Што е справување со кризи? Кои се различните фази што ги вклучува? Терминологијата може да се разликува во зависност од тоа каде се наоѓате. Во Нов Зеланд, на пример, станува збор за 4 термина, подготвеност, одговор, реконструкција и намалување. На други места, како Индија, тоа би можело да биде како на графиконот:

Без оглед на терминологијата, неспорен факт е дека во денешно време има голема потреба за ефикасно управување со катастрофите и подготовка за сè поголемата зачестеност на различни природни катастрофи ширум светот.

Во серијата на постови, ние ќе ја трагаме и испитуваме зголемената улога и влијанието на ИКТ во областа на справувањето со кризи.

Лауреатот на Нобелова награда, Р. К. Пачаури обраќајќи се на петтото свикување на Dhirubhai Ambani институтот за информатички и комуникациски технологии (DA-IICT) во јануари 2009 година, укажа на потребата на ИКТ во справувањето со природните катастрофи и за другите настани поврзани со временските околности кои можат да го загрозат човечкиот живот и имотот:

[…] Климатската наука напредна во голема мера поради тоа што моќните компјутери сега можат да работат многу сложени модели кои ги симулираат климатските услови на земјата и на океаните. Нашата процена за идните промени на климата како резултат и на природните и на човечките фактори, во голема мера зависи од силата на модели кои се користат денеска и нашата способност да се оцени влијанието на климатските промени во различни делови од светот. Како одговор на идните проекции на овие настани, владите, граѓанското општество па дури и бизнис организациите можат да преземат ефективни мерки за да се прилагодат на промените што ќе се случат.

Цитирајќи пример од 2003 година, д-р Пачаури рече:

„Сакам да дадам пример од голем топлотен бран кој зафати делови на Андра Прадеш во 2003 година, како резултат на кои речиси 4.000 луѓе ги загубија своите животи, според официјалната евиденција.“[…]

„Проучувајќи го овој голем проблем, стана јасно дека инфраструктурата на ИКТ можеше да ги спаси можеби сите животи кои беа изгубени ако беше поставена на соодветно место и употребена ефикасно. На пример, немаше рано предупредување за жртвите од топлотниот бран. Ниту пак имаше поддржувачки мерки во смисла на обезбедување на медицински совети за оние кои страдаат од стрес од топлина, како што е потребата за терапија од дехидрација и едноставна здравствена нега за оние кои беа погодени. Дури и телевизиските канали можеа да бидат искористени за да се шири свеста и да се шират информации за заштита на животите на тие што беа погодени, но не беа употребени.

Има неколку примери за крајбрежни катастрофи каде што погодените луѓе можат да бидат предупредени на навремена основа и да бидат евакуирани пред катастрофата да го зазеде своето место. Кога ураган удира на брегот од Флорида, инфраструктурата која е на располагање се користи за да се обезбеди адекватно предупредување и опомена за оние кои можат да бидат засегнати и цели градски подрачја се евакуирани. Кога циклон со помал интензитет ќе ги погоди бреговите на Бангладеш или Ориса, настанува голема штета, бидејќи не само што има недостаток на засолништа и инфраструктура за куќите на оние кои се засегнати, туку и нема соодветни системи за рано предупредување и насоки.

Денес дури и од мобилните телефони може да се користат како ефективен медиум за да обезбеди рано предупредување и со тоа да спасат животи и имоти“.

Генералниот секретар на ОН Банки Мун зборувајќи на Telecom World 2009 во Женева, исто така ја истакна улогата на ИКТ во решавањето на клучните прашања, вклучувајќи ги намалувањата на природните катастрофи.

„Преку добра климатска наука и споделување информации, ИКТ може да помогне да се намали ризикот и влијанието на природните катастрофи….. кога ќе се случи земјотрес, координиран ИКТ систем може да го следи развојот на настаните, да испрати порака за итни случаи и да им помогне на луѓето да се справат со катастрофата.“

Изјавата на генералниот секретар на ОН ја одекнува парадигмата за справување со катастрофи спомната во презентацијата на Сујит Моханти од 2005 година:

• Од помош и оправување до раководење со ризикот и ранливоста
• Воведување култура на подготвеност на сите нивоа
• Зајакнат децентрализиран капацитет за реакција во земјата
• Еманципирање на ранливите групи и обезбедување на доволен приход за живот
• Учење од катастрофите од минатото

Во последиците од големите природни катастрофи, како што беше цунамито во 2004 година во Индискиот Океан и ураганот Катарина во 2005 година, светот беше принуден да се разбуди за потребите од координирана и заедничка употреба на моќта на ИКТ системите во справувањето со природните катастрофи.

