Првата книга за хомосексуалците која е преведена на арапски, откако оригинално е издадена на англиски јазик, наиде на проблеми веднаш по печатењето.

Книгата „Патувања на хомосексуалците во муслиманскиот свет“, збирка од приказни собирани од колекции од муслимански и не-муслимански писатели и уредена од новинарот Мајкл Луонго, беше преведена на арапски од издавачот Arab Diffusion.

Издавачот, пак одбрал да го преведе зборот хомосексуалец како شاذ (shaath), збор што значи ‘девијантен ‘ или ‘перверзен';-на разочарување на авторите и хомосексуалната заедница со арапски говор.

Загриженоста за преводот избран од издавачот рефлектира поширока загриженост околу негативната терминологија која се користи во арапските медиуми општо за опишување на хомосексуалците. Организациите за правата на хомосексуалците и индивидуалците во арапскиот свет ги  притискаат медиумите да започнат да го користат зборот مثلي (mithlyy) - термин без негативната конотација поврзана со shaath.

Низ арапскиот свет  хомосексуалноста останува табу и во целост не е одобрена од општество.
Bint el Nas, сајт за LGBTQ жени (LGBTQ  - термин кој означува разноликост во сексуалниот и половиот идентитет) поврзани со арапскиот свет кои се обидуваат да ја сменат тесната слика за хомосексуалците вели:

Арапскиот јазик нема позитивни зборови за да се искажат емоционалните или сексуалните врски помеѓу двајца луѓе од ист пол. Познати изрази во формалниот или класичниот арапски се негативни или деградирачки: „shouzouz jinsi“ (неприродна или абнормална сексуалност), „loowat“ (хомосексуален акт помеѓу мажи, во врска со приказната за пророкот Лот од  Библијата или Лут од Куранот) и „sihaq“ (хомосексуален акт помеѓу жени). Сепак, за време на последните години од дваесеттиот век, некои социолози, психолози и новинари со развиена професионална свест, започнаа да го користат позитивниот израз „junusiya misliya“, што претставува точен превод за хомосексуалноста - збор кој најпрво бил користен  во европските јазици низ светот пред 100 години.

BBint el Nas издаде речник од позитивни арапски изрази за сексуалноста, кој може да се погледне овде.

Многу луѓе се фрустрирани од тоа што конвенционалните медиуми не ги применуваат позитивните изрази и што тие не се користат од општество. Алжирскиот блогер Belphoros, пишувајќи на својот блог L'Algerie en Rose, го посочува токму тоа:

Il existe tres peu de terme en arabe, on n'aime pas nommer les choses, en ignorant les choses on croit les anuler, les nier, mais ca marche pas, c'est de l'hypocrrisie, il faut affronter les choses et avoir le courage de les nommer, essayons d'appeler Un CHAT un CHAT.

Тој продолжува:

Les termes qui concerne l'homosexualite' sont tres pejoratifs, …
Il faut qu'il y ai des termes neutres qui nous identifient, on doit travailler pour traduire les termes, enrichir le dictionnaire arabe, …

Belpheros повикува да се забранат сите понижувачки термини за хомосексуалноста употребувани во медиумите и нивно заменување со неутралниот термин mithlyy (за маж хомосексуалец) и mithlyya (за жена хомосексуалец).

Во 2006 година, Хала Горани од CNN го напиша овој напис известувајќи за хомосексуалноста во Бејрут. Кога арапските спикери од CNN биле прашани за најдобар превод за „хомосексуалец“ на арапски, тие си дале следните одговори:

Си ги почешаа главите. „Luti“ беше еден предлог. „Shaz“ беше понуден по имеил. Овие термини се широко познати, но всушност на арапски се преведуваат како „перверзен“ или „девијантен“.

Иако се повеќе позитивната терминологија се применува во некои главни публикации како либанскиот Al-Akhbar, единствениот арапски весник кој ги застапува правата на LGBTQ и ги покрива случувањата во врска со нив во позитивно светло, во повеќето случаи хомосексуалците се портретирани негативно во медиумите и истите негативни термини се користат одново и одново.

Nireblog неодамна воскресна пост оригинално напишан од Рики на Gayboyweekly:

Повикувајќи се на употребата на зборот „shaath“, Рики прашува:

الشذوذ بصفة عامة وباختصار هو ان يفعل الانسان شيء ضد طبيعته،فالمجرم شاذ والارهابي شاذ. وللاسف،يطلق بعض الناس لقب شاذ على المثليين،إما عن جهل او عمد،والسؤال المحير: كيف يطلقون لقب شاذ على المثليين ويقولون انهم يفعلون عكس طبيعتهم

Тој посочува:

لقد خلق المثليين بطبيعتهم كما خلق المختلفين جنسيا بطبيعتهم،فالمثليين والمختلفين جنسيا اناس طبيعيين لا يختلفون عن بعضهم لا بالانسانية ولا بالشكل ولا بالطبيعة ….والشاذ الحقيقي هو الذي يسعى دائما لاقصاء الاخر

Уредникот на „Патувања на хомосексуалците во муслиманскиот свет“ Мајкл Луонго бараше од издавачот да употреби по неутрален превод, но книгата веќе беше дистрибуирана и тешко дека ќе биде променета.

