“Се бара гејша” (芸者さん募集中) е насловот на еден оглас поставен на блогот на гејша-куќата Чикада (芸者置屋　千佳田のブログ) пред неколку месеци:

“Како можам да станам гејша?”
Ова е најчесто поставувано прашање, затоа што патот до станување гејша е нејасен за многумина. Всушност, нема потреба да имате некои особени  “квалификации”. Исто така нема ограничување на возраста.
Она што ви треба  се „манири на човечко суштество“ и  „искрено срце“. Можете да научите  колку што сакате за манирите подоцна, но минимум ниво на манири кое се бара од гејша е поинакво од тоа на обичните луѓе.
Откако ќе поминете основно интервју за да станете гејша, вие ќе бидете целосно обучени за манири така што ќе дознаете сè за нив.  Ќе научите широк опсег на основни работи: како да сместите мажи и луѓе кои се постари од вас на пиедестал и како да одговарате и да зборувате правилно. Се вели дека духот на гостопримството се одразува во чувството за убавина на Јапонците и длабоко е под влијание на вродениот талент и вкус.

人気の舞妓さんも登場＝芦原温泉で奉納の踊り поставено од (C)ふるさと福井ビデオレター

Користејќи ги потенцијалите на интернетот, гејшите сега можат да ги зачуваат своите традиции дозволувајќи други луѓе (нивните муштерии и фанови и други корисници на интернет) да дознаат за нив онлајн, оживувајќи ја оваа уметничка професија која многу луѓе, особено во странските држави, веруваат дека му припаѓа на минатото или на Јапонија од „разгледниците“ или дури погрешно ја сметаат исто што и проституцијата.

За да ја расчисти оваа забуна околу улогата на гејшите, еве како Сакуказу (さく一), на блогот на гејша-куќата Кита Шинчи (北新地), на која таа и припаѓа, ја опишува работата на гејшите и што е тоа  “чајџилница”:

Професијата

Како што можете да претпоставите од името [геј: уметност, ша: личност], ние танцуваме како гејши или свириме на шамисен [традиционален жичен инструмент] на приватни забави, но ние исто така разговараме со клиентите и креираме атмосфера за да ги забавуваме. Во основа, работата на гејшата е да го води шоуто.

Чајџилницата

Иако ние ја нарекуваме “чајџилница“, тоа не е продавница која продава чај.
Малку е комплицирано да се објасни што точно е, но во “чајџилницата” клиентите доаѓаат за да бидат во друштво на гејшите и да уживаат во забавата…
Или може клиентите да побараат од нас да организираме забави и настани за нив и да поканиме и други гејши да ни се придружат.

Распоред на на геико и маико банкетите во Кијотo.

Сакура (さく良), од истата гејша-куќа како Сакуказу погоре, ни објаснува како читањето на блог на друга гејша бил стартот на нејзината кариера во тој свет:

Уште откако бев средношколка отсекогаш сакав да станам маико, но маико може да се стане само ако си на возраст помеѓу 15 и 20 години. Јас сфатив дека сакам да бидам маико кога имав 17 години и моите родители апсолутно инсистираа прво да го завршам образованието.
Јас се обидов да стапам во контакт со неколку гејша куќи и организации во Кијото, но единствените одговори што ги добивав беа “невозможно!”или “Само ако започнеш како маико”.
Tогаш се откажав и започнав нормална работа, но… не, не можев да се предадам. И токму кога размислував за друго начини како да го направам тоа… најдов одреден блог.
Тоа беше блогот на една постара гејша која најпосле ме внесе внатре.
Не можев да им поверувам на очите кога сфатив дека има геико во северниот дел на Шинчи, една област полна со класични клубови. И кога ги видов нивните фотографии во оние раскошни кимона…тоа беше љубов на прв поглед!!
Па така ги замолив да воспостават контакт и да се сретнат со мене (не можев а да не се чувствувам засрамено, покрај така убави жени, прашувајќи се себеси, “Ќе прифатат ли овде млада девојка како мене?”).
Тие ме примија како помошничка во таа прекрасна чајџилница и така јас станав Сакура, геико.

