната инфраструктура која би можела да го сврти интернет пристапот во „ефикасно употреблив“ систем за рано предупредување.

Некои имаа информации - научниците кои ги откриваат земјотресите и кои можат да сфатат како тоа може да резултира со цунами и оние кои го почувствувале раното влијание на земјотресот или на цунамито – но не можеле да ги употребат. На други им беа потребни информациите - крајбрежните села околу Индискиот океан – не можеле или не биле во можност да ги „добијат“ т.е. не навремено или во употреблива форма. „Степените на поделеност“ наметнати од страна на националноста, јазикот и можеби најважното, домени на знаења и професија (и поврзаните недостатоци на социјални врски, односи базирани на интернет, комуникациски патишта и така натаму) спречуваат комуникација помеѓу двете групи и се наметнува прашањето дали тоа е така бидејќи сè уште сме во раните денови во нашиот интернетизиран свет или пак е нешто подлабоко и потрајно. (Мајкл Гурстеин , весник на информатичката заедница (2005), бр.1, прашање 2, стр. 14-17)“

Следејќи го губењето на животи во тајфунот Кетсана што ги погоди Филипините, Виетнам и Камбоџа во октомври 2009 година, Пол Конели го објави следново на неговиот блог „Главата доле, очите отворени“:

Во многу сиромашни погодени предели нема пристап до телевизија или радио (или пак интернет) за да помогнат при испраќањето на предупредувачки пораки. Агенциите за помош мораат да работат со заедниците за да дознаат кои методи за комуникација им одговараат на нив во случај на вонредна состојба и да стартуваат симулирани вежби за да го остварат тоа во практика. Најчесто СМС пораките или луѓето испратени на улиците со мегафони за да пренесуваат информации, како што беше случајот во овие итни случаи, се покажуваат најуспешни.

[…] Раното предупредување, раната реакција во земјите во кои постои висок ризик за катастрофи треба да се гледа како начин на размислување, не како механизам или технологија, најдобро работи кога времето е предвидено, предвидувајќи ги катастрофите во ден, час, месец, година па дури и декада. Исто така мора да е цврсто поврзано со рани акции од донесувачите на одлуки и мораат да ја покриваат „последната милја“ - поврзување со механизмите за рано предупредување не само со заедниците кои се во најголем „ризик“, туку и со најранливите луѓе во тие заедници.

Зајакнувањето на капацитетот на заедницата за да се спречи или за да се справи со катастрофите и кризите претставува конкретен начин да се спасат или подобро да се заштитат животите и да се спречат ваквите шокови од осакатување на развојот во рамките на најсиромашните земји. Раното предупредување и раното преземање на акции е исто така поекономично од традиционалното справување со катастрофи и спасува повеќе животи на секоја потрошена фунта; јавните пари овозможуваат 4 пати поголемо „влијание“ него хуманитарното, ако се потрошат на подготовка и намалување на ризикот, отколку на хуманитарни елементи.“

Во Индија, цунамито од 2004 година беше повик до владата, невладините организации и граѓанското општество да предизвикаат промена на парадигмата и да сфатат дека подготвеноста беше клучот за минимизирање на одарот од природните катастрофи.
За да се овозможат подобри планирања и подготовки, Индиската мрежа за ресурси при катастрофи [idrn.gov.in] беше формирана како национална иницијатива на India-UNDP програмата за управување со дигиталните права, во соработка со Националниот Центар за информатика, владата на Индија. Задача на оваа мрежа беше да создаде онлајн база на податоци за опремата и квалификуваните човечки ресурси низ целата земја достапни за одговор во итни случаи. Улогата на оваа амбициозна, но сеопфатна база на податоци ќе биде да се помогне да се минимизира времето за одговор во итни случаи, преку ефективно одлучување за мобилизирање на материјални и човечки ресурси. Проектот беше да се обезбеди систематско собирање на податоци и споредба со владините одделенија, единци од јавниот сектор, од корпоративниот сектор и слично на административно ниво. Други започнати иницијативи се:

• Базата со подароци за опрема при катастрофи (имплементирана во Ориса) која ќе им овозможи анализа за ранливост преку долга студија на гео-референцирани пописни податоци на локално ниво од претходните катастрофи (мали, средни и големи).
• Планови за непредвидени ситуации на заедниците базирани на ГИС технологии, што ќе овозможат визуелна презентација на критични локации, кои може да се употреби за координација и имплементација при обиди за спасување.
• Развој на комуникациска инфраструктура за да се обезбеди 100% покриеност на подрачја склони на катастрофи преку сателитски и ISDN врски.
• ИКТ системи базирани на заедниците и
• Систем за надгледување на катастрофа/инцидент што ќе овозможи брзо, лесно фаќање на податоците и нивно распространување.

Еве еден пример за имплементација на оваа стратегија/филозофија на подготвеност од страна на NBO во Тамил Наду по цунамито во индискиот океан во 2004 година:

Во следниот пост од серијава, ние ќе истражуваме системи за предупредување од опасности и различни алатки и апликации базирани на ИКТ, кои биле употребувани, се употребуваат или пак можат да се употребуваат како системи за рано предупредување за да се помогне при намалувањето и ублажувањето на штетите во екот на природни катастрофи низ светот.

Силен земјотрес го погоди Паданг, западна Суматра, во средата во 17.00 часот по локално време.

Видео клип е објавен на YouTube од корисник од Паданг:

Подморскиот земјотрес со јачина од 7.6 по Рихтеровата скала причини големи оштетувања на зградите и жртви претежно околу Париаман крајбрежен дел на Паданг.

Фотографија поставена на Twitpic од marcellodecaran (http://twitpic.com/photos/marcellodecaran)

Меѓународно предупредување за цунами беше издадено за Индонезија, Тајланд, Малезија и Индија, но беше подигнато еден час подоцна.

Индонезиската новинска агенција Антара извести дека бројот на жртвите достигна 75 лица, но се зголемува затоа што сè уште има жртви под урнатините, додека многумина одбраа да седат надвор од нивните домови плашејќи се од нов земјотрес.

Според првиот секретар на Националниот одбор за управување со кризи, Пурномо Сидик, во Антара штабот на (НОУК) во Џакарта не добил детални информации од теренот поради прекинот на комуникациите во западна Суматра.

Педесет проценти од градот претрпе оштетувања, а закажаните авионски летови од Паданг се откажани поради оштетувањата на автопатот кај аеродромот Миканг.