Пол Курион на humanitarian.info изјави дека:

„Во пресрет на ураганот Катарина, имаше неверојатен број на активности на веб за да се одговори на последиците од катастрофата. Испитувајќи ги карактеристиките за одговор на техничката заедница за ураганот Катерина, ни кажува многу за начинот на кој интернетот ги обликува социјалните одговори за катастрофите, развива некои интересни прашања за влијанието на ИКТ во справувањето со кризи и покажува кон она што може да се случи во иднина.“ […]

„Беше јасно дека по цунамито во Индискиот океан информатичката револуција започна процес на менување на начинот на кој ние одговараме на катастрофите. Ова беше демонстрирано со порастот на фондот за собирање на финансиски средства базиран на интернет; Christian Aid собра преку 700 000 долари онлајн за девет дена, износ кој речиси е четири пати поголем од износот кое беше собран преку донации по телефон. Ширењето на широкопојасен интернет, напредокот во сателитско комуницирање и достапноста на слики ги направија можни проектите за географски информациски и картографски системи, кои не беа возможни пред пет години. Подемот на движењето на слободен софтвер, доведе до иницијативи како што е Sahana проектот, обид да се развие пакет на веб достапни апликации за организации кои помагаат при катастрофи.“

Currion продолжува да зборува за „кој прв реагира на интернет“, за нетизените кои започнуваат акции за пополнување на празнините во информациите, што владите на соодветните земји па дури и традиционалните медиуми често се борат да ги пополнат. Како и да е, со оглед на високиот прилив на информативни постови за Катарина, беше очигледно дека многукратните потоци на податоци ќе беа многу поефикасни доколку беа средени, консолидирани и поставени од поцентрализирана платформа. Така видовме иницијативи како Katrina PeopleFinder проектот и Katrina Help Wiki кои влегоа во игра.

Во контекст на ова, не би било неправедно да се каже дека блогот South-East Asia Earthquake and Tsunami (SEA-EAT), поставен во 2004 година за време на цунамито во Индискиот океан, претставуваше тренд сетер од овој вид - првиот проект од таков вид кој ја демонстрираше моќта за ангажирање на обичните луѓе ефективно да наоѓаат информации со цел да го премостат јазолот помеѓу оние кои им треба помош и оние кој ја нудат помошта. Според Дина Мехта, еден од клучните луѓе позади SEA-EAT блогот.

„Мислам дека она што успеавме да го направиме, можеби беше демонстрација на најголемиот човечки координиран напор на интернет за време на катастрофи, дека е возможно и без формална организациона структура. Исто така има нешто и во способноста на овие напори да се вклучат обичните граѓани од сите сфери во животот – луѓе кои не се нужно посветени или пак не работат во таа област – повеќето од нас имаат различни професии и редовни работи - едноставно постоењето човечка потреба да се помогне.

Додека блогот SEA-EAT се фокусираше на „продолжување на протокот на информации“ системот за справување со кризи на Sahana FOSS во Шри Ланка функционираше како структуриран, холистички систем кој помогна во справувањето со катастрофите со голем размер во 2004 година. Проектот беше развиен од Националниот Центар за Операции на владата на Шри Ланка (CNO) која го вклучува и Центарот за Хуманитарни Агенции (CHA). Генерализирана подоцна за глобална употреба, Sahana сега прерасна во глобално препознатлив проект со употреба во многу други катастрофи, како што е Јужно Азискиот земјотрес во Пакистан (2005 година), катастрофите на Филипините на Јужен Лејте (2006 година), земјотресот во Џакарта во Индонезија (2006 година), земјотресот во Перу (2007 година), циклонот Муанмар (2008 година) итн.

Во 2005 година, Мајкл Гурстеин на институтот за технологија од Њу Џерси го напишал неговото размислување за иницијативите базирани на интернет и она што тој го гледа како празнини во овие ситуации:

„Истражувајќи го интернетот за информации и стории бев погоден од неколку работи вклучувајќи ја улогата (и недостатокот на улогата) на интернетот во овие настани. Интернетот се покажа дека игра значајна улога во одговарањето за потребите на оние кои се на далечина – трагачите по информации, стории, начини за придонес и така натаму; семејствата и пријателите на погодените од катастрофата со обиди за создавање на листи за најдените и изгубените; и се очекува дека зад сцената многу од координацијата и планирањето на организациите за помош е направено на начин кој ги поместува границите на компјутерски посредуваната комуникација и управувањето на далечина.

Но претпоставувам дека сум малку изненаден што интернетот не беше во можност (сè уште?) да ги спои информациите поделени помеѓу оние кои имале некаква идеа за тоа што можеби ќе се случува (научниците и тие што се веднаш на удар) и оние кои можеби биле во можност да ја употребат таа информација во места каде катастрофата зазема значајно време пред за да се случи.

Проблемот тука не беше поради „дигиталниот јаз“ кој постои, не беше поради недостаток на „пристап“ до информации, иако очигледно тоа исто така беше целокупен проблем; баш напротив, мене ми се чинеше дека е уште еден пример како што јас наведов на друго место, празнина помеѓу „пристапот“ и „ефикасната употреба“… Од она што можев да го дознам, многу ако не и најголемиот дел од заедниците имаа интернет „пристап“ во една или друга форма. Она што (тука јас би ги вклучил оние со знаења кое не можат да го употребат добро како оние без знаења) недостигаше, беше социјалната инфраструктура која би можела да го сврти интернет пристапот во „ефикасно употреблив“ систем за рано предупредување.

