Дали сите бремени жени заслужуваат еднакви човекови права, или пак бремените жени во затвор се лишани од овие права?

Се поставуваат неколку прашања кога станува збор за правото на бремената жена да живее и да го одгледува своето дете кога е обвинета за некаков криминал:

• Како е да бидат бремени и да го родат своето дете зад решетки?
• Треба ли тие да бидат приоритет кога има и други жени надвор од затворите без медицинска помош?
• Дали мајчинството треба да надвладее над другите правни состојби за да се исполнат човековите права на една бремена жена?

САД: жените на пораѓај повеќе да не бидат врзувани.

Можете ли да си замислите жена како раѓа дете со рацете во лисици и нозете врзани за креветот? Малика Саада Саар, основач и извршен директор на Ребека проект за човекови права (Rebecca Project for Human Rights), ни раскажува за оваа честа појава што се случува во Соединетите Американски Држави, каде бремените жени кои ја отслужуваат затворската казна рутински се врзуваат за време на пораѓајот, појава во некои затвори, иако опасна за здравјето и на мајката и на детето. Следува видео интервју во истиот натпис напишан за RH Reality Check, интернет заедница за сексуалното и репродуктивното здравје и правата која обработува информации и анализи за репродуктивното здравје:

Што се случува со бебето на затвореничката по раѓањето?

Различни земји имаат различни регулативи кога станува збор за децата во затвор. На пример, во Аргентина, според Ајинтем (Ajintem), портал за информации за миграциски прашања, бил донесен закон минатата година според кој бремените жени, жените со деца под 5 години и оние со хендикепирани деца ќе бидат бенефицирани со тоа што затворската казна ќе ја отслужуваат во домашен притвор. Овој закон е од корист не само за мајката, која во затвор не би добила соодветна здравствена нега за време на нејзината бременост, туку исто така, и детето, кое или ќе било одгледувано во несигурна средина лишено од слобода со слаби лекарски контроли и храна или би било одгледувано одделено од мајката, ситуација што носи други проблеми. Како и да е, пораката е за судиите што треба да го следат законот и да го дозволат ова само на оние жени кои не биле вклучени во насилен криминал, со цел другите да не ја гледаат бременоста како билет за излез од затвор.

На Канарските острови, според блогот Prisiones y Penas, кој пишува за теми поврзани со затворите, на жените им е дозволено да ги чуваат своите деца до три годишна возраст со нив во ќелиите, но во друштво со други затворенички, што не е најдобра околина за детето. Така, на бремените жени или жените со деца под три години пред самото влегување во затворот им се кажува дека не е добро детето да порасне позади решетки и на таквите им е дадена и опцијата да го испратат детето кај други членови од семејството. Истото се случува и во Перу и Русија. Во САД постојат само два затвора каде ова е дозволено, во Њујорк и Небраска, како што информира познатата фотограферка Џејн Евели Атвуд во нејзиниот триделен фото документарец за Амнести Интернешнл, (Amnesty International) наречен Премногу време (Too Much Time), каде што таа посетила десетици затвори низ целиот свет за да ги снима и документира животите на затворениците.

Зошто затворскиот систем во САД, главно, не им дозволува на жените да ги чуваат своите бебиња со себе? Атвуд објаснува дека поради ситуацијата на заложништво, ова не е дозволено. На блогот Prison Photography Blog се пишува за овој проблем:

Децата не се примаат во затворот со исклучок на два затвора во САД. Заканата по безбедноста на детето е наведена како причина: животот на детето во затвор е ранлив и постојано е цел на заложништво. Ако се земат предвид кривичните системи во другите земји ова тврдење е помалку лажно.

Документарецот на Атвуд во страницата на Амнести Интернешнл го претставува и процесот на раѓање при што мајката е врзана како што беше кажано во Бебето на Ванеса и она за затворските системи и мајчинството, со фотографии на жени, додека фотографот чита есеј за нејзините искуства при посетата на затворите и фотографирањето.

Бременоста како средство за пазарење?

Зошто правата на бремените жени во затвор се толку полемични? Во Русија Денес (Russia Today), руски телевизиски канал, се спомнува овој проблем кога се дискутира за децата кои се родени и растат во русиот затворски систем:

Скептиците сметаат дека мајките намерно остануваат бремени едноставно за да си го олеснат животот во затвор. Болничко отсуство, потоа време кое по распоред треба да го поминат со своето дете – подобро е ова отколку седењето во камена ќелија, велат тие.

А, има и жени за кои бременоста е единствениот начин да одбегнат казна, каков што беше случајот во јуни, кога една Британка затворена и осудена на смрт во Лаос поради шверцување на дрога забремени во затвор и го одбегна егзекутирањето, бидејќи владата на Лаос не може да егзекутира бремена жена. Според Дејли Експрес (Daily Express), британски дневен весник, таа вештачки била оплодена „за да си обезбеди поблага казна“.

Со нивни зборови: Жените раскажуваат за нивните деца и животот во затвор.

Гералдин Родригез (Geraldin Rodríguez), Аргентинка во еквадорскиот затвор поради трговија со дрога му ја раскажува на Маркос Бругиати (Marcos Brugiati), писател кој придонесува за уметничката интернет публикација Пластика-Аргентина (Plastica-Argentina), својата приказната за глумењето, забременувањето и раѓањето на нејзиното дете во затвор. Иако и било дозволено да го чува бебето со нејзе, таа решила дека на детето потребно му е да расте во слобода:

“Decidí que salga para vivir, tenía miedo que sufra de grande los traumas que hoy tengo. Se lo llevó al año mi hermano quien se hice cargo con su esposa”.