Индонезиската твитерсфера е полна со пораки за сочувство, објавени од роднините и извештаи за помош.

henzter: само што добив одговор на мојата СМС порака, од познаник во сумбар: сè уште го барам брат ми. *се молам*

martimanurung: Провинциите Јужна и Северна Суматра ќе и помогнат на Западна Суматра со помош за земјотресот.

veraalexandra: Господе, те молам помогни им на нашите браќа и сестри во Паданг.. дај им сила да издржат.. Амин.

aditdmid: bru lht dmpak gempa Padang td sore. evakuasi mlm ni trhmbt hjn deras & mati lstrk,75% kota lumpuh. smg para krbn dbri kkuatn&ktabahn. amin.

Потпретседателот, Јусуф Кала, го скрати заколнувањето при инаугурацијата на новиот парламент и прати шест министри на лице место за да ја проценат штетата.

aulia: Ние гласавме за вас. Нашето прво официјално барање е да го донирате џепарлакот за жртвите од земјотресот. Ним им треба повеќе отколку вам.

Околу 23:45 по локално време darlingalih вели:

darlingalih: RT @isatbb: Jaringan data GPRS ISAT aman terkendali di Padang, anjuran komunikasi ke Padang via fitur BB: Email, BBM, YM, FB. Please RT

Министерот за социјала Абу Ризал Бакри рече дека инфраструктурите штети, предизвикани од скорешниот земјотрес се толку големи што можат да се споредат со оние од земјотресот во Јогиакарта, во 2006 година.

Десет години по референдумот, Глобал Војсис повторно пишува за Источен Тимор, но овој пат во знак на славење на силната меѓународна солидарност која претходно кулминираше со признавање на правото на земјата за самоопределување:

На 30 август 1999 година, стотици илјади луѓе од Источен Тимор храбро се спротивставија на тероризирачката кампања предводена од Индонезијците, гласајќи за независност на референдумот организиран од ОН. Овој настан, кој стави крај на 24 годишната незаконска и брутална воена окупација, доведе до создавање на Демократската Република Источен Тимор, како првата нова нација на милениумот. Гласањето беше кулминација на децениската борба водена од луѓето од Источен Тимор со поддршка од солидарни активисти низ светот.

Емитувањето на видео снимките на новинарот Макс Штал за грозоморниот масакр во Санта Круз во 1991 година, ја зголеми глобалната свесност за злосторствата извршувани во Источен Тимор под индонезиската окупација.

Во 1996 година, Жозе Рамос-Хорта и Бишоп Ксименес Бело ја добија Нобеловата награда за мир и само по три години, индонезискиот претседател Хабиби им дозволи на луѓето од Источен Тимор да изберат помеѓу автономија во рамките на Индонезија и независност. Тогаш, светот се обедини околу Источен Тимор.

„Die-in“ протест во САД. Заслуга: www.etan.org

Движењата на солидарност успеаја да извршат притисок врз владите и избија протести против злоупотребите на Индонезијците во Австралија, Нов Зеланд, Јапонија, Португалија, Франција, Холандија, Ирска, Германија, Обединетото Кралство, Канада и САД во 1990-тите. Дури и во Индонезија, луѓето од Источен Тимор имаа пријатели кои дејствуваа за да ги спречат злоупотребите и да промовираат самоопределување.

Пред референдумот, во летото 1999 година, Меѓународната Федерација за Источен Тимор (International Federation for East Timor) го состави проектот „Набљудувач (Observer)“, меѓународен тим на членови од барем 22 земји кои заминаа во Тимор за да го надгледуваат гласањето. Безбедносните припреми преземени месеците кои му претходеа на референдумот беа несигурни, со оглед на тоа што договорот, склучен со посредство на ОН, ја остави безбедноста во рацете на индонезиската полиција.

Постер на ОН на кој пишува: „Ние нема да си заминеме.“ Заслуга на австралијанската мрежа на пријатели на Источен Тимор.

Набљудувачите на МФИТ храбро се раширија низ целата територија. Еве што пишува во еден извештај од 22 август 1999 година:

Изнајмивме куќи и поставивме тимови во секој област на Источен Тимор. Веднаш по пристигнувањето во градот, тимот на МФИТ-ПН (Меѓународната федерација за Источен Тимор- Проект Набљудувач) стапува во контакт со полицијата и локалните власти, а подоцна и со различни водачи на заедници и застапници на двете страни на кампањата. Тие се сместуваат во куќа однапред подготвена од МФИТ-ПН тимот и почуваат со набљудувањето и распрашувањето за настаните и согледувањата поврзани со кампањата и други аспекти од консултирањето. Секој тим телефонски дава извештај секоја вечер и доставува неделен писмен извештај. Иако никој од нашите тимови не беше повреден, неколкумина беа сведоци на силни и застрашувачки инциденти кои ги пријавија на соодветните власти, односно на UNAMET ( Мисијата на Обединетите Нации за Источен Тимор) и на штабот на МФИТ-ПН во Дили.

Набљудувачите на МФИТ го пријавија насилството што го опфати Источен Тимор по гласањето во кое граѓаните убедливо се изјаснија за независност. Еве дел од извештајот од 3 септември на проектот Набљудувач на МФИТ :

Набљудувачите, членови на Меѓународната Федерација за Источен Тимор - Проектот Набљудувач (МФАТ-ПН), отидоа до Бакора, населба во Дили, за да проверат дали милицијата ги гори куќите во областа како што беше пријавено вчера. Кога пристигнаа најдоа една штотуку разгорена куќа и пожарникари и новинари кои веќе беа на местото. Тимот влезе да испита. По десет минути, индонезиската воено-поддржана милиција се појави пред куќата.

Аитарак милицијата удри еден американски граѓанин, член на МФИТ-ПН по лице. Покрај тоа, една жена од Финска, исто така член на МФИТ-ПН, беше удрена по грб од страна на милицаец со пушка. Друг Финец се соочуваше со закани и пиштол вперен во него. Еден член на милицијата го удри шоферот на МФАТ-ПО и го скрши прозорецот од колата.

Со оглед на тоа што веднаш по гласањето изби насилство од милицијата, групите за солидарност низ светот почнаа да бараат од своите влади поголемо внимание да биде посветено на ситуацијата во Источен Тимор, која секојдневно се влошуваше. Овој инсерт од Жозе Буда покажува како Португалија застана и сопре во тој период:

[Титл] Сликите на држава која е на нозе 3 минути во знак на солидарност со воздржан народ се движеа низ светот, како и поглед од авион кој покажуваше ланец од луѓе долг 10 километри. Илјадници завршија упатувајќи се кон Мадрид, каде што можеа гласно да го искажат својот бунт против индонезиската амбасада. Конечно, Индонезија дозволи меѓународна сила да влезе во Источен Тимор. Обединетите Нации ја пратија оваа сила по една недела. Не знаеме колку загинаа. Од осумнаесетте обвинети за вмешаност во настаните од 1999 година, само еден беше осуден, а преостанатите беа ослободени по различни молби. Сигурно е дека во иднина, секогаш кога е неопходно, ќе има милион гласови подготвени да викаат, слушајќи се дури до 14 000 километри оддалеченост, до Источен Тимор.

