Македонската Влада го прогласи 6 септември за Ден на жалост по повод трагичната бродска несреќа на Охридското Езеро во која животот го изгубија 15 луѓе, туристи од Бугарија. Уредникот на македонската блог-платформа Блогерај ги сумираше реакциите на нејзини корисници:

Потона бродот ИЛИНДЕН на Охридската цивилна пловидба. Бродот сообраќал помеѓу Охрид и Св. Наум и превезувал туристи. Во спасувањето на патниците веднаш се вклучиле бродовите Галеб и Александрија.

Се прашувам како можат да емитуваат вакви снимки, дел од македонското новинарство не знае кај тера… Каде се казните за неетичко однесување? Каде е човечноста?

Вечен мир на денес починатите во бродоломот на Охридските води. Желби за брзо опоравување на преживеаните, и од физичките повреди, а уште повеќе од ужасот низ кој поминале.

Покрај тоа, Рефлексии изрази тага и срам плашејќи се дека причина за несреќата е неспособноста и неспроведувањето на законите од страна на државата.

Пишувајќи врз основа на нејзинито искуство како лиценциран туристички водич, Василка Димитровска укажа дека преполнување на пловила не е ретка појава на Охридското Езеро. Таа нагласи дека:

Во светот на туризмот не е дозволено да се импровизира. Основната разлика помеѓу турист и авантурист е што првиот плаќа однапред за да биде сигурен во својот аранжман и без драматични меандрирања го помине својот однапред испланиран одмор.

Медиумскиот експерт Сеад Џигал на блогот Комуникации го напиша следното од Билјанини Извори:

Се работи за медиуми деградирани на ниво на гласила на министерства, портпароли, служби и слични центри на моќ. Смешно а жално беше да се види како овие ГЛАСИЛА едно по друго, во бихејвиористичка трка со човековата способност да синтетизира и организира информации во глава, пласираа соопштенија и изјави кои требаше ама секоја фрикин институција да ја амнестираат од одговорност. А скапаницата од бродот (година на производство 1924, тогаш кога Хитлер почнал да ја пишува Meine kampf) ги имаше сите можни уредни дозволи од нашите „служби“ и превезуваше патници по своја, а не дозволена проценка, со сѐ двата појаси за спасување. Е за тоа никој не беше одговорен, сите си се си направија „пу-пу-пу“ и продолжија да си врват по своето и да гледаат фудбал. Ако има кривични пријави за „извршителите“ (кормиларот и помошникот), мора да има одговорност и до нивните „институционални соучесници и покривачи“. Тоа прашање никој не го постави. Јавниот сервис беше комуњарски билтен и журнал каде кој министер бил и на каков начин изразил сочуство. Сервис е, но јавен не е, се работи за сервис на инситуциите на власта, која и да е, сиве овие години наназад. Конвенцијата од министри може да се разбере само како суров политички PR. Ако имаш надлежности, работи ја својата работа а информациите пласирај ги преку службата за односи со јавноста, преку портпарол, што и да е. Ако немаш надлежности, не се експонирај како некаков „благороден набљудувач на трагедијата“. Оние кои се нурнаа во вода, фрлија појаси за спасување, оние кои покажаа човечка добрина и доблест, сите (0свен една госпоѓа, за волја на вистината) останаа анонимни. Важно ги видовме министрите кои беа тажни, а сѐ што надлежниот министер конкретно направи беше да повика експерти од Хрватска.

Конечно, ете што ви прави (по моја лична претпоставка присутната) корупција и врски: дади му на човек право да цеди профит како што ќе му текне, и тогаш ни човечките жртви не изгледаат многу скапо во очите на ваквите бизнисмени. Значи, не знаете утре дали ќе биде брод, авион, храна или лек: жртва на законското и моралното пропаѓање може да биде секој граѓанин на оваа земја.

Во текот на летото, неколку несреќи со пловни објекти и давења доведоа до смрт на неколку македонски граѓани, без последици по локалните одговорни лица и без политички последици. Овој пат, министерот за транспорт и врски ја понуди својата оставка веднаш по инцидентот.

Фотографијата на насловната страница е од Mega Star, користена под Криејтив комонс лиценца

Неодамна неколку македонски блогери го објавија документарецот „Чија е оваа песна?“ на бугарскиот режисер Адела Пеева и започнаа да дискутираат за приказната. Документарецот е снимен од идеја која режисерот ја добил за време на една вечера во Истанбул со неколку свои пријатели (Македонец, Србин, Грк и Турчин), кога секој од нив изјавил дека песната која одела во позадина потекнува од нивната земја.