Ричард Амон, кој пишува за Globalgayz и коавтор на книгата известува:

„Жално е што оваа книга, која е искрено сведоштво за хомосексуалецот во муслиманскиот свет да биде со погрешно преведен наслов со термин кој ги понижува хомосексуалците. Жално е што дојдовме толку далеку во борбата за правата на хомосексуалците и нивното признавање за еден не освестен јордански издавач јавно да не понижи.“

И покрај негативниот одговор на преводот на насловот, факт е дека книгата беше преведена и издадена за дистрибуција на арапски и тоа само по себе е големо постигнување. И бидејќи поголемиот број литература  и информации кои се однесуваат на хомосексуалците не се преведени ниту издадени на арапски, на оние од арапскиот свет кои не знаат некој од европските јазици им беше одземена можноста да станат свесни, едиуцирани и себе афирмирани преку изложување на јавна расправа.

На блогот на весникот Huriyah's, уредникот  Afdhere Jama ја  посочува оваа точка, велејќи:

јас повеќе би сакал кога би се користел зборот“مثلي”/”mithlee”, кој литерарно означува „ист (i.e, ист -секс)“. Но многу е значајно што воопшто има превод на арапски на оваа книга што и би се занемарила употребата на овие груби зборови.  Повеќе ме интересира содржината на книгата … отколку насловот.

Минатата недела многу претплатници на весници беа изненадени кога открија дека во нивниот неделен весник има вметнато ДВД. Видеото, кое може да се види во целост на ЈуТјуб, е наречено Опсесија: Радикална исламска војна против западот и ги споредува заканите од радикалниот исламизам со оние на нацистичка Германија пред Втората светска војна. Издавањето на ДВД-то беше темпирано за да се поклопи со изборите и беше скоро целосно дистрибуирано во неодлучените држави.

Скоро веднаш, весниците започнаа да добиваат поплаки за нивното вклучување на ДВД-то, кое беше финансирано од фондот Кларион, група која е создадена за ја победи „најитната закана од радикалниот изламизам“. Блогерите во САД и од странство го изразија својот бес и кон дистрибуцијата на ДВД-то и кон злосторството.

Јорданскиот блогер Али беше разбирливо навреден во тоа време:

Додека ние Арапите и Муслимани бевме зафатени мислејќи на храна за време на Рамазан и гледајќи ги Боб Ал Хара и Асмахан и останатите 120 серии на телевизија, овозможувајќи си го нашето наргиле после Ифтар, некоја мистериозна група или организација го испраќаше ова вознемирувачко ДВД. ДВД-то беше силен удар за исламот и муслиманите и ги предупредува Американците за можни терористички напади.

Јас го гледам ова како типична пропаганда за сеење страв, која секогаш го таргетира американскиот народ околу националните празници и годишнини за да го потсети дека тие необразовани, дивјаци убијци се сè уште таму некаде и се подготвени да нападнат.Дали може да ја замислите направената штета за муслиманите и Арапите и лабавата слика која ние ја имаме во западот и во САД?

Не сите Американци се добро информирани или патуваат често, па дури некои немаат ни запознаено муслиман. Затоа такви ДВДа со омраза ќе направат големо негативно влијание врз начинот на кој тие ги гледаат муслиманите и Средниот исток. Ова нема да биде тешко само за релацијата помеѓу Западот и Истокот, туку ќе биде тешко и за Американците со арапско потекло кои живеаат во Америка, кои може да бидат малтретирани или да бидат жртви на злосторства од омраза.

A Tale of Three Beans, исто така јордански блогер, одговора на постот на Али на нејзинот блог. Таа напиша:

Па, додека сум на темата за погрешно наведување и потполни лаги, сакам да се навратам на пост од Али. Знам дека тој мисли дека сум го пропуштила неговиот коментар, но ова е една од оние конверзации која бара многу размислување. Постот на Али беше за разделувањето на 28 милиони копии од „Опсесија“ на гласачите во неопределените држави во САД. Сега, пред многу време, научив да не коментирам нешто за што немам добро познавање. Затоа, го посетив ЈуТјуб и го гледав филмот. Поделено е на 10 шест-минутни сегменти. Сега ги склопив моите идеи и имам неколку мисли.

Таа потоа се задлабочи во некои од прашањата поврзани со видеото, откривајќи митови и поправајќи ги грешните преводи. Таа исто така наведе дека има неколку точни работи во ДВД-то и напиша:

Една фундаментална порака, која следбениците на Исламот ќе ја добијат, е дека Американците, просечните Американци, се плашат од вас. Не, не само од радикалните муслимани – од сите муслимани. Ова е нормално, природно. Ние скоро секогаш се плашиме од она што е различно. А вие изгледате различно. За жал, и немуслиманите и  оние слични на муслимани се вклучени во овие групи и се сметаат за различни. Наместо да се истакнуваат сличностите помеѓу Рамазан и Големиот пост, за да се помогне во поврзување на разбирливите разлики, пораката која се испраќа е дека христијаните нема да го разберат постењето (што кажува многу повеќе за недостаток од разбирањето на христијанството од било што друго). Исламот и христијанството можеби се разликуваат многу, но исто така имаат и сличности. Доколку можете да им помогнете на Американците да го сфатат тоа, така на сите ќе ни направите услуга. Секој од вас може да игра улога на амбасадор на вашата судбина.

На крај таа заклучува:

Реалноста за Американците е дека можеби ние не сме најсвесните луѓе на светот (но не сме ни најмалку свесните) , но сепак е земја со добри луѓе. Тие стануваат секое утро и појадуваат. Тие напорно работат за ги издржуваат своите фамилии. Тие ги сакаат своите деца и го сакаат најдоброто за нив. Колку повеќе работи се различни, толку повеќе тие се исти. Американците се исти како Јарданците. Тие се луѓе кои се трудат најмногу што можат за да живеат и се грижат за своите фамилии. Разбирањето дека било кои разлики во традицијата се само тоа – разлики во традицијата – може да помогне во поврзувањето на овие разлики. Запомнете дека додека вие можеби се согласувате дека американските жени се неморални, на ист начин Американците се согласуваат дека арапските жени се потчинети и без права. Ниедна слика не е целосно точна. Јас мислам дека доколку сите се обидеме да се разбереме подобро (што не значи дека ќе станеме исти) , нашите дискусии ќе бидат побогати и можеби ќе можеме да го напуштиме стравот и да продолжиме напред со разбирање и почит.

Писателот и блогер Лаила Лалами искажува неколку ставови за ДВД-то, но тврди дека нема да направи некоја значајна разлика:

Јас мислам дека ДВД-то нема да има некакво влијание на државите кои сè уште не се одлучени за претседателските избори. Ние сме толку преплавени со исламофобија со САД што тешко дека некоја гласач ќе се замисли од уште еден празен филм за тоа дека муслимани-еднакво-терористи и веројатно веќе се имаат одлучено за изборите (и сигурно нема да биде за Обама).

Авторот од Мароко на Глобал војсис Лала Лидиа објаснува зошто сите треба да го гледаме видеото:

Забележав дека многумина од вас ја препознаваат оваа слатка и надвор од сезона картичка со љубов (Валентајн картичка) како пропаганда и ја фрлаат во отпад.

Би сакала да не го правите тоа. Гледајте го, како јас што направив. Земајте забелешки.

Јас мислам дека е добро направен. Ја постигна целта да ги исплаши гледачите со зголемувањето на полумесечината, напнатата музика и многуте слики од терористички напади низ светот.

Помалку од една недела откако ДВД-то беше дистрибуирано, деца од џамијата во Дејтон, Охајо беа жртви на злосторство од омраза во кое беше фрлен гас преку прозорец од зградата. Блогерите веднаш ги поврзаа двата настана и покрај демантирањето на традиционалните медиуми.

КАБОБфест, блог кој е пишуван од група најчесто Арапи-Американци, извести за инцидентот:

Дали е само коинциденција што овој напад се случува по дистрибуцијата на „Опсесија“ во регионот? Можеби е и се надеваме дека полицијата ќе го истражи доволно за да ни даде одговор на ова прашање.

Ова алармантно, исламофобично видео беше испратено во неопределените земји од страна на непозната непрофитна организација, фондот Кларион. Се тврди дека има испратено 20 милиони копии. Многумина ќе го препознаат како видео со омраза што навистина е, но други може да ги обезбедат своите домови и да го нападнат непријателот – и овој бесмислен напад може да е еден таков случај.

Интересно, никој од традиционалните медиуми не известуваше за овој настан. Можеби доколку муслиман извршеше паралелен напад на црква или синагога тоа ќе беше топ вест. Што се случи со „маж гризна куче“ теоријата за интересот на медиумите? Можеби треба да ја обновиме изреката за да ја одразува модерната етногеографија на насилството: „Додека некој напаѓа муслиман, тоа не е вест. Но кога муслиман напаѓа белец, тоа е вест!“

A Diamond's Eye View of the World, Американец кој блогира за Либан, не потсетува дека имаме право да протестираме за дистрибуцијата на ДВД-то, споделувајќи ја адресата на фондот Кларион и поттикнувајќи не да напишеме љубезни писма:

Доколку сакате да го контактирате фондот Кларион, адресата која беше дадена на ДВД-то е:

255 W. 36th Street, Ste. 800
New York, NY 10018
(646) 308-1230

Само запомнете: бидете љубезни, професионални и искажете ги вашите ставови користејќи докази, а не лични навреди.

Исто така е формирана група наречена Опсесија со омраза за борба против пропагандата со филмот.

Експлозија погоди минибус кој пренесувал цивили и либански армиски трупи во северниот либански град Триполи. Експлозијата, според очевидците, се случила во 7:50 наутро. Либанскиот армиски портпарол рече дека од нападот има 11 жртви, вклучувајќи девет војници, а има ранети 30 цивили и војници. Портпаролот го опиша нападот како „терористички акт” чија мета се директно воената институција и мирната коегзистенција во Либан. Овој терористички акт се случи само неколку часа пред планираниот самит на претседателот Мајкл Сулејман со сирискиот претседател Башар ал Асад. Ова е првиот самит помеѓу двете земји во три години. Еве некои од првите реакции на либанската блогосфера:

Мустафа на Бејрут Спринг посочува на поделбата која никнува во либанската политичка арена како и помеѓу граѓаните секогаш кога ќе се случи ваков терористички настан. Тој објаснува дека Либанците, во зависност од нивните предрасуди, веднаш гледаат на две различни страни:

Оние кои се наклонети да ја гледаат деструктивната рака на Сирија не можат, а да не забележат дека кога и да треба да се случи некој важен настан (голем анти-сириски демо, првата суверена претседателска посета во Дамаск во денешниот случај) некој некаде убива многу невини луѓе.

Како 14ти март М.П. Џавад Булос го стави ова утро на БЛ радио станицата: „експлозијата во Триполи е порака до претседателот Сулејман дека има забранети теми на денешната средба со сирискиот претседател.”

Од друга страна, има многу што веруваат дека сите зла произлезени од север се работа на муслиманските фундаменталистички терористи, чудовишта кои неодамна беа потпомогнати од Сончевото крило на 14ти Март (Харири Алмустакбалово Движење) во лошо советуваниот напор за контра напад под Шијатско влијание во форма на Хезболах.

Во очите на оваа група, терористите се одмаздуваат на либанската војска која ги потчини и понижи во текот на отворениот конфликт Нахер Ал Баред.

Антун на Либански шах прати некои фотографии и известувања. Тој исто така пишува и за неговото преземање на бомбардирањето, за кое тој смета дека мала е веројатноста за тој да биде поврзан со неодамнешните секташки судири кои се одвиваа во Триполи. Тој заклучува дека нападот е „доказ за либанската кршлива внатрешна безбедност и дека корупцијата ги чини либански животи.

Изгледа дека е премногу рано за да се добие вистинска слика за тоа кој стои зад бомбардирањето на минибусот во Триполи. Градот и неколку околни села неодамна беа вмешани во секташки судири помеѓу Сунитите и Алавитите. Но мала е веројатноста дека било која од овие две групи би застанале зад ваков значаен напад, којшто ги има ознаките на типична исламска операција.

Нахр ел-Баред беше центар на огромна конфронтација меѓу исламското движење, Фатах ал-Ислам и либанската војска минатата година. Автобусот денеска пренесуваше војници, што наведува на идеја дека тие беа метата. Главниот осомничен кој намерно би предизвикал ваков огромен напад од размери како денешното бомбардирање на автобусот е Фатах ал-Ислам.

Блогот Увет Фронт објави повеќе фотографии со последиците од експлозијата.

Кои се сличностите помеѓу Либан и Италија, освен фактот дека и двете земји излегуваат на Медитеранот?

Блогерот Антоун Иса, во неговиот последен пост на Лебанис Чес расправа дека неговото разбирање на италијанскта политичка корупција несомнено може да се спореди - и директно и индиректно со либанската политичка корупција исто така. Тој пишува:

Како и Италија, Либан за чудни 60 години од независноста потона во корумпирано политичко уредување кое не покажа знаци на исчезнување и покрај проклетите граѓански војни и бесконечните економски пропаѓања.

Иса ја започнува својата дискусија посочувајќи на Италијанецот Бепе Грило (италијански активист, комедијант и актер), кој одигра улога во откривањето на финансиската измама на Пармалат (Пармалат е италијанска корпорација за храна и млечни производи) Тој вели:

Гневот на јавноста го катапултираше во слава комедијантот Бепе Грило, кој се бори против корупцијата. Веројатно, најпознатото достигнување на Грило беше откривањето на финансиската измама во гигантот за млечно производство Пармалат во 2003.

Блогерот потоа дискутира за своите искуства, споредувајќи ги околностите како граѓанин на Либан со изјавите на Бепо Грило:

Италијанскиот комедијант изјавува дека секој во Италија знае за скандалот со корупцијата, но благодарение на политички-управуваните медиуми, никој не зборува за тоа. Звучи познато, драги Либанци? Тоа веројатно објаснува зоштоДеили Стар никогаш не објавува мои материјали.

Една кратка и брза аналогија од гледна точка на блогерот додава повеќе детали на неговата расправа со повлекување паралели помеѓу либанското и италијанското општество:

Сценариото не е многу поинакво во Либан. Ненадејната обсесија со материјално поседување, имиња на познати светски марки и озборувања за ноќниот живот во Бејрут допринесоа за политички умор и го закиселија повикот за очајна промена. Многу Либанци, како и многу Италијани , преферираат да ја игнорираат политичката корупција задушувајќи ги нивните секојдневни животи оддавајќи се на привлечни материјални богатства.

Антоун Иса го завршува својот напис изјавувајќи дека Италија си го најде својот овчар во Бепе Грило, кој ги покрена масите:

Тоа е повикот за будење на Италија.
Сега ние само треба да го најдеме повикот за будење на Либан.

Додека иранската влада се радува на ослободувањето на либанските затвореници од Израел, блогерите побрзаа да прашаат за бројот на Иранци затворени во Либан.

Мохмад Али Абтахи, поранешен ирански потпретседател и блогер, вели дека секој што е запознаен барем малку со светската политика или е барем малку чесен, ќе ги признае победите на Хезболах и Саид Хасан Насрала од последните две години. Абтахи додава:

Западните медиуми тврдат дека Хасрала е под влијание на иранските власти, кои се одговорни за надворешните работи на земјата [Либан]. Јас мислам дека ова се празни зборови, бидејќи ако нашата дипломатија може да делува за иранските интереси како што Хезболах делува за своите, Иран може да постигне големи победи. Со такви победи, како што има Саед Хасан, ние може само да посакуваме тој да биде ирански дипломатски советник.

Фуригх2007 вели дека националниот (државниот) медиум на Иран ја прославувал оваа размена, помеѓу Израел и Хезболах. Блогерот додава:

„Неколку ирански безбедносни агенти се земени како заложници во јужен Либан, но иранската влада одбива да преговара. Зошто иранската влада се радува за размената на затвореници во Либан, но одбива таков акт за спасување на ирански граѓани?“

Тоби не се сложува [Fa] и вели:

Иранските власти не се во право кога велат дека размената е понижувачки неуспех за Израел. Израел покажа огромна почит кон своите мртви луѓе.

Кондолиза Рајс, секретарот на САД, направи ненајавена , петчасовна посета на Либан во понеделникот, 16-ти јуни. Таа најави поддршка од нејзината влада за новоизбраниот либански претседател, како и за либанската влада, спикерот на парламентот и демократскиот систем во државата. Рајс последен пати го посети Либан за време на уништувачката војна во 2006 помеѓу Израел и Либан каде загинаа повеќе од 1300 луѓе, најголем дел од нив либански граѓани. Еве некои од коментарите во либанската блогосфера за посетата:

Сурсок забележува дека смртта секогаш ја следи Рајс на нејзините посети. Тој беше исто така саркастичен за нејзиното игнорирање на било какви сугестии кои се однесуваат на вмешувањето на САД во либанската политика, дури и по она што таа имаше да го каже по посетата на некои од лидерите на Либан.

Властите на Либан велат дека најмалку тројца се мртви во судирите помеѓу про– и анти-владините групи во источните [Долина Бека] села Сааднајел и Таалбаја….
Судирите се случија кога “непријатната” Конди Рајс изненадувачки го посети Либан. Се чини дека смртта секогаш ја следи. Според АФП:
Рајс изјави дека таа го направила ова патување за да ја “изрази поддршката на САД за либанската демократија, за либанскиот суверенитет.”

Танталус ја критикуваше несфатливата поддршка на Рајс за некои од либанските лидери и ги стави под прашање акциите на некои од оние лидери зад кои таа изјави дека стои владата на САД:

Рајс, обраќајќи им се на новинарите од Аин ал-Тинех изјави дека спикерот Набих Бери сфаќа дека му одговара САД да стојат зад него.
Тоа е малку збунувачки за сите оние кои се сеќаваат дека насилниците на Бери се оние кои направија хаос за време на фаталните денови во мај од 7 до 21. Кучкините синови на Амал кои беа под заштита на Бери, фрлаа камења, пукаа со оружје, палеа гуми, зборуваа гадости насекаде по градот Бејрут. Стоеше ли САД и зад сето ова?
Како функционира САД?

Солзи за Либан спомена дел од критицизмот упатен до Рајс од страна на некои политичари за нејзиниот третман на “Алијансата 14-ти март” како ученици на училиште:

Лидерот на Слободното патриотско движење Мишел Аоун во вторникот ја критикуваше секретарката на САД Кондолиза Рајс за средбата со лидерите на Алијансата 14-ти март како “ученици собрани во училница.”
И покрај тоа, тој нагласува дека “едно прашање останува нејасно, а тоа е прашањето за натурализирање на Палестинците во Либан.”

Јноубиех постираше еден напис од Френклин Ламв во кој тој ја анализира посетата на Рајс и каде тој изјавува дека:

Ова е веројатно последна посета на Госпоѓата Рајс на Либан, но не е нејзино финале во регионот, каде грубо во просек се појавува секои 9 недели откако ја доби сегашната позиција. Рајс, како и администрацијата на Буш генерално, останува многу непопуларна овде во Либан, што се базира делумно на нејзините нечувствителни забелешки: ”тоа (нечовечното израелско убивање и бомбардирање) се непријатностите на новиот Среден Исток” , “прерано е за витално прекинување на огнот”, “Израел токму сега го вежба своето право за самоодбрана и САД го поддржуваат тоа право”, итн. за време на 33-дневната војна во јули 2006 и нејзината работа да се одложи прекинувањето на огнот за време на борбата што директно придонесе за уште 1400 Либанци да бидат убиени, 4500 ранети и масовно разрушување на либанската инфраструктура како и неговата економија и животна средина.

Либанскиот новинар и блогер Лејла Межер беше еден од неколкуте Либански блогери кои работеа деноноќно за да го информираат светот за кризата која ја тресеше нивната земја кога различни фракции се судрија во Бејрут. Глобал војсис онлајн направи интервју со Межер, која работи со Њуз Лаб.

Која е Лејла Межер? Професија? Искуство? Интереси? Стравувања? Надежи?

Јас сум либански новинар во Лориан л Жур, Либански дневен весник на француски јазик. Всушност тоа е единствениот француски дневен весник во Либан. Студирав право и специјализирав на интернет право, а потоа политички науки. Бев на правни студии во Либан и се преселив во Париз за студиите по интернет право (Парис I – Сорбона) и политички науки (Парис 2 – Асас).

По многубројните стажирања во Париз меѓу 2003 и 2006 (во правната служба на Министерството за економија, во агенцијата за е-Власт блиска до канцеларијата на премиерот и стажирање во адвокатската компанија Клифорд Ченс), Не најдов работа таму, па аплицирав за стажант во Лориан л Жур. Започнав во јули 2006, неколку дена пред војната меѓу Хезболах и Израел. Го добив работното место во август, 2006 г.

Она од што во моментот најмногу се плашам е недостигот на слобода. Како што Хезболах се наметнува сè повеќе и повеќе, се плашам дека слободата на печатот ќе се намали драматично, како и слободата на жените. Навистина се надевам дека жените ќе дојдат до степен кога ќе учат од сопствените грешки и барем одвреме-навреме ќе престанат да ги повторуваат. Ниедна верска заедница не може да ја надвладее другата – Либан е земја на разноликост. На лично ниво, се надевам дека ќе можам да еволуирам во својата кариера и дека еден ден ќе се гордеам со мојата земја, и дека ќе исчезне тоа чувство дека владата никогаш не се грижи за своите граѓани.

Што е Њуз Лаб?

Њуз Лаб беше заедничка иницијатива на фондацијата Ана Линд и Канал Френс Интернешнл. Тоа ми го кажа главниот и одговорен уредник Нагиб Аун. Всушност, десетдневна средба во Александрија за креирање блогови. Кога се запознавме, 20 различни жени од 10 различни земји, не ни одеше баш лесно. Но денес можам да кажам дека успеавме и знаеме за што служат блоговите. Тие ни овозможуваат да останеме слободни, особено во Арапскиот свет. Во Либан, ја имаме слободата да кажеме или напишеме што сакаме, за разлика од блогерите во Египет или Сирија. Така што, според мене овој блог мораше да биде прв и најважен за арапските жени. Но, не сите од нив пишуваат. Некои сосема го напуштија блогирањето.

Каков придонес имаа Либанските блогери со пренесувањето на стравувањата на граѓаните за време на тековната криза?

Во Либан, блогерите ни даваат независна гледна точка на ситуацијата бидејќи секоја политичка партија тука има свои медиуми. Освен Лориан л Жур, нема ниту еден друг независен весник или телевизија. Блоговите најпрвин се сметаа за закана за весниците. Денес, тие се надополнуваат едни со други, а блоговите станаа извори на информации на кои можете да им верувате.

На кој начин либанските медиуми се справија со покривањето на тековната криза и колку се разликуваше тоа покривање на настаните од она што граѓаните-новинари го напишаа на нивните блогови?

Чудно, но овој пат не беа сите медиуми пристрасни додека известуваа за овие настани. Новинарите во многу случаи навистина беа гласот на народот. Насекаде владееше еден ист впечаток на разочарување и тага. Голем број на новинари успеаја да ги изразат чувствата на народот, за разлика од претходно. Можеби стравот од нова граѓанска војна беше виновникот за ваквата реакција на новинарите.

7ми Мај требаше да биде ден за генерален штрајк и демонстрации за борба против владината економска политика, цените на оризот и малите плати. Синдикатот на работниците мораше да ги откаже демонстрациите, иако штрајкот е сѐ уште во тек, бидејќи избија судири во многу места во Либан помеѓу различни фракции кои припаѓаат на про-владини и опозициски табори. Блогерите беа брзи во коментирањето на настаните. Еве некои од нивните размислувања од вчерашниот ден иако настаните се интензивираа брзо во борба со оружје на улиците на Бејрут. Проверете поназад за повеќе резимиња на постови од блогери и извештаи за кризите кои се откриваат:

Taнталус го коментира најголемиот страв на Либанците - “граѓанска војна”:

На тропањето на својата врата, либанскиот граѓанин станува да види кој е тоа:
O Граѓанска војна, каде беше последниве 18 години? Ми недостасуваше. Добредојде пак.

Рами го изразува своето гадење:

Исто така е** ги оние кои се обидуваат да се преправат дека се ангели, додека ние знаеме многу добро дека се потребни НАЈМАЛКУ 2ца за да се започне војна, па така е многу очигледно дека 8ми март и 14 март се двата а*******.
Јас сум сега на работа и сѐ уште не знам дали ќе биде безбедно да се враќам дома или не… Ох тоа уште едно е** се за “вадо3″ (ситуација).

Инер Сркл објаснува зошто е тој сега засрамен од тоа што е Либанец:

Најлошиот дел од сето ова е дека Либанците мислат дека се подобри од своите соседи. За некого, Либан не е ни на мапата од светот; за мене, денес, Либан е главно група на ниска класа, ѓубре луѓе кои го исклучуваат било кој имиџ што неколкумина интелектуалци од зад сцената тежнеат да го пропагираат. Сите ја заборавија целта на денешната демонстрација, или можеби претпочитате да ја наречете, десет минути во шоуто.

Енгри Араб анализира низ што и зошто поминува Либан од социјална, регионална и историска перспектива:

Неколку од мејловите што ги примив од Бејрут денес ме информираа дека избила или започнала “граѓанска војна” во Либан. Тоа ве тера да се запрашате: која социјалната наука одлучува кога официјално започнува граѓанска војна? Не започнува со парада или прес конференција и јас ве уверувам, од искуство дека често луѓето не знаат дека тие тукушто влегле во граѓанска војна. […]
Низ она што минува Либан токму сега е несомнено дел од оставината на Рафог Харири. Тој направи план за Либан (порано со помош на Сирија и Саудиска Арабија, и подоцна со поддршка на таборот од Сирискиот режим пред да биде неутрализиран по подигањето на Башар Ал-Асад) јасно додека беше во склад со плановите на САД и Израел за регионот. […]
Санирух беше премногу привлечен за Американците: тие мислеа дека тој ќе го направи во Либан она што Малики не успеа да го направи во Ирак: да наметне национална волја против народната војска и групите за отпор насекаде во регионот. На никого во новата ера не му е дозволено да и пркоси на волјата на САД и Израел. […]
Она што се случи во Либан денес беше сигурно дел од поголема регионална завера: не можете да ги изолирате развојот на Либан од развојот на Ирак и Палестина. […]
Па ќе има ли граѓанска војна? Според ова, може да се каже. Партијата која сака граѓанска војна не може да го постигне тоа, а партијата која може да поттикне и одржува граѓанска војна не го сака тоа – барем не засега.

Јноубујех ги споменува одлуките на владата како прекршоци кои ќе доведат до несакани последици:

Одлуката да се отстрани Б.Г. Шгеир исто така ќе ја забрза моќта на муслиманските  шиити во опозицијата да дејствуваат на тој начин што имунитетот на владините работни места на муслиманските шиити ќе остане недопрен.
Неколку часа порано, потпретседателот на Високиот Исламски Шиитски Совет Абдул Амин Кабалан изјави дека тој пренел порака до Саниора дека на отстранувањето на Шгеир ќе се гледа како на прекршок без преседан кој ќе доведе до несакани последици.
За неговиот дел, претседателот на Блокот за промени и реформи , член на парламентот Мајкл Аоун ја бранеше комуникациската мрежа на Хезболах, нагласувајќи дека “има и други приватни мрежи за комуникација, а не само таа на Хезболах.” “Да се најде камера на патот за аеродром не е навлегување во безбедноста,” рече Аоун. “Патот до Бекфаја е полн со камери и тие не набљудуваат цело време,” додаде тој.