По објавувањето на резултатите на 4 септември, се случија многубројни ѕверства, убиства и опустошувања, како што и пишува ТАПОЛ (индонезиска организација за човекови права) во 1999 година:

По објавувањето на резултатите од референдумот на 4 септември, милицајците и нивните шефови во Копасус (специјални индонезиски сили) отпочнаа со тактика на срамнување со земја со огромни пропорции. Паравоените сили се вклучија во судирот, заедно со шест баталјони на ТНИ (индонезиски вооружени сили), меѓу кои имаше и два познати локални баталјона, 744 и 745. Имаше вкупно 15 000 луѓе. Без толку броен контингент од луѓе, немаше за толку брзо да се постигнат резултатите.

Иако (операцијата) Сапу Џагад-II се трудеше да изгледа како да се работи за спонтан изблик на гнев од страна на про-индонезиски сили, постојат цврсти докази дека уништувањето беше добро подготвена воена операција. На многу места, селаните биле принудени да си ги уништат и изгорат сопствените населби, дури и сопствените куќи. Целта беше да се уништи што ќе се стигне и да се казнат стожерите на ослободителното движење. Католичка црква, која им нудеше прибежиште на луѓето од источен Тимор, кои ги напуштија домовите за време на окупацијата, беше една од главните цели на напади.

Слика од „Следење на геноцид: Источен Тимор 1975-1999“, истражувано и напишано од Адам Џонс. Споделено со лиценца за непрофитабилна употреба.

Сите доброволци од МФИТ-ПН беа принудени да го напуштат Дили на 7 септември 1999 година, под многу стравични околности.

Денес, 7 септември, последниот од нашите набљудувачи беше принуден да го напушти Источен Тимор. Последниве два дена, Кралската австралиска воздушна сила евакуираше 60 од нашите неутрални доброволци за Дарвин, од Дили и Баукау.

Го напуштивме Источен Тимор за да се засолнеме, но со длабока тага. Луѓето од Источен Тимор ја немаат Австралија каде што можат да избегаат, немаат каде да се скријат од теророт на милицијата. Вчера, австралиските и индонезиските воени лица спречија еден член на нашиот екипаж, кој беше од Источен Тимор, да се качи на авионот со нас – и тој сега се соочува со неопислив терор, заедно со стотици илјадници негови сонародници.

Најголемиот дел на меѓународни набљудувачи и медиуми го напуштија Источен Тимор пред нас, така што ние бевме последната меѓународна невладина организација да си оди. УНАМЕТ (Мисијата на Обединетите Нации во Источен Тимор) беше повлечена од целата територија, освен од Дили, каде што им беше прекината струјата и телефонската линија и каде што беа опколени од милицајци кои пукаа во нивните простории речиси и без прекин.

Споменатиот „светски притисок“ стануваше се пореален како што граѓаните не се откажуваа. Некои фотографии од врските на солидарност во Португалија можете да ги пронајдете на веб страницата на Тејн Тимор. Маремарго постави слики од Шпанија. Антоние Хозе, од блогот на Ума Лулик, илустрираше и емоционално опиша што се случуваше во Лисабон за време на една солидарност невидена дотогаш на 7-ми и 8-ми септември 1999 година:

As sirenes dos bombeiros ouviram-se ininterruptas nesses 3 minutos… parámos por Timor-Leste como nunca parámos por mais nada… TODOS (…)
Durante toda a tarde do cimo daquele prédio foram lançados constantemente papeis e papelinhos, rolos de papel higiénico, tudo o que vinha à mão era material para protesto. No final da tarde percebe-se que esse stock acabou pois eram as páginas amarelas que fluíam nessa altura… aquele ventinho sempre a ajudar e a depositar os protestos em plena embaixada dos EUA, nas árvores, no seu jardim e envolventes. No topo do prédio viam-se gente de gravata e camisa, a causa era a mesma…

„Граѓанска непослушност за Источен Тимор“, пред штабот на ОН во Лисабон, Шпанија, септември. Слика од неутрален корисник на Flickr, искористена со дозвола.”

Додека мрежата за преземање акција на Источен Тимор успеа да ги привлече луѓето да излезат на улици во септември 1999 година, таа можеше и да смета на телефонските повици и писма испратени од повеќе од десетина илјади Американци.

ETAN (Мрежата за преземање акција во Источен Тимор) порасна во 1999 година, зголемувајќи го бројот на членови од 8 500 до 11 700. […] Користејќи го нашето искуство и националната мрежа на активисти, развивана цели осум години за кауза која многумина ја сметаа за безнадежна, ETAN успеа да мобилизира јавен и официјален притисок. […] Во септември, веб страницата на ETAN неделно беше посетувана од повеќе од 40 000 луѓе. […] Истиот месец, многубројни написи и програми на мејстрим медиумите, чија бројка стигна дури неколку десетици милиони, пишуваа за нашите најактивни членови на персоналот и доброволци, или пак само ги цитираа. Активистите на ETAN пишуваа во едиторијалите на главните американски весници, му испраќаа писма на уредникот и се појавуваа на локалните и национални радио и телевизиски емисии.

На другата страна од светот, одлучувачкиот момент за меѓународна интервенција се случи спроти самитот на АПЕК (Азиско-пацифичка економска соработка) во Нов Зеланд, кога Бил Клинтон приватно се сретна со пацифичките лидери. Само неколку дена пред самитот, тој ја објави суспензијата на воените тренинзи на САД со Индонезија. Според блогерот Нигел Морли од „Пишување за Иднината“:

На дел од читателите ова може да им изгледа измислено, но кога во 1999 година, тиморскиот добитник на Нобелова награда, Жозе Рамос-Хорта, се сретна со претседателот на САД, Бил Клинтон, во Нов Зеланд, Клинтон забележа дека Рамос-Хорта има поголемо влијание во Конгресот од него (Зубрицки: 2002).

Новозеландци се собраа во голем број за да ги пречекаат Клинтон, Рамос-Хорта и австралискиот премиер Ховар. Аврсталијанците исто така ги „исполнија улиците заради Источен Тимор“.

Од Сиднеј, Австралија, „Мајка и дете“. Слика од корисникот на Flickr, Potsy, искористена со дозвола.

