Пред неколку месеци, словачката влада објави дека нема да ја признае независноста на Косово. Министерот за надворешни работи изјави дека словачката влада нема да признае документи од независно Косово, вклучувајќи ги косовските пасоши. Петар Мартиновиќ, словачки блогер, пишува:

[…]Доколку граѓанин на Косово се најде на словачка територија, тој ќе се смета за илегален имигрант иако има валидна шенген виза. […]

Зошто Словачка не ја признава независноста на Косово кога нејзините соседи, како Република Чешка, Полска и Унгарија, го направија тоа? Зошто земја како Словачка, каде нејзините граѓани живееја под власт на моќна империја со векови и земја која ја има својата независност само 15 години, избира да не ја признае независноста на земја како Косово каде нејзините луѓе имаат преживеано, како што ОН го нарекува „масивно кршење на човековите права“ од мнозинската влада на државата?

Мартиновиќ го нуди следново објаснување:

[…]Ова е едно од прашањата кое го спојува спектарот на словачките политичари. Со исклучок на партијата на унгарското малцинство, сите политички субјекти (без разлика дали се про-европски или фанатички про-европски) се согласуваат за непризнавање на независноста на Косово. Неговите корени не може да се најдат само во историјата од 20тиот век […], туку и во чувството на јавноста […] дека унгарското малцинство кое живее на југот, е закана за најважните интереси на земјата и дека тие сѐ уште планираат да се одделат и да станат дел од Унгарија. […]

Земјата што е денес модерната Словачка, порано била дел од Унгарското кралство. Словачка била под унгарска влас со векови. Многу од тие години тие се обидувале да добијат права како етничка група, а исто така и независност. По крајот на првата светска војна, се формирала Чехословачка. Кога се формирала новата граница, домовите на некои Унгарци потпаднале под Чехословачка. Денешното унгарско малцинство има најмалку 10% од вкупната популација на Словачка, со некои делови од југот на Словачка кои имаат повеќе од 40% унгарско население.

Мартиновиќ ја разгледува правилноста во загриженоста дека Унгарците можеби ќе се одделат од Словачка:

[…]Ова се разбира нема смисла и може да се објасни само како вулгарен национализам од некои политичари, кои си обезбедуваат гласови од помалку образованите (но сепак многубројни) гласачи, иако однесувањата на некои претставници на Унгарците не помогнаа во смирување на ситуацијата. […]Мартиновиќ продолжува, велејќи дека не му се допаѓа фактот дека ситуацијата со Косово претставува преседан за дел од територија „која прогласува независност без согласност од централната влада и сепак е признаена од интернационалната заедница.“

Еве друго гледање на ситуацијата, искажано од 24 годишниот Словак наречен Џан, на блогот УС Еуропианс:

[…]Желбата на Косово да стане независно не доби поддршка од словачката влада. Ние мислиме дека Косово е дел од Србија и така ќе остане. Ова не е ситуација каде двете страни победуваат. Ние имаме слична ситуација на југ, со неколку локални унгарски малцинства кои сакаат да прогласат независност. За нас Словаците, таков чекор ќе биде целосно неприфатлив. Тоа во никој случај нема да биде слично на начинот на кој ние се одделивме од Чешката република. […]

Блогерот од Романија, Сорина Мурафа коментира:

[…]Тоа е како да велиш „секако сите луѓе се еднакви, но некои луѓе се повеќе еднакви од другите.“ Кога ние сакаме одделување – поради било која причина – секако, дозволи ми да се одделам без проблеми. Кога не сме ние во прашање, веднаш тврдиме „ова е различна ситуација“, одделувањето е неприфатливо итн. […]

Независноста на Косово е многу бодликаво прашање во многу делови од Европа. Едноставно не е возможно сите етнички малцинства да имаат сопствена независна нација. Со ова се појавуваат прашањата за третирањето на малцинствата од владата на нивните земји, меѓутоа и дијалогот е скоро секогаш позитивна работа.

Ноќта на 21-22 јули, многу големи странски и скоро сите медиуми од Србија веднаш објавија извештаи за апсењето.

Многу од блогерот од српската блогосфера беа изненадени од веста. Следуваат неколку нивни реакции.