Една друга гејша, Наосузу (尚鈴), ги објаснува на типичен Кијото дијалект триковите на продажбата, на страниците на нејзината официјална страница:

Маико ја средуваат косата користејќи ја само својата природна коса.
Бидејќи ја носат истата фризура една или повеќе недели, тие спијат на тврди перници и никогаш не го менуваат стилот на фризурата, дури и во деновите кога не работат.
Сепак, јапонскиот стил на геико фризура е перика и со тоа е прилично поинаква фризурата.
Маико се попопуларни од геико, веројатно затоа што нивниот имиџ е поблескав, но геико се вистинските ѕвезди на гејша кварталите. Тие им овозможуваат на своите муштерии пријатно време и ја анимираат сцената. Тоа го очекуваат муштериите од нив и, се разбира, се очекува тие да танцуваат, да свират инструменти  и да пеат подобро од младите маико. Не е така лесно.
Да не кажам дека е особено стресна работа, но тоа е уметност која мора да се култивира малку по малку, низ секојдневни лекции и забави.
[…]
Постои возрасна граница да се биде маико, но гејша е доживотна професија.
Во денешно време, жените зборуваат за  “вештини кои се продаваат”.
Па така, геико се на еден начин пионери во оваа идеја. Додека тие ги искористуваат нивните женствени таленти, тие се исто така во состојба да работат целиот свој живот и моето мислење е дека, тие се вистински “жени кариеристки”.

Ичимаме (市まめ) е популарна маико, чиј блог беше погрешно цитиран како прв во жанрот од страна на неколку странски весници затоа што е пишуван исто така и на англиски јазик, порано пишуваше за нејзината работа и нејзиниот приватен живот. За жал, минатата година таа одлучи да не продолжи со нејзиниот блог. Некои од нејзините постови, како и да е, се уште остануваат  онлајн:

Јас имам барем два слободни дена во месецот.
Како и да е, за време на моите слободни денови, јас понекогаш волонтерски посетувам забави, па така најчесто ја држам косата во маико стил дури и во тие денови.
Кога ми е косата средена во слободен ден, јас излегувам надвор облечена во кимоното што го носам за време на часовите.
Понекогаш, кога ја пуштам косата, излегувам во алишта што ги носи западниот свет.
Јас многу ретко носам западен стил на алишта во моите слободни денови и најчесто ги поминувам слободните денови со моите пријатели, одиме на шопинг или зборуваме за многу работи додека ги јадеме нашите омилени слатки работи.

Како доказ дека блоговите станаа дел од работата за многу гејши од почетокот до самиот крај на нивната кариера, Онсен гејша (温泉芸者), објавувајќи го своето пензионирање во нејзиниот блог Онсен Гејша но Кокоро но Хикидаши (温泉芸者のココロのひきだし), сумираше пред неколку месеци што значеше за неа да биде геико:

Јас се извинувам за неочекуваната објава, но јас ќе се пензионирам, па затоа одлучив да престанам да внесувам нови информации во овој блог.
Јас започнав како геико доцна, кога имав 20 години и оттогаш поминаа 16 години, помалку од 4 години откако го започнав овој блог…
Имам многу работи да кажам и тоа не може да се искаже со неколку зборови, но моето најголемо богатство е врската што ме поврзува со луѓето што ги запознав.
Она што ме прави најсреќна  што бев геико, е тоа што имав прилика да се развивам како човечко суштество и јас сум им благодарна за ова на господарката (учителката) и на останатите колеги од гејша-куќата на која и припаѓав. Но, најмногу, јас сум им благодарна на многуте клиенти што досега ги запознав.

Благодарност до Ајеша што ни ја предложи оваа тема.