Се гледаа транспаренти на кои пишуваше „Стоп за крвопролевањето“ и „Виранто – Убиец“. Понатаму, песните „Слободен Источен Тимор“ и „Viva Timor Leste“ (Да живее Источен Тимор) се слушаа од толпата откако беше пренесен во живо телефонскиот повик на водачот на отпорот г-дин Жозе „Ксанана“ Гусмао од Јакарта.

„Вие ни требате, браќа и сестра од Австралија; ни треба вашиот глас“, рече Ксанана Гусмао од Јакарта по телефон, додавајќи, „ Мислам дека е важно да се испрати порака до индонезиската влада дека работниците од Австралија и австралиската заедница ќе направат сè што е во нивна моќ за да се стави крај на убиствата. Да живее Источен Тимор. “ Публиката одговори, „Да живее.“

Ученици од средното училиште „Кингсгров“, ја даваат својата поддршка за слободен Источен Тимор во 1999 година. Слика од корисникот на Flickr, sHzaam!, искористена со дозвола.

За време на измачувачките денови во септември 1999 година, светските лидери бавно напредуваа во своите интервенции во Источен Тимор, иако веќе беше јасно дека индонезиската војска и нејзините застапници целосно ја уништуваа територијата, започнувајќи хуманитарна криза од масивни пропорции. Но, непоколебливите протести и залагања на групите на загрижени граѓани низ светот ги засрами САД, Австралија и Индонезија и тие свртија нова страница во поглед на Источен Тимор.

По една деценија, време е да се слави глобалната унија. Неколку настани се закажани во Дили, како што е егзибиција на фотографија во Фундасао Ориенте (место на масакр од 1999 година) која ќе ги опишува движењата на солидарност низ годините.

Ова е првиот од серија написи со кои ќе ја одбележиме десетгодишнината од јавниот референдум во Источен Тимор, гласање кое доведе до меѓународно признаената независност на земјата. Доколку сакате да споделите некои сеќавања од актите на глобална солидарност за Источен Тимор, направете го тоа подолу.

Интернетот се повеќе се користи од многу луѓе од Југоисточна Азија за најразлични националистички кампањи. Дури и владините лидери максимално го искористуваат кибер просторот за промовирање на заедништвото и патриотизмот во нивните земји.

Овој тренд е охрабрувачки бидејќи им дава на обичните граѓани шанса да се изразат во смисла на припадност кон нивната поширока заедница. Меѓутоа, постојат ултра-националистички онлајн иницијативи кои го спречуваат создавањето на регионална солидарност во Југоисточна Азија.

Можеби најконтроверзниот веб сајт во Индокина денес е ilovethailand.org. Овој веб сајт е креиран од тајландскиот премиер за да ја подигне меѓународната репутација на земјата. Веб сајтот исто така цели кон обединување и инспирирање на Тајландците, од кои многумина се разочарани од препирките помеѓу највисоките политички сили во земјата.

Chang Noi ја идентификува кампањата на веб сајтот како техника за масовна пропаганда:

Ниту една кампања не признава дека мора да постојат реални причини за тие поделби. Ниту една кампања не предлага никакво решение за ваквите причини. Ниту една кампања не признава дека луѓето влегле во политичкиот активизам затоа што сметаат дека тоа е нивна граѓанска должност и затоа што во срцето ги носат интересите на државата. Тие сакаат да ги сокријат вистинските проблеми под тепихот каде што тие ќе гнојат и ферментираат.

Веб сајтот предизвика контроверзии поради тоа што тврди дека делови од Камбоџа се Тајландска “изгубена територија”.

Камбоџа и Тајланд веќе неколку декади наназад се расправаат за сопствеништвото врз античкиот Preah Vihear Temple. Оваа територијална расправа доведе до неколку насилни судири помеѓу граничните патроли на двете соседни држави.

Многу блогери го изразија своето разочарување затоа што тајландската влада избрала да ја обединува земјата преку провоцирање на конфликти со другите нации во регионот. Тие веруваат дека нетизените не треба да ја поддржуваат ваквата погрешна верзија на национализмот.

Како и што се очекуваше, камбоџиската влада испрати дипломатски протест поради креирањето на овој веб сајт. Тоа исто така доведе до креирање на про-камбоџиски веб сајт ilovekhmer.org. Овој сајт цели кон откривање на лажните изјави кои наводно биле најдени на ilovethailand.org.

И двата веб сајта, ilovethailand.org и ilovekhmer.org, станаа многу популарни веб портали во Тајланд и Камбоџа. И додека позитивно е тоа што двете земји нивните гранични судири ги пренесоа во кибер арената, негативното е во тоа што оваа виртуелна војна исто така создаде расистички чувства  во двете земји.

Малезискиот премиер е друг лидер кој го видел потенцијалот на користењето на интернетот за постигнување на обединето општество. Настрана од блогирањето и Twitter неговите секојдневни активности, премиерот Najib Abdul Razak го покрена 1Malaysia.com.my да служи како “интерактивна  платформа” помеѓу лидерите и неговите гласачи. “1Malaysia: Луѓето први, изведбата сега” е слоганот на кампањата на премиерот.

Во меѓувреме, про-демократските активисти во Малезија покренаа своја кибер кампања на тема “1BlackMalaysia: Демократијата прва, избори сега.” Тие веруваат дека новиот лидер ги заборавил демократските институции во Малезија. На почетокот на овој месец, група формирана на Facebook и блог страници ги охрабруваат Малезијците да креираат и поставуваат плакати  “Каде е демократијата?” на веб.

Индонезија потврди дека националната трагедија може да ги обедини нетизенитe. Часови после смртоносната експлозија која ја погоди Џакарта минатиот месец, индонезиските корисници на Twitter започнаа со испраќање пораки “Ние не се плашиме”. Неколку денови, #indonesiaunite стана најпопуларна тема на Твитер. Корисниците од Plurk и Facebook ги сменија нивните аватари со земање на црвените и белите симболи од индонезиското знаме. Локалните блогери ја открија корисноста од употребата на микроблогирањето за да ги инспирираат луѓето за акција. Аналитичарите беа импресионирани дека политичките млади Индонезијци им се придружија на останатите загрижени Индонезијци во осудата на терористичкиот напад во Џакарта.

На почетокот на годината на Филипините се собраа донации за жртвите од поплавите во Минданао преку  paypal. Во чест на поранешниот претседател кој почина минатиот викенд, корисниците на Twitter додадоа жолти ленти на сликите на профилите. Онлајн петициите против предлогот за менување на уставот на земјата од 1987 година собраа сто илјадници потписи и поддржувачи, посебно на  Facebook.

Постојат енергични кампањи и лоби напори за добивање поголема слобода на интернет во Виетнам. Веб кампањите покажуваат дека поддршката за мианмарската опозициска икона Aung San Suu Kyi е бројна. Брунејските блогери организираа различни активности за собирање на средства за поддршка на спортските тимови, жртвите од поплавите и еколошките групи.