Документарецот прв го објави Архео блог и напиша кратка рецензија:

[…] Иако самиот документарец воопшто нема политички тенденции, сепак потрагата по идентитетот на една песна ја отсликува потрагата по сопствениот идентитет и националната нетрпеливост кај народите од Балканот. Наместо да ги спои,  не знаејќи во што се впушта, на моменти Пеева се соочува со емотивната реакција на интервјуираните луѓе дека ги увредува.  Во обид да ги поврзе нишките на заедничкото културно наследство на Балканот, овој пат преку музиката, Адела Пеева на крајот ќе востанови дека скоро е неверојатно како само една песна со непознато потекло може да предизвика омраза кај луѓето. Што го покажува и самиот крај на филмот во која впечатлива е сцената каде една фиеста се претвора во ливада која гори и ја спасуваат “луѓе од повеќе етникуми”. Оти се случува на границата помеѓу Бугарија и Турција.

Покрај тоа што е одличен документарец, она што мене ме заинтригира и што ме предизвика на размисла беа два податока кажани во филмот - “Дека се работи за воинствена песна и дека тактовите доаѓаат од северот на Европа бидејќи се нетипични за Балканот”. А на вас останува да откриете за која мелодија се работи.

Кога постот на Архео блог беше споделен на Кајмак.от, тој предизвика неколку реакции:

Arwena:

Не знам зошто таква тенденција во се да се бара кавга и основа за националистички тенденции. Иако тоа на Балканот за жал скоро секогаш е така, бидејќи политиката е неминовно испреплетена со историските околности. Јас стојам на ставот дека “самиот документарец воопшто нема политички тенденции” оти е правен со друга цел. Веројатно немал таков мотив кога се започнал, но резултатите ни покажуваат нешто сосема друго. Нешто што сме го виделе повеќе пати кога се мешаат културни вредности и достигнувања на различни етноси и цивилизации. Било што уметничко да се создаде, кое вклучува повеќе засегнати страни, по природата на нештата и настаните во овој регион неминовно води кон национализам и се смета за мотив со политички тенденции.

Zlochko:

Да да. Правен е од чисто наивни причини да го најде вистинското потекло на песната. Затоа на Босанците им вели дека Србите сметаат дека го имаат оригиналот (иако сѐ уште не беше ни отидена во Србија), на Србите им ја пушти босанската верзија, а на Бугарите им вели дека Турците тврдат дека е нивна.
Нема ништо наивно во документарецов… а ако со нешто е преполн тоа е со политика. Ама, убаво што е така направен - ти отсликува тукашните народи на прекрасен начин. :

Блогерот Развигор исто така го објави видеото и напиша:

Авторката на филмот во делот со Албанија кажува дека ќе се врати таму, а тоа навистина се случило со нејзиниот следен филм „Развод на албански начин“. Дали и тој може да се најде на интернет?

Е за вакви работи зборував кога го барав македонскиот Мајкл Мур.

Во Македонија постојат две верзии од песната: од градот Прилеп „Ој ти Пацо Дреновчанке“ и од градот Тетово „Ој девојче, ти тетовско јаболче“.

Ари Русила на својот блог AriRusila’s BalkanBlog ги разгледува резултатите за Балканот од истражувањето за слобода во светот на Freedom House, а на AriRusila's BalkanPerspective на Blogactiv.eu пишува за индексот на рестрикции за визи во истражувањето направено од фирмата Henley & Partners, истакнувајќи ги резултатите за земјите од Централна и Источна Европа.

Планот на ЕУ да се финализира Договорот за Асоцијација со Украина во 2009 година беше објавен на Самитот ЕУ - Украина во Париз на 9 септември. Медиумите и блогерите го дочекаа со мешани реакции.

„ЕУ и нуди уверување на Украина“ е наслов на БиБиСи. „ЕУ не и нуди ветувања на полната со надеж Украина“, пишува Ајриш Тајмс.  „ЕУ дава позитивни знаци, но и нуди само нејасен договор на Украина“, вели Дојче Веле.  „Нервозната ЕУ и нуди на Украина надеж за иднината, но не и место на масата“ заклучува Тајмс.

