„ЕУ и нуди уверување на Украина“ е наслов на БиБиСи. „ЕУ не и нуди ветувања на полната со надеж Украина“, пишува Ајриш Тајмс.  „ЕУ дава позитивни знаци, но и нуди само нејасен договор на Украина“, вели Дојче Веле.  „Нервозната ЕУ и нуди на Украина надеж за иднината, но не и место на масата“ заклучува Тајмс.

Негативниот дел од оценката на резултатите од Самитот произлегува од одлуката на ЕУ да не го вклучи терминот „перспектива за членство“ во описот на идниот однос на Украина со ЕУ – фраза, која според Витали од Осмиот круг „би ги идентификувала аспирациите на Украина кон ЕУ како нешто повеќе од хипотетичка идеја“:

[…] Во себе си помислив дека ова не е изненадувачки.  Кога ќе се земе во предвид дека ЕУ сè уште ги „вари“ брановите на проширување од 2004 и 2007 година, го преживува синдромот на замореност од Романија и Бугарија и се справува со внатрешни проблеми предизвикани од гласањето на Ирска против Лисабонскиот Договор, секоја помисла на идната перспектива на проширување со други држави, како Украина со 46 милиони жители и Турција со 70 милиони сигурно им предизвикува несвестица. Иако, помалите држави како Србија со популација од 7 милиони имаат пореалистички шанси како што неодамна дознавме од г-дин Баросо […].

Осмиот круг потенцира уште една наводна причина зошто се донесе одлука против „европската перспектива“ на Украина – тековната политичка криза во Украина – но тврди дека „европските вредности имаат многу голем УДЕЛ во она низ што Украина поминува во моментов“:

[…] Понатаму, зачудувачки е зошто повлекувањето на еден дел од владејачката коалиција и, како резултат на ова, потенцијалните предвремени избори НЕ се примери на вредности кои ЕУ и Украина ги делат. Како демократија со компетитивни, независни и фер избори Украина се обидува да најде институционално решение кое ќе ги задоволи сите нејзини политички актери.

Тоа е демократски процес низ кој мора да помине секоја демократска земја ако сака да го надмине епитетот – „во транзиција“. Консолидираните демократии, како Канада и Јапонија, моментално поминуваат низ истиот процес на формирање коалиција и предвремени избори, а минатата година на Белгија и требаа 196 дена да формира коалиција, што скоро го надмина нивниот рекорд од 1977 година од 208 дена. […]

Џ Клајв Метјус од Ноусманкис ЕУтопија мисли дека ЕУ треба да прифати попрактичен пристап кон Украина:

[…] Значи Украина е помалку добредојдена од малечките Албанија и Македонија? Помалку добредојдена од Србија, земја изградена врз геноцид и граѓанска војна која сè уште спори со поголемиот дел од ЕУ околу статусот на Косово?

Да, браво за ова. Навистина охрабрувачки. Добро изведено.

Ветувањето за идно членство во ЕУ може да биде придвижувач кон подобро, кој ќе инсирира позитивно поместување кон поголеми демократски слободи. Но тоа ветување мора да се даде. Пристапот „морков и стап“ е испитан и тестиран метод за да ги натераш луѓето да направат како што сакаш – тоа важи и за земјите. Сепак, во случајот со Украина, морковот на ЕУ се чини е главно имагинарен – додека во исто време Украинците знаат дека Русија има и стап и морков и не се плаши да ги употреби.

Тарас од Украиниана зазема остар став кон перформансите на украинските политичари:

[…] Се разбира, оние кои сакаат во Европа не можат да си дозволат да бираат. Особено ако седнуваат на масата за преговарање во таква гротескна состојба на неред.

Во меѓувреме, оставете ги нашите олигарси да купат уште по некој дел од Монако. Можеби тогаш ќе имаме шанси да се приклучиме кон ЕУ? […]

Дел од параграфот горе е всушност реакција на наизглед неспретниот и несоодветно позитивен одговор на Виктор Јушченко на она што Николас Саркози наводно го рекол на крајот на Самитот во име на ЕУ. Украиниана објави статија пренесена на една од украинските ТВ станици и понуди англиски титлови за украинскиот превод на зборовите на Саркози:

Францускиот Претседател Саркози: Овој договор за асоцијација [што ќе се потпише во 2009 година] не затвoра патишта, но не ни отвара нови. Тое е сè што можеме да дадеме.