Г-8 Самит – новиот Читосе аеродром (од Фликер корисникот мујитра)

Многу блогери го поставуваа прашањето за високите трошоци на настанот, истакнувајќи колку не е наклонет кон животната околина. Блогерот гори, од друга страна, смета дека некои од резултатите од Г-8 самитот се позитивни:

何しろ討議する項目が山積しており、わずか3日間で各国のトップが話し合ってもなかなか纏まる話ではないと思うが、それでも「拉致問題」と言う文言が首脳 宣言に載ったり、ジンバブエの不当な大統領選挙問題等にも共同声明のなかで、批判される事は国際的な見地から見た正しい意見として当事国にプレッシャーを 与える事になり良いことだと思う。

今回の重要なテーマである、室温効果ガス問題では2日目のG8の中で討議され、福田さんは長期目標を2050年までに５０％削減を決めたい意向であった が、アメリカの提案では、「大量排出国（中国・インド・ブラジル等）抜きの討議は無意味だ」と言う意見で賛成が得られなかった様で、私も当然の事であると 思う。

[…]

しかし、兎も角、削減努力に対する必要性は各国とも同じであるから3日目の会合こそ大量排出の当事国が、同じテーブルに就いて、話し合いが出来るスタートラインに揃ったところであると私は思うのである。

Оксфам Г-8 големи глави на изведбата на Големи букви (од Фликер страницата на Оксфам)

Блогерот јг96акг, ја истакнува иронијата на вечерата на Г-8:

環境問題、地球温暖化対策、原油高騰、食料危機、北朝鮮の核問題などなど話し合われたようですが凡人の私にはどのような実効性が有るのか全く分かりません。

あるメディアが食料危機の会議場で山ほど盛られた食膳に、あんなご馳走を食べて食料危機に餓えている人間の気持ちが理解できるのかと批判していました。

各国を代表して出席しているのだからどんな贅沢な食事をしょうがどうでも良いことだが世界各国一人一人の命の尊厳が図られる形になって欲しいものです。

Мировниот марш за Г-8 (од Фликер корисникот скасуга)

Блогерот мкј2 исто така пишува за гозбата на Г-8 и вели:

各国の首脳が食べるディナーの話題。
地元の食材をふんだんに使ったメニューでカニだのアスパラだのいいもの使ってまっせっつー。

[…]

別に食い物にいちゃもんつけてるわけじゃない。
食い物に始まり、警備だのなんだのに多額の血税が使われる。
それはいい。
世界のＴＯＰが雁首そろえて諸問題を話し合うっていうんだから。

ただ。
頼むよほんと。
これだけの金かけて、手間かけて、ガソリンが安くならない、食品の値段が下がらない、なんてことになったらどう責任取るんだ。

Тајоко од прозорец од хотелот Виндсор (каде се одржуваа состаноците од Г-8 самитот, од Фликер корисникот веројама)

За крај, блогерот фокпактсуен дава необичен предлог:

四国や九州からの警察の動員２万人余。……で地球温暖化が主要議題、ならこのサミット開催こそ「地球に優しくない」のが事実。もう国連活動に収斂されてい いのでは？　テロ襲撃が危険視されるなら各国首脳が一同に介せずSkypeで会議すれば良し。会場からほど遠き農牧地帯で120名のサミット反対デモにデ モ参加者上回る数の警官が防備。異常。

За повеќе фотографии од протестите за Г-8 погледнете го профилот на Фликер корисникот Повлес.

Според извештајот [ja] кој е цитиран на блогови и форуми, за одлуката од 2002 да не се вратат киднапираните во Пјонгјанг, Като коментирал дека: „(Беше тажно дека) доколку беа вратени, Пјонгјанг ќе ги убиеше, но ова е она по што се разликува мојот политички став (од оние политичари како Абе Шинзо). Не постојат причини за да веруваме дека тие ќе го направеа тоа.“

Блогерот јиеку на редок метал одговара:

Читањето на овој напис ме прави навистина бесен.
Што и да се каже, киднапирањето е криминален чин.

Како што вели еден од членовите на фамилиите на киднапираните жртви:
„Прашањето на киднапирање е едноставно. Тоа е криминал.“
Повеќето граѓани го третираат киднапирањето како криминал. Дали јапонските политичари ги сметаат жртвите [на киднапирање] само како политичка алатка?
Сепак сега, вие не сте се ни обиделе да ги спасите овие јапонски граѓани од злосторството [на киднапирање], па за што зборите Като?