Некои имаа информации - научниците кои ги откриваат земјотресите и кои можат да сфатат како тоа може да резултира со цунами и оние кои го почувствувале раното влијание на земјотресот или на цунамито – но не можеле да ги употребат. На други им беа потребни информациите - крајбрежните села околу Индискиот океан – не можеле или не биле во можност да ги „добијат“ т.е. не навремено или во употреблива форма. „Степените на поделеност“ наметнати од страна на националноста, јазикот и можеби најважното, домени на знаења и професија (и поврзаните недостатоци на социјални врски, односи базирани на интернет, комуникациски патишта и така натаму) спречуваат комуникација помеѓу двете групи и се наметнува прашањето дали тоа е така бидејќи сè уште сме во раните денови во нашиот интернетизиран свет или пак е нешто подлабоко и потрајно. (Мајкл Гурстеин , весник на информатичката заедница (2005), бр.1, прашање 2, стр. 14-17)“

Следејќи го губењето на животи во тајфунот Кетсана што ги погоди Филипините, Виетнам и Камбоџа во октомври 2009 година, Пол Конели го објави следново на неговиот блог „Главата доле, очите отворени“:

Во многу сиромашни погодени предели нема пристап до телевизија или радио (или пак интернет) за да помогнат при испраќањето на предупредувачки пораки. Агенциите за помош мораат да работат со заедниците за да дознаат кои методи за комуникација им одговараат на нив во случај на вонредна состојба и да стартуваат симулирани вежби за да го остварат тоа во практика. Најчесто СМС пораките или луѓето испратени на улиците со мегафони за да пренесуваат информации, како што беше случајот во овие итни случаи, се покажуваат најуспешни.

[…] Раното предупредување, раната реакција во земјите во кои постои висок ризик за катастрофи треба да се гледа како начин на размислување, не како механизам или технологија, најдобро работи кога времето е предвидено, предвидувајќи ги катастрофите во ден, час, месец, година па дури и декада. Исто така мора да е цврсто поврзано со рани акции од донесувачите на одлуки и мораат да ја покриваат „последната милја“ - поврзување со механизмите за рано предупредување не само со заедниците кои се во најголем „ризик“, туку и со најранливите луѓе во тие заедници.

Зајакнувањето на капацитетот на заедницата за да се спречи или за да се справи со катастрофите и кризите претставува конкретен начин да се спасат или подобро да се заштитат животите и да се спречат ваквите шокови од осакатување на развојот во рамките на најсиромашните земји. Раното предупредување и раното преземање на акции е исто така поекономично од традиционалното справување со катастрофи и спасува повеќе животи на секоја потрошена фунта; јавните пари овозможуваат 4 пати поголемо „влијание“ него хуманитарното, ако се потрошат на подготовка и намалување на ризикот, отколку на хуманитарни елементи.“

Во Индија, цунамито од 2004 година беше повик до владата, невладините организации и граѓанското општество да предизвикаат промена на парадигмата и да сфатат дека подготвеноста беше клучот за минимизирање на одарот од природните катастрофи.
За да се овозможат подобри планирања и подготовки, Индиската мрежа за ресурси при катастрофи [idrn.gov.in] беше формирана како национална иницијатива на India-UNDP програмата за управување со дигиталните права, во соработка со Националниот Центар за информатика, владата на Индија. Задача на оваа мрежа беше да создаде онлајн база на податоци за опремата и квалификуваните човечки ресурси низ целата земја достапни за одговор во итни случаи. Улогата на оваа амбициозна, но сеопфатна база на податоци ќе биде да се помогне да се минимизира времето за одговор во итни случаи, преку ефективно одлучување за мобилизирање на материјални и човечки ресурси. Проектот беше да се обезбеди систематско собирање на податоци и споредба со владините одделенија, единци од јавниот сектор, од корпоративниот сектор и слично на административно ниво. Други започнати иницијативи се:

• Базата со подароци за опрема при катастрофи (имплементирана во Ориса) која ќе им овозможи анализа за ранливост преку долга студија на гео-референцирани пописни податоци на локално ниво од претходните катастрофи (мали, средни и големи).
• Планови за непредвидени ситуации на заедниците базирани на ГИС технологии, што ќе овозможат визуелна презентација на критични локации, кои може да се употреби за координација и имплементација при обиди за спасување.
• Развој на комуникациска инфраструктура за да се обезбеди 100% покриеност на подрачја склони на катастрофи преку сателитски и ISDN врски.
• ИКТ системи базирани на заедниците и
• Систем за надгледување на катастрофа/инцидент што ќе овозможи брзо, лесно фаќање на податоците и нивно распространување.

Еве еден пример за имплементација на оваа стратегија/филозофија на подготвеност од страна на NBO во Тамил Наду по цунамито во индискиот океан во 2004 година:

Во следниот пост од серијава, ние ќе истражуваме системи за предупредување од опасности и различни алатки и апликации базирани на ИКТ, кои биле употребувани, се употребуваат или пак можат да се употребуваат како системи за рано предупредување за да се помогне при намалувањето и ублажувањето на штетите во екот на природни катастрофи низ светот.

Интернетот се повеќе се користи од многу луѓе од Југоисточна Азија за најразлични националистички кампањи. Дури и владините лидери максимално го искористуваат кибер просторот за промовирање на заедништвото и патриотизмот во нивните земји.

Овој тренд е охрабрувачки бидејќи им дава на обичните граѓани шанса да се изразат во смисла на припадност кон нивната поширока заедница. Меѓутоа, постојат ултра-националистички онлајн иницијативи кои го спречуваат создавањето на регионална солидарност во Југоисточна Азија.