Јувинет е во шпански затвор, а била бремена кога ја затвориле за трговија со дрога. Ја раскажува својата приказна на еден регионален шпански весник, Нортекастија (NorteCastilla). Три години по раѓањето на нејзиното бебе во затвор, нејзиното дете морало да ја напушти и било испратено во семејство што го посвоило. Јувинет ја гледа својата ќерка секои 15 дена, а секои два месеца добива две слободни недели за да помине некое време со неа. Како и да е, работите не се движат кон подобро: постои можност Јувинет да биде депортирана во нејзиниот роден Бразил, а таа се плаши за последиците што оваа промена ќе ги наметне врз нејзиното дете. Таа ги советува жените кои решаваат да забременат додека се во затвор.

-Intento convencerlas para que no se queden en estado dentro porque ver a un niño privado de libertad es muy duro, es irresponsable. Ellos no tienen que pagar nuestros errores.

Во Жените и затворот, веб-локација за визуелизација на искуствата на жените во затворскиот систем, затвореничката Кеби Варнер зборува за нејзината бременост додека одлежувала казна во американскиот затвор и за тоа како била третирана додека била бремена, додека се пораѓала и потоа, кога нејзиното дете било одделено од нејзе. Еве еден извадок во кој таа го опишува процесот на раѓањето:

За време на пораѓајот никому не му беше дозволено да влезе во породилната сала. Моето семејство не знаеше дека ќе се пораѓам сè додека не ја напуштив болницата. За време на трите дена таму некои од стражарите остануваа во собата, а кога најголемиот дел од времето, сестрите ги замолуваа да седат надвор пред вратата, тие се жалеа. Слушав ужасни приказни за жени кои биле врзувани за креветот. Многу сум благодарна што ова не го искусив. Повеќето од сестрите човечки се однесуваа кон мене, а не како кон затвореник.

Можете да прочитате повеќе сведочења за растењето со еден родител во затвор и различните влијанија врз децата чии мајки се во затвор на Жените и затворот.
Па, што мислите? Со толку бремени жени во светот кои не добиваат соодветна здравствена нега треба ли да се преземат дополнителни мерки кои ќе им бидат од корист на бремените жени во затвор? Постои ли разлика помеѓу мајките кои отслужуваат казна во затворите и оние надвор од нив? Треба ли различно да се третираат?

Пред една година, Руско-Грузиската војна се совпадна со Олимписките игри 2008 во Пекинг, одвлекувајќи дел од вниманието на јавноста од мирниот спортски настан. Оваа недела, кибер напади на LiveJournal, Twitter и Facebook, насочени кон LJ/Twitter/Facebook корисникот cyxymu од Тбилиси, додадоа поголема димензија кон известувањето за првата годишнина од војната – па дури и го сменија фокусот на некој начин.

Иницијално, руско-грузиската врска не беше очигледна. На 6 август LJ корисникот mhwest го објави овој текст (англиски) на lj_maintenance LJ заедницата, објавувајќи дека платформата за блогирање е „под напад“:

Прекрасниот свет на DDoS

Како што некои од нас се запознаени, LiveJournal беше под напад ова утро од 6:00 до ??? Ги презедовме потребните чекори да го ублажиме DDoS, но некои корисници може се уште да се соочуваат со проблеми со поврзување. […]

Овој пост имаше 250 коментари, но имаше само неколку спомнувања на геополитичката причина за прекините. Еве неколку:

lavvyan - 6 август:

Доаѓаат Русите!

Не, чекај …

[…]

nysidra -7 август:

Се сеќавам дека го видов овој коментар вчера.

Само колку да знаете, бевте во право. ^_^

Нефункционирање на Twitter: Обвинете ги Русите

Исто така на 7 август, Eternal Remont цитираше дел од напис на BBC (англиски), објаснувајќи ја ситуацијата:

Вчера, како што крв паѓаше од небото, морињата се загреаја и Земјата се подели поради Denial of Service нападот на Google, Twitter и Facebook (Господе, не можам да „твитнам“ за фактот дека Twitter не функционира!) се запрашавме за една привлечна можност: Дали Русија е вклучена?

Можеби. Знаме дека нарушувањето на сите социјални мрежи на планетата беше насочено кон еден човек:

BBC: „Масовниот координиран напад на веб-сајтови, вклучувајќи ги Google, Facebook и Twitter беше насочен кон една индивидуа, про-грузиски блогер познат како Cyxymu… Личноста е активен блогер и ботнет (botnet) беше насочен да ги побарува неговите страници со таква брзина што тоа влијаеше на другите корисници.“ […]

И така, вечерта на првата годишнина од војната, LJ корисникот cyxymu - чие корисничко име е латинска верзија на рускиот спелинг на Сухуми, главниот град на Абхазија - стана славна личност.

Кириличните LJ корисници - diana-ledi, taki-net, markgrigorian и многу други известија (руски) дека не се во можност да објават постови и коментари кои го содржат корисничкото име cyxymu.