Блогерот кисарагијајои853 прашува:

Како човечко суштество, зарем не се срами?
Дали политичарите ќе направат нешто, дури и да стојат и да гледаат некој како умира, доколку е во национален интерес?

Некои беа многу концизни во своите пораки. Блогерот јошиказу53тојошима реагира на вестите во два реда:

Престани, ти си предавник на земјата!
Напушти ја земјата!

На Чхулху ин д Вотер, друг блогер ја нуди оваа перспектива, извлекувајќи споредба со киднапирањето на јапонскиот лет 351:

Се прашувам дали Коичи Като (нема ни да ја вклучам неговата титула) ќе може да се соочи со киднапираните жртви или нивните фамилии и да ги направи истите забелешки. Доколку навистина се потребни жртви во преговорите со Западна Кореја, тогаш зошто не ја понуди неговата фамилија? Кога беше киднапиран јапонскиот лет 351, заменик министерот за транспорт Шинјиро Јамамура се понуди себеси во замена за заложниците. Доколку на ист начин, Коичи Като ја понудеше својата фамилија, претпоставувам дека ќе беше во можност да си го покачи рејтингот како политичар. Да се направи нешто вакво, да се жртвуваат немоќни жртви на киднапирање од место на безбедност и сигурност, е навистина подло.

Проектот Глобални животи е глобална иницијатива креирана за да ги прикаже животите на 10 различни луѓе од насекаде во светот со нивно следење и снимање на 24 часа од нивниот ден на видео. Овие 240 часа материјал ќе бидат прикажани во исто време во инсталација каде човек би можел да се движи низ 10 различни соби каде се проектираат секој од нивните животи, а на централно седиште ќе се гледаат истовремено сите. Следат нивните презентации за проектот, каде тие ги објаснуваат своите цели, како планираат да ги постигнат и повеќе информации за проектот:

Она што тие се обидуваат да го постигнат е да ги прикажат разликите, да му покажат на секој човек како другите живеат, неуредувани и без сценарио. Овие видеа нема да бидат достапни само за време на инсталацијата, туку ќе бидат достапни и онлајн, нешто како енциклопедија со колаборативни видеа од човекови искуства.

Тие бараат и креатори на видеа од Азија, Источна Европа и Африка, луѓе за изложби кои би ја прикажале 20 дијаметарската изложба, преведувачи и спонзори. Повеќе информации може да се најдат на нивната веб страница. До сега имаат снимено пилот со возач од САД во Сан Франциско и бразилски музичар/инспектор за дозволи, а имаат и видео од Малави и друго во Јапонија.

Видео снимено на 16ти јуни од хеликоптер од промените по лизгањето на земјиштето предизвикано од земјотресот во провинциите Ивате-Мијаги (Маиничи)

Блогерот мику пишува:

Мојот град беше силно погоден од потрес од повеќе од 6 степени, но моите родители и браќа се добро. Патиштата и железничките линии не работеа, па беше добро што успеав да ги контактирам. Всушност јас разговарав со моите родители на телефон кога се случи земјотресот. Можев да слушнам тропање на другиот крај од линијата и знаев дека паѓаа работи. Беше чудно чувство да се слушне името на местото каде растев кога гледав телевизија. Дознав дека мојата баба, од страна на мајка ми, била повредена и бев навистина загрижен.

Блогерот шинамон го опишува своето искуство од земјотресот:

Ова утро јак земјотрес погоди неколку области вклучувајќи ја и префектурата Мијаги, каде што живеам јас.
Во тоа време, бев на платформата на станицата Сендаи, го чекав шинкансен возот за Токио.
Потресот беше многу јак и јас бев многу исплашен.

[…]

Ми изгледаше дека шинкансен [воз куршум] нема да тргне, па се откажав од моето одење во Токио.
Одлучив да ја напуштам станицата и да одам директно во мојата канцеларија. Во мојата канцеларија има студенти, со пола работно време, кои доаѓаат на работа дури и за викендите.
Кога дојдов до такси терминалот, насекаде имаше расфрлено делови од скршено стакло.
Ми изгледаше како стаклените прозори од повисоките катови на хотелот да беа искршени и паднати.
За среќа, никој не беше повреден.
Зградата во која е мојата канцеларија беше неоштетена и студентите беа добро.