Можеби најконтроверзниот веб сајт во Индокина денес е ilovethailand.org. Овој веб сајт е креиран од тајландскиот премиер за да ја подигне меѓународната репутација на земјата. Веб сајтот исто така цели кон обединување и инспирирање на Тајландците, од кои многумина се разочарани од препирките помеѓу највисоките политички сили во земјата.

Chang Noi ја идентификува кампањата на веб сајтот како техника за масовна пропаганда:

Ниту една кампања не признава дека мора да постојат реални причини за тие поделби. Ниту една кампања не предлага никакво решение за ваквите причини. Ниту една кампања не признава дека луѓето влегле во политичкиот активизам затоа што сметаат дека тоа е нивна граѓанска должност и затоа што во срцето ги носат интересите на државата. Тие сакаат да ги сокријат вистинските проблеми под тепихот каде што тие ќе гнојат и ферментираат.

Веб сајтот предизвика контроверзии поради тоа што тврди дека делови од Камбоџа се Тајландска “изгубена територија”.

Камбоџа и Тајланд веќе неколку декади наназад се расправаат за сопствеништвото врз античкиот Preah Vihear Temple. Оваа територијална расправа доведе до неколку насилни судири помеѓу граничните патроли на двете соседни држави.

Многу блогери го изразија своето разочарување затоа што тајландската влада избрала да ја обединува земјата преку провоцирање на конфликти со другите нации во регионот. Тие веруваат дека нетизените не треба да ја поддржуваат ваквата погрешна верзија на национализмот.

Како и што се очекуваше, камбоџиската влада испрати дипломатски протест поради креирањето на овој веб сајт. Тоа исто така доведе до креирање на про-камбоџиски веб сајт ilovekhmer.org. Овој сајт цели кон откривање на лажните изјави кои наводно биле најдени на ilovethailand.org.

И двата веб сајта, ilovethailand.org и ilovekhmer.org, станаа многу популарни веб портали во Тајланд и Камбоџа. И додека позитивно е тоа што двете земји нивните гранични судири ги пренесоа во кибер арената, негативното е во тоа што оваа виртуелна војна исто така создаде расистички чувства  во двете земји.

Малезискиот премиер е друг лидер кој го видел потенцијалот на користењето на интернетот за постигнување на обединето општество. Настрана од блогирањето и Twitter неговите секојдневни активности, премиерот Najib Abdul Razak го покрена 1Malaysia.com.my да служи како “интерактивна  платформа” помеѓу лидерите и неговите гласачи. “1Malaysia: Луѓето први, изведбата сега” е слоганот на кампањата на премиерот.

Во меѓувреме, про-демократските активисти во Малезија покренаа своја кибер кампања на тема “1BlackMalaysia: Демократијата прва, избори сега.” Тие веруваат дека новиот лидер ги заборавил демократските институции во Малезија. На почетокот на овој месец, група формирана на Facebook и блог страници ги охрабруваат Малезијците да креираат и поставуваат плакати  “Каде е демократијата?” на веб.

Индонезија потврди дека националната трагедија може да ги обедини нетизенитe. Часови после смртоносната експлозија која ја погоди Џакарта минатиот месец, индонезиските корисници на Twitter започнаа со испраќање пораки “Ние не се плашиме”. Неколку денови, #indonesiaunite стана најпопуларна тема на Твитер. Корисниците од Plurk и Facebook ги сменија нивните аватари со земање на црвените и белите симболи од индонезиското знаме. Локалните блогери ја открија корисноста од употребата на микроблогирањето за да ги инспирираат луѓето за акција. Аналитичарите беа импресионирани дека политичките млади Индонезијци им се придружија на останатите загрижени Индонезијци во осудата на терористичкиот напад во Џакарта.

На почетокот на годината на Филипините се собраа донации за жртвите од поплавите во Минданао преку  paypal. Во чест на поранешниот претседател кој почина минатиот викенд, корисниците на Twitter додадоа жолти ленти на сликите на профилите. Онлајн петициите против предлогот за менување на уставот на земјата од 1987 година собраа сто илјадници потписи и поддржувачи, посебно на  Facebook.

Постојат енергични кампањи и лоби напори за добивање поголема слобода на интернет во Виетнам. Веб кампањите покажуваат дека поддршката за мианмарската опозициска икона Aung San Suu Kyi е бројна. Брунејските блогери организираа различни активности за собирање на средства за поддршка на спортските тимови, жртвите од поплавите и еколошките групи.

Причината за национализмот е популарна но контроверзна тема на интернет.
Политичарите и анти-владините групи во Југоисточна Азија беа конзистентни и упорни во максимизирањето на интернетот со цел напредок на националистичките кампањи. Овој веб феномен досега е позитивен во тоа што го прошири и подобри политичкото учество на обичните граѓани. Но, е контрапродуктивен кога предизвикува расизам и ксенофобија.

Исто така е мошне невкусно кога политичарите го користат вебот за да ги сокријат своите недела преку промовирање на сомнителни националистички застапувања. Интернетот останува силна алатка и платформа за искрените индивидуалци и групи за промовирање на сериозни теми како национализмот. Нетизените од регионот не смеат да дозволат некои индивидуалци да го победат еманципаторскиот потенцијал на широко распространетиот веб.