На неговиот блог, Ко од Слики и случувања напиша [SRP]:

Додека подготвував извештај за мојата посета на Портланд, наидов на веста дека Радован Караџиќ е уапсен. Едноставно не можев да верувам дека тоа е вистина, но веста е објавена на сите веб страници.
[…]

Хуг Грифитс, Б92 блогер, го напиша следново:

Многумина од нас мислеа дека нема да го дочекаме овој ден, дека несветото тројство од тајната полиција, криминалците и свештениците кои те штитат, ќе осигури долготрајна слобода до последниот ден. Но за среќа, дури и песимистите грешат, барем за некои случаи. […]

Блогерот Дунхусбун од АКУЛТУРА го искажа своето задоволство [SRP] за веста за апсењето на Радован Караџиќ:

[…]Мило ми е што оваа влада е подготвена и има намери да се соочи со проблемите кои сѐ уште ја влечат Србија во пеколот од 90тите. […]

Миша од блогот Доктор го критикува Меѓународниот кривичен трибунал за поранешна Југославија (ICTY), но напиша дека иако не верува во неговата правда, ја сака Србија повеќе од Радован Караџиќ:

[…]Без разлика колку и да е лоша репутацијата на трибуналот во Хаг поради ослободителната пресуда за Рамуш Харадинај и Насер Ориќ и без разлика дали Радован Караџиќ е невин (Господ ќе му помогне да го докаже тоа?), Србија е секогаш на прво место за мене. […]

Нејзиното име е Елена Игнатова, таа е 24годишен интернет активист од Скопје, а ние ја имавме можноста да ја запознаеме на самитот на Глобал војсис во Будимпешта, каде таа делуваше како вистински амбасадор на нејзината земја за многумина учесници кои претходно никогаш не запознале некој од Македонија. Меѓу другото, со неа зборувавме за нејзината работа, нејзината вклученост во Глобал војсис и македонската блогосфера. Продолжете да читате.

Елена со Мијали, автор за ГВ од Мадагаскар, Кристина од Гласови од Боливија и Каталина од Хипербарио (Фотографија од Сипакоа)

Како се одлучи да започнеш да ги преведуваш постовите на Глобал војсис?
Бев на конференција во Загреб и таму ја запознав Алис Бекер, која го претставуваше проектот Лингва и бараше волонтери за превод. Претходно немав слушнато за Глобал војсис, но ми изгледаше како премногу интересен проект. По неколку разговори со неа решив да започнам со превод на Глобал војсис на македонски и албански.
Кога дознав за проектот, веднаш помислив дека ќе ја збогати онлајн содржината на македонски и албански јазик со интересни информации, кои доаѓаат од луѓето, а не од медиумите. Од друга страна, ова е одличен начин да се запознае светот со случувањата тука.

Амбициозни намери!
На почеток мислев да започнам само македонска Лингва страница, но тогаш многу луѓе сугерираа дека ќе биде одлично да има и албанска верзија, па така одлучив да ги работам и двете, со помош од моите колеги од работа.

Кога започна и колку луѓе се вклучени во овие две страници?
Со превод започнавме во јануари оваа година, а официјалното лансирање на сајтовите беше месец дена покасно. Во моментов сме четворица преведувачи за македонски, а само еден за албански. Би сакала да најдам повеќе преведувачи, но од секогаш било тешко да се убедат луѓето доброволно да работат и да останат мотивирани.

Каква е состојбата на блогосферата во Македонија и кои се главните теми кои ги покриваат блогерите?
Блогосферата е доста активна за толку мала земја, мислам дека има повеќе од 200 поста на ден. Главните теми за кои зборуваат блогерите се национална политика, НАТО, Грција :).
Можеби ова беа најчесто покриваните теми во последно време, бидејќи имавме предвремени парламентарни избори и поради сите проблеми со Грција, па повеќето постови во последниве неколку месеци беа на овие теми. Сега кога работите се смируваат, тие пишуваат за секојдневните работи и нивните интереси.

Дали си блогер?
Не, јас сум само читател на блогови. Со мојата работа, студиите, преведувањето за ГВ и слично, навистина немам време. Активна сум во други социјални медиуми, како Фејсбук, но по самитот на ГВ во Будимпешта сериозно размислувам да започнам свој блог :).