Украинскиот Претседател Виктор Јушченко: Многу го цениме тоа што го постигнавме денеска.

Меѓутоа, излезе дека изјавата на Саркози била погрешно преведена и погрешниот превод бил пренесен на многу украински и неколку западни медиуми (повеќе за тоа – тука). Оригиналната изјава “[…] cet accord d’association ne ferme aucune piste, que même il en ouvre” – наводно треба да гласи вака „[…] овој договор за асоцијација не затвoра патишта, туку дури отвара некои.“

„Па, ќе видиме што ова значи во пракса“, заклучува Украиниана откако објави исправка.

Осмиот круг верува дека ЕУ треба да „остане поврзана со своето Источно Соседство“ и дека полско-шведскиот проект Источно Партнерство би можел да биде „добар мал чекор во таа насока“. Еве зошто:

[…] Ова партнерство повеќе од сè друго ќе покаже дека ЕУ ја задржува лидерската улога во Европа со тоа што останува активно поврзана со „соседните земји“ кои се во различни фази на демократски и економски развој

[…]

Забележете дека не се работи за давање ветување за членство или кандидатски статус – како она што Баросо и го даде на Србија – туку се работи за тоа на политичарите во Киев и на украинската популација да им се сигнализира дека ако сакаат да направат соодветни реформи и ги направат, тогаш ЕУ е остварлива опција. […]

Рускиот корисник на ЛЏ шоладеми (Самсон Шоладеми) пишува (руски):

[…] Сега почнува најинтересниот дел… Линијата е помината, да речеме. Иако, во последните две недели откако започна војната во Грузија, за првпат во многу години не се чувствувам револтирано и критички настроен кон сè што ќе направи Русија (и покрај мојата „љубов“ кон Путин и компанија). Напротив, сè беше коректно изведено. Да живее изолацијата! Хм… А што мислите за признавањето на независноста на Абхазија и Јужна Осетија?

Неколку коментари:

Ликс:
Изолација – тоа е добра поента. Наскоро ќе патуваме во рамките на строго дефинирани граници, така? Збогум Индија, догледање Америка […]?

***

сцхтв_грл:
Мислам дека барем можеме да се гордееме со својата земја! Без разлика колку е контроверзна целата работа, без разлика колку нè обвинуваат за двојни стандарди, станавме силни! Русија се враќа! Придружете и се на акцијата! […]

***

жења_жења:
…………..Не ми е гајле……….Ни најмалку……..

***

Кирил_праха:
Мислам дека оние кои живеат во Русија и сакаат да патуваат низ светот треба да почнат да размислуваат за преселба. Или да добијат двојно државјанство, што е тешко.

***

Сетнаг:
Супер. Сега огромната река пари на руските даночни обврзници ќе почне да се слева кон овие нови „братски републики,“ по ѓаволите, кон смрдливите [жители на Кавказот].

Грузиско-украинскиот корисник на ЛЏ ваксо (Вахтанг Кипиани) напиша (украински):

[…] Ти си будала, Медведев. Ниту една нормална држава нема да ја поддржи Русија. Сега ќе видиме како изгледа директна конфронтација со светот.

Неколку коментари:

јангел:
Вакво сценарио беше очекувано (

***

вибел:
Имам впечаток дека последниве неколку недели [на нив не им беше гајле и правеа што сакаа]. А за [Медведев], мислам дека тој не ја имаше водечката улога во ова.

ваксо:
Точно, но тој ја потпиша одлуката. И законски, тој е одговорен за тоа.

[…]

јангел:
[…] Во еден момент, Турција еднострано ја призна независноста на Северен Кипар – дали мислите дека Турција ги помина сиве овие години во меѓународна изолација?

***

денико76:
Со толку многу нафта, Русија може да си дозволи само-изолација. Но не ми е јасно зошто би претпочитале изолација и да бидат опколени со „круг на омраза“ наместо нормални пријателски односи со соседите.