Причината за национализмот е популарна но контроверзна тема на интернет.
Политичарите и анти-владините групи во Југоисточна Азија беа конзистентни и упорни во максимизирањето на интернетот со цел напредок на националистичките кампањи. Овој веб феномен досега е позитивен во тоа што го прошири и подобри политичкото учество на обичните граѓани. Но, е контрапродуктивен кога предизвикува расизам и ксенофобија.

Исто така е мошне невкусно кога политичарите го користат вебот за да ги сокријат своите недела преку промовирање на сомнителни националистички застапувања. Интернетот останува силна алатка и платформа за искрените индивидуалци и групи за промовирање на сериозни теми како национализмот. Нетизените од регионот не смеат да дозволат некои индивидуалци да го победат еманципаторскиот потенцијал на широко распространетиот веб.

Каролина Чандра Румуат води една нова планета во галаксијата на јазици на Глобал Војсес - Лингва : Глобал војсес на бахаса индонезиски. Што? На [англиски] бахаса индонезиски, официјалниот јазик на не помалку од 237 милиони Индонезијци. На вистински глобализиран начин, Каролина од Индонезија го преведува и го одржува најновиот Лингва веб сајт дури од …Мароко!

Каролина Чандра Румуат

Каролина, на Западот практично му е непознат твојот роден јазик.  Што треба да знаеме?

There are 700 or so languages in Indonesia, almost all of them living, spoken languages. In 1928, Indonesia declared Bahasa Indonesia the national language, the language of unity for everyone in this archipelagic country. Indonesian - or Bahasa Indonesia - is the fourth most spoken language in the world

Како ти се вклопуваш во оваа бескрајна, многу разнолика млада земја?

In Indonesia, I'm considered three parts minority — well, at least, I was during President Suharto's New Order era: I'm a Christian Protestant, not a Muslim, I am half Chinese, and I'm a woman. I was very close to my Chinese maternal grandparents who practically raised me. Thanks to them, I learned the importance of knowledge, and that some virtues simply stand the test of time. Like, that you should be there for those in need, and be responsive to those under oppression. My grandparents are very Chinese, but luckily their life virtues didn't come solely from the Little Red Book. Sure, hard work is something they stressed, but so was the virtue of a quiet mind (a.k.a patience) I'm a nerdy type and I don't let my passions turn lukewarm. I found writing addictive. It's not just an outlet, it brings me joy. After college, I worked as a news writer in Jakarta, then as assistant journalist in a foreign news agency in Bali.

Од Бали до Казабланка, Мароко… Што се случи?

In Bali, I met and fell in love with my soulmate. After a while, we had to come to terms with the fact that his business needs him to be in Morocco. Since neither of us wanted to part, I simplified the decision-making process and came with him to Morocco.

Besides this, I also learned that the media is changing quickly. Online media is no longer an alternative: it is the future. I have mixed feelings about this, but one of the good points is that at least we can spare the forests. I'm an impulsive blogger, at Between Birth and Burial, and I have huge interest in new media.

Кога и како се запознавте со Глобал Војсес?

My fiancé first showed me Global Voices sometime last year. I read the website and without even reading the manifesto, I knew that Global Voices embodies one of those “changes” of dynamism in online journalism. Without a second thought, I bombarded Leonard and Portnoy, heads of the Lingua project, with email pleas. I wanted to be involved because I know that Indonesians' interest in reading is low. I think that, perhaps, if news is published in their native language, their interest in international issues will grow.

President Suharto's era caused people to curb their curiosity, and now is a good time to fix that — Indonesia is one of the world's youngest democracies. That's why I sincerely feel that people should be better informed about their rights, including freedom of speech. My first translation appeared in December 2008, a few days after I officially joined. Lingua is a good platform because it encourages people not to keep their troubles to themselves, it helps them realize that in some ways our lives are amalgamated with the rest of the world, even though we speak different languages.

Како Каролина од Индонезија се адаптира во Мaроко?

Culture shock made me slow in socializing. I landed a job about 2 months ago in an Internet start up. It allows me to learn new things about myself and how to manage people despite our cultural differences. The bright side of my job is that it allows me to meet new people and see how they see live.

Casablanca reminds me a lot of Jakarta. Big and still growing, with a cosmopolitan charm that lures people from smaller cities to try their luck here. It also has a lot of contradictions. We can see women in burqas waiting at a bus stop next to a girl wearing a miniskirt and fishnet stockings. The biggest mosque in Maghreb is only a stone's throw away from the nightlife district, which I find interesting. I haven't had much chance to travel around the country yet. The Moroccans I know say that Casablanca is not Morocco. But so far, I think Morocco is a charming country. It's not the easiest country to live in for most Asians (including myself), but all experiences are valuable. It gives me lots of material for my blog.

Те замолуваме да ни ги претставиш твоите  преведувачи - волонтери.

Global Voices in Bahasa Indonesia currently has 4 active translators including myself. Galuh Tahtya is one of my college buddies. After moving to Casablanca, we started to swap news, and one day I told her about the Lingua project. She decided to join.

Then came Ivan Lanin, the director of Wikimedia Indonesia, who also showed interest in volunteering. We found Oktavia Sidharta through Portnoy of Global Voices in Chinese, while our latest addition, Juliana Harsianti, is also an acquaintance of mine back in Jakarta. She is currently studying in Oslo, Norway with a scholarship laureate in online media.

Global Voices in Indonesian is still a baby but we hope that it will grow as big as Global Voices in French or in Spanish. I have some plans I wish to implement soon. I want to introduce Global Voices' mission to Indonesian young minds, especially those living on the island of Bali. I also wants to get in touch with my school and bring the Lingua project to their attention. I wish to share the beauty of volunteering with youth and the Indonesian public in general. Global Voices in Indonesian is taking it one step at a time, and it's truly a labor of love.

Глобал Војсес на бахаса индонезиски има и своја Фејсбук страна.

Пред некое време годинава, пишував за стравот од вирусот кој што се рашири во регионот на Југоисточна Азија. Во многу земји во регионот регистриран е пораст на случаите предизвикани од вируси на заразна тропска треска, чикунгуња, птичји грип и ебола. Ова е друга закана во регионот: вирусот H1N1 (претходно познат како свински грип).