Неговиот примарен LJ блог и два други дополнителни - cyxymu1 и cyxymu2 -моментално не се достапни (меѓутоа некои од неговите текстови беа преведени од авторот Lyndon на Global Voices во октомври 2007 и јули 2008: Војната во Абхазија – Се сеќава „Cyxymu“ и Абхазија, Грузија: „Дом“)

Cyxymu исто така има блог на Blogger, Twitter профил, јавна страница на Facebook и Facebook група со повеќе од 750 членови, креирана од некој друг за да ја поддржи неговата кауза.

Евгениј Морозов од блогот Net.Effect напиша (англиски) дека тој „се обидувал да привлече внимание на проблемот со CYXYMU веќе неколку месеци, но немало резултати“. Еве го мислењето на Евгенија за неодамнешните кибер напади:

[…] Накратко, мислам дека моменталниот бран на напади имаат една цел: да се покажат мускулите на кибер напаѓачите со покажување на моќта која ја имаат непријателите на CYXYMU врз најпопуларните страници на интернет. Немој да погрешите: овие напади на Twitter и Facebook НЕ беа да се замолчи тој или да се спречи дистрибуцијата на информација која ќе направи Кремљ да се чувствува непријатно. […]

Ако внимателно го разгледате Twitter профилот на CYXYMU (поголемиот дел на руски), ќе видите дека скоро да нема информација од било какво политичко значење. Тој има профил од декември 2008, има 41 порака и повеќето од нив немаат никаква врска со политика (еве неколку типични пораки: „Супер е летото!“, „Животот е одличен! Ги рециклирам сите шеги за мајки“, „Ах тие бирократи“).

Ова дефинитивно не е нешто што би претставувала закана за Кремљ. […] Неговиот блог е исто така некој вид на портал за вести: тој направи одлична работа во известувањето на неговите читатели за она што се случува во Абхазија и Грузија, двата региона кои не се баш во центарот на вниманието на медиумите (дури и во Русија). Тој дефинитивно НЕ е блогерската верзија на Ана Политковкаја; повеќе неговите ставови и видливост – отколку неговите откритија – го направија важна цел.

Мислам дека вистинската цел на напаѓачите беше понижување, а не цензура (меѓутоа, повеќе за делото за цензура кон самиот крај). Дополнителна цел беше да се создаде страхопочитувачки наслови за кибер моќта на Русија насекаде низ интернетот; овие денови не постои подобар начин за тоа од да се направи Twitter недостапен на неколку часови […]

Остап Кармоди напиша (руски, линк од LJ корисникот drugoi) дека „напаѓачите“ најверојатно ќе размислеле двапати пред да го направат она што го направија ако биле во можност да ги предвидат последиците од нивните напади:

[…] Резултатот од вчерашните напади е дека cyxymu, непочитуван од многу хакери, стана познат за целиот свет. Шпанскиот El Pais напиша за него и францускиот Liberation и германскиот Spiegel и британскиот Guardian и американскиот Washington Post и јапонскиот Yomiuri. Накратко, сите главни весници во светот. Некои од нив дури направија и кратки интервјуа со cyxymu. Од сега, ако повторни се појави конфликт помеѓу Русија и Грузија, светските медиуми ќе знаат со кого да разговараат.

Од сега, мислењето на cyxymu за руската политика ќе биде интересна за целиот свет – мислењето на човекот кој предизвика рушење на милиони профили е секогаш интересно.

Пред неколку денови cyxymu беше познат на не повеќе од десет илјади луѓе. Денес тој е познат на – колку е публиката на светските медиуми? 500 милиони? милијарди? И повеќето од овие луѓе сочувствуваат со него – луѓето имаат обичај да сочувствуваат со жртви на масовно прогонување. […]

Еве една од теориите на Евгениј Морозов за кој би можел да биде позади нападот:

[…] Аматеризмот во кибер-војните беше една заедничка особина во скоро сите досегашни кибер-напади кои некако ја вклучуваа Русија; можеби беа дел од поширок обид Кремљ да ги здружи своите напаѓачи и бранители во група од националистички одмаздници, не само во кибер-просторот. Неодамнешните вести сугерираат дека Наши, младиот огранок на Кремљ, наскоро ќе регрутира до 10 000 проблематични тинејџери за да формира вооружени милициски единици кои ќе патролираат низ улиците. Има смисла доколку тие вложиле и во „ кибер-одмаздници“ кои ќе патролираат низ кибер-просторот, особено со се поголемата важност на интернетот во рускиот живот. […]

LJ корисникот dolboeb исто така чувствува дека „неодамнешната иницијатива да се создадат улични „милициски единици“ во Русија“ и идејата да се нападне блогот на cyxymu може да произлегле од ист извор. Тој напиша (руски):

[…] Навистина, зошто режимот би се мачел самиот, обидувајќи се да состави некои општи закони против интернетот, како наивните Казахстанци и старомодните Кинезите што направија, кога група од патриотски настроени насилници е на располагање, подготвени да уништат било кој сервис или ресурс [веднаш откако ќе им се нареди, па дури и без да им се нареди]. […]

LJ корисникот drugoi прикажа малку поразлична насока во овој многу краток и саркастичен пост (руски):

Барање

Другар [офицер], напишав пост за Битлси. Ќе ми дозволиш ли да го објавам? Нема ниеден збор за Грузија во него. Дали ќе го исклучиш твојот хурди гурди (hurdy-gurdy) на пет минути?