Негативниот дел од оценката на резултатите од Самитот произлегува од одлуката на ЕУ да не го вклучи терминот „перспектива за членство“ во описот на идниот однос на Украина со ЕУ – фраза, која според Витали од Осмиот круг „би ги идентификувала аспирациите на Украина кон ЕУ како нешто повеќе од хипотетичка идеја“:

[…] Во себе си помислив дека ова не е изненадувачки.  Кога ќе се земе во предвид дека ЕУ сè уште ги „вари“ брановите на проширување од 2004 и 2007 година, го преживува синдромот на замореност од Романија и Бугарија и се справува со внатрешни проблеми предизвикани од гласањето на Ирска против Лисабонскиот Договор, секоја помисла на идната перспектива на проширување со други држави, како Украина со 46 милиони жители и Турција со 70 милиони сигурно им предизвикува несвестица. Иако, помалите држави како Србија со популација од 7 милиони имаат пореалистички шанси како што неодамна дознавме од г-дин Баросо […].

Осмиот круг потенцира уште една наводна причина зошто се донесе одлука против „европската перспектива“ на Украина – тековната политичка криза во Украина – но тврди дека „европските вредности имаат многу голем УДЕЛ во она низ што Украина поминува во моментов“:

[…] Понатаму, зачудувачки е зошто повлекувањето на еден дел од владејачката коалиција и, како резултат на ова, потенцијалните предвремени избори НЕ се примери на вредности кои ЕУ и Украина ги делат. Како демократија со компетитивни, независни и фер избори Украина се обидува да најде институционално решение кое ќе ги задоволи сите нејзини политички актери.

Тоа е демократски процес низ кој мора да помине секоја демократска земја ако сака да го надмине епитетот – „во транзиција“. Консолидираните демократии, како Канада и Јапонија, моментално поминуваат низ истиот процес на формирање коалиција и предвремени избори, а минатата година на Белгија и требаа 196 дена да формира коалиција, што скоро го надмина нивниот рекорд од 1977 година од 208 дена. […]

Џ Клајв Метјус од Ноусманкис ЕУтопија мисли дека ЕУ треба да прифати попрактичен пристап кон Украина:

[…] Значи Украина е помалку добредојдена од малечките Албанија и Македонија? Помалку добредојдена од Србија, земја изградена врз геноцид и граѓанска војна која сè уште спори со поголемиот дел од ЕУ околу статусот на Косово?

Да, браво за ова. Навистина охрабрувачки. Добро изведено.

Ветувањето за идно членство во ЕУ може да биде придвижувач кон подобро, кој ќе инсирира позитивно поместување кон поголеми демократски слободи. Но тоа ветување мора да се даде. Пристапот „морков и стап“ е испитан и тестиран метод за да ги натераш луѓето да направат како што сакаш – тоа важи и за земјите. Сепак, во случајот со Украина, морковот на ЕУ се чини е главно имагинарен – додека во исто време Украинците знаат дека Русија има и стап и морков и не се плаши да ги употреби.

Тарас од Украиниана зазема остар став кон перформансите на украинските политичари:

[…] Се разбира, оние кои сакаат во Европа не можат да си дозволат да бираат. Особено ако седнуваат на масата за преговарање во таква гротескна состојба на неред.

Во меѓувреме, оставете ги нашите олигарси да купат уште по некој дел од Монако. Можеби тогаш ќе имаме шанси да се приклучиме кон ЕУ? […]

Дел од параграфот горе е всушност реакција на наизглед неспретниот и несоодветно позитивен одговор на Виктор Јушченко на она што Николас Саркози наводно го рекол на крајот на Самитот во име на ЕУ. Украиниана објави статија пренесена на една од украинските ТВ станици и понуди англиски титлови за украинскиот превод на зборовите на Саркози:

Францускиот Претседател Саркози: Овој договор за асоцијација [што ќе се потпише во 2009 година] не затвoра патишта, но не ни отвара нови. Тое е сè што можеме да дадеме.

Украинскиот Претседател Виктор Јушченко: Многу го цениме тоа што го постигнавме денеска.

Меѓутоа, излезе дека изјавата на Саркози била погрешно преведена и погрешниот превод бил пренесен на многу украински и неколку западни медиуми (повеќе за тоа – тука). Оригиналната изјава “[…] cet accord d’association ne ferme aucune piste, que même il en ouvre” – наводно треба да гласи вака „[…] овој договор за асоцијација не затвoра патишта, туку дури отвара некои.“

„Па, ќе видиме што ова значи во пракса“, заклучува Украиниана откако објави исправка.