Смртоносен циклон удри во јужната Мианмарска делта Иравади во мај 2008, од кој беа зафатени повеќе од 2 милиони луѓе. Проценето беше дека 138,000 луѓе загинаа и 200,000 луѓе беа исчезнати после ударот на циклонот. Сега, една година после трагедијата од циклонот Наргис, преживеаните се уште страдаат додека обидите за обнова остануваат недолни. Се уште се потребни донатори со цел да им се помогне на преживеаните од циклонот.

Многу од преживеаните страдаат од длабок психо-социјален стрес, но само 11 проценти од нив добиле медицинска помош. Повеќе од 40% од бездомниците се деца; повеќето од нив се подложни на маларија и пневмонија.

Многу преживуваат со ловење на глодари по полињата. Исто така се известува дека проституцијата е во пораст во Делтата бидејќи економската ситуација продолжува да се влошува.

Повеќе од половината од преживеаните се уште зависат од помошта дадена од хуманитарните групи. Задолженоста останува голем проблем за жителите во Делтата:

According to the United Nations World Food Program, 51 percent of households reported that they are still relying on food aid from humanitarian agencies, while only 25 percent said they could feed themselves…About 83 percent of households said they have been in debt through the purchase of rice.

Беше известено дека за време на првата годишнина од Циклонот Наргис, Мианмарскиoт новинарски надзор и Одделот за регистрација ги цензорирале написите за вистинската состојба во обласите погодени од циклонот.

Групата Пријатели на Бурма бараше владата да биде по транспарeнтна во напорите да се помогне на Делта регионот. Тие исто така побараа слобода за политичките затвореници кои беа притворени заради организирање на хуманитарни мисии минатата година:

We want to demand the Burmese government to open more for relief and recovery in the effected area with transparency and respect to human rights.

We demand for releasing 21 prisoners that have been arrested due to relief work

И покрај напорите на меѓународните групи за собирање средства за Мианмар, помошта останува недоволна. Обединетите нации известија дека повеќе од 691 милиони американски долари се потребни за да се одржат  хуманитарните мисии во Мианмар.

Набљудувачите забележуваат дека донациите за Мианмар се многу мали споредени со она што земјите го донирале за време на цунами катастрофата во 2004. Мианмар примил 300 милиони американски долари од кои 2,5% биле потрошени во цунамито 2004.

Хуманитарните работници се жалат на тешкотиите на кои наишле додека ја носеле помошта во внатрешноста на Мианмар:

Difficulties encountered by aid workers: logistical; the difficulties and dangers of reaching villages only by small boats, navigating the tides and the weather of the Delta. Note visa restrictions, travel restrictions, and the government stealing supplies….

Едвард Хју од Хуманитарните операции од  MERCY Малезија пишува за проектите за обнова во Мианмар денес:

A year later, we have seen many projects up and running, many still in progress. But there are those who still suffer in silence. There is so much to be done. Many had use the Tsunami as a lesson to implement the intervention here.

A year has passed and most projects are yet to focus on sustainability but are still on emergency intervention. I have seen many shelter projects that may not survive the next thunderstorm. For example, latrines built with tarpaulin sheets instead of local materials like bamboo, a sturdier choice which is easy to maintain.

За најнови вести за годишнината од Циклонот Наргис погледнете ги овие сајтови кои имаат посебни страници во кои се известува за состојбата во Делтата: The Irrawaddy, Mizzima, и A Diary of the Cyclone Nargis.

Запознај се со приказната на Daw San Yee која го преживеала циклонот преку ова видео од YouTube:

Владата на Мадагаскар се понуди да помогне во интернационалните напори за помош на жртвите од земјотресот во провинцијата Сечуан, Кина. Огромните размери на катастрофата ја поттикнаа владата да донира 100 000 долари на кинескиот амбасадор Во Еуиди во Мадагаскар, за спасувачките напори.

Блогосфера на Мадагаскар имаше измешани реакции за оваа донација, иако сите едногласно ја признаа тагата поради огромната катастрофа, тврдејќи дека 70% од населението сѐ уште живее под линијата на сиромаштија, постои глобален недостиг на храна, а некои региони од Мадагаскар сѐ уште се обидуваат да закрепнат од уништувањата предизвикани од сезоната на урагани.

Томавана, кој исто така преведува за ГВ на малгашки јазик, објави на својот блог, Малагаси Мирај:

Луѓето од Мадагаскар секојдневно се борат за да преживеат кога станува збор за трошоците за живеење: зголемувањето на цената на маслото за готвење, цената на горивата, дневните прекини на електричната енергија и циклоните. Контрастот е очигледен кога ќе се увиде дека изговорот за недостигот на ефективен одговор на овие проблеми е недостигот на средства, а потоа ние ја покажуваме нашата интернационална солидарност кон Кина [со финансиска помош]. Колку што знам јас, оваа донација не доаѓа од Рањева [министерот за надворешни работи] или лични пари на претседателот Раваломанана, туку од даночни пари, така?

Постот на Томавана предизвика неколку реакции во делот за коментари. Маналина се согласува со Томавана (fr):

Ако ти си нечувствителен, тогаш и јас сум… Сите ние знаеме за што станува збор.