***

стил_арчер:
Олигарсите ги чуваат своите пари во швајцарски банки, а нивните вили се во Лондон. Ќе видиме каква изолација ќе биде ова )))

***

а_кулик:
Нема да има конфронтација со светот. Да немаше Косово, ќе имаше конфронтација. Но по Косово, сè ќе биде во ред за Русија. Америка ја размени Јужна Осетија за Косово.

***

ледилид:
И овие луѓе не им дозволуваат на другите да го признаат Косово… […]

***

агрп_хтб:
Директна конфронтација со кого? Со малата, но горда Естонија? Дали сеуште верувате дека има „конфронтација“ помеѓу САД и Руската Федерација? […]

Корисникот на ЛЏ од Грузија дџдрајв (Миша Тавкелиѕе) пишува (руски):

Изгледа дека Путинодведев скроз полудел. Во што ја вовлекуваат својата  земја?

1. Војна
2. Економска пропаст
3. Дисинтеграција

Руси, сите кои можете, напуштете ја земјата додека завесата е сеуште крената! Подоцна ќе биде невозможно да се добие виза.

Еден од коментарите:

Динанклг:
Ама ајде ти се молам. Ние сме навикнати на тоа.

Грузиско-руски корисник на ЛЏ сом пишува (руски):

“Русија, ти полуде” (c)

Се сеќавам на нашиот одговор на прашањето на професорот по цивилна одбрана: Што треба да направите ако видите нуклеарна печурка на хоризонтот?   - Ставете си бел чаршав врз главата и лазете до гробиштата.

Изгледа идиотите веруваат дека можат да победат во третата светска војна.

За време на Карипската Криза, Кенеди и Хрушчев имаа доволно здрав разум да запрат 20 минути пред катастрофата. Дали и овие ќе имаат? Навистина не сакам да проверам.

Некои од коментарите:

Пса_98:
Твојата прекрасна земја (а посебно два од нејзините региони,  [Абхазија и Јужна Осетија], чијашто популација е помала од Бутово [една од областите во Москва]) навистина не вредат доволно за нуклеарна печурка. Мислам дека Руската Федерација не е во право за овој конфликт, но Саакашивли (и неговите надзорници од Стејт Департмент) еднакво не се во право – и тие го изгубија натпреварот.

***
пилгрим:
[…] Дали мислиш дека Грузија е доволна причина за САД и НАТО да започнат трета светска војна?

луарвик:
Па и принцот Фердинанд и Србија не беа баш некоја причина…

а_гру:
Дали си сигурен дека само американците и НАТО можат да започнат војна? Зарем навистина нема никој друг?

***

пиндл:
[…] Мислам дека Европа ќе ни се заблагодари – тивко, се разбира. Ја затворивме ситуацијата, создадовме нов, долготраен и стабилен status quo, што е многу поповолен за Европа од претходниот […]

Корисникот на ЛЏ физик_алфа пишува (руски) во делот на ЛЏ ру_политикс:

Лично, ја жалам Абхазија. Ги изедначија со крадците од Јужна Осетија. Можеше добро да им оди со туризмот… Споро, можеби, но сами и без крв. А сега насилниците од Кремлин ќе земат сè за себе од таму.

Неколку коментари:

вјача:
Абхазијците не се толку наивни кога се работи за странски инвестиции. Според нивните закони, странска компанија (дури и руска) не може независно да се вклучи во, да речеме, градежниот бизнис таму, не можат дури ни да отворат претставништво таму. Она што е можно се инвестиции 50/50 со абхазијско [физичко или правно лице] […]. Мислам дека сега нема многу да се смени. Тие знаат како да ги бројат своите пари.

***
афх237_в7:
Јас бев [во Абхазија] пред неколку години и научив многу интересни работи. Се чини дека многу туристички објекти […] веќе се купени (изнајмени на 50 години, зошто уставот на Абхазија не дозволува да се продава земја на странци) од страна на момците од Москва.

Корисникот на ЛЏ димитриврубел објави графикон којшто илустрира што се случи руските берзански акции откако Димитри Медведев ја објави веста за Абхазија и Јужна Осетија денеска во 15 часот по московско време:

Корисникот на ЛЏ онкел_ханс коментираше (руски):

Во земјите каде економијата владее, вакви работи водат до пад на владата.