Префектурата Мијаги е место кои многу често е погодено од земјотреси.
Меѓутоа, епицентрите најчесто се лоцирани по крајбрежјето на Мијаги или Ивате.
Нема многу од нив кои што се случуваат во внатрешноста, иако мислам дека имаше земјотрес во внатрешноста кој беше измерен под 6 степени по сеизмичката скала пред неколку години.

Исто така, познато е дека постојат 90% шанси Мијаги да биде погоден од силен земјотрес во наредните 30 години. Мислам дека денешниот земјотрес не беше тој.

Блогерот симату го опишува своето искуство од земјотресот:

Како што поминува времето, големината на штетите беше позната. Бев зачуден и исплашен бидејќи цела планина се имаше урнато.
Она што не можам да престанам да го мислам е што би се случило доколку Токио го погоди земјотрес од истиот размер.
Само помислата на тоа ме плаши. Ми останува само да се молам дека земјотрес со епицентар во Токио нема да се случи.
Исто така, се надевам дека луѓето кои беа погодени од земјотресот ќе можат наскоро да им се вратат на своите нормални животи.

Инцидентот се случи на годишнината на сличен инцидент во Јапонија. Пред седум години на истиот ден Мамору Такума во основното училиште Икеда во Осака уби седум деца.

За листа со написи, информации и фотографии за прободувањето, погледнете го Акибаблог [ja]. Вообичаено, форумите се преполни со коментари [ja], а на блогот ИКИНОХ [ja] има детално опфаќање на инцидентот од Твитер. Блогерот каватасо објави многу фотографии [ja] и даде детална слика за нивното искуство од тоа што се случи:

Денес, само што се вратив од Такасаки дојдов во Акихабара. Сѐ уште беше 11 часот и Хокотен сѐ уште не беше отворен, па затоа отидов во Линукс кафето, спремив неколку слајдови и направив неколку други работи.

Се концентрирав на мојата задача и не забележав дека луѓето околу мене почнаа да прават врева, но тогаш поради некоја причина тие ги затворија ролетните на кафето, додека сѐ уште беше отворено.

Кафе Линукс (во Акихабара) со затворени ролетни, фотографија од Каватасо

Си помислив дека нешто мора да се случило, а имаше и гласини во кафето дека се случува напад на улица, дека има луѓе кои загинале, дека напаѓачот сѐ уште не е уапсен и дека затоа ги затвориле ролетните.

[…]

По кратко време пристигна информација дека напаѓачот е уапсен и во овој момент други медиуми сѐ уште ја немаа оваа информација, па изгледаше како сѐ уште да ги составуваат извештаите. Гледавме внимателно уште некое време и неколку медиуми објавија дека напаѓачот е уапсен. Атмосферата, внатре во кафето, започна да се смирува.

Ролетните на кафето беа сѐ уште затворени, но помислив дека засега тоа е добро, ги спремив моите работи, ја земав камерата и го напуштив кафето. Продавниците кои се на истата улица како Линукс кафето беа отворени како и вообичаено, но изгледа и ролетните на Софмап, кој има влез од главната улица, беа затворени за секој случај.

Толпа од луѓе и амбулантна кола, патрола, фотографија од Каватасо

Отидов на главната улица и како што очекував, имаше толпа од луѓе, но исто така имаше амбулантна кола и полиција, кои не ги очекував.

Вистинската точка каде што се случил инцидентот по се изгледа е центарот на раскрсницата и таа беше комплетно запечатена.

И таму, се разбира, имаше многу полицајци и персонал од прва помош, но она што ми остави впечаток беа чевлите и разните лични работи кои беа расфрлени низ улиците.

Многу полиција и болничари, фотографија од Каватасо

Блогерот зун00340 беше на местото на настанот и објаснува што се случило:

Денес се случи масовен инцидент со прободување во Акихабара. Тоа беше трагичен инцидент кој што ме шокираше, но всушност во време на настанот случајно се најдов во близина.