Досега нема сериозни случаи на поединци кои се здобиле со страшниот вирус. Но, постојат гласини дека откриен е случај на  „свински грип“ во Малезија. The Professional Bum пишува и за сомнително избувнување на вирусот  H1N1 во Малезија:

Еден малезиски познаник, за време на вечера, ми кажа дека го изгубил чичко му поради свински грип. Спомена некои убедливи детали во однос на тоа како грешни муслимански членови на владата можеби придонеле за проширување на кризата околу свинскиот грип во светски рамки. Иако не можам да ја потврдам автентичноста на неговите искази, но неговото размислување е доста веројатно. Не верувам дека некој би лажел за смртта на некој роднина.

Сингапур спроведе различни мерки за да го спречи навлегување на вирусот H1N1 во глобалниот град-држава. Поракава е објавана во Народната библиотека во Сингапур:

ВНИМАНИЕ: NLB одблизу ја следи ситуацијата  со грипот и ги следи упатствата на Министерството за здравство (МЗ) во поглед на тоа кои превентивни мерки да ги преземе. Корисниците на книги од библиотеката се советуваат да се придржуваат до превентивните мерки поставени од МЗ во интерес на јавното здравје.

Фотографија од блогот на Мелон Суруп

Креирана е страница за фанови на Фејсбук со цел да ги поучи граѓаните на Сингапур за вирусот. ДК пишува:

Не, нема да бидам фан на грип од тип А (H1N1). Зошто би бил фан на вирус кој што се шири  во околината и убива стотици луѓе?
Добро, шегите на страна. Иако терминот употребен на Фејсбук можеби и не е најсоодветниот, да се биде „фан“ на  грип од тип А (H1N1) на Фејсбук и не е така лошо. Страницата е направена да не информира за последните случувања околу грипот од тип А (H1N1).

Mr.Wang Says So објаснува зошто Сингапур е ранлив во однос на избувнување на вирусот.

Проблемот не е само тоа што ние сме најглобализирана земја во Југоисточна Азија. Проблемот е и тоа што ние сме втора најнаселена земја во светот.

Absolutely Bangkok пренесува како владата на Тајланд го искористува стравот од свинскиот грип да добие некои дипломатски точки.

Зачудувачки е тоа колку посветено владата на Тај го прифати свинскиот грип. Со обид поздравуван во глобални рамки, да покаже дека а) Тајланд е чист; б) Тајланд е доста безбеден за патувања (повторно да заживее испразнетиот туризам); в) Тајланд ќе биде домаќин на регионален самит на тема „свински грип“ (со цел повторно да навлезе во светот на меѓународната политика); д) да не одврати од размислувањата за политичкиот хаос; е)да се слика со опозицијата по фијаското во Патаја; и на крај  ѓ) тивко да го прослави тоа што и другите може да бидат понижени.

Spruiked ја критикува власта во Индонезија за ширење лажни информации за вирусот H1N1:

За срамење е тоа колку глупи станавме. Доказ за тоа? Како резултат на избувнувањето свински грип, владата го забрани увозот на свинско. Хм, вирусот го шират луѓето!

My Busy Brain, исто така од Индонезија, пишува за „свинскиот менталитет“ на многу лидери во земјата:

До кога Индонезијците ќе бидат предмет на шега за странците? Кога владата ќе престане да измислува вакви глупави изјави?
Реакцијата на луѓето во однос на свинскиот грип е дури позабавна иако глупава, и како што се очекуваше, тие ги обвинуваат свињите дека се „харем“…па затоа престанете со консумирање свинско. Изгледа како слепиот да води друг слеп, нели, па се прашувам како управуваат со оваа земја. Доста страшно.

Блогот на Tan Kin Lian од Малезија смета дека реакциите на некои луѓе се претерани.

Неколку пријатели ги откажаа прекуокеанските одмори и ги загубија парите што ги платија за турата.  Тоа е непотребно, бидејќи ризикот да се заболе е мал. Можеби, се исплашија од насловните страници во весниците и од советите кои ги даде владата.

Out of my mind од Филипини ја потсетува власта дека се потребни  повеќе мерки со цел да се осигури здравјето на Филипинците:

Воведувањето контрола на аеродромските терминали не може да биде максимумот на нашиот одговор на пандемијата на свински грип бидејќи во случај да заборавиме, ние сме архипелаг со повеќе од 7 000 острови и секој кој влегува во земјата не минува низ Меѓународниот аеродром Ниној Аквино каде што е воведена висококвалитетна опрема да открие ако е покачена телесната температура. Исто така, може да помогне ако се потсетиме на тоа дека имаме резервни излези на југот, како и број пристаништа кои се отворени за патници кои доаѓаат надвор од земјава, но и за патници од регионов.

Очигледно дека не е доволно ако се потпираме на контролните мерки само на неколку терминали. Тоа веројатно ги нервира некои луѓе кои страдаат од екстремна параноја, но не смееме да заборавиме на фактот дека превенцијата секогаш е далеку подобар и поефикасен тек на настаните од контролирањето. Најдобар начин да не се заразиме е да ја ставиме одговорноста само во рацете на некои други луѓе, како владата.

Забележувајќи дека избувнувањата на вируси во минатото се поврзани со животните, беснило, болест која ги напаѓа стапалата и устата, птичји грип, а сега и свински, еден блогер предлага да станеме вегетаријанци.

Прослава на Кинеска 2008 Нова Година во Џакарта. Фотографија од: ДМахендра од Фликр.

Повеќе од три декади, на индонезиските Кинези им беше забрането да ја изразуваат својата култура. Апсолутистичкиот  режим „Нови правила“ под водство на претходниот Претседател Сухарто донесе одлука дека е забрането да се користат кинескиот јазик и букви. Како последица на тоа,  прославата на „Имлек“ (Кинеската Нова Година) не можеше никогаш да се види и да се одржи. За време на тој период, прекршувањето на правилата од тој режим подлежеше на жестоки реперкусии: се завршуваше во затвор или „неволонтерски се исчезнуваше“.

Благодарение на Претседателот Вахид во 2000 година, кој ја анулираше дискриминацијата против Кинезите и сите останати малцинства, индонезиските Кинези сега можат да ја изразуваат својата култура отворено. Претседателот Вахид и потоа неговиот следбеник Претседателот Мегавати Соекарнопути, потоа објавија дека Кинеската Нова Година е државен празник. Сега, не само индонезиските Кинези, туку сите Индонезијци можат исто така да уживаат во празникот.

Последниот попис на индонезиските етницитети во 2000 година покажа дека популацијата на индонезиските Кинези беше 1,2 милиони. Некои експерти изјавија дека тој број е уште поголем (до 3 милиони), бидејќи браковите со други етнички групи стануваат се повообичаени помеѓу Кинезите и другите етнички групи во Индонезија. Па така, пропорцијата на индонезиските Кинези во севкупната популација на државата е во моментот околу 1-2 проценти и со тоа ги става Кинезите помеѓу 10те најголеми етнички групи во Индонезија (има повеќе од 300 етнички групи и се зборуваат повеќе од 700 јазици и дијалекти во државата).