Според кинескиот дневен весник Жингхуа на 23 февруари 2008 година:

Во петокот рускиот претседател Владимир Путин рече дека признавањето на едностраната независност на Косово од страна на неколку светски сили претставува „ужасен преседан.“

На 18 февруари, веб страната на Ројтерс објави напис по повод едностраното прогласување независност на Косово. Во написот, насловен „Чеченските бунтовници во Русија ја поздравуваат независноста на Косово“ пишуваше:

Русија силно се спротивставува на независноста на Косово, тврдејќи дека признавањето на сепаратистички регион како нова држава без согласноста на земјата која е засегната претставува опасен преседан за многу други територијални конфликти ширум светот.
Блогерите исто така реагираа и ги анализираа можните последици од признавањето на независноста на Косово. Следува репрезентативен избор на постови од тоа време.

Стенли Кросик на 22 февруари 2008 година напиша во својот блог:

Признавањето на независноста на Косово е несреќно решение, но моментално нема подобро решение.
[…] Косово се оддели од Србија без нејзино одобрување; ОН не ја поддржа независноста поради силен протест од страна на Србија и Русија, поддржани од Кина. Меѓутоа, прашањето требаше да биде изнесено пред Советот за Безбедност на ОН, бидејќи резолуција поддржана од мнозинството ќе ја зголемеше легитимноста, ако не легалноста на независноста, и покрај ветото (ветата). Министрите за надворешни работи на ЕУ јасно нагласија дека Косово е посебен случај што не треба да стане преседан, но сепаратистите во Шпанија и Кипар може и да не ги послушаат.

Ирина Филатова, професор по економија во Москва и постар истражувач при Универзитетот КваЗулу-Натал во Јужна Африка, коментираше на блогот на Гардијан, Коментарот е бесплатен, на 23 февруари 2008 година:

Многумина мислат дека Русија ќе ја искористи оваа ситуација да ги признае отцепените региони од Грузија, Абхазија и Јужна Осетија, па дури и Трансднистриа, отцепен дел од Молдавија.

[…]Американците велат дека Косово не е преседан, дека е еднократен исклучок. Тешко е да се поверува во ова. Ако една нација сака да се оддели и да создаде своја државност, ниту една влада не може да направи ништо, освен да ги спречи со сила. […] Независноста на Косово е полезна за САД за да му покажат на светот дека не се против Муслиманите, туку против држави во кои владее беззаконие, од кои некои се муслимански […] Меѓутоа тие не би ги поддржале Баските или Валонците, или Курдите, а најмалку Трансднестријците.

Тие не би ги поддржале ниту Абхазијците и Јужно Осетијците, се разбира. Но од друга страна, ако Русија реши да ги признае овие отцепени републики, и ако Грузија реши да се спротивстави на тоа (што и би било случај), тогаш Американците би ја поддржале Грузија, се разбира, а Русија може да се соочи со конфликт со Западот.

Независноста на Косово нема да ја крене во воздух Европа, но веќе крена во воздух многу од претпоставките на кои се базира нашиот модерен систем на меѓународни односи […]

Шон Вокер напиша во британскиот Проспект Магазин во април 2008:

[…] Кога ја посетив Абхазија минатиот месец ги слушнав истите аргументи за независност како и на претходните посети. Но овојпат имаше уште една работа на која се жалеа – Косово.
Абхазијците секогаш се чувствувале како западот неправедно да ги третира и сега, по признавањето на независноста на Косово од страна на неколку западни земји, се чувствуваат како двојно да се обесправени. Зошто Косоварите заслужуваат повеќе слобода од Абхазијците? […]

Сега се чини како претпоставките на многу блогери да станаа реалност. На изненадување на сите, истиот ден кога почнаа Олимписките игри во Пекинг, руските воени сили и сепаратистите од Јужна Осетија ја презедоа контролата врз регионот од Грузија.

Јелена Милиќ, како и многу други блогери, беше шокирана од вестите. Таа пишуваше (српски) за тоа на нејзиниот блог на српскиот портал за вести Б92:

Šta je ovo? Zar nisu nekad ratovi prestajali kad su igre počinjale?