Кои се твоите омилени блогови?
Има многу интересни блогови, но доколку некој сака да прочита нешто од македонската блогосфера, може да ја посети платформата Блогерај, која ги поврзува повеќето од блогерите.

Што правиш кога не преведува?
Работам во независна, невладина организација наречена Метаморфозис. Нејзини главни цели се развој на демократијата и просперитет преку промоција на економија базирана на знаење и информациско општество. Работиме на различни проекти, како Криејтив комонс Македонија, промоција на користењето на интернет, приватност итн. Мојата вклученост во Глобал војсис е исто така дел од мојата работа во Метаморфозис.

Зошто мислиш дека е важно зголемувањето на пристапот на интернет и онлајн медиумите?
Многу е важно луѓето да дојдат до информацијата која им треба. Со интернетот и онлајн медиумите многу е полесно да најдете се што ви треба, а и многу побрзо. За студентите е од особено значење да го користат интернетот како ресурс за информации, но ова се однесува и на сите луѓе.

Што правиш во твоето слободно време?
Студент сум по информатичка технологија, на насока интернет и мобилни технологии.

Кои се твоите желби за иднината на македонската и албанската Лингва страница?
Двете да бидат поврзани, со што ќе се овозможи да биде видливо кога еден пост е преведен на македонски и албански. Од особено значење е луѓето во Македонија да знаат за албанската верзија, да им се овозможи и таа алтернатива.

Доколку зборувате било кој од двата јазици, македонски или албански, и би сакале да се приклучите во овие тимови или некако да придонесете, контактирајте ме на elenaignatova [at] gmail [dot] com

Ова не е прв изблик на технофобија во македонската јавност, оти разни традиционални медиуми и во минатото ги имаат претставувано компјутерџиите како закана. На пр. кога во 2002 година се јави проблем со преголеми телефонски сметки, насловите како „Граѓаните горат од жешките разговори на компјутерџиите“ вината целосно ја префрлаа на генерализирани хакери, додека можноста за пропусти од страна на телекомот беше „закопана“ длабоко во текстот.

Најновиот технофобен тренд се состои од написи кои имаат скоро иста структура. Во нив прво е изложена тезата дека гејмерството го одзема времето на младите, ги прави асоцијални и агресивни, која потоа е поткрепена со изјави од анонимни гејмери, сопственици на интернет кафеа, како и на социолози или психолози кои ја потврдуваат тезата иако на тоа што немаат вршено истражувања на темата. Особено загрижувачки е употребата на стигматизирачка терминологија карактеристична за демонизирани, маргинализирани групи.

На пример, во написот „Оставаат девојки и работа за да играат“ играњето се посочува како „зависност“ која доведува до „напуштени работни места, квадрирање и запоставени студии и раскинати љубовни врски“. Најалармантната теза е дека „насилните игри предизвикуваат агресија“, а гејмерите се претставуваат скоро како потенцијални убијци кои само што не „пукнале“.

Сличната вест „Интернет кафулињата се преполни со гејмери“ предизвика повеќе реакции на македонскиот веб, особено на Кајмак.от. Во веста се цитира социолог кој изгледа заборавил дека децата и кога немало компјутерски игри имаат обичај да играат „каубојци и индијанци“, „камај“ или „партизани и Германци“:

Експертите предупредуваат дека ваквите игри се опасни. Агресивноста од пред компјутерот продолжува и во играта надвор од интернет кафулињата, затоа што кога ќе излезат во реалниот свет, тие не знаат како поинаку да комуницираат.

„Јас имав можност да посматрам неколку интернет кафиња, но и подолго време една група на деца кои доаѓаа еден период. Тие играа постојано воени игри. Толку се занесуваат, дури вриштеа, се внесуваа во тоа“, вели Илија Ацевски, универзитетски професор.

„Притоа се прашував каква врска има тоа со реалноста, кога ќе се соочат после тоа во реалниот живот. Дали има негативни последици? Секако“, рече Ацевски.

Во коментар на написот на веб-сајтот на А1, Дарко Булдиоски, еден од авторите на блогот Комуникации, напиша:

Не ми е јасно како може континуирано да се повторуваат истите приакзни без да се погледне малку подлабоко.