[…]

Кога се случи настанот, одев кон станицата и затоа всушност не го видов инцидентот, на почетокот имаше гласен звук, како кола да удри во нешто. Сообраќајна незгода? – погледнав преку моето рамо и во тој момент слушнав некој како извикува со чуден глас, „Ова изгледа опасно, да се тргнеме оттука побрзо!“ Кога ќе размислам за тоа сега, одлуката на мојот пријател беше точна.

Имаше различни контрадикторни информации кои доаѓаа од областа каде што се случи инцидентот, луѓето бегаа (повеќето луѓе), додека некои љубопитни надгледувачи се собираа, тоа беше ситуација на голема паника. Луѓето кои имаа мали деца со себе можеби беа во поголема опасност од луѓето кои се собираа за да видат [на местото], бидејќи ги туркаа луѓето со неверојатна сила за да дојдат до местото на настанот.

„По се изгледа е испуштен сарин гас“
„Има напаѓачот со нож“
„Терористичка бомба?“

Имаше разни гласини и шпекулации за настанот, но за состојбата немаше доверливи информации и тоа беше навистина заплашувачки.

Фотографија од Каватасо

Камионот. Дали земаат отпечатоци од прсти? Фотографија од Каватасо

Блогерот јонеками, кој беше на местото на настанот кога се случуваше нападот, напиша:

Во тоа време бевме во продавница на таа страна од улицата. Кога ја напуштивме продавницата, имаше крв насекаде. Кога полицијата го фати осомничениот, имаше дамки од крв од прободувањето.
Доколку заминевме неколку минути порано… застрашувачки е и да помислам на тоа.
Никогаш не може да знаеш што може да се случи во животот.

Фотографија од Каватасо

Изнајмениот камион на осомничениот. Фотографија од Каватасо

Блогерот јоро исто така беше во близина на настанот и објаснува:

Кога се случи настанот, мојата жена и јас и нашиот трет син бевме во Акихабара и одевме или кон Јодобаши или Икебукуро со кола. Поради ова, ние всушност не бевме сведоци на инцидентот, бевме малку оддалечени од точната локација. Но, тоа е место каде во последно време одам многу често, и поради оваа мала разлика ми изгледа како да успеав да избегнам контакт за влакно.

Блогерот јадогава, кој пристигна на местото веднаш откако се случи инцидентот, ја опишува сликата:

Изгледа инцидентот се случил во 12:35, а јас бев на местото во 13:00.
Помислив дека е сообраќајна несреќа, но имаше премногу жртви за тоа, имаше многу полиција и покрај тоа многу луѓе добиваа срцева масажа, а болничарите беа избезумени. (Имав слично искуство со ужасна атмосфера на работа и беше такво чувство.) Сфатив дека очигледно не е вообичаен инцидент, дека „нешто незамисливо се има случено, можеби терористички напад или нешто како уличен масакр“, па го напуштив местото и се упатив дома.

Блогерот 2ин20 нагоја известува за успех [ja] на настанот за ИДАХО на улиците на Нагоја. Блогерот Ендомамета, еден од активните организатори на Idaho-net, како и на ИДАХО настаните во Јокохама и Токио, опишува што се случувало во Јокохама:

Во Јокохама беше револуционерно (?). Уште пред да започнеме, бевме малтретирани од неколку постари мажи.

„Што е ова? Хомосексуалци, што по ѓаволите е тоа?“

Започнав да објаснувам, мислејќи „тие се по малку страшни“, и тогаш тие рекоа:

„Еј, да! Хомосексуалци или што и да сте, се што ви треба е љубов, така?“ и стана лут. Тие беа екстремно позитивни.

Потоа јас реков „Тоа се обидуваме и ние да го кажеме“ и постариот човек многу е поддржуваше.

[…]

На крајот, човекот го зема микрофонот!