Осмиот круг верува дека ЕУ треба да „остане поврзана со своето Источно Соседство“ и дека полско-шведскиот проект Источно Партнерство би можел да биде „добар мал чекор во таа насока“. Еве зошто:

[…] Ова партнерство повеќе од сè друго ќе покаже дека ЕУ ја задржува лидерската улога во Европа со тоа што останува активно поврзана со „соседните земји“ кои се во различни фази на демократски и економски развој

[…]

Забележете дека не се работи за давање ветување за членство или кандидатски статус – како она што Баросо и го даде на Србија – туку се работи за тоа на политичарите во Киев и на украинската популација да им се сигнализира дека ако сакаат да направат соодветни реформи и ги направат, тогаш ЕУ е остварлива опција. […]

Во мојата поранешна статија за Глобал Војсис Бугарија, Македонија: Војна за историјата преку блогови, ги претставив спротивставените ставови на нашите две земји и нивното влијание на локалната блогосфера, која се претвори во бојно поле за блогерска војна која нема крај. Но, изгледа дека македонските и бугарските блогери не се способни само за постојано непријателство, туку и за градење патишта помеѓу луѓето во двете земји – нешто кое сега за сега е многу тешко за нивните влади.

Македонскиот блогер Мечето Ушко, револтиран од бесцелната вербална престрелка помеѓу Бугарите и Македонците, ги постави темелите на иницијативата „Со литературата против балканскиот провинцијализам“:

Она што се случува на Блогерај [македонска платформа за блогирање] повеќе не е НАЦИОНАЛИЗАМ, туку ПРОВИНЦИЈАЛИЗАМ.

[…]

Да направиме мала ретроспектива.

На блогерајот се си почна нормално. Како што треба. Се појави една група на блогери кои почнаа да пишуваат она што сакаа да пишуваат. Живееме во ерата на слободата на размислувањето и говорот. Ниту еден говор ниту едно размислување не е страшно и опасно додека во себе не содржи елементи на омраза, геноцид и нетолеранција. Секој збор изговорен надвор од уличниот вокабулар е доволен само по себе за дискусија и анализа.

Се појави контра група на блогери, со иста перцепција и начин на делување во спротивен правец. Се појави онаа исконструирана блог пропаганда од НАШИОТ СОСЕД, која наиде на голема осуда од секој разумен човек, но крена толку голема прашина што никако да слегне и да се прочисти слободниот видик.

Блог провинцијализмот продолжи да се користи како метод на себепромоција, се појавија еден куп полуписмени и будали тапоглавци кои продолжија да плукаат каде стигнат. Никој не може да побегне од тоа без разлика каде се наоѓа. Сета тоа однесување станува, смешно, комично, фарсично и банално. Имате еден блог со преку 7 500 коментари на еден пост. Се прашувам какви ли се тие луѓе кои пишуваат и коментираат на такви текстови. Но тоа се најчесто луѓе кои никојпат не читаат, а уште помалку размислуваат.

Се појави и петиција со која се бараше од сопственикот на овој блог сервис (blog.com.mk) да им забрани пристап на сите кои пишуваат, она што на нив не им се допаѓа.

Забораваме дека интернетот е глобален медиум и дека практично многу тешко е да се цензурира или нешто забрани. Потпирајќи се на прозорчињата од своите затворени соби, светот го гледаме само преку она што може да го видиме додека го отвораме и затвораме прозорчето. До каде допира видикот на тоа видно поле до таму гледаме. Не сакаме да погледнеме подалеку, нанапред во иднината, а го имаме компјутерот пред нас. Не ли е тоа пардокс? Со интернетот светот ти е на дланка, а ние не сакаме да погледнеме во него. Не сакаме да го прифатиме влијанието од западните демократии. Ги гледаме само негативните работи, позитивните како и да не постојат. Затворени сме не само во својата држава, туку и своите градови, маалски се затворивме.

Сета работа е по трагична што вакво однесување се оправдува и од либералните и интелектуални кругови на овој блогерај, кои не можат никако да го прифатат фактот дека светот е променет и дека сите ние сме исти во една голема чекална во која чекаме негде да не примат. Запамтете, се што правите и ви прават останува. Се што ќе кажете и напишете. Не можете нешто што ви е пред очи да се правите дека не го гледате. Тоа е пред вас и треба да се борите да го промените, зошто ќе им го оставите како бреме на потомците.

Затоа во наредните неколку денови, како израз на мој револт кон сета таа провинциско - шовинистичка фарса, на овој блог ќе се појават раскази од познати бугарски писатели и уметници. Да го дигнеме гласот на разумот.

Гласот на културниот и образованиот човек, може и мора да биде погласен од гласот на балканскиот шовинизам.
Почнува новата ера, ера на ЛИТЕРАТУРНИОТ НАЦИОНАЛИЗАМ.
СО ЛИТЕРАТУРАТА ПРОТИВ БАЛКАНСКИОТ ПРОВИНЦИЈАЛИЗАМ
Затоа што минатото не може да ја победи иднината!
Затоа што омразата не може да ја победи љубовта!