Тоа што експертот посматрал не е го прави експерт. Нека излезе да го рече истово откако ќе направи научно издржано истражување. а не одокативна проценка.

Континуирано во вакви прилози, новинарите се вадат на “научните истражувања во светот укажуваат на фактот дека таквиот начин на комуникација претставува зависност иста како зависноста од сите видови пороци.” Каде се истражувањата, дајте прикажете ги…

Реагираше и Дамјан Арсовски, уредникот на порталот IT.com.mk, кој во написот „Македонските медиуми се преполни со глупости“ изврши вивисекција на веста, одговарајќи на секој параграф посебно.

„Да се поминуваат по пет-шест, па и повеќе часови на компјутер играјќи видео игри или сурфајќи на интернет, да се живее во сајбер простор во едно време беспросторно.“
- Јас поминувам по 5-6 саат пред компјутер на интернет, во овој „нереален“ свет, јас комуницирам со луѓе како мене, со деловни луѓе, се информирам за што се случува во светот, се едуцирам ….

Дури и тој остана без коментар на заклучокот од написот:

Гејмерите се сосема обични луѓе. Тоа се деца, татковци, сопрузи, браќа, но зад компјутерскиот екран имаат друг лик, со речникот на компјутерџиите, најчесто стануваат сајбер ѕверови.

Како реакција застапникот на слободниот софтвер и блогер Арангел Ангов постави линк до скен од сличен апсурден напис од американски таблоид [EN].

Обработката на оваа тема на ваков начин е во корелација со немањето волја да се испитуваат вистинските причини за растечкиот број криминални дела без разлика на тоа што тие се доминантна тема во македонските медиуми. Ниеден стручњак се нема зафатено со објаснување на психолошките или социолошките мотиви на насилниците кои ги попречуваа јунските избори. Изгледа дека е многу полесно да се удри на гејмерите, иако досега ниеден гејмер не бил посочен како причинител на насилен инцидент.

Мора да се напомене дека во истите медиуми во минатото се имаат појавено и позитивни написи за гејмери, на тема претставување на Македонија на светски натпревари во сајбер-спорт.

[…] Додатокот е проширување од страна на комисијата на наследството на УН , која го додаде центарот на градот Берат на страната на [Ѓирокастро], кој беше ставен на листот на наследство во 2005.

Степинг стоунс исто така објави неколку фотографии од патувањето во Берат минатата година, како што е оваа подолу (можете да го видите целиот албум од Берат овде):

(Фотографија од стариот град на Берат од Мис Ким)

Блогот Балканфорум го опишува Берат цитирајќи го извештајот на УНЕСКО:

Берат беше додаден како “редок примерок на добро зачуван отомански град”, изјави УНЕСКО.

“Берат носи сведоштва за коегзистенцијата (соживот) на различни религии и културни заедници со векови наназад,” се додава.

Градот со популација од 64,000 го карактеризира замок локално познат како Кала, најголем дел од него бил изграден во 13тиот век, иако датира од пред повеќе од 2,400 години.

Градот вклучува многу византиски цркви, најголем дел од 13тиот век, неколку од нив имаат вредни цртежи и икони на ѕидовите.

Исто така во градот има неколку џамии кои се изградени под турската окупација која започнала во 1417 и неколку куќи за религиозни заедници, особено некои користени од Суфите во 18тиот век.

(Фотографија од Византиска црква во Берат од Џејсон Роџерс)

Тафик Џамјоун во неговиот патопис за Балканот го опишува Берат вака:

Ова беше комплетно поинаков стил на архитектура и план на градот од она што го видовме досега. Домовите се градени од камења собирани од полиња или од некој вид на бел материјал со дрвени парчиња низ нив, многу поинакви од старите градови што сме ги виделе досега градени под влијание на Рим и Австрија. Она што исто така не засегна за овој град беше недостаток на било каков туризам. Ова беше комплетно град за живеење без ниту една тезга за продавање пијалаци или разгледници. Наместо тоа имаше мисирки и кокошки како шетаат наоколу…и се разбира, имаше мерцедес!!

(Берат одозгора од МаГе)

Забелешка за оние кои се заинтересирани да погледнат повеќе фотографии од Берат: корисникот на Фликр, МрСцо има многу добар скорашен албум од градот.