„Сите вие што поминувате, како се чувствувате кога ќе слушнете за хомосексуалноста? Без разлика дали сте хомосексуалци или хетеросексуалци, најважната работа за љубовта е дека се чувствувате сигурни, нели??“

Настанот за ИДАХО на Шинуку станицата, Токио

Блогерот ДАС, кој беше исто така на настанот во Јокохама, напиша:

Изненаден сум што беше само 1990 кога декларацијата беше направена – тоа е изненадувачки брзо.

Додека гледав, размислив дека без неа [декларацијата], околностите на хомосексуалците ќе беа многу потешки и размислував за тоа како ќе беше мојот живот и дали браковите и партнерствата од ист пол, кои сега се признаени во странство, ќе беа возможни.

[…]

Сега откако бев на овој настан, она што го сфатив е дека работите не се менуваат одеднаш, но [во исто време сфатив дека] во 1990 не можевме ни да помислиме дека ќе бидеме во можност да направиме нешто вакво. Кога ќе погледнете на моменталната состојба во соседските земји, мислам дека ние имаме среќа. Јас сум кукавица, па затоа имам проблеми со активности кои се истакнуваат. Сепак отидов таму за поддршка на луѓето, кои се трудат за овие промени. Всушност, се радувам што вакви настани може да се случуваат во мојот град.

Од Кобе, акабоши известува за активностите на улиците по повод ИДАХО и објавува серија од фотографии и видеа (тука и тука), кои ја опфаќаат грубата реалност на јапонското општество и искуството на некои од учесниците.

Видео од акабоши со наслов „Груба реалност“

Блогерот Новкун (Акасуги Јасунобу) пишува за Геј парадата во Кобе, која беше одржана еден ден по ИДАХО:

Парадата во Кобе не беше како онаа во Сапоро, Токио и Осака, каде се беше организирано од LGBT заедниците. Во Кобе, ние учествувавме како една од групите кои маршираа во парадата на градскиот фестивал наречен „Кобе Матсури“. Бидејќи имаше различни стилови на паради на различни локации, мислам дека е одлично што учесниците имаат избор. Не е за тоа кој е подобар, туку повеќе е да се има паралелна структура.

Марујама Тенору, продуктивен блогер на темата LGBT, ги опфаќа настаните и ја дискутира ситуацијата на LGBT заедниците во Јапонија:

Зборовите како „дискриминација“ и „предрасуда“, иако не сакам да ги поврзувам работите толку лесно, но всушност за Јапонија, сметам дека овие зборови се всушност употребливи.

На пример беше објавено дека во Иран илјадници хомосексуалци се погубуваат и дека постои немилосрдна дискриминација. Веројатно благ израз како „дискриминација“ не е доволен. Повеќе е „масакр“. Тие се обидуваат буквално да ги искоренат хомосексуалците.

Има повеќе луѓе кои мислат дека, како компарација [на ситуацијата во Иран], дискриминацијата и предрасудата кон јапонските хомосексуалци е далеку помалку сериозна, бидејќи Јапонците не се палат и убиваат, [и затоа тие мислам дека] подобро е да бидат тивки и да не ги влошуваат работите. Тие треба да стојат настрана од активностите со кои се истакнуваат. Во меѓувреме, мнозинството луѓе кои не се хомосексуалци, бидејќи не го разбираат чувството [на хомосексуалните луѓе], ви праќаат сомнителен поглед и се чувствуваат дека се обвинети за нешто, но не знаат што. Меѓу нив сигурно постојат и такви кои никогаш не биле соочени со хомосексуалци.

[…]

Во Јапонија, мислам дека сѐ уште има клима во која така наречените „Геј Либ (движење за ослободување на хомосексуалците)“ се избегнува од оние на кои се однесува, хомосексуалците. Излишно е да се зборува, ова е многу неповолно.

[…]

На оние кои го избегнуваат геј либ, акциите преземени од геј либ групите мора да изгледаат многу привлечни и театрални. Изгледа како тие да започнуваат оган таму каде што го нема, а потоа да прават многу врева велејќи дека има оган.

Меѓутоа во реалноста, ова не е случајот, гел либ групите се обидуваат да зборуваат и да направат работи кои мора да се направат, на сериозен начин.