Со толкав голем број на индонезиски Кинези, државата треба да биде дестинација каде ќе се ужива во прославата на лунарната Нова Година. Многу настани и кинески декорации сега можат да се најдат на улиците, во трговските центри и други центри за забава. Посилна атмосфера може да се почувствува во кинеските квартови, кои постојат во скоро сите поголеми градови во Индонезија, како што се Медан (Провинцијата Северна Суматра), Џакарта и Семаранг (провинцијата централна Јава).

И покрај тоа, се уште постојат некои фундаментални религиозни групи кои велат дека е забрането за муслиманите да посакаат “Среќен Имлек”, ниту пак да учествуваат во прославата. Тие го велат истото и за Божиќ. За овие групи, Мохд Јасри Хафиз Јусуф, еден малезиски студент на Pengajian Islam Universiti Malaya (Академија за Исламски Студии, Универзитет Малаја), во Куала Лумпур, има одговор:

…Di Negara China, terdapat lebih 100 juta umat Islam dan mereka merayakan Tahun Baru Cina… Allah s.w.t tidak melarang umat Islam berbaik, berbuat baik, bergaul secara baik dan berlaku adil serta jujur dengan golongan lain, baik Yahudi atau Nasrani…

Па според тоа, Среќна Кинеска Нова Година за сите нас, особено на индонезиските Кинези!

Ирачкиот новинар Мунтадар ал-Заиди ќе биде познат подолго време како фрлачот на чевли. Оној кој минатата недела во Багдад фрли пар чевли кон американскиот претседател Џорџ Буш.

Чевлите се сега од непроценлива вредност. Саудиски бизнисмен понуди 10 милиони долари за еден чевел од парот.

Инцидентот со фрлањето на чевли е прогласен за херојски од многу луѓе од светот, особено од оние кои не се согласуваат со надворешните политики на моменталниот американски претседател. Кои се реакциите на блогерите и жителите од Југоисточна Азија?

Хафриз од Сингапур смета дека ал-Заиди треба да стане претседател на светот:

Има ли некој што сè уште не е зафатен од манијата со фрлањето на чевел? Мунтадар ал-Заиди е светски херој. Тој е легенда. Тој треба да биде претседател на светот.

Катак, исто така од Сингапур, забележува дека инцидентот го рефлектира неуспехот на надворешната политика на САД:

Недоброто прифаќање во странска држава генерално не е добра проштална забава за некој кој често се нарекува Претседател на „светот“.

Инцидентот ја покажува насобраната омраза и насилството кое локалните граѓани мораа да го издржуваат поради неговиот неуспех во процената за надворешната политика, особено за инвазијата на Ирак во 2003.

Друг сингапурски блогер, mrbrown.com, се прашува како агентите од Тајната служба не успеале да ги фатат чевлите:

Целата ситуација ве прави да се замислите, ако Тајната служба не можеше да сопре летачки чевел или два, како планира да го заштити претседателот Буш од поопасни оружја?

Или тие намерно пуштија еден?
Хммм…

Филипинскиот новинар Карлос Конд го анализира инцидентот со фрлањето на чевелот од перспективата на медиумска личност:

Она што тој се обиде да го покаже е дека тој е пред се граѓанин: дека и тој ја чувствува болката на неговите сограѓани Ирачани.

Ал-Заиди е новинар. Тој ја знае приказната за Ирак можеби најдобро од сите. Но, најмногу од се, тој е ирачки граѓанин. Тој ја чувствува болката на неговиот народ можеби најмногу од сите новинари во Багдад. Дали ние навистина очекувавме тој само да седи и да го гледа Буш како повторно лаже и да ја навредува меморијата на оние кои страдаа во Ирак поради актот на агресија на Америка?

Ka-Blog од Филипини ги разбира мотивите на Ал-Заиди:

Дали беше оправдана постапката на Ал-Зеиди? Ајде да гледаме од оваа страна – ако вашата земја беше уништена од војна настаната поради комплетно бизнис причини; доколку милиони сограѓани умреле поради тоа; доколку странски агресори сѐ уште ја окупираат вашата земја; и доколку мозокот (секако ова е погрешно) позади сето ова доаѓа во вашата земја и сѐ уште вели дека тој бил во право, нема ли вие да го чувствувате истиот степен на гнев како и новинарот?

Јас бев шокиран од она што го видов на телевизија и пак се шокирав кога го погледнав на YouTube. Се запрашав како може претседател на Америка да се третира на тој начин.

Но, кога се ставив во позиција на ал-Зеиди, не можев да го обвинам за постапката. Всушност, мојот единствен проблем со новинарот беше неговата цел.

Ариф од Индонезија пишува дека идниот американски претседател Барак Обама ќе мора да го подобри имиџот на Америка, кој беше уништен од неговиот претходник:

Омраза е оставена во светските срца. Фрлањето на чевли беше само реакција на светската омраза. Мислам дека Барак Обама ќе мора да го подобри имиџот на Америка, уништен од Џорџ Буш.

Фрлањето на чевли е ништо. Но, Буш треба да знае дека тој креираше омраза и лош имиџ. Буш исто така уништи историско наследство во Ирак. Тој ги уништи економските достигнувања. Тој не лажеше. Ирак нема оружја за масовно уништување.

Многумина од блогери од Југоисточна Азија се забавуваат со флеш играта која беше креирана од инцидентот со фрлањето на чевлите. Видео од играта е покажано подолу:

Оваа година се одбележува 20 годишнината од Светскиот ден на СИДАта, која секоја година се одржува на 1ви декември. Иако влијанието на ХИВ и СИДАта го чувствуваат милиони луѓе глобално секој ден, овој ден особено може да го привлече многу потребното внимание на болеста.

Темата на овогодишниот Светски ден на СИДАта е  „Води – Овласти – Достави“, назначувајќи го политичкото лидерство кое е потребно за да може вистински да се бориме со болеста. Додека глобалниот процент на возрасни кои живеат со ХИВ е останат на истото ниво од 2000, 33 милиони луѓе се уште живеат со вирусот и има скоро 7,500 нови заразени секој ден. Бројот на нови ХИВ инфекции исто така се зголемува во многу земји, како Кина, Кенија, Мозамбик, Русија и Виетнам. СИДАта исто така си го наплаќа својот данок – 2 милиони луѓе умреа од болеста минатата година.