(Постот за Битлси (руски) е тука и одава почит на 40 годишнината од познатата фотографија Abbey Road .)

Неодамнешната одлука на рускиот телевизиски канал „2×2“ да исече сцена од епизодата на американската цртана серија „South Park“ предизвика лутина кај руската блогосфера. Епизодата Free Willzyx (Ослободете го Вилзиак), која веќе се емитуваше, го исмејува Владимир Путин и го прикажува како алчен и очаен диктатор. Кога Кајл, еден од карактерите, му се јавува да го праша дали ќе го пренесе на месечината, Путин мисли дека телефонскиот повик е шега од страна на Америка и извикува „Баци ми го газот Џорџ Буш, ова не е смешно“ и ја спушта слушалката.

Како што корисникот dark_lawyer на ЛЏ коментира [руски], телевизискиот канал има историја на цензура:

Телевизискиот канал „2×2“ веќе подолго време ги цензурира цртаните со сечење на сцени каде има насилство, алкохол и консумирање на дрога, и сцени каде се исмејуваат чувствата на различни социјални и религиски групи. Секако ова е направено на груб начин, но до одредена мерка сите може да разберат зошто каналот го прави тоа. […]

Меѓутоа, постојат неколку нејасни работи околу тоа далу одлуката да се цензурира епизодата, која оригинално се емитуваше во САД во 2005 кога Путин сè уште беше претседател, е направена од регулаторите или од раководителите на „2×2“.

Dark_lawyer е скептичен дека повисоки сили имале влијание на одлуката:

[…] Но нели искочи дека тие исекле и дел од епизода каде се појавува гласот на Путин и тоа е многу интересно. И поради било која причина јас сум многу убеден дека тие не издејствувале поради некои така наречени „инструкции од горе“, туку го направиле тоа од нивна волја. […]

Корисникот на ЛЏ, samoleg, a.к.a Олег Куваев – креатор на популарниот цртан Masyanya (Масјања) - се согласува и го пишува следново [руски] на неговиот друг блог, кој е посветен скоро исклучиво на анимација:

[…] Изгледа дека не е случај на „инструкции од горе“ туку делување „во случај на вонредна ситуација“. Во принцип може да ги сфатиме нивните мотиви бидејќи е некој тип на вандализам, но каналот „2×2“ отсекогаш имал проблеми со South Park. Во Русија ваквиот тип на сатира е секогаш опасен. Според мое мислење, во ерата на интернетот е глупаво да цензурираш работи како ова бидејќи има обратен ефект со привлекување на што повеќе внимание на таа сцена. […]

Корисникот на ЛЏ, alex_kainit објаснува [руски] дека „2×2“ во минатото не бил заплашуван дури и од критиките од религиозните кругови:

[…] Блогосферата, во своите обиди да ја поправи политиката за емитување на каналот, мисли дека регулаторите отишле еден чекор предалеку.

Ние разбираме дека каналот во својата историја на емитување „цртани филмови за возрасни“ се соочил со критицизам за ширење на насилство, екстремизам и педофилија. Најголемиот скандал на „2×2“ беше во март 2008: водечките протестантски цркви во Русија бараа каналот, кој тие го сметаа дека шири „пропаганда за многу зла“, треба да биде затворен.

Во септември таа година, Башманју судот издаде предупредување, кое се појави меѓу знаците за екстремизам во епизодите на South Park. Тие се надеваа дека предупредувањето ќе биде доволно за да се пречи каналот да ја обнови својата дозвола за емитување. Скандалот предизвика масивни демонстрации од поддржувачите на каналот во Москва и Санкт Петербург, каде тие собраа 50 000 потписи. Меѓутоа на 17 октомври 2008, каналот „2×2“ ја обнови својата лиценца за наредните 5 години.

Корисникот на LJ rusanalit, популарен руски блогер кој најчесто објавува провокативни постови за економијата во Русија, го објави овој потсмеjувачки проглас (руски) на својот блог на 10ти Јуни, забележувајќи со иронија дека оние кои се обидуваат да го критикуваат минатото и иднината на Русија често се нарекувани русофобични од страна оние кои себеси се сметаа за патриоти, а всушност обратното може да е точно во многу случаи:

И јас сум русофобичен, исто така.

Тоа е затоа што јас пишувам дека Сталин отворено посака да виде корисен за неговата земја, но проценувајќи според резултатите од неговите грешки, плодовите од неговата работа – и оние на државната – пред-воена работна сила беа загубени. Така што, доколку не го воздигнувате Сталин туку се обидувате да ја оценувате неговата работа објективно – ова ве прави русофобичен.

Затоа што, иако јас го сметам Путин заслужен за огромната улога што тој ја одигра во спречување на откривањето на 20те Чеченци во Русија како резултат на чеченското официјално отцепување од Русија, јас го сметам Путин  НЕКОРИСЕН ПОСЛЕ ЧЕЧЕНИЈА ВО СИТЕ ДРУГИ АСПЕКТИ. Така што, доколку не му го лижете задникот на Путин, туку се обидувате, повторно да ја оценувате неговата работа објективно – вие сте русофобичен.

Затоа што мене не ми се допаѓа Михаил Ковалчук [Mikhail Kovalchuk] и Генади Тимченко [Gennady Timchenko] – претходниот буквално ограби [Gazprom], додека вториот само одзеде неколку билиони долари од државните компании [Sibneft] и [Rosneft] додека работеше како посредник во нивната купопродажба на нафта. Така што, доколку вие отворено ги наречете билионерските крадци блиску до поредокот “крадци“ – вие сте русофобични.

Ако мене не ми се допаѓа фактот дека економијата на мојата земја е економија базирана на природни богатства и дека владата навистина не сака да промени ништо, и се противам на се – тогаш јас сум русофобичен.

Доколку мислите дека државата е должна да спасува животи на руски деца […], и не да ги намалува загубите на пазарот на акции од странски инвеститори – тогаш вие сте русофобичен.

Во ред, се согласувам. Ако вака стојат работите, тогаш јас сум русофобичен. Затоа што во овој случај, русофобијата е угледна титула.

А кој сте вие тогаш?

На почетокот на овој месец, рускиот портал за социјално вмрежување Habrahabr.ru објави фотографии и преведен текст (руски) од изданието на 30 мај на Wall Street Journal за онлајн присутноста на американските бездомници - На улица и на Фејсбук: Бездомниците остануваат поврзани.

Оригиналната англиски приказна поттикна 93 коментари. На Habrahabr.ru, моментално има 183 реакции – и подолу се наведени некои од нив:

kakains:

Wow!!! 0_0
Тука не може да наидете на бездомници со лаптоп […]

isnotme:

Тука дури и да наидете на некој, не би помислиле дека тој го купил.

Unechka:

Тука бездомникот ќе биде убиен за тој лаптоп. И многу веројатно од полицијата.

Sigurd:

Тука дури и обичен човек кој би го понел својот лаптоп надвор не би преживеал многу долго …

crazysiemens:

Тука не е ни честа случката да наидете на обичен човек со Macintosh )

jeje:

Ако беше 1 април, никогаш немаше да поверувам. Но, по ѓаволите, ние сме дури посиромашни и во споредба со бездомниците од Соединетите Држави.

dymdym:

Ова се поединечни случаи. Ние исто така имаме многу паметни деца помеѓу бездомниците. Едно дури создава филмови и добива награди на фестивали. Но, повеќето се алкохоличари.

r_p:

Тука некои студенти не можат да си дозволат лаптоп. […]. Тоа ме прави тажен

Inskin:

Постојат неколку разлики – колку што знам јас, во Калифорнија е лето преку целата година. Претпоставувам дека таму постојат многу слободни безжични мрежи. Тука во (Санкт Петербург), доколку си бездомник, девет месеци во годината лаптоп и интернет ти се последното нешто за кое размислуваш.

Petrucha:

Тука вотката е најдобар лаптоп.

hypercom:

Таму, бездомниците не може да живеат без интернет, додека тука образованите и вработените луѓе не знаат за што користи интернетот. Оваа разлика повеќе вознемирува од онаа за стандардот.

big_jump:

Некои луѓе не можат да разберат зошто им е потребен компјутер и за нив интернетот претставува комплетно друга димензија.

Потврдени или сомнителни случаи на свински грип, кои што беа забележани во Мексико порано овој месец, сега  се откриени во најмалку седум други земји во светот. Светската здравствена организација (СТО) вели дека оваа појава претставува „опасност по глобалното здравје која треба да се разгледува од меѓународен аспект“.

Исто така, познат како свински грип од тип А или H1N1, свинскиот грип претставува болест на респираторниот систем на свињите која што може да се пренесува меѓу луѓето, особено преку кашлање и кивање. Во Мексико, има преку 100 случаи на смрт кои е можно да се поврзани со свинскиот грип  и повеќе од 1600 луѓе се заболени меѓу кои се наоѓаат случаи со потврден или со сомнителен вирус. Досега, потврдени случаи на свински грип се откриени и во САД и Канада, додека во  Нов Зеланд, Шпанија, Франција, Израел и Бразил има сомнителни случаи. Лиз Боровски, блогер на The Pump Handle, објаснува зошто постои грижа од ширење на свинскиот грип:

Свинскиот грип до одредена мера е општопознат, но обично се пренесува само од свињи на луѓе. Овој вид на болест по се изгледа е способен да се пренесува од човек на човек, и да напаѓа помлади, инаку здрави возрасни луѓе. Ова значи дека вирусот има сериозен потенцијал да предизвика пандемија, па  така соодветно е тоа што Мексико ги затвори училиштата до 6 Мај и забрани големи јавни собири, вклучувајќи и црковна служба.

На 26 април, американските здравствени лица објавија опасност по јавното здравје откако беа потврдени 20 случаи на свински грип во државите Калифорнија, Канзас, Њујорк, Охајо и Тексас. Повеќето од овие случаи се умерени, а не е пријавен ниту еден случај на смрт од овој грип. И Канада потврди шест умерени случаи на свински грип во провинциите Нова Скотија и Британска Колумбија.

Веста за свинскиот грип брзо се прошири на Интернетот, како што луѓето бараат одговори и како што ги делат нивните мислења за болеста. Во моментов, свинскиот грип и #swineflu е топ тема на Твитер и се креирани различни мапи на Гугл со цел да се следи појавата. Блогерите ширум светот, исто така, зборуваат за свинскиот грип.