Владата на Мадагаскар работи напорно за да ги зајакне односите со Кина. Според неодамнешните вести, претседателот Раваломанана во мај патувал за Шангај и се чека на „проширување на соработката со Кина“. Владата на Мадагаскар исто така ја поддржуваше Кина во справувањето со немирите во март во Ласа и изјави дека тие ќе учествуваат на олимписките игри во Пекинг без разлика дали ќе има бојкотирање или не.

Татум верува дека добротворноста мора да започне дома и Маинтикели вели дека неговата баба сѐ уште чека да бидат сменети покривот и ѕидовите на нејзината куќа, уништени од последниот циклон. Маинтикели исто така напиша на својот блог дека претседателот бил виновен за бесрамен конфликт на интереси кога го заштитил зголемувањето на цената на маслото со државни субвенции, бидејќи тој е сопственик на компанијата која го произведува поголемиот дел од маслото за готвење во Мадагаскар.

Дотмг, од друга страна, не ги разбира негативните реакции на овој акт на солидарност од страна на влада на Мадагаскар (mg):

Кога луѓето од твојот регион ќе ги погоди катастрофа, дали ти не ги посетуваш со цел да ја покажеш својата солидарност и кога ќе го направиш тоа, дали им оставаш само мали суми на пари бидејќи се побогати од тебе и секако нема да ја забележат разликата?

Вола мисли дека делот што шокира е фактот дека 100 000 долари всушност не се доволни кога се зема во предвид дека 70 000 луѓе загинаа и многу повеќе сѐ уште се исчезнати. Доколку беше само симболичен гест на солидарност, таа прашува, нели симболична сума би била посоодветна?

Многу блогери од Мадагаскар преку Фејсбук активно собираат средства за жртвите од земјотресот во Кина и жртвите од циклонот во Мјанмар.

Друга тема за интернационална солидарност која што ја натера блогосфера на Мадагаскар да коментира, беше повикот за помош од Диана, средношколка во Махаџанга, која сака да му помогне на бебе родено со деформација и на неговите родители за да добие соодветна медицинска грижа. Дијаспората на Мадагаскар во Италија, Франција, Канада и Јужна Африка заедно донираа средства за операцијата и транспортот за бебето до главниот град, Антананариво.

Деструктивен циклон во Мјанмар. Кинескиот земјотрес, кој беше почувствуван во Ханои и Бангкок. Два земјотреси на островот Суматра, кои ги потресоа Индонезија и Малезија. Силен тајфун кој уништи многу градови во северните делови на Филипини.

Во последниве месеци, југоисточна Азија ја погодија природни катастрофи во кои илјадници животи беа изгубени и уништени милиони домови.

Блогерот Лин Ленг Ланг вели:

„Ах, супер тажно ах. Што по ѓаволите се случува со Азија?“

Мјанмар сѐ уште страда бидејќи циклонските бегалци имаат недостаток на храна и се шират болести. Неспособноста на хунтата е уште една катастрофа која ја влоши ситуацијата во опустошените региони од циклонот во Мјанмар.

Можеби властите на САД беа во право кога ја обвини хунтата за запоставување со блокирање на големи количини на интернационална помош за жртвите од циклонот. Или како што рече премиерот на Сингапур, „Мјанмар се плаши да дозволи влез на помошта од странските агенции, бидејќи со тоа би се покажало дека владејачката хунта е неспособна да се справи со катастрофата.“

Поради однесувањето на хунтата, Ендор дунген верува дека светот бил во право за песимизмот кон давањето помош за Мјанмар. навистина е неверојатно дека три недели поминаа пред лидерите на Мјанмар да дадат јавна изјава за катастрофата од циклонот. Повеќе од 100 000 луѓе загинаа, а генералот Тан Шве успеа да го сокрие тоа. Во други држави лидерите ќе беа отстранети од власт.

Веродостојноста е важна за владата да биде ефективна во справување со катастрофи. Помошта нема да пристигне брзо ако режимот се согледува како тирански. Мислењето на Ас Зевт Ас Ит Гетс е вообичаено денес:

„Сега сум сигурен дека секој од нас има дарежливо срце и силно посакува да допринесе на некој начин за да им помогне на жртвите од скорашните катастрофи во Кина и Мјанмар. Меѓутоа, сакам да кажам дека треба да бидеме внимателни на кои канали придонесуваме. Доколку сакате да потпомогнете на било кој фонд за помош на Мјанмар, прво уверете се дека организација оди директно во земјата за да им помогне на жртвите, а не само да им ги префрлува пари на владината хунта.“

Многу блогери од регионот не ја фаворизираат хунтата. Јере-иамватиам од Сингапур пишува:

Целта на владата е да владее со луѓето, да им ги подобри животите, да се грижи и да ги заштитува луѓето. Она што го направи владата на Мјанмар е тотално непочитување за животите на своите граѓани. Со задржувањето на помошта и недостигот на брз одговор за катастрофата, тие ги убиваат своите луѓе.

Блогерот од Филипини, Под сонцето додава:

„Каков тип на влада ќе ги стави своите себични интереси пред граѓаните во време на голема криза, кога единствениот избор е помеѓу животот и смртта?“

Со тоа што Тајван е во зона склона кон земјотреси, постои нов закон со кој се задолжува сите нови згради да бидат отпорни на земјотрес. Реагирајќи на скорешниот земјотрес во Кина, кој беше почувствуван во Бангкок, блогерите се прашуваат за безбедноста на старите згради и облакодерите.