Блогерите од целиот свет ги разгледуваат овие статистики, разменувајќи стории за грижата кон оние со ХИВ/СИДА, како болеста има влијание на секојдневните животи на луѓето, и жигот кој ја придружува болеста. Овие записи од прва рака го покажуваат напредокот што е направен во борбата против болеста и уште колку многу работи сè уште треба да се направат.

На Poz For Life 20-годишниот Расел блогира од Австралија и отворено зборува за тоа дека е ХИВ позитивен, со надеж дека тоа ќе ги охрабри другите да се тестираат за сексуално преносливи инфекции и да се практикува безбеден секс. Во неговиот прв пост тој се сеќава на моментот кога тој го направил тестот за ХИВ и за ужасниот период на чекање пред да ги добие резултатите. Еве како тој открил дека е ХИВ позитивен:

Јас стасав таму [ординацијата на докторот] околу 10:30 утрото и влегов право внатре, изгледаше како да ме чекаа подготвени да ми ја земат душата и да ја фрлат од четвртиот кат. Јас влегов во ординацијата и седнав, тогаш слушнав „Расел, жал ми е но морам да ти кажам дека тестот за ХИВ е позитивен.“ Јас се замрзнав за неколку секунди и само гледав збунето. Чувството на доживотна тишина траеше околу 30 секунди. Тогаш реков „Мислев дека може да излезе така.“ Не можам да поверувам дека го реков тоа, навистина првите зборови од мојата уста беа јас мислев дека може да е така.

Блогот AIDS Rights Congo, кој и припаѓа на АЗУР организацијата за развој и е проект на Рајзинг Војсис, ги брани правата на ХИВ-позитивните луѓе. Нивните постови ја прикажуваат дискриминацијата и жигот што го носат оние што живеат со вирусот во Конго. Еден пост зборува за животот на “Бернадет”, една млада жена која е продавачка на алишта на пазарот Тие-Тие во Поинте-Ноар. Нејзиниот живот се менува кога нејзиниот пријател на пазарот го објавува нејзиниот ХИВ-позитивен статус.

На пазарот, нејзините соседи веднаш ги напуштаат тезгите; кое дури го привлекува вниманието на оние кои се одговорни за управување со пазарот, кои, свесни за фактот дека да се има тезга на пазар е тешко, се изненадени што наоѓаат празни тезги околу неа. Ситуацијата ги стави сите на штрек и оние кои поминуваат од далеку можат да го слушнат озборувањето на соседите за фактот дека таа е жената инфицирана со ХИВ. Како и да е, однадвор нема никакви знаци дека Бернадет е болна,  тоа не може да се прочита од нејзиното лице. Болеста не е во напредна фаза и таа не е на АРВ (Анти-ретровирусна) терапија. Таа е нормална млада жена.
Со сите пречки, трауматизирана од ситуацијата, таа престанува со работата во нејзината мала продавничка.

Хуан Карлос,  29-годишен од Еквадор, блогира за соочувањето со фактот дека е ХИВ позитивен. Во еден пост тој зборува за важноста на рамнотежата и за користа од тоа да се зборува со некого за она низ кое поминуваш.

Многу ХИВ позитивни луѓе бараат помош од психолози низ целиот свој живот. Лично, ако некој го слуша или чита ова … Јас мислам дека е секогаш добро да се зборува со психолог од време на време, помага најцрните денови да станат посветли и ни помагаат да можеме да продолжиме со нашиот живот со вирусот и останатите наши проблеми.

Пинои Поз, кој живее во Кезон сити на Филипините, блогира за животот со ХИВ и за проблемите со кои се соочува откако го објавил својот ХИВ статус. Тој прво се изјаснил како хомосексуалец на возраст од 21 година, но 9 години подоцна се вратил “назад во шифоњерот” откако открил дека е ХИВ позитивен. Во овој пост тој зборува за тоа како кажувањето на луѓето дека е ХИВ позитивен не било толку лошо како што очекувал и се плашел од тоа, но сепак е тешко.

Искрено, јас бев преголема кукавица самиот да им кажам на моите контакти. И кога велам контакти, јас мислам… во ред, сексуални контакти исто така. Па така го направив второто најдобро нешто. Се повлеков од моите сексуални контакти пред повеќе од една година, и еден пријател ги исконтактира анонимно, да ги посоветува да направат тест за ХИВ. Реакциите беа различни, од прашања кој е испраќачот, одговори на анонимниот број дека тие само што се тестирале, испраќање гнасни пораки  до нивниот наводен ловец,  или највообичаено, под претпоставка дека ја добиле пораката, не одговараа. Но јас чувствував дека тоа беше најпристојно предупредување што можев да го направам.

Постојат анегдоти слични на овие постови од целиот свет. Оваа мапа на ХИВ-позитивни блогери создадена од Глобал Војсис го свртува вниманието на повеќе гласови на ХИВ позитивни блогери и оние што се грижат за нив, како и на други граѓански медиуми во врска со ХИВ/СИДА. Па погледнете ги и прочитајте ги нивните неверојатни приказни. Мапата може да ја вметнете, па може да ја додадете на вашата веб страница или блог. Иако беше покрената заедно со Светскиот Ден на СИДАта, мапата ќе продолжи да се надополнува во текот на годината.

Зависници од политички вести, слушајте! Блогот на Глобал Војсис за американските изборите, Voices without Votes работи прекувремено за да Ви обезбеди постојана доза од светското мислење.

На денот на изборите во САД , африканските блогери му понудија солидарност на Обама, венецуелски блогер напиша поема за невозможноста за победа на црнец на изборите и во Париз блогерите планираат забави, забави, забави.

Хоа Куач на Voices without Votes, цитира азиски блогер кој ја поделил нивната вознемиреност за претстојните резултати пред да оди на спиење во далечната временска зона:

Во Инднезија, Маман напиша дека ја обзема „чуство на вознемиреност“. И покрај согласувањето на чласачите со неа, таа се припрема за победа на ГОП:
“Јас навистина имам чудно чувство за изборите во САД, тоа е чудно чувство кое што не можам да го опишам. Извештаите за гласањето секако одат во моја полза, ОБАМА ќе победи, но верувам дека трката ќе биде во конечниот резултат. Се обидувам да се заплашам себеси со реалноста АКО ГОП победи на овие избори, тоа ќе биде голем УДАР не само на мојот стомак, туку на повеќето просечни Американци.”

Во Јужна Кореа, Експат Џејн, пишува дека таа исто така чувствува „нервоза и вознемиреност“, но е возбудена да ги дознае резултатите:
“Бев многу смирена за време на оваа кампања. Барем кога станува збор за дебатата за победата на Обама бидејќи јас верувам дека ќе победи. Утре ова време ќе знаеме”

Не заборавајте да го посетите Voices without Votes за реакциите за победникот од највозбудливите избори во поново време…