Со други зборови, тие се надеваат дека ќе успеат да создадат свет во кој хомосексуалците кои ќе одлучат да не се кријат, туку да живеат како што се вистински, опкружени со хеторосексуалци – свет во кој овие луѓе ќе може да живеат без да се чувствуваат исплашени и вознемирени, свет каде е што е удобно [за овие луѓе] да живеат еднакво како секое човечко суштество.

Она што се бара тука е едноставно и тоа го менува начинот на мислење.

Од Кигали во Руанда, една од петте главни локации на снимање, следи слајдшоу од фотографии од настанот качени на ОВИ, платформата за видеозаписи и фотографии која се користеше за промоција на содржини од денот Пангеа:

Од Хаифа во Израел, друго слајдшоу од собирот за следење на настанот близу пристаништето Цезареја:

За време на настанот, пријателите на веб-сајтот на Пангеа имаа пренос во живо од различни места низ светот меѓу кои САД, Колумбија, Италија, Јапонија, Нов Зеланд. Другите настани, како на пример Колумбискиот ден Пангеа во Меделин имаа свој веб-сајт на кој во текот на настанот беа објавувани блогирањето во живо, стриминг видеозаписите и фотографиите.

Нокиа, партнерот на денот Пангеа го организираше Натпреварот на Нокиа за најдобри видеозаписи од мобилни уреди 2008 паралелно со останатите настани, а петтемина финалисти беа внесени во секоја од петте различни локации на снимање. Можете да ги погледнете победничките видеозаписи на веб-сајтот ОВИ за денот Пангеа. Финалистите беа: „Кругови насекаде околу нас“ од кајум – Индија, „Насмевка“ од гуфилопез - Индонезија, „Чудесни виножита! снимени и монтирани на мојата Нокиа Н93“ од рупертоу – Обединетото Кралство, „Играта“ – Јужноафрикански деца се забавуваат во просторија за видеоигри“ од екачучо и „Облаци во движење“ од пјерба – Италија.

Добитникот на Големата награда на веб-сајтот на ОВИ за Пангеа/Нокиа е екачучо и неговиот видеозапис со Јужноафриканските деца како играат видеоигри, кој доби патување во Резерватот на горилите во Руанда, во придружба на цела екипа која ќе му помогне на победникот да го сними своето патување.

Од извлекувањето организирано од Нокиа и Вомворлд, чиишто резултати беа објавени од Продукцијата на Дејвид Хауел, креаторот на победничкиот видеозапис би добил Нокиа Н82, футрола, триножник, мемориска картичка, слушалки и звучници. Избраниот видеозапис беше „Чудесни виножита“, и во своето соопштение тој спомна тој бил избран за победникот бидејќи тој најдобро го отсликувал духот на мобилниот видеозапис: снимајќи ги оние ретки моменти кои би можеле да исчезнат и никогаш да не се повторат.

Тара Калапун – Почеток на музика

На интернет се шири информација за труба направена од пиперка и краставица од јапонски креатор на инструменти, па затоа ќе ви претставам и други интересни инструменти од различни места од светот. ЈуТјуб корисникот 13стрингс (профилот е моментално затворен) отворено ги повика сите да ги покажат своите рачно изработени инструменти на ЈуТјуб, а на овој повик одговорија следниве три: цел оркестар направен од рециклирани конзерви и пластични сода-шишиња, како да се изработи дидгеридо, шишиња за ветар и водени оргули. Од друго место од светот, инструмент кој можеби не е направен дома, но секако има карактеристичен звук: хурди гурди (hurdy gurdy).

Од Бразил, јамилгудис има барем 5 различни инструменти направени од лименки и шишиња.

Од Австралија, гвдидг ни покажува како Абориџините го изработуваат најверојатно најстариот дувачки инструмент, дидгеридо, со барање на каучукови дрвја кои се нападнати од термити:

Од Сингапур, еинрахсенрав дува во усогласени шишиња, се фотографира и потоа ги спојува за да ја добие Токата и Фуга од Бах:

За крај, благодарение на авиноград од Русија ни доаѓа прекрасна ритмична народна песна, отсвирена на инструмент кој никогаш претходно го немам видено, хурди гурди: