Мултимилионерот, добитник на Греми, вели дека екстремно високите цени на нафтата му оневозможуваат да го користи својот приватен авион и сега мора да користи комерцијални летови. Тој се обрати во следниов влог:

Саудиските блогери реагираат. Сауди Џинс дава духовит одговор:

Американскиот рапер Шон Пафи Комбс се жали за високата цена на нафтата и вели дека повеќе не може да си дозволи да лета со својот приватен авион од Њујорк до Лос Анџелес двапати месечно. Тој ги моли Саудијците да му пратат бесплатна нафта за тој да може повторно да лета со својот приватен авион. Брат извини, ти нема да добиеш ништо од овој крај, бидејќи, само во случај да не знаеше, ние немаме нафтени извори во нашиот двор за да ја даваме бесплатно.

Рашид Абоу-Алсам додава:

Пафи вели дека едно патување го кошта 200 000 долари и дека тој наводно не може да си го дозволи тоа. Во видеото тој се обраќа до неговите „саудиски браќа и сестри“ за да му пратат бесплатна нафта за тој да може повторно да лета со својот приватен авион.

Не верувам дека ќе добие пратка со нафта во брзо време, бидејќи Саудијците уште еднаш покажаа колку се тврдоглави кога станува збор за цените на нафтата. Супер богат забавувач, како Пафи, можеби ќе биде поканет да настапува на приватна забава на саудиското кралско семејство, но тој сигурно нема да добие бесплатна нафта, може да се обложиме на тоа!

Започнуваме со Хала, која моментално живее во САД и блогира на ХАЛА-ИН-УСА, која и дава совет на една пријателка која сака сама да ја посети Џеда за прв пат:

Жените во Џеда се облечени во надворешна покривка наречена „Абаја“, која се носи врз алиштата, па облечи нешто потенко одоздола, особено во лето. Шамијата не е задолжителна за женските посетители на Џеда, но се претпочита да биде носена (поради безбедност и удобност) во традиционалните места.

Постојат многу места што треба да се видат во Џеда, јас би го препорачала Балад, стариот град во Џеда, со историската архитектура и старите куќи, добар пример е куќата Насеф. Таму можат да се купат традиционални производи од старите продавници и да се ужива во аромата на арапските парфеми како Оуд и Бухур, потоа традиционалните ракотворби како светилки и фанус (фенери), урмите, слатките и ткаенините во разни бои.

Потоа, треба да се посети познатиот Брег на Џеда. Препорачувам да го посетиш рано наутро или во 18 часот попладне за да ги видиш скулптурите на отворено покрај морето, како и фонтаната со морска вода, една од највисоките фонтани во светот. Покрај брегот има многу опции за ручек, од скапи ресторани до брза храна или мали трафики за кифли или пржени компири. Локалните луѓе седат со часови покрај морето гледајќи ги минувачите додека нивните деца си играат наоколу.

За повеќе совети од Хала за што да видите во Џеда, проверете тука.

Во меѓувреме Американ Беду, американка која живее во Саудиска Арабија, ни кажува што мисли за еден хотел само за жени во Ријад:

Хотелот Ал Лутан е првиот хотел само за жени во Ријад. Тоа е луксузен хотел и бања само за жени. Хотелот нуди комплет услуги и делукс, удобно, и безбедно сместување. Во Ал Лутан се добредојдени и саудиски жени и странкињи. Некои жени проговорија во медиумите дека отварањето на Ал Лутан е чекор наназад. Според овие жени, ова е враќање наназад за Кралството бидејќи веќе постои толку многу насилна сегрегација и жените не само што имаат многу малку права, туку промовирањето и отварањето на хотел само за жени уште повеќе ќе ги оневозможи жените во остварувањето на нивните права. Можеби јас сум една од ретките, но јас имам сосема спротивно мислење. Ал Лутан не е уникатен кога ќе се спореди со остатокот од светот. Женски хотели и женски спратови во хотели се чести во повеќето светски метрополи (и не само во метрополите). Порано кога многу патував низ светот уживав да престојувам на женски спрат во хотел, особено во странски градови каде не беше толку често жени да патуваат сами по работа. Така што за мене хотел за жени не е чекор наназад, туку уште една добра опција за жените во Кралството.

На блогерот од Ријад Свит Ангер му е доста од странците кои претпоставуваат дека жените во Саудиска Арабија се угнетувани иако не знаат ништо за нивните животи или општеството:

Додека барав некои работи на Гугл наидов на статија за огромниот терор на репортерка во Саудиска Арабија на која не и било дозволено да остане во машкиот дел на Старбакс, буааа. Тоа што го привлече моето внимание не беше самата статија, туку коментарите. […] Да се разбереме, Саудиска Арабија не е куп шатори и камили што се шетаат наоколу, мажи во турбани кои пеат „Алах о акбар“ и силуваат жени бидејќи тоа е нивно право и кои имаат харем со најмалку 20 жени. И да, ние не ги сунетисуваме нашите жени, тоа е одвратно и погрешно на толку многу нивоа. Жените не ги затвараат дома и оние кои се затворени се затворени поради семејството и културата, не поради државата, ме следите? Добро. Ние не сме назадни, морони, ние сме конзервативни, тоа значи ако сакаш да се мешаш со спротивниот пол тогаш одиш на одредено место. […] Мојата поважна поента е , кој ви дава право да судите: „Затворете го Старбакс! Не треба да ги поддржуваат со тоа што отвараат делови за семејства„ – извинете? Јас не се жалам, ми треба само кафе, така што сериозно луѓе, ГУБЕТЕ СЕ, не најмив никого да ми биде портпарол.

За оние од вас кои сѐ уште се убедени дека сме угнетувана нација и кутрите жени треба да бидат научени како да се спротивстават, а ако не ние ќе се бориме за нив, да ви дадам една претстава за тоа како тече еден обичен ден во Ријад. Вчера се разбудив, си направив кафе … се облеков, си ја ставив мојата абаја (ако ви е премногу страшно да размислувате за тоа, претставете си го како палто), го земав моето мало анѓелче, седнав во колата со шофер, го однесовме девојчето, и отидов на работа. Во 13:30 веќе јадев со девојките ручек од Сабвеј, потоа се вратив од работа и заминав во 16:30, отидов дома, се одморив, се истуширав, се облеков, го чекав шоферот да ме однесе до кинескиот рестотан зошто ги поканив девојките да излеземе. Стигнав таму околу 21:45, заминав околу полноќ, седнав пред компјутер, проверив Фејсбук и Хотмејл, и си легнав околу 2 часот. О БОЖЕ, КАКОВ ХОРОР, КАКО МОЖАМ ДА ЖИВЕАМ ВАКА УГНЕТЕНА ААААААААААХХХ!!! […] Мојата поента е, некои луѓе немаат поим што се случува во нашите животи, а сепак мислат дека имаат право да судат и да бидат семоќни. Различни сме, да, но тоа што сме различни од она кое вие мислите дека е правилно не значи дека ние сме лоши или во грешка, само нè прави тоа што сме. Помирете се со тоа и оставете нè намира.

Египетскиот блогер Саса, на нејзиниот блог Приказни од минатото цитира еден извештај објавен на египетската веб страница Масрави, која неодамна објави приказна за тоа како Египет е подготвен да го пречека светиот месец.

КАИРО – еден извештај за иранската новинска агенција споменува дека Рамазан има поинаква арома во Египет, особено тоа се должи на наследените традиции кои се задржани и одржувани од египетските семејства стотици години наназад, некои датираат уште од времето на Фатимите. Скоро да не може да се најде една улица во Египет без декорации, кои му посакуваат добредојде на светиот месец. И до стартот на месецот, египетските улици достигнуваат 180 степени, со малите деца натпреварувајќи се да имаат најубава улица во областа, со декорации и закачување на обоени знамиња.

Таа продолжува:

Исто така ретко може да се најде улица без продавница која продава Фаванис [традиционални фенери, светилки] или оние за снабдување на храна за Рамазан, сега подобро познато како Рамазанска торба. Таквите торби содржат основни прехранбени продукти кои ги купуваат богатите за да им раздаваат на сиромашните и луѓето со ниски приходи, со тренд кој секоја година се зголемува, да застане рамо до рамо покрај Масата на милостина [храна гозба за сиромашните], која рефлектира солидарност помеѓу Египќаните и покрај тешките економски услови кои ги искусуваат сиромашните класи во Египет.
И во турата низ бројните Египетски улици за набљудување на овој феномен, почетната точка беше Гиза, каде продавниците за Фаванис беа распрскани насекаде, со освежителни продажби.

Таа исто така споменува и нов тренд помеѓу двојките во Египет:

И новиот тренд оваа година, е дека Фаванис светилките не се повеќе омилени само меѓу децата, туку тоа исто се проширува кај возрасните, каде верените двојки сакаат да си подарат Фаноус (еднина за Фаванис) за својот вереник/чка, како симбол за оптимизам да се влезе во среќен брак.

Алеф посочува дека има неколку граматички грешки во таканаречениот Оксфордски сертификат, како на пример: „ да биде искористен во научните привилегии“ . Исто така зборот „овластен“ е спелуван „ивластен“.

Алеф исто така закачи неколку факсови кои неговата редакција ги разменила со Универзитетот Оксфорд по ова прашање. После ова целиот веб-сајт беше исфилтриран во Иран.

Додека Иранските автори го истражуваа случајот, Универзитетот Оксфорд објави дека во нивните досијеа нема податоци дека г. Кордан дека дипломирал на нивниот Универзитет.

Иранскиот блогер, г. Бехи пишува:

Претседателот Ахмадинеџад изведе уште едно чудо: за министер за внатрешни работи избра лице кое тврди дека има диплома за право од Универзитетот Оксфорд! Кога прашањата за автентичноста на дипломата се раширија, човекот малтретираше, се закануваше на медиумите и успеа да ги замолчи. Диплома која е толку сомнителна и за која постои страв дека е фалсификат, со граматички грешки и со потписи на лица чии имиња кои воопшто не се ниту членови на Правниот факултет! Ако Ахмадинеџад сака да ги фалсификува наредните избори, подобро ќе биде да вработи некој кој го прави тоа помалку очигледно. Каков срам!

Мохмад Али Абтахи, поранешен реформистички потпретседател и блогер, пишува дека додека тој бил заменик на Министерот за култура и исламско водство, сретнал ирански функционер кој ја имал купено својата диплома. Според Абтахи, се чини цената била околу 1000 американски долари.

Според друг блогер, Ширзад [Фа] се чини дека Али Кордан воопшто нема дипломирано. Блогерот додава:

Изгледа мамел сите овие години и бил примал плата на ниво на доктор на науки… Еден од пратениците во Иранскиот парламент го прашал Кордан: „Како можевте да докторирате по право кога велите дека Вашата теза била за Исламското образование?“ „Како ја одбранивте кога не знаете да зборувате англиски?“ Кордан одговорил: „Имав преведувач.“

Блогерот Јомхоур вели [ФА] : Иранскиот претседател, Махмуд Ахмадинеџад го бранел својот Министер и прашал, „Кому му требаат овие искинати хартии!“

Блогерот прашува:

Ако сертификатите се безполезна, искината хартија, зошто Ахмадинеџадовиот министер мамел дека има сертификат… Не е прв пат Ахмадинеџад официјалните документи да ги нарекува искинати хартии. Претходно резолуцијата на Обединетите нации против Иранската нуклеарна програма тој ја нарече бескорисни искинати хартии.

Али Акбар Јаванфекр, Ахмадинеџадовиот советник за медиуми , рече [Фa] дека Министерството за науки треба да донесе одлука за Кордановата диплома и предложи дека ќе биде подобро да не ѓи меша личните политички мислења со проблемот.

Зухер прашува дали е потребно да го промениш името кога ќе ја промениш религијата, во постот наречен „Што ако моето име е Питер“?

سؤال يخطر على بالي حين اسمع عن تحول احد غير المسلمين الى الإسلام. ا ذاو ما يفعل بعد النطق بالشهادتين هو تغيير اسمه الى اسم عربي. ولا ادري كيف أصبح الاسم العربي هو الاسم الإسلامي؟ وهل لو احتفظ الإنسان باسمه الذي سماه أبواه سيكون إسلامه ناقصا؟ ولست هنا اتحدث عن الناحية الشرعية اذ اني لا اعرفها ولكني أتسائل عن الحكمة وراء تغيير الأسماء. وهناك امر اخر فبعض أسماءنا العربية هي ترجمة لأسماء مسيحية او يهودية مثل يوسف وداود وهي أسماء أنبياء بني إسرائيل ونستخدمها نحن المسلمون. فهل يعني ذلك اني لو ترجمت احد أسماء الحواريين لاستطعت استعماله؟

Прашањето ми паѓаше на ум секогаш кога ќе слушнев дека некој се преориентирал кон Исламот. По декларирањето на Шахадах, првата работа која ја прават е промена на нивното име во арапско. Не разбирам кога арапските имиња станаа исламски? Дали тоа исто така значи дека ако со промената на верата не го промени името, неговиот Ислам ќе биде помалку вреден? Јас не зборувам од Шаријатски аспект, којшто не го знам. Само се прашувам за мудроста во промената на имињата. Овде има уште еден проблем. Некои од арапските имиња се преводи од Христијански или Еврејски имиња, како на пример Јусеф (Џозеф) и Давид (Дејвид), коишто се имиња на пророци од Бани Израел и коишто ние ги употребуваме како муслимански. Дали ова значи дека доколку ги преведам имињата на било кој народ од Античкиот близок Исток и нив ќе можам да ги употребам?

Али Ал Омари се прашува дали употребата на псевдоним онлајн е добра работа:

يتخّفى معظم كتاب المدونات والمنتديات خلف أسماء مستعارة أو أسماء وهمية, وقد يمتلك بعضهم عدة أسماء يكتب مرة تحت هذا الاسم ومرة تحت ذاك!!!
وقد يعتبر البعض أن هذه الظاهرة ظاهرة شكلية لا يجب الوقوف عندها أو السعي إلى التخلص منها, وأنا لا أتفق مع هذا البعض, بل أرى فيها أحد أهم العوامل المتسببة في فقر الويب العربي وتدني مستوى التواصل والحوار بين أفراده.
صحيح أن التخفي خلف اسم مستعار, من شأنه أن يمنح المتخفي هامشا أكبر من الحرية والانطلاق دون قيود, إلا أنه سيضعف لديه الإحساس بالمسؤولية الأدبية, وقد يبدد من نفسه الطاقة التي تدفعه إلى بذل الجهد في إنجاز عمل ما بشكل جيد.
بالطبع؛ لا مانع من أن يكتب البعض تحت اسم مستعار حين يكون هنالك ضرورة تسّوغ له ذلك, أما أن يتحول الإنرنت إلى حفلة تنكرية, فلا أظننا سنعزز من وجودنا في هذا العالم بهذا اللون من الهرب الجماعي.

Многу од блогерите и коментаторите на онлајн форумите се кријат зад псевдоними. Некои од нив дури имаат и по повеќе имиња и пишуваат со едно име на еден пост, а со друго на друг!! Некои можат да го сметаат овој феномен како површен проблем којшто не треба да биде земен во предвид или обратно - и ова е нешто со коешто јас не се согласувам. Мислам дека ова е една од главните причини за лошата состојба на арапските веб страни и нискиот степен на комуникација и дијалог на оние кои ги користат истите.

Иако е вистина дека криењето позади псевдоним на авторот му дава поголема слобода и овозможува да пишува без никакви забрани, во исто време го намалува неговото чувство за литературна одговорност и ја ослабнува неговата мотивација во опипување на онлајн енергијата. Секако, нема ништо лошо во избирањето да се пишува под псевдоним кога постои причина за тоа - но не мислам дека ќе бидеме способни да го почувствуваме нашето присуство онлајн кога сите масовно го избегнуваме и го претвораме Интернетот во еден голем маскенбал.

Во меѓувреме, блогерот Некој одлучи дека искреноста е најдобар начин на однесување:

الأسماء المستعارة تمنح صاحبها مجالاً واسعاً من الحديث في كل شيء، فللمستخدم مثلاً أن يتقمص فكراً ويكتب بلسانه ويشارك وينتقد ، وهو لا يعتقد بشيء مما يكتب ويقول، ومن دون أن يكون لحديثه أثر شخصي عليه سلباً أو إيجاباً ، وربما تعرض كلامه للسرقة الأدبية من دون أن يكون له الحق في الاعتراض القضائي لأنه مجهول أساسا

Псевдонимите им даваат прилика на авторите да пишуваат за се. Корисникот е во можност да се придржува на мислењето, да пишува, учествува и критикува и притоа да не се грижи за тоа како размислува, што рекол, и сето тоа нема негативен или позитивен ефект на неговиот приватен живот. Но, неговата работа може да се употреби од некој плагијатор и тогаш ќе нема право да се побуни во судот бидејќи пред се е непознат.

Што се однесува до вистинските имиња, првото нешто што ми паѓа на ум е одговорноста да се соочи со последиците. Оваа одговорност е огромна и сериозна, особено кога блогерот критикува други. Општеството во кое живееме не им дозволува на луѓето да прават разлика меѓу зборовите и за тоа кој ги кажува истите. Се што ќе напише една личност, истото тоа ќе и се врати на таа личност и секогаш кога ќе критикува нешто, тоа ќе биде додадено во неговото лично досие, дури и ако веќе имало случај што ги оправдува неговите критики. Ова ги става општествените врски во прашање и понекогаш и неговата сигурност.

انطلاقاً من المسؤولية الفكرية للكلمة التي نكتبها، ومن قيمي ومبادئي التي تفرض على المرء أن يخوض مبادرة الإصلاح والتغيير في شتى الميادين، ومن منطلقاتي التي تنص على تحمل التبعات الشخصية لما أكتب من أفكار ورؤى وتقبل النقد حولها بصدر رحب ، ومن رؤيتي التي تحتم على كل ناقد الإفصاح عن نفسه وشخصه، حتى يؤدي نقده غرضه،
فإني أعلن التالي:

أولاً: تغيير اسمي المستعار “someone” الذي أكتب به التدوينات إلى اسمي الصريح : فهد الحازمي.
ثانياً: الإفصاح عن ما يمكن الإفصاح عنه في صفحة النبذة الذاتية، مثل النشأة والدراسة وغيرها من الأمور.
ثالثاً: إمكانية استيراد البعض من كتاباتي ومقالاتي المنشورة في مواقع مختلفة مثل الإسلام اليوم ومجلة العصر وفضاء الفضائيات وغيرها إلى المدونة مع إضافة تعقيبات وأفكار جديدة حولها.
رابعاً: يُبلغ أمرنا هذا إلى الجهات المختصة.

والله يستر وبس ، ويعيننا على تحمل التبعات.

Поаѓајки од интелектуалната одговорност на која се потпираме за зборовите кои ги пишуваме и од моите вредности кои ми налагаат дека дека личноста треба да иницира процес на промени и реформи во сите сфери на животот и моето верување дека личноста треба да биде одговорна за идеите кои ги пишува и способен да ги прифати критиките кои ги добива и моето мислење дека критиката треба да го открие неговото име и карактерот за да биде комплетирана целта, јас го изјавувам следново:

И можеби Алах ќе може да ме заштити и ќе ми помогне да ги поднесам последиците од сето ова.

…أما الأسماء الصريحة، فأول رسالة نفهمها حينما نقرأ اسماً صريحاً هي مسؤولية تحمل التبعات، وهذه مسؤولية عظيمة وخطيرة ، خصوصاً إن خاض المرء مخاض النقد ، فحالة المجتمع التي نحن فيها لا تسمح للناس بأن يفرقوا بين الكلمة وبين قائلها ، فكل ما يقوله يعود بشكل أساسي إلى شخصه. وكل النقد الذي يتفوه به المرء سوف تعود نتائجه في النهاية إلى رصيده الشخصي عند الناس حتى وإن كانت له سوابق تشفع له ، وهو ما يجعل علاقاته الاجتماعية في خطر محدق، بل في بعض الأحيان حالته الأمنية لن تكون على مايرام.

Прво: Мојот псевдоним „некој“ го менувам и на мојот блог ќе пишувам под моето вистинско име: Фахад Ал .

Второ: Изјавувам што можам да направам од моја страна, како на пример моето воспитување, школување и друго.

Трето: Ќе се потрудам што можам да сторам за моите статии, коишто беа објавени на други сајтови, како што е Ислам Денес и ќе ги дополнам со нови идеи и ќе ги додадам на овој блог.

Четврто: Би сакал загрижените органи на власта да знаат за одлуки.

И кога сме веќе кај имињата, Џон Бургес, поранешен службеник во службата за надворешни работи на Обединетите Американски држави, коментира за Саудиска Арабија, коментира за важноста на „идентитетот и лажниот идентитет“ во статијата насловена: „Време е да се започне со именување на имињата во Саудиска Арабија“ :

Постои тенденција во Саудиска Арабија - како и во повеќето други Арапски земји – да не се изнесуваат во јавност валканите алишта, дури и на другите луѓе. Така, слушаме за злосторства, но никогаш за тоа кој ги извршил злосторствата… Беше доста голем шок, всушност, кога Саудискиот Министер за внатрешни работи објави имиња и фотографии од терористи на Ал-Каеда близу од Кралството во 2003 година, создавајќи ја првата јавна „Најмногу Барани“ листа. Ако Владата осознае дека се сторени злосторства против јавноста, има должност да ја извести јавноста дека има опасни луѓе. Не е доволно да ги уапси како случајот во Саудиските судови што може да значи дека овие луге се надвор од затвор, правејќи нови злосторства, а јавноста за тоа не е предупредена. Срамот е моќна алатка во Арапската култура. Владите и медиумите би требало да ја користат, кога е соодветно, да ја постигне во служба на општеството.

]]> http://mk.globalvoicesonline.org/08/25/331/feed http://mk.globalvoicesonline.org/08/25/332 http://mk.globalvoicesonline.org/08/25/332#comments Mon, 25 Aug 2008 11:49:47 +0000 Соња Златевска http://mk.globalvoicesonline.org/?p=332 Реакциите на луѓето овде се навистина збунувачки … хм … и занимливи исто така. Добро, верувале или не, но некои луѓе беа навистина среќни што пожарот ја уништи египетската исконска Парламентарна зграда.

Зеинобиа опишува како се чувствуваа некои луѓе овде:

Тие се среќни, сериозно среќни на начин кој не можеш да го замислиш, секако денеска пожарот на Парламентот се уште е тема во градот, повеќето P190808_19.46[01] од Еѓипјаните не го видоа големиот пожар во Каиро во 1952 година, па да го видиш ова на овој начин, во живо во утринските часови беше нешто ново. Луѓето се чувствуваа потиснати и не можеа да издржат повеќе. Тие се толку лути и изнервирани од оваа Влада и режим.

Луѓето кои беа собрани на улицата ја гледаа сцената со радост, почувствував, тие не ја земаа во предвид историската вредност на зградата, не знам дали ова е поради игноранцијата кон културата или омразата кон се што го претставува режимот, мислам дека во прашање е втората опција.

Дури и на Фејсбук, беше креирана нова група под името:

„Некој друг е среќен поради она што му се случи на Парламентот!“

Ел Мотамангех од друга страна овде пишува за Владиниот неуспех да го запрат пожарот:

سؤال يطرح نفسه : الدولة التي فشلت في تأمين برلمانها ضد الحرائق ثم فشلت في اخماد حريق بسيط في مبني من 3 أدوار، كيف ستنجح في تأمين حدودها الشرقية؟

Многу важно прашање: Владата која што не успеа да го заштити сопствениот Парламент и потоа не успеа да го запре пожарот во трикатната зграда – па како може да ги заштити своите источни граници?

Некои други блогери започнаа теории на заговор кој ја предизвика катастрофата.

Политикиа, на пример, овде пишува за гласините што излегоа на површина после пожарот:

Гласините велат дека пожарот може да бил намерен, за да изгорат документите поврзани со некои недамнешни важни инциденти (поврзани со корупција), како на пример случајот на Мамдоу Исмаил Салам 98.

Други блогери се навистина тажни бидејќи зградата на Парламентот беше од историска важност. Навара овде пишува за тоа колку е тажна за ова што се случи:

زعلانة قوي
ليه كده؟ للدرجة دي؟ عايز ياخد ورق ياخده باي طريقة، ده تاريخنا، دي بلدنا
مبنى الشورى بينهار، ده مش زي احتراق الاوبرا، ده مجلسي الشعب والشورى، دي فلوسنا

Навистина сум тажна.

Ако навистина сакаа да ги уништат тие документи, секако постојат и други начини. Тоа е нашата историја и наша земја. Зградата на Парламентот паѓа, не е ништо слично со она што се случи на Операта (пред повеќе од 50 години). Ова е нашиот Парламент и нашите пари.

И на крајот од краиштата, овој инцидент не ја запре египетската левица од покажување на смислата за хумор. Тој се подбива со популарен рекламен телекомуникациски гигант овде. Банерот вели: „Гледајќи Отпушок од Цигара“, бидејќи отпушоците од цигари се секогаш вообичаените осомничени кога станува збор за намерни пожари коишто треба да уништат важни документи.

Таа вели:

Сексуалното малтретирање е проблем кој има влијание врз жените во сите општества. Муслиманските општества не се исклучок. Каде што има патријархалност, таму има и сексуално малтретирање. И во муслиманските и во не-муслиманските општества „решението“ на проблемот со сексуално малтретирање секогаш паѓа на товар на жените. „Не носете облека што многу открива, не флертувајте, не излегувајте сами“ итн. Дури и на универзитетот кајшто студирам постерите за превенција на силување и сексуално малтретирање се закачени само во женските тоалети и фокусот е врз однесувањето на жените, не на мажите. Лос Анџелес Тајмс неодамна објави статија за една група (слика на десно) во Египет која има различен приод кон сексуалното малтретирање. Волонтерската група ја финансира египетското списание за млади Келметна. Еден од најдобрите аспекти на групата е тоа што се фокусираат на улогата на мажите во превенција на сексуалното малтретирање. Слоганот на кампањата на групата е „Почитувај се себеси: во Египет сеуште има вистински мажи.“ Овој слоган ми се допаѓа од две причини.  Првата е што преиспитува еден од основните аспекти на традиционалната претстава за машкост: сексуалната моќ над жената. Малтретирањето жени не е доказ за машкост, туку знак на кукавичлук. Одлично е што муслиманите почнуваат да го сфаќаат тоа.

Таа објаснува понатаму:

Другата причина што ми се допаѓа овој слоган е што ја префрла одговорноста за сексуалното малтретирање врз мажите. Предолго се мислеше одговорноста за сексуалното малтретирање треба да ја носат жените. „Вистинските мажи“ треба да преземат одговорност и да ги почитуваат жените и нивната сексуална автономија, а и да ги спречат другите мажи кога не ја почитуваат сексуалноста на жените. Затоа ова кампања не се фокусира само на тоа да ги едуцира мажите да престанат со сексуално малтретирање на жените, туку и да ги спречат другите мажи во тоа. Тоа е од особена важност кога сексуалното малтретирање во Египет се случува во јавност

Фокусот врз мажите и нивната одговорност ќе води и до преиспитување на идејата дека начинот на кој жените се облекуваат може да спречи сексуално малтретирање. Статијата во Лос Анџелес Тајмс цитира резултати од испитување кое покажало дека 83% од египетските жени изјавиле дека биле вербално и сексуално малтретирани. Од нив, 70% биле под превез.  Нур Хусеин, волонтер во групата која носи хиџаб (превез) се одлучила да и се приклучи на групата откако била сексуално малтретирана.  Нур вака вели за нејзиното искуство: „Тоа беше пред еден месец. Се чувствував многу несигурно и тоа ме наведе да се придружам на кампањата. И порано слушав за малтретирање, но мислев дека тоа им се случува само на девојки кои не се под превез. Не ни помислував дека може да ми се случи мене.“ Приказните како оваа на Нур само ја потврдуваат валидноста на пораката на кампањата: малтретирањето не се случува по вина на жените, туку по вина на мажите. Прифаќањето на овој факт е првиот чекор кон поразот на сексуалното малтретирање.

Па како турските блогери протестираат против овие периодични забрани на интернет? Со поставувањето на следниот текст на својата веб страница: Bu siteye erişim kendi kararıyla engellenmiştir што грубо се преведува “Оваа страница е забранета по сопствен избор на авторот”.

Овој протест треба да трае до среда 20ти август. И се разбира, ова не е проблем за којшто многумина пишуваат, туку само учествуваат. Блогот на анафикир [турски] има посебна страница каде може да го најдете кодот за да ја конвертирате веб страницата во “забранета” страница и има листа на страници кои земаат учество. Неколку турски медиумски страници ги покриваат протестите и обезбедуваат линкови до форум групите и Фејсбук страниците. Техкранч дава историја на записите по неговото проучување:

Проблемот толку се влоши што турските блогови сега се забрануваат самите во знак на протест. Лажните забрани започнаа со Фират Јилдиз, кој ја постави следнава порака на својот блог[…] Тогаш еден друг турски блогер, Селим Јорук, ја креираше оваа страница со парче код кое му дозволува на секој блогер лесно да ја додаде истата порака на сопствената веб страница.

Скоро 200 турски блогови (привремено) се недостапни на овој начин. Целта е да се им се покаже на турските веб сурфери како би изгледал интернетот доколку не се намали цензурирањето.

Турскиот блог Метроблогинг: Истанбул ја поддржува забраната со нејзино рекламирање и поттикнува на дијалог:

Откако турската влада стави забрана на многу видео веб страници, блогерите одлучија да ја преземат работата во свои раце, протестирајќи против кинескиот стил на цензура што сега е во тек. Ние се навикнувавме на празнината што ја остави Јутјуб, кога одеднаш, Дејлимоушн, друга веб страница за видеа беше забранета исто така. […] Покажете ја вашата поддршка оставајќи коментар или цимолете со нас за целата ситуација

Прерано е да се предвиди дали протестот ќе има некаков ефект, како и да е, иселеникот блогер лоциран во Турција, Сортипренеур го изјавува следново за ситуацијата:

Да се забрани страница е проблем и мене ми е драго што има глас кој се подига во знак на протест. Сепак, мислам дека турската интернет заедница треба да го адресира овој проблем напоредно со многу позрели потези.

Страниците се забранети не како цензура, туку како резултат на судска одлука. Ова не е различно од затворањето на Напстер во САД. И, спротивно на некои од коментарите на блоговите, не сите забрани имаат врска со навреди на Ататурк (иако неколку од забраните се за овие навреди, што се должи на фактот дека е нелегално да се навредува Ататурк во Турција) , но се резултат на граѓански клевети во парници од приватни индивидуи. Со други зборови, забраните на страниците се во согласност со легалниот систем овде. Патем, јас не велам дека се согласувам со било кој закон особено, но јас категорично немам проблем со системот каде законите се стапени на сила.

Примарниот проблем што јас го гледам е недостаток на разбирање што турските судови го имаат за интернетот и особено за содржините создадени од корисниците. Се чини дека има потреба од специјализирани судови замислени како собиралишта за судско гонење (водење истрага) на онлајн содржините.

По коментирањето на проблемот, дозволете ми да ја истакнам улогата (или недостатокот на истата) на турските НВО-и кои имаа одговорност да лобираат за интернет индустријата.

Дали е ова начинот како конкретно да се обратиме на цензурата во Турција? Или дали има и други можности како што предлага СортиПренеур? Ние ве покануваме да ја процените важноста на овој протест.

Според Твитер блогот:

„Да започнеме со лошите вести. Започнувајќи од денес, Твитер повеќе нема да доставува СМС-и преку нашиот број од Велика Британија. Доколку добивавте СМС новости од Твитер преку +44 762 480 1423, забележавте дека тие престанаа и поради тоа може да погледнете некои од другите алтернативи кои ги предложивме.“

На почеток беше поради политички причини, бидејќи Твитер играше важна улога за Египќаните за ширење на информации за нивните борби, како на пример за штрајкот на 6ти април.

На својот блог Арабист, блогерот и активист Хосам Ел-хамалави напиша:

Ова се многу лоши вести…

Со деактивирање на СМС-ите во Египет, Твитер само што и направи голема услуга на владата на Египет. Оваа компанија и ја одзеде една од главните алатки за организирање и брзо раширување на информациите на активната блогосфера…

Многу набрзо, египетските блогери започнаа да бараат алтернативи.

Египетскиот блогер Зеинобиа ги запознава читателите со како сѐ уште „Да објавуваат на Твитер преку мобилен“:

Повеќето од моите египетски пријатели, блогери беа многу тажни и шокирани поради оваа вест и тие се префрлија на следната на листата алатка за мобилно и во живо блогирање, Џајку на Гугл. Го сакам Џајку и сум член, го сакам бидејќи можам да испраќам СМС како што сакам, но проблемот е што не е популарен како Твитер.
Сепак има надеж, најдов еден сервис „Твит СМС“, сѐ уште не е започнат, но според тоа што го велат корисниците надвор од САД и Канада, може да се користи за да се спои со СМС Твитер, па ако не сакате да се префрлите на Џајку, може да го користите овој сервис. Може да го испробате, нема што да изгубите, но морам да кажам дека можеби чини повеќе од Твитер.

Друг блогер, Јеан-Пјер ги дискутира другите алтернативи за Твитер во „Го напуштате Твитер? Што ќе биде Џајку или Identi.ca?“:

Значи кој од овие ќе биде? Дали корисниците на Твитер ќе останат со него или ќе се префрлат на Џајку? Или ќе се одлучиме за слободни решенија како idetni.ca? Лично, го преферирам Џајку од сите три, но едноставноста на identi.ca ми го привлекува вниманието. Сепак ќе останам со Твитер додека не се одлучам конечно, особено зошто никогаш не користев СМС за да објавувам на Твитер.

Мустафа на Бејрут Спринг посочува на поделбата која никнува во либанската политичка арена како и помеѓу граѓаните секогаш кога ќе се случи ваков терористички настан. Тој објаснува дека Либанците, во зависност од нивните предрасуди, веднаш гледаат на две различни страни:

Оние кои се наклонети да ја гледаат деструктивната рака на Сирија не можат, а да не забележат дека кога и да треба да се случи некој важен настан (голем анти-сириски демо, првата суверена претседателска посета во Дамаск во денешниот случај) некој некаде убива многу невини луѓе.

Како 14ти март М.П. Џавад Булос го стави ова утро на БЛ радио станицата: „експлозијата во Триполи е порака до претседателот Сулејман дека има забранети теми на денешната средба со сирискиот претседател.”

Од друга страна, има многу што веруваат дека сите зла произлезени од север се работа на муслиманските фундаменталистички терористи, чудовишта кои неодамна беа потпомогнати од Сончевото крило на 14ти Март (Харири Алмустакбалово Движење) во лошо советуваниот напор за контра напад под Шијатско влијание во форма на Хезболах.

Во очите на оваа група, терористите се одмаздуваат на либанската војска која ги потчини и понижи во текот на отворениот конфликт Нахер Ал Баред.

Антун на Либански шах прати некои фотографии и известувања. Тој исто така пишува и за неговото преземање на бомбардирањето, за кое тој смета дека мала е веројатноста за тој да биде поврзан со неодамнешните секташки судири кои се одвиваа во Триполи. Тој заклучува дека нападот е „доказ за либанската кршлива внатрешна безбедност и дека корупцијата ги чини либански животи.

Изгледа дека е премногу рано за да се добие вистинска слика за тоа кој стои зад бомбардирањето на минибусот во Триполи. Градот и неколку околни села неодамна беа вмешани во секташки судири помеѓу Сунитите и Алавитите. Но мала е веројатноста дека било која од овие две групи би застанале зад ваков значаен напад, којшто ги има ознаките на типична исламска операција.

Нахр ел-Баред беше центар на огромна конфронтација меѓу исламското движење, Фатах ал-Ислам и либанската војска минатата година. Автобусот денеска пренесуваше војници, што наведува на идеја дека тие беа метата. Главниот осомничен кој намерно би предизвикал ваков огромен напад од размери како денешното бомбардирање на автобусот е Фатах ал-Ислам.

Блогот Увет Фронт објави повеќе фотографии со последиците од експлозијата.