Крунчи се прашува за чекорите имплементирани во Малезија за заштита од идни јаки потреси:

„Дали куќите во Малезија се изградени да издржат дури и мал земјотрес? Дали постојат насоки за градителите кои можат да се следат со цел зградите да издржат потреси повеќе пати и низ целата година? Со ставот ‘тидак апа (не е важно)’ и одредени луѓе кои се грижат само за своите џебови, се сомневам дека овие работи добиваат внимание се додека нешто големо не се случи. Што мислите? Дали сум премногу параноичен?“

Многу денови, медиумите не известуваа за направената штета од силниот тајфун во северниот дел од Филипините. Дури и владата на почетокот не беше свесна за степенот на разурнувањето. Филипинскиот претседател беше на нуркање во централниот дел на Филипини ден откако тајфунот ја напушти државата.

Сајтот на блогот Дарлин пишува за ситуацијата на едно од провинциите погодена од тајфунот:

„Тајфунот Косме уништи околу 700 000 домови, погодувајќи најмалку 38 000 фамилии. Овој непријатен настан не им остави друг избор на жителите освен привремено да се сместат во центрите за евакуација. Косме исто така предизвика лизгање на земјиштето, со што повеќе патишта беа затворени и предизвика поплави, кои ги уништија фармите.“

Странгели оут оф плејс беше шокиран:

„Следниот ден, Канделарија изгледаше многу поразлично. Сите електричните кабли беа на земја. Големите дрва на багрем и манго беа врз куќите и зградите. Некои од прозорците на црквата, школото и јавната библиотека беа искршени. Скоро насекаде можеа да се видат куќи без покриви. Некои од постарите градби изгледаа како картонски кутии на земја. Градот беше, ја цитирам мајка ми, „екстремно разорнат“.“

Фотографии од уништувањето на тајфунот во најлошо погодените области беа поставени на Харвест ис грејт. Норден Филипин Тајмс ја напаѓа владата поради неактивноста:

„Секоја година, владините претставници велат дека за време на сушните месеци тие превземаат постојани мерки за евентуални невремиња, со цел да се подготват за дождливите месеци. Но секогаш кога тајфун ќе погоди, повеќето владини претставници се неспремни додека патиштата се затворени и телефонските линии не работат. Програмите за контрола на катастрофите или нивно раководење се реактивни, не проактивни.“

Наташа лавс нодлс го коментира земјотресот во Кина, циклонот во Мјанмар и тајфунот во Филипини. Министерот за надворешни работи на Сингапур одржа говор за потребата од интернационална соработка за да му се помогне на Мјанмар. Помош може да се пружи и на другите држави од регионот:

Ние во АСЕАН не можеме да ја завршиме оваа работа сами. Потребите на Мјанмар се далеку поголеми од она што Мјанмар и АСЕАН можат да го понудат. Токму поради ова АСЕАН и ОН заедно ја одржаа оваа донаторска конференцијата. Ние во АСЕАН можеме да одиграме малку повеќе од само олеснителна улога во зголемување на довербата и соработката помеѓу интернационалната заедница – која ги има капацитетите – и владата на Мјанмар.

Со две многу скорашни природни катастрофи: циклонот во Мјанмар и земјотресот во Сечуан, Кина, повторно се појави темата за добивање чиста вода за пиење за популацијата на која и е потребна. Следуваат неколку видеа кои предлагаат различни решенија за доставување чиста вода или барем да им се овозможи на луѓето полесно да пристапат до здрава вода за пиење. Овие решенија ги имаат опфатени основите: копање бунар за добивање вода за зачувување на здравјето и хигиената после критична ситуација, пумпи за играње и Q-резервоари кои се тркалаат како контејнери за транспорт на вода: од под земја или од подалечни места; био-песочен филтер и велосипед за прочистување со чија помош може да се прочисти водата која ја транспортираат.

Прво, од јужен Судан, Видео Новинар, зборува за предизвиците со кои се соочува проектот Вода за Судан, со цел да изгради и одржува бунари во руралните средини од оваа сиромашна област и како не е важно колку е тешко да се започне и одржува, бидејќи на крај вреди да се посвети внимание за решавање на овој проблем.

Потоа, од Пакистан, Акцијата Против Гладот решава да им помогне на заедниците, кои изгубиле апсолутно се, полека да ја добијат нивната доверба за подобра иднина со вклучување на чиста вода во нивните планови. Следново видео е од Dogooder.tv:

Неколку проекти кои им помагаат на луѓето полесно да ја транспортираат водата од една област до друга. Прво, Q-резервоарот, кој е шише што се тркала кое може да се води со јаже. Второ, пумпа за играње, која пумпа вода од подземните извори до резервоар со вода додека деца си играат и прототип од велосипед кој прочистува вода додека се вози.

Прототипот од велосипед со кој се прочистува/транспортира вода може да се види во една минута.

Во областите каде е потребно прочистување на водата може да го видиме био-песочниот филтер во акција, исто така од Акцијата Против Гладот:

Уште еден сличен глинен лонец за прочистување е промовиран од Лонци за Мир, кои тренираат локални занаетчии да произведуваат глинени лонци кои можат да се користат за прочистување на вода. Комплетни инструкции за изработка на лонците и филтрите може да се видат следејќи го овој линк. Следново видео е од презентацијата на Рон Ривера на симпозиумот Дизајнирање за другите 90 проценти:

Фотографија од класична капка од вода од Ренди син на Алберт.