Иван Маровиќ, кој исто блогира на Б92, напиша пост (српски) насловен „Војната во Грузија“ во кој вели:

Postavlja se pitanje zašto baš sad, nakon petnaestak godina primirja?
S jedne strane, separatisti i Abhaziji i Južnoj Osetiji su osetili da nakon priznanja jednostrano proglađene nezavisnosti Kosova od strane vodećih država Zapada, oni mogu učiniti nešto slično i očekivati podršku Rusije. […] Rukovodstvo Južne Osetije je, poučeno događajima na Balkanu, skapiralo da sve može, ako imaš moćnu državu iza sebe, a u njihovom slučaju to je Rusija.
S druge strane, gruzijski predsednik Miša Šakašvili kapira da je situacija sad ili nikad. On takođe misli da ima moćnu državu iza sebe, Ameriku, ali da će, što vreme duže bude odmicalo, sve teže biti izvesti vojnu akciju protiv separatista. Već sad se oseća smanjenje uticaja Amerike i povećanje uticaja Rusije na Kavkazu. […]
Međutim, već posle nekoliko sati postalo je očigledno da je Rusija reagovala brzo i odlučno, dok se Amerika još uvek drži retoričkih reakcija. Izgleda da će SAD da pomogne Gruziji onoliko koliko je Rusija pomogla Srbiji 1999, odnosno da je gruzijska vojna akcija u Južnoj Osetiji propala, nema ništa od brzog zauzimanja Južne Osetije. Sad je samo pitanje šta će se desiti, da li će rezultat biti prekid vatre uz pojačano pristustvo ruskih trupa ili otvoreni rat koji može poprilično da potraje.

Блогерот на Ројтерс Жил Елгуд напиша пост насловен „Дали судбината на Јужна Осетија беше запечатена во Косово?“ во кој се прашува:

Дали Косово е одговорно за борбите во Јужна Осетија?
Кога српската покраина се отцепи од Белград во февруари, Јужна Осетија набрзо го повтори своето право на меѓународно признавање. Како што портпаролот на лидерот на сепаратистите, Едуард Кокоити, рече во тоа време: “Преседанот со Косово не поттикна поактивно да ги бараме своите права.“
Во Тбилиси сигурно ги слушнале овие коментари и тоа сигурно додало ургентност на желбата на Грузија да завладее со отцепениот регион Јужна Осетија. Со широка поддршка од Западот, Косово успеа да издејствува чисто одделување од својот поранешен владетел, и покрај противењето на Русија. Сега Москва ги поддржува сепаратистите и не е јасно како ова ќе заврши.

Остин Беј не се согласува, и тврди дека не може да се споредуваат двете прашања – Косово и Јужна Осетија.

[…] По едностраното прогласување на независноста на Косово, сепаратизмот којшто е резултат на меѓународна акција за заштита на етничко малцинство се одобрува.
Ова е една интерпретација на рускиот аргумент дека на Косово не требаше да му се дозволи еднострано да се отцепи од Србија, како што се случи во почетокот на годинава.
Руската инвазија на грузискиот сепаратистички регион Јужна Осетија е возобновена војна во соседството. Исто така е и насилен потсетник за тоа колку Источна Европа останува несигурна во периодот по Студената Војна.
За целите на надворешната политика на Москва, проблемите во Грузија се поклопуваат со „косовскиот случај“ – малцинска група нападната од страна на „етничка националистичка власт“ која се обидува да преземе контрола. […]

[…]Ова го посочувам не затоа што мислам дека Грузија е Србија под Слободан Милошевиќ. Сигурно не е. Грузија е демократска држава која „е на пат кон Запад“ политички и економски. Постојат големи квалитативни разлики помеѓу Грузија денес и Србија од 1999 година.
Меѓутоа, руските дипломати последниве 8 години предупредуваа дека „косовскиот преседан“ ќе има влијание врз 200 региони и територии во земји ширум светот. Тоа е заокружена бројка и најверојатно премногу ниска.
Москва инсистираше дека Косово ќе претставува „сепаратистички преседан“ за одделување на државички од суверени нации. Интересно е, меѓутоа, дека и Романија и Грција се спротивставуваат на „едностраната“ независност на Косово. Шпанија, со своите баскиски сепаратисти, не беше ентузијаст.[…]