За листата на светското наследство, блогерот Храг Вартаниан направи една интересна забелешка:

Направив малку истражување на Википедија и открив дека дистрибуцијата на градовите на светското наследство е малку искривена:
* 49% се во Европа и Северна Америка
* 21% се во Азија и Пацифик
* 14% се во Латинска Америка и Карипските острови
* 9% се во Африка
* 7% се во Арапските држави (зошто се овие издвоени мене ми е непознато, штом не постои такво нешто како “Арапска” држава, туку држава со мнозинско арапско население)

По бомбата, полицијата испрашуваше неколку белоруски опозициски членови и активисти за човекови права и ги претресоа нивните домови и канцеларии. На 9 јули, четири луѓе беа задржани: Сергеј Числов, Игор Корсак, Виктор Лешчински и Мирослав Лозовски, сите членови на Белата легија, подмладокот на белоруската унија на воените лица, забранета во 1996.

Андреј Храпавитски од неодамна повторно започнатиот Белоруски Амерички блог напиша [eng] за експлозијата и за подоцнежните апсења – како и за реакцијата на белоруските блогери:

[…] Не верувам дека има блогер во Белорусија кој не ја коментираше експлозијата. Луѓето се прашуваат што се случи и кои последици ќе ги има. Има многу различни верзии, но нема логика да ги сумирам тука. Едно е сигурно. Ова е првиот поголем терористички напад во Белорусија. Дури и ако режимот не е вклучен (и најверојатно не е, според значајни аналитичари, како Силитски и Федута), има многу добар изговор да се користи оваа бомба за заплашување на опозицијата. Експлозијата е особено значајна за ова прашање, бидејќи се случи само неколку дена по започнувањето на изборната кампања во Белорусија.

ЛЈ корисникот кабиерац на својот блог објави поема од Мартин Нимелер, „Прво тие дојдоа…“, и ги повика белоруските блогери да го користат амблемот на Белата легија за нивните кориснички фотографии, за да искажат солидарност со четирите индивидуалци кои беа задржани поради експлозијата на 4 јули. Неговиот пост [bel, rus] се искачи меѓу најдобрите 30 на блог-порталот Јандекс.

Многу белоруски блогери ја поддржаа оваа иницијатива. ЛЈ корисникот коипиш е еден од нив; според некои извештаи [bel], тој исто така бил задржан од полицијата. Тој го напиша ова [bel, rus]:

Ова што го гледате на мојата корисничка фотографија е амблемот од она што порано беше Бела легија, чии членови сега се обвинети за неодамнешната експлозија. Се вклучив во иницијативата за да ги поддржам со тоа што барем ќе ја променам мојата фотографија. Навистина сочувствувам со сите жртви од терористичкиот напад, но, за жал, вистинските виновници најверојатно никогаш нема да бидат обвинети :((

ЛЈ корисникот з_хунтер одлучи да користи алтернативна фотографија – со истиот симбол, но друга боја:

Еве зошто (дискусија во делот за коментари на постот на корисникот коипиш) :

з_хунтер:

Добар амблем, но боите се лоши. Не се нашите бои – црна и црвена. Повеќе ми се допаѓа бело-црвено-бело варијантата.

костас14:

Традиционално за белоруската култура и уметност […]

z_hunter:

Точно. Но црвеното знаме исто така асоцира на некои не толку добри периоди во историјата на СССР и Германија. И сето ова има многу деструктивен и тажен ефект на нашата Белорусија.

За реакцијата на релативно неполитичките граѓани на Минск, блогот Картина Мира („Слика од светот“), воден од руски граѓанин кој живее во Белорусија, ја има оваа скица [rus], во која е вклучена конверзација водена во еден од градските салони за убавина:

[…]

- Ох, дали слушнавте за експлозијата? Вистински терористички напад…

- Да. Чеченија е таму некаде, а ние сме тука. Тотално излегуваат од контрола.

Тоа е, овие настани се толку несвојствени за Белорусија што обичните луѓе може да смислат само една директна поврзаност со експлозијата: „терористички напад - Чеченија“ .

Реалноста на земјата во која живеам. Тивко, мирно, добро, стабилно. Понекогаш дури и досадно. Но, многу е подобро од соседството.