Даниел Хернандез, блогер на Intersections, ја опишува следнава сцена од Мексико Сити:

Во неделата, додека врвот на СТО свика итен состанок во Женева, војници во Мексико Сити се онесвестуваат со маски на лицето на автобуски постојки, станици на метро и плоштади. Изморен војник ми подаде маска на влегување во метрото Белас Артес, но маската падна пред да влезам во метрото. Внатре, патниците сите до еден се гледаа сомнително и правеа напори да избегнат контакт со други.

Метју Иглезијас, блогер на Центарот за Американскиот акционен фонд за напредок, изразува загриженост за тоа како оние без здравствено осигурување во САД ќе се справат со оваа болест:

Немам мислење за оваа тема и покрај набљудувањето дека ќе биде убаво да се живее во земја во која, ако се почувствуваш сериозно болен  поради вирусна инфекција, вашиот пристап до ефикасни медицински лекови не е одреден од вашето богатство, вашите приходи, или вашиот работен статус.

Џим Мек Вејг, блогер на MacDoctor од Нов Зеланд, мисли дека мора повеќе да се направи во неговата земја и во светски рамки со цел да се задржи вирусот. Во Нов Зеланд, 13 студенти што неодамна го посетија Мексико се сомнителни дека се заболени од вирусот. Мек Вејг вели:

Земајќи ја предвид претераната реакција која што се случи со птичјиот грип, секој би се надевал за поригорозен одговор на ова од обично набљудување. Би помислил на изолација на случаи и ограничување на патувањето во Мексико кои би биле минимален одговор сé додека не добиеме повеќе податоци. Бидејќи ЦКБ (Центарот за контрола и превенција на болести во САД), се буди дури сега, една недела подоцна, а СТО инсистира да не се презема ништо, безгрижниот одговор на Нов Зеланд изгледа речиси сериозен во споредба со нивните реакции. Додека ова навистина може да прерасне во еден немил настан, добро би било ако здравствените власти преземат нешто пред ситуацијата да се случи отколку да се соочат со нецелосни информации.

Многу земји  спроведуваат безбедносни мерки за да го спречат ширењето на свинскиот грип. На пример, некои аеродроми ги проверуваат патниците од Мексико за симптоми од свинскиот грип, додека Кина и Русија планираат да го стават во карантин секој кој пројавува симптоми. Виџај Садасивам, блогер на scan man, вели дека не се преземени никакви превентивни иницијативи во Индија, иако Боинку, блогер на Finestkind Clinic and fish market, ја опишува мерката која ја преземаат Филипините:

Филипините ќе престанат со увоз  на свинско месо од САД и Мексико да го запрат ширењето…ова е смешно, бидејќи грипот се шири од човек на човек, а нашите сопствени свињи имаат Ebola Reston…но сепак ова е време за забава, и досега не се зборува за тоа дека некој човек е ставен во карантин, како што беше случајот со SARS…

Многу блогери укажуваат на тоа дека треба да ја сфатиме оваа закана сериозно и да бидеме подготвени, но сé уште нема потреба од паника. На пример, еден пост на Utah Preppers вели:

Набрзина некои белешки против паника …

• Свинскиот грип НЕ МОЖЕ да се пренесува преку храна. Јадењето свинско НЕ ве доведува во опасност.
• Ова НЕ е прв пат свински грип да се пренесе на луѓето. Претходно се случувало, но без да се претвори во пандемија.
• Оваа варијација на свинскиот грип, како и секој грип, е вирус и првично се шири од лице на лице преку кашлање и кивање.
• Ова е само грип! Клучот е да НЕ го ЗАКАЧИМЕ.

СТО засега не препорачува ограничување на какво било патување или ограничување на трговијата, и вели дека потребни се повеќе информации за вирусот пред да одлучат дали да го кренат нивото на глобална пандемија, кое моментално се наоѓа на третото од шест нивоа.

Фотографијата за заштита од свински грип е од Sarihuella на Flickr

Контроверзијата предизвикана од изборот за песна за Евровизија во Грузија по се изгледа заврши (или гледано од други перспективи, ја достигна точката на кулминација), бидејќи Грузија реши да не учествува оваа година во Москва како последица од барањето на Европската унија на радио и телевизија за промена на текстот на песната „We Don't Wanna Put In“ или да се смени учеството со друга песна.

Сега и песната на Русија создава контроверзии. Енди од Siberian Light објаснува:

Во потег кој сигурно ќе ги поттикне теоретичарите на завера и блогерите насекаде, Мам[о] од Анастасија Приходко беше избрана да ја претставува Русија оваа година на Евровизија.

Контроверзијата? Па, Приходко е Украинка, а Мамо во еден дел се пее на руски, а дел на украински јазик. А да, и Приходко се пријави на изборот во Русија само поради тоа што беше избркана од изборот во Украина. […]

Следуваат мислења на Енди за геополитичките димензии на песната на Русија – и на некој начин прогноза:

[…]Во секој случај јас мислам дека е поен за Русија. Тие не само што ќе може да добијат поен повеќе од личниот непријател Грузија, кој се пријави со песна за тоа како не го сакаат Путин, туку со тоа и тврдат дека во Русија музиката е за мир и добра волја помеѓу соседите. А да, и дека тие навистина ги сакаат Украинците.
И всушност, јас мислам дека песната е ок – не е одлична, но Русија нема да биде посрамена во мај[…]

Васил од usMuzik го напиша следново за песната на Русија – како и за украинската:

[…]Сега да одиме во рингот на Светскиот музички натпревар за клевета за да ги слушнеме почетните зборови на водителите. „Во десниот агол го имаме претставникот на домаќинот Русија, минатогодишниот евровизиски победник,  од Украина, Анастасија Пруходко која ја пее Мамо. Нејзиниот противник во левиот агол, поранешен член на групата Виа Гра, ја имаме Светлана Лобода!“

Најискрено луѓе, се сведе на ова. Всушност, некои Руси се лути бидејќи Украинка ќе ги претставува на Евровизија и нема да пее само на руски или англиски, не дај боже, рефренот на нејзината песна ќе биде на украински користејќи вокатив, што не постои во рускиот јазик… […]

Иако има сомнежи во неправилности во гласањето во случајот на Анастасија Пруходко, ова не е единствено проблем на Русија. Belgraded - во преглед на „Балканските евровизиски губитници 2009“ – го пишува следново за победничките песни:

[…]Врски со луѓето кои ги бројат гласовите се секогаш особено важни за балканските натпреварувачи и оваа година не беше тоа исклучок. За да видите кој ги имаше најдобрите врски и/или успее да понуди најмногу пари на жирито одете на Balkan File.[…]

Мора да се истакне дека Balkan File не е многу оптимист за „Евровизиските надежи“ од земјите од поранешна Југославија плус Албанија:

[…]Дали ќе се врати Евровизија во регионот после краток прекин во Русија? Веројатно не.[…]

Назад кон „губитниците“, еве што Belgraded пишува за оние од Србија:

[…]Најдобрите губитници што сме ги имале до сега во Србија – тие имаат се: опера, хомосексуална љубов помеѓу матрикс свештеник и високо воен офицер, комунизам и опера. Да, знам дека кажав опера. Некои луѓе тврдат дека ги слушаат звуците на „Боемска Рапсодија “ и „Никогаш нема да чекориш сам“, но јас не можам да се сконцентрирам доволно за да ги забележам[…]

Следува видеото од изведувачите опишани погоре:

Во делот за коментари на овој пост, Sajkaca напиша:

Да бидеме искрени, доколку има само добри песни со традиционална изведба, никој нема да ја гледа Евровизија. Настанот е магнет бидејќи знаеш дека може да биде посрамотувачки! […]

Ари Русила на својот блог AriRusila’s BalkanBlog ги разгледува резултатите за Балканот од истражувањето за слобода во светот на Freedom House, а на AriRusila's BalkanPerspective на Blogactiv.eu пишува за индексот на рестрикции за визи во истражувањето направено од фирмата Henley & Partners, истакнувајќи ги резултатите за земјите од Централна и Источна Европа.

Оваа година се одбележува 20 годишнината од Светскиот ден на СИДАта, која секоја година се одржува на 1ви декември. Иако влијанието на ХИВ и СИДАта го чувствуваат милиони луѓе глобално секој ден, овој ден особено може да го привлече многу потребното внимание на болеста.

Темата на овогодишниот Светски ден на СИДАта е  „Води – Овласти – Достави“, назначувајќи го политичкото лидерство кое е потребно за да може вистински да се бориме со болеста. Додека глобалниот процент на возрасни кои живеат со ХИВ е останат на истото ниво од 2000, 33 милиони луѓе се уште живеат со вирусот и има скоро 7,500 нови заразени секој ден. Бројот на нови ХИВ инфекции исто така се зголемува во многу земји, како Кина, Кенија, Мозамбик, Русија и Виетнам. СИДАта исто така си го наплаќа својот данок – 2 милиони луѓе умреа од болеста минатата година.

Блогерите од целиот свет ги разгледуваат овие статистики, разменувајќи стории за грижата кон оние со ХИВ/СИДА, како болеста има влијание на секојдневните животи на луѓето, и жигот кој ја придружува болеста. Овие записи од прва рака го покажуваат напредокот што е направен во борбата против болеста и уште колку многу работи сè уште треба да се направат.

На Poz For Life 20-годишниот Расел блогира од Австралија и отворено зборува за тоа дека е ХИВ позитивен, со надеж дека тоа ќе ги охрабри другите да се тестираат за сексуално преносливи инфекции и да се практикува безбеден секс. Во неговиот прв пост тој се сеќава на моментот кога тој го направил тестот за ХИВ и за ужасниот период на чекање пред да ги добие резултатите. Еве како тој открил дека е ХИВ позитивен:

Јас стасав таму [ординацијата на докторот] околу 10:30 утрото и влегов право внатре, изгледаше како да ме чекаа подготвени да ми ја земат душата и да ја фрлат од четвртиот кат. Јас влегов во ординацијата и седнав, тогаш слушнав „Расел, жал ми е но морам да ти кажам дека тестот за ХИВ е позитивен.“ Јас се замрзнав за неколку секунди и само гледав збунето. Чувството на доживотна тишина траеше околу 30 секунди. Тогаш реков „Мислев дека може да излезе така.“ Не можам да поверувам дека го реков тоа, навистина првите зборови од мојата уста беа јас мислев дека може да е така.

Блогот AIDS Rights Congo, кој и припаѓа на АЗУР организацијата за развој и е проект на Рајзинг Војсис, ги брани правата на ХИВ-позитивните луѓе. Нивните постови ја прикажуваат дискриминацијата и жигот што го носат оние што живеат со вирусот во Конго. Еден пост зборува за животот на “Бернадет”, една млада жена која е продавачка на алишта на пазарот Тие-Тие во Поинте-Ноар. Нејзиниот живот се менува кога нејзиниот пријател на пазарот го објавува нејзиниот ХИВ-позитивен статус.