Пред неколку месеци, словачката влада објави дека нема да ја признае независноста на Косово. Министерот за надворешни работи изјави дека словачката влада нема да признае документи од независно Косово, вклучувајќи ги косовските пасоши. Петар Мартиновиќ, словачки блогер, пишува:

[…]Доколку граѓанин на Косово се најде на словачка територија, тој ќе се смета за илегален имигрант иако има валидна шенген виза. […]

Зошто Словачка не ја признава независноста на Косово кога нејзините соседи, како Република Чешка, Полска и Унгарија, го направија тоа? Зошто земја како Словачка, каде нејзините граѓани живееја под власт на моќна империја со векови и земја која ја има својата независност само 15 години, избира да не ја признае независноста на земја како Косово каде нејзините луѓе имаат преживеано, како што ОН го нарекува „масивно кршење на човековите права“ од мнозинската влада на државата?

Мартиновиќ го нуди следново објаснување:

[…]Ова е едно од прашањата кое го спојува спектарот на словачките политичари. Со исклучок на партијата на унгарското малцинство, сите политички субјекти (без разлика дали се про-европски или фанатички про-европски) се согласуваат за непризнавање на независноста на Косово. Неговите корени не може да се најдат само во историјата од 20тиот век […], туку и во чувството на јавноста […] дека унгарското малцинство кое живее на југот, е закана за најважните интереси на земјата и дека тие сѐ уште планираат да се одделат и да станат дел од Унгарија. […]

Земјата што е денес модерната Словачка, порано била дел од Унгарското кралство. Словачка била под унгарска влас со векови. Многу од тие години тие се обидувале да добијат права како етничка група, а исто така и независност. По крајот на првата светска војна, се формирала Чехословачка. Кога се формирала новата граница, домовите на некои Унгарци потпаднале под Чехословачка. Денешното унгарско малцинство има најмалку 10% од вкупната популација на Словачка, со некои делови од југот на Словачка кои имаат повеќе од 40% унгарско население.

Мартиновиќ ја разгледува правилноста во загриженоста дека Унгарците можеби ќе се одделат од Словачка:

[…]Ова се разбира нема смисла и може да се објасни само како вулгарен национализам од некои политичари, кои си обезбедуваат гласови од помалку образованите (но сепак многубројни) гласачи, иако однесувањата на некои претставници на Унгарците не помогнаа во смирување на ситуацијата. […]Мартиновиќ продолжува, велејќи дека не му се допаѓа фактот дека ситуацијата со Косово претставува преседан за дел од територија „која прогласува независност без согласност од централната влада и сепак е признаена од интернационалната заедница.“

Еве друго гледање на ситуацијата, искажано од 24 годишниот Словак наречен Џан, на блогот УС Еуропианс:

[…]Желбата на Косово да стане независно не доби поддршка од словачката влада. Ние мислиме дека Косово е дел од Србија и така ќе остане. Ова не е ситуација каде двете страни победуваат. Ние имаме слична ситуација на југ, со неколку локални унгарски малцинства кои сакаат да прогласат независност. За нас Словаците, таков чекор ќе биде целосно неприфатлив. Тоа во никој случај нема да биде слично на начинот на кој ние се одделивме од Чешката република. […]

Блогерот од Романија, Сорина Мурафа коментира:

[…]Тоа е како да велиш „секако сите луѓе се еднакви, но некои луѓе се повеќе еднакви од другите.“ Кога ние сакаме одделување – поради било која причина – секако, дозволи ми да се одделам без проблеми. Кога не сме ние во прашање, веднаш тврдиме „ова е различна ситуација“, одделувањето е неприфатливо итн. […]

Независноста на Косово е многу бодликаво прашање во многу делови од Европа. Едноставно не е возможно сите етнички малцинства да имаат сопствена независна нација. Со ова се појавуваат прашањата за третирањето на малцинствата од владата на нивните земји, меѓутоа и дијалогот е скоро секогаш позитивна работа.