Фрајдеј Ланч Клуб постираше писмо што тој го добил од Нир Росен во кое Нир известува за неговото искуство во текот на денот додека трчал од една точка на палење до друга:

“….јас го поминав целиот ден трчајќи околу сите точки на палење во Бејрут, каде и да имаше гужви, пукања, експлозии, јас без вознемируван од различни воени групи од двете страни и тоа беше перфектно за мојата голема сторија за Сунис од Либан и нивните народни војски, но бев навистина шокиран од однесувањето на Амал. Јас поминав многу време со војската на Мустагбал кои се разбира се насилници и расисти и нивните војници се сé подобро организирани, и тоа е за заплашување, но тие се чинат многу слаби и скоро кукавици во споредба со насилниците на Амал кои ги видов денес, кои беа многу провокативни.

Хјуман Провинс прашува како еден проблем како зголемување на минималните плати би можело да стане оправдување за улична борба:

Мојата пријателка С, од друга страна, живее во Корниче ел-Мазра, каде се водеше борба поголем дел од денот. Таа тукушто ми кажа дека тие не виделе никакви воени трупи подолго од еден час, само полиција од Амал и Мостагбал (Движење за иднина) кои носеле пиштоли и рачни фрлачи (РПГ). Тие немаат електрична енергија и требало да ја напуштат дневната соба, затоа што прозорците се преголеми. Имало и други судири во вообичаените места: Кола, Мусеитбе, Тариг ел-Џадида, Тајоуне и Рас ел-Наба, помеѓу другите.
Навистина е депресивно за мене како еден проблем како зголемување на минималните плати, кој требаше да се појави во секташките редови, неизбежно се претвора во оправдување за силеџиите од натпреварувачките политички партии да се борат на улица.

Мирват гледа на ситуацијата како на клетва која Либанците ја наследиле од нивните Феникиски предци:

Тоа е клетва од нашите татковци ние никогаш да не бидеме заедно, дека ние секогаш треба да бидеме разделени. Дека ние треба да уништиме сé што ќе постигнеме. Дека ние треба да работиме еден против друг. Дека ние треба секогаш да ја оставиме следната генерација во ужасен очај и соочена со предизвикот од повторно градење на име за себе и за нивната држава, сé додека ние не уништиме сé, повторно.
Феируз е заглавен на аеродромот!
Дали нас ќе не сфатат сериозно некогаш повторно, дали ќе бидеме почитувани повторно? Кога самите не си веруваме, ние се истоштуваме, ние се самоуништуваме и ние .. неизбежно .. ќе пукнеме од внатре!

Лилин го гледа Либан разделен помеѓу двете фракции:

Дами и Господа, ние Либанците сме сецирани и разделени од страна на две големи зли сили, Харирист и Хазболах!
Следните денови ќе ја откријат војната која настапува, која не мора да значи дека ќе биде типична граѓанска војна на која сме навикнати, но кога рачни фрлачи (РПГ), снајпери и бомби се употребуваат во демонстрации кои би требало да бидат “мирни”, тогаш станува збор за една грда битка во најмала рака.
Досега, некои членови на Движењето за иднина, го затворија патот во Саднејил и исто така во Масна, која е границата за премин помеѓу Либан и Сирија како одговор на затварањето на патот до аеродромот  од страна на Хазболах.  Првите, тврдат дека штом ќе се отвори патот до аеродромот, тие ќе ги отворат патиштата на нивните завршетоци.

Максист фром Ленанон укажува на фактот дека сите политички партии се организирани  за војна:

Денешните настани покажуваат дека секоја политичка партија е организирана за војна. Реалистичка перспектива би била дилемата за безбедност: “еј, тие имаат оружје, па и јас ќе земам оружје исто така иако јас сакам мир!” Ова е едно мало прашање, ако го земете збирниот број на луѓе на улиците, тоа кажува дека поголем дел од пролетеријатот во Либан не [сака] војна, и само оние патетични стаорци сакаат да одат во војна.

Фотографии и новости се постираат на Blacksmiths of Lebanon, на Bilad ash-Sham и на Farfahinne.

Паркинг службата обезбедува луксузна услуга и ВИП третман за клиентите. Но тоа не е повеќе така во Либан, каде што тоа стана толку раширена пракса па сега е присутно дури и во киосците за брза храна и саемите за вработување на кои одат млади невработени луѓе, кои бараат работа. Муса Башир следи што