Константин Павлов веќе покрена слична иницијатива од бугарската страна. Во блог наречен „Лозари-Винари“, конкретно направен за оваа цел, тој претставува млади македонски автори на бугарската публика. Но Павлов не застана на тоа. Тој беше првиот кој објави на хартија и на сопствен трошок еден современ македонски автор. Зборуваме за Алекс Букарски – еден од најреномираните млади автори, публицисти и блогери. На Букарски ми беше доделена награда за најдобра дебитантска прозна книга во Македонија во 2006 година. Неговите кратки приказни и и книги се многу популарни помеѓу помладата генерација Македонци. Неговиот блог е еден од најавторитетните и може да се пофали со најголем број на посетители во Македонија, и можеме оправдано да кажеме дека е помеѓу неформалните лидери на блогерската заедница таму. Има учествувано во голем број на дискусии за културни и социјални проблеми. Извесно време пишуваше за македонскиот неделник „Неделно Време“ каде што имаше колумна за проблемите на младите, културата и литературата во Македонија.

Иако Букарски и Павлов имаат различни мислења по многу прашања, помеѓу нив се разви пријателство кое доведе до издавањето на дебитантската збирка кратки раскази на Букарски наречена „Луѓе на кои не им се отвора падобранот“ на бугарски јазик. Настанот го привлече вниманието на бугарската блогерска заедница. Реакции и коментари за промоцијата на книгата се појавија на околу 40 од најавторитативните блогови во Бугарија.

Блогерот Петер Добрев пишува:

[…] Наместо да мрмориме дека не постои држава наречена Македонија и дека јазикот кој таму се зборува е всушност бугарски, можеме да се обидеме да дознаеме нешто повеќе за дотичната Македонија. Да видиме какви би можеле да бидат луѓето кои таму живеат. А не како финиот студент од Слободниот Универзитет во Варна да прашуваме дали луѓето таму се христијани. Можеби би можеле да направиме некоја културна размена и да се зближиме. Бидејќи без разлика колку се слични нашите корени, тие станале доста заплеткани.

Значи…секој нормален Бугарин кој не е обврзан да биде историчар туку се интересира за Македонија, за која Слави [познат бугарски шоумен] измислува глупави вицеви, може да ја погледне книгата на Алекс Букарски „Луѓе на кои не им се отвора падобранот“. Книгата е веќе достапна на бугарскиот пазар…

[…]

„Луѓе на кои не им се отвора падобранот“ е токму за вистинскиот живот. Во неа нема храбри херои, убави девојки, го нема дури ни Бојко Борисов [градоначалник на Софија познат по своето мачо однесување и популарен помеѓу луѓето]. Меѓутоа, во книгата има маалски пијаници, студенти-дркаџии, мали гејмерчиња од „Сајбер” [интернет кафе во Битола], мизерни мали циганчиња и стари тетки во менопауза. Јазикот е живописен, сликовит исто како да го слушате во маалото. Во оригинал не е дури ни на литературен македонски јазик, туку на битолски дијалект. Во преводот на Константин Павлов дијалогот ја задржува својата бистрина без да изгуби од македонскиот вкус.

Книгата, промоцијата и авторот навистина вредат.

Промотивен постер за книгата
Слика: http://komitata.blogspot.com

Навистина книгата на Букарски и претстави на бугарската публика една непозната Македонија. Благодарение на неа, надворешниот набљудувач може да се ориентира во македонската сегашност која инаку останува необјаснива за нив. Затоа не е чудно што претставувањето на книгата имаше успех без преседан. Во преполната просторија, покрај студентите, блогерите и авторите, беа и претставниците на голем број медиуми од традиционалните медиуми.
(Видео запис од презентацијата на бугарски и на македонски: Букарски во Бугарија 1, Букарски во Бугарија 2 . Извор: http://bukarski.blog.com.mk/)

Делата на Букарски добија многу позитивни критики од бугарските колеги. Реномираниот писател Богдан Русев пишува дека „во своето најдобро издание прозата на Букарски е толку моќна и полнокрвна што се чини како да притиска да избега од страницата и да те удри по нос.“

Интересен е фактот дека содржината на книгата е лиценцирана под условите CC 2.5 – ова досега се нема случено во Бугарија. Можеби овој чекор е почеток на нова ера за дистрибуцијата во Бугарија, ако други автори го следат овој чекор.

Во наредните денови од престојот на Букарски, интервјуа со него се појавија во водечките печатени медиуми. Гостинот се појави на голем број добро познати ТВ емисии.

Можеме да речеме дека со неговата иницијатива, Константин Павлов придонесе повеќе кон подобрувањето на бугарско-македонските односи и приближувањето на луѓето од двете земји отколку бугарските и македонските влади од последниве години.

Вени Марковски пишува за индивидуи од Централна и Источна Европа кои се најдоа на листата на 10 најмлади лидери во светот на магазинот Форин полиси: бугарскиот премиер Сергеј Станишев, македонскиот премиер Никола Груевски, рускиот претседател Дмитри Медведев

Кажи: Македонија пишува за македонскиот јазик – и “националната наука“: „Оваа национална наука е токму она што не ни треба повеќе на Балканот. Отстранувањето на нашите политичко-влијателни науки (т.е. ‘научни пропаганди’) ќе ни помогне да ги истераме нашите национални демони од минатото и да започнеме да градиме толеранција и почит. Овој пат навистина.“

Грејтер Сурбишн го цитира Никос Казанзакис од „Грк Зорба“: „Со моменталната политика на Грција кон Македонија, поучно е да се прочитаат зборовите кои Казанзакис ги наметна на овој најпопуларен грчки фиктивен херој кога подоцна ја опишува неговата улога во обидите на Грција да ја колонизира Македонија […].“

Односите на Бугарија и Македонија се исто толку комплексни и несфатливи како и оние помеѓу Грција и Македонија, иако не добива големо медиумско изложување. Главниот проблем помеѓу Софија и Скопје е повторно историјата.

Според Бугарите, Македонците биле дел од бугарската нација до почетокот на 20тиот век, кога голем дел од Македонија со Балканските војни потпадна под српска доминација. Тогаш, поради политиката на Србија за регионот и доктрината на македонизмот, се случија промени во размислувањата на локалната популација, водејќи до формирање на македонската нација. Ставовите на Коминтерн и Сталин за ова прашање имаа голем удел во резултатот.

Македонците, од друга страна, се сметаат за комплетно посебна нација, наследници на древни народи. Тие го обвинуваат својот сосед Бугарија за заземање на делови од нивната земја и тврдат дека Софија се обидува да присвои делови од македонската историја, како на пример: цар Самуил, Свети Климент Охридски, револуционерот Гоце Делчев итн.

Бугарите упатуваат слични обвинувања кон Македонија.

Спорот се повеќе се влошува со стравот на Македонија дека Софија се обидува да ги “присвои” Македонците, додека Бугарите се сомневаат дека неговиот сосед се обидува да го грабне регионот Пирин, кој е дел од Голема Македонија.

Сите овие контрадикции се префрлија во виртуелниот простор и со тоа се започна постојана војна за историјата помеѓу бугарските и македонските блогери – војна која често ги пречекорува правилата на “бон тон”. Бугарската блогосфера, исто така, дебатира околу ставот на Бугарија кон Македонија.

Блогерот Петар Стојков пишува (BUL):

Неколку аргументи околу тоа дали Македонија е или била дел од Бугарија, дали постои македонски јазик, националност, македонското прашање и националниот интерес на Бугарија за Македонија… Историчарите, политичарите и, најважно од се, интернет мороните се натпреваруваат во кажување глупости на оваа тема, како од оваа ситуација да им зависи животот.[…]

Дали Македонија е бугарска?

Не, не е бугарска, таа е македонска. И ќе ви кажам зошто, но претходно ќе се навратам во историјата. Во 2001 година, во Австралија се случи вообичаен попис на населението. Поточно, тогаш беше прикажана епизода на Ѕвездени патеки и како што знаете постојат многу луѓе кои го обожаваат овој филм. Со тоа, во полето за “етничка припадност” во прашалниците на пописот, некои луѓе имаа наведено “џедаи”… […] Како ова е поврзано со Македонија? Доколку Македонците сакаат себеси да се нарекуваат Македонци, тие имаат неоспорно право на тоа.

[…]

Значи што ќе правиме со македонското прашање?

На некој начин, мило ми е што Македонија не е дел од Бугарија и дека пред многу години беше одделена од Бугарија и доделена на Југославија. Бугарија, како што нашите политичари секогаш сакаат да кажат, “е центар на стабилноста на Балканот” – постојано има немири околу нас, имаше војни и поделба на Југославија, случувањата на Косово, Грците војуваа со Турците за Кипар, Турците војуваат со Курдите, тие дури ја поминаа и границата на Ирак, пред пет години Албанците направија нешто слично на револуција во Македонија, каде имаше и вооружени пресметки.

Доколку Македонија беше дел од Бугарија, ние ќе бевме вклучени во ова лудило.

Друг прочуен блогер, Петар Добрев, одговара (BUL):

“Македонија е подлога на бугарскиот национален дух. Дури и да води кон нејзино пропаѓање, ние никогаш нема да се откажеме од борбата за нејзино ослободување. ” Ова беше насловот кој се појави во тогашниот распространет весник Утро, баш пред почетокот на Балканската војна. Ова беше доминантно мислење до 1944 (кога комунистите ја превземаа моќта во Бугарија). Меѓутоа, денес, без разлика на фактот дека Бугарија треба да ги напушти идеолошките ставови на тоталитаризмот, меморијата за Македонија има избледено толку многу што преминува во крајности.[…]

Не е ни чудно што блогерот Петар Стојков смета дека не постои македонско прашање, дека Македонија е македонска и секој што го мисли спротивното е “интернет морон.”

[…]

Секој има право на самоопределување, дали како Џедаи, Еским или Македонец. Меѓутоа, кога станува збор за прашање од национално значење, причина за губење на илјадници животи и прашање кое ги смени животите на половина од народот, подобро е да се зборува со знаење и разбирање. Потребно е да се оддели личното мислење од реалните историски факти…

[…]

Како што сите денес знаат дека Александар Велики бил Грк, неоспорен е фактот дека сите лидери на македонските организации после 1878 (годината на Берлинскиот конгрес и ослободувањето/еманципацијата на Бугарија) биле Бугари. Овие лидери, како и целиот народ, секогаш се декларирале себеси за Бугари и така се гледани од странските набљудувачи. Сите странски набљудувачи, вклучувајќи ги и српските.

Овие два става го сумираат социјалниот став кон Македонија. Мнозинството од Бугари немаат побарувања од нивниот сосед, ниту сакаат да се вмешаат во внатрешните работи, но многумина се иритирани од заканите на Македонија за откажување од дел од нивната историја и сакаат да се дознае вистинската историја. Слични искази има и во Македонија.

Во една од битките помеѓу македонските и бугарските блогери, блогерот Ивица Антески го напиша следниов текст на неговиот АНТИблог (MKD):

Ако не се согласуваат бугарската и македонската „вистина”, тоа значи дека не се вистини (или барем едната од нив). Проста логика. А во судницата, кога двајца сведоци даваат спротивставени искази, тоа се решава со нивно соочување. Ама историчариве никако да се соочат. Попрво ние блогерите ќе се поколеме на Интернет, отколку тие, на кои тоа им е работа, да ги надминат дискусиите со моќта на аргументите.[…]

Научници, историчари, филолози, академици, слависти (македонски и бугарски)!!! Дај седнете заедно и кажете ни што е проблемот. Договорете се! Заборавете дека сте Македонци или Бугари - научникот нема националност. Вистината и фактите му се националност. Расчистете ги проблемите.

Во една таква атмосфера, на 31 март, неколку дена пред самитот на НАТО, софиската фондација Манфред Ворнер и Атлантскиот клуб на Бугарија претставија брошура наречена “Бугарската политика кон Република Македонија,” која беше напишана од научници по бугарска историја, балканските земји и дипломати.

Фотографија: komitata.blogspot.com (CC 3.0)

Целта на публикацијата е за понатамошна употреба во процесот на дефинирање на понатамошната политика помеѓу Македонија и Бугарија. Блогерот Константин Павлов, кој присуствуваше на презентацијата, го објави следниов извештај (BUL):

Република Македонија е пред вклучување во ЕУ и НАТО. Кога точно ќе се случи тоа, се уште не е одредено. Проблемот лежи во фактот дека, вообичаено за спорот меѓу Македонија и Грција, повеќето од независните политичари и набљудувачи ја заземаат страната на Македонија, без притоа да размислат. (Давид и Голијат). Иако расправата околу името создава симпатии кон Македонија, аргументите кои ги користат за древна Македонија, која има преживеано до денешен ден, за “автохтоното” македонско население, кое било “поробено” и “асимилирано” од неговите лоши соседи, вклучувајќи ги и “лошите Бугари”, успеваат кај луѓето кои ја симпатизираат Македонија. Овие симпатии може да доведат до екстремно негативни последици за Бугарија, како на пример “откажување од” националниот празник 24 мај […]. По се изгледа книгата на оваа тема не е лоша (немав нерви да ја прочитам) и, за жал, е напишана на комплексен, квазинаучен јазик со не многу јасни тези. Резултатот е скоро спротивен на бараната цел – да се напише јасна, концизна и недвосмислена логичка (правилна, победничка) политика на Бугарија кон предизвиците кои доаѓаат од Македонија. Меѓутоа, тоа не е постигнато.