На 2 мај 2008, циклонот Наргис го погоди Мјанмар (Бурма), предизвикувајќи огромни штети со 38 491 мртви и 27 838 исчезнати. Ситуацијата би се сметала како критична во било која друга држава, меѓутоа воената влада или хунта, која е на власт, го ограничи влегувањето на помош во облик на храна, волонтери, доктори или опрема, со барање сите донации да поминат низ нивна контрола и со ограничување на издавањето туристички визи. Според Бурма Њуз, локален онлајн извор на информации, хунтата исто така поставила правила за новинарите за како да известуваат за циклонот, ограничувајќи ги нивните комуникации, особено за покажувањето на мртвите тела или известувањето за недоволната помош за жртвите од циклонот.

И покрај овие ограничувања за носењето камери и фотографирањето, сепак некои луѓе излегоа за да го снимат степенот на штетите. По се изгледа нивната непослушност на насоките од хунтата за известувањето за циклонот е поврзано со нивниот гнев кон хунтата, бидејќи не ги евакуирала погодените села дури и кога станала свесна за неизбежниот циклон и можните опустошувања. Следниве видеа, поставени од ЈуТјуб корисникот аунгсајапји, може да влијаат на чувствителните луѓе: тие се многу графички, вклучуваат мртви тела и треба да се гледаат со дискреција и согласност од возрасни:

ЈуТјуб корисникот АфтерНаргисЈгн постави серија од видеа, кои вклучуваат слики од ефектите на циклонот во Јангон, најголемиот град на Мјанмар, поранешно познат како Рангун. Луѓе како отстрануваат бутнати дрвја, како се движат низ водите, сушат своите душеци, облека и генерално како се обидуваат да расчистат и да продолжат понатаму.

ЈуТјуб корисникот Бурма4ју постави видео со последиците во Латбута, со толпа од жртви од циклонот Наргис во засолништата, кои се обидуваат да спијат додека размислуваат што ќе се случи со нив во блиска и далечна иднина.

Видео за иднината на луѓето од Бурма е поставено од мјочитМјанмар, уште еден ЈуТјуб корисник кој постави видео со англиски титлови, на кое се интервјуираат преживени луѓе од Лапута и бегалци на нивните моментални положби: камповите за бегалци, на улиците: донации од ориз и облеки за децата, приватни иницијативи направени без државниот совет за мир и развој кој владее со нив. Во меѓувреме, слика од Бурма Нуз покажува помош која изгледа како да е од Црвениот Крст како се продава на улиците, а треба да биде наменета за бегалците.

Следново видео, исто така од аунгсајапји го покажува искуството на луѓето во бегалските кампови, донациите на приватните организации: од луѓето и продавниците, пристигнувањето на воениот генерал, носејќи ветувања наместо облека, храна или вода. Тие им велеа на бегалците дека луѓето кои настрадаа, настрадаа поради лоша карма и дека тие треба да се сметаа себеси за среќни бидејќи преживеале. Дадоа неколку предлози за меѓусебно групирање по села и потоа заминаа. Видеото е титлувано на англиски за подобро да се разберат настаните:

На ЈуТјуб блогот нагласени се напорите на видео заедниците за помош на Мјанмар, а истакнати се и мрежите за известување и приватните иницијативи кои го документираат циклонот и му овозможуваат на светот да знае што се случува со малата азиска држава. На пример, Најтвочер1982 од Холандија вети дека за секој добиен видео одговор на неговото видео, тој ќе донира 5 долари на Црвениот Крст, а ако видеото е добро ќе донира 10 долари:

Глобал Војсис Онлајн врши опширно опфаќање на катастрофата и агрегира информации од различни извори од Мјанмар и надвор за случувањата со помошта за храна, вода и ситуацијата на бегалците додека бројката на загинати постојано расте. Не двоумете се да ја посетите специјалната страница за состојбата со циклонот во Мјанмар и да ги прочитате постовите од тимот волонтери-автори кои пишуваат со преведување од бурманските блогови, известувајќи од прва рака за животот во Мјанмар сега. Исто така може да го следите нашиот фид за Мјанмар на Твитер. На 17 мај ќе се одржи глобален ден за жртвите во Бурма, на кој се повикуваат луѓето да им пренесат на другите за кризата во Мјанмар, а некои веќе организираат настани за собирање средства.

Нуи Лин Сек на својот блог има објавено вест за откривање на онлајн библиотека за Мјанмарска литература. Ресурсите се од Универзитетот на Вашингтон, а наоѓање на информации за Мјанмарската историја, култура, археологија и литература претставува вистинка тешкотија. Линк

Книги како:

• Ramayana in Burmese Literature and Arts (Рамајана во Бурманската литература и уметност),
• The General Condition of the People of British Burma at the time of the Deposition of King Thibaw (Состојбата на луѓето во Британската Бурма за време на симнување на кралот Тхибав),
• Myanmar and Historical Writing (Мјанмар и пишувањето на историјата), и многу други можат да се најдат на овој сајт.

Нуи Лин Сек има чекор по чекор упатство за преземање од сајтот на Универзитетот на Вашингтон.