На пазарот, нејзините соседи веднаш ги напуштаат тезгите; кое дури го привлекува вниманието на оние кои се одговорни за управување со пазарот, кои, свесни за фактот дека да се има тезга на пазар е тешко, се изненадени што наоѓаат празни тезги околу неа. Ситуацијата ги стави сите на штрек и оние кои поминуваат од далеку можат да го слушнат озборувањето на соседите за фактот дека таа е жената инфицирана со ХИВ. Како и да е, однадвор нема никакви знаци дека Бернадет е болна,  тоа не може да се прочита од нејзиното лице. Болеста не е во напредна фаза и таа не е на АРВ (Анти-ретровирусна) терапија. Таа е нормална млада жена.
Со сите пречки, трауматизирана од ситуацијата, таа престанува со работата во нејзината мала продавничка.

Хуан Карлос,  29-годишен од Еквадор, блогира за соочувањето со фактот дека е ХИВ позитивен. Во еден пост тој зборува за важноста на рамнотежата и за користа од тоа да се зборува со некого за она низ кое поминуваш.

Многу ХИВ позитивни луѓе бараат помош од психолози низ целиот свој живот. Лично, ако некој го слуша или чита ова … Јас мислам дека е секогаш добро да се зборува со психолог од време на време, помага најцрните денови да станат посветли и ни помагаат да можеме да продолжиме со нашиот живот со вирусот и останатите наши проблеми.

Пинои Поз, кој живее во Кезон сити на Филипините, блогира за животот со ХИВ и за проблемите со кои се соочува откако го објавил својот ХИВ статус. Тој прво се изјаснил како хомосексуалец на возраст од 21 година, но 9 години подоцна се вратил “назад во шифоњерот” откако открил дека е ХИВ позитивен. Во овој пост тој зборува за тоа како кажувањето на луѓето дека е ХИВ позитивен не било толку лошо како што очекувал и се плашел од тоа, но сепак е тешко.

Искрено, јас бев преголема кукавица самиот да им кажам на моите контакти. И кога велам контакти, јас мислам… во ред, сексуални контакти исто така. Па така го направив второто најдобро нешто. Се повлеков од моите сексуални контакти пред повеќе од една година, и еден пријател ги исконтактира анонимно, да ги посоветува да направат тест за ХИВ. Реакциите беа различни, од прашања кој е испраќачот, одговори на анонимниот број дека тие само што се тестирале, испраќање гнасни пораки  до нивниот наводен ловец,  или највообичаено, под претпоставка дека ја добиле пораката, не одговараа. Но јас чувствував дека тоа беше најпристојно предупредување што можев да го направам.

Постојат анегдоти слични на овие постови од целиот свет. Оваа мапа на ХИВ-позитивни блогери создадена од Глобал Војсис го свртува вниманието на повеќе гласови на ХИВ позитивни блогери и оние што се грижат за нив, како и на други граѓански медиуми во врска со ХИВ/СИДА. Па погледнете ги и прочитајте ги нивните неверојатни приказни. Мапата може да ја вметнете, па може да ја додадете на вашата веб страница или блог. Иако беше покрената заедно со Светскиот Ден на СИДАта, мапата ќе продолжи да се надополнува во текот на годината.

„Најдоброто од блоговите“ (BOB – Best of Blogs), натпревар на Дојче Веле за онлајн продукти: блогови, подкасти и видео блогови веќе ги избра 176те номинирани за 16те различни категории. Во категоријата за видео блогирање, учесници од различни делови на светот се натпреваруваат за честа да бидат прогласени за најдобри во нивната категорија, а гласачите ќе имаат можност до 26ти ноември да го изберат својот фаворит. Следуваат неколку од номинираните, без некој одреде редослед.

Во последните неколку години, колумбискиот видео блогер Алехандро Ангел живее во Шпанија и го снима своето искуство од февруари 2007 на својот видео блог Armadillo TV. Следува рекапитулација преку 4000 фотографии од неговите изминати 4 години:

Bebin TV е проект на Ирачанец кој живее во Калифорнија, кој преку интернет прикажува серии и претставува телевизиски канал. 56те епизоди од серијата Bebin Office се нивна персиска верзија на популарната американска и англиска телевизиска серија The Office. Тие имаат и неколку клипови за туризам, шопинг и вести.

Хип-хоп артистот ДЏ Џеј Смут рапува за политика, економија и моментални настани на својот видео блог Ill Doctrine. Во следново видео тој ја покажува соработката помеѓу хип-хоп артисти од повеќе земји, кои рапуваат заедно на 3 различни јазици:

Видео граѓанскиот новинарски проект Voices Of Africa е исто така номиниран. Проектот им овозможи на новинари од 33 различни земји во Африка мобилни телефони или мали дигитални камери за тие да можат да снимат настани и да ги постават преку мобилен или интернет на сајтот AfrikaNews.

Mostafa al Baqali од Мароко го прикажува животот во неговиот град, фокусирајќи се на приказните на луѓето кои живеат таму. Последниот приказ ни покажува неколку од животните предизвиците на Мароканецот Абдул Латиф:

New Lumiere е руски видео блог кој ги следи пристигнувањата на возовите во различни руски градови.