Читајќи ја книгата и извештајот на Павлов, македонскиот блогер Волан напиша (MKD):

Од корицата на книгата јасно се забележува желбата на бугарската политика … “еден народ - две држави“ …

Очигледно е дека проблемите помеѓу Скопје и Софија нема да бидат решени се додека не се напушти пристапот на Балканот кон историјата како кон имот и се додека се дели на “мое” и “твое”,во овој случај на “македонско” и “бугарско”.

На 18ти март, Иван Иванов, заменик директорот на бугарската специјална единица за борба против организиран криминал (СЕБПОК), беше уапсен под обвинение за корупција и контакти со организирани криминални групи. Аферата се појави после сослушувањето на бившиот директор на СЕБПОК Вањо Танев пред парламентарната комисија за внатрешна сигурност и јавен ред. Во текот на сослушувањето се дозна дека министерот за внатрешни работи Румен Петков имал исто така “непрописни средби“ со наводни членови на криминални групи. Министерот Петков ги отфрли изјавите на Танев нарекувајки ги “куп лаги“. Подоцна, како и да е, стана јасно дека такви средби навистина се случиле.

Неадекватното и дрско однесување на министерот за внатрешни работи на 19ти март на конференцијата за печат предизвика широко негодување. Националните ТВ станици не го пренесоа во етер срамното излагање во целост, туку тоа беше поставено на YouTube.com од страна на еден новинар кој присуствувал на настанот.

Беше исто така поставено на блогот на Иван Бедров. Реномираниот новинар и блогер Педров се прашува (BUL) дали министерот бил “high” на конференцијата.

Јавноста беше шокирана од овие обелоденувања. На интернет се појавија повици за остава на министерот, но засега тој одбива да поднесе оставка.

Во врска со ова, Јовко Ламбрев прашува (BUL) што друго треба да му се случи на министерот за внатрешни работи и на Бугарија пред да почнеме да “ги отстрануваме лошите јајца, лошите полицајци и лошите влади, таму каде што припаѓаат…зад решетки “

Јулиан Попов пишува (BUL):

Во оваа земја човек може да започне смешен бизнис. Секој може да отвори канцеларија и да почне да прима облози дали Румен Петков ќе си замине или ќе остане. Дали ќе добие отказ или не. Дали ќе добие нова позиција или не. Или човек може да се обложува за тоа што следува што ќе се случи. За една недела, месец, шест месеци или година? На сите им е јасно дека Румен Петков носи голема одговорност за рамнотежата во неговиот кабинетот и неговата партија (Владеачката Бугарска Социјалистичка Партија). Како и да е, возбудливо е да се ставаат облози на тоа кога нешто што е очигледно за секого ќе стане реален документ. Кога тој навистина ќе даде оставка, работењето на дефиницијата за “Петковиот количник“ ќе може да започне. Овој количник ќе го мери времето потребно за да се признае јавно она што е веќе очигледно на сите.

Пејо Попов пишува (BUL):

Во последно време чувствувам како деновите да ми се празни ако нема снимена конференција со Румен Петков. Кога имам среќа гледам и се смеам со бес на изјавите како “Вашата жед за крв не ме инспирира“ Но не е вулгарноста на министерот таа што ме зачудува.

Блогерот признава дека има едно прашање кое не може да си го одговори:

Што треба да се случи за да видиме министер да даде оставка?

Ова тешко прашање, се уште неодговорено, го инспирираше Пејо да започне (BUL) книжевен натпревар со надеж дека “Треба да постои во Бугарија ум способен со својата генијалност да забележува серија на настани…(кои ќе водат до таква оставка) или не треба?“

Од учесниците на натпреварот се бара да напишат кратка приказна, опишувајќи настани кои водат до оставка на некој министер/ка и да пратат текст документ или линк до таква приказна. Блогерот собира пари преку фондации за да му се додели награда на победникот.

Можеби се чини неверојатно, но голем број на блогери веќе даваат свој придонес во фондот за наградата, а реномираниот бугарски блогер Богомил Шопов вети дека ќе сними филм базиран на победничката приказна. Деветнаесет (19) кратки приказни веќе се поднесени, и многу е веројатно дека ќе има уште повеќе пред крајниот рок 8ми април, додека јавноста дискутира за тоа кој ќе биде победникот и дали некое од сценаријата ќе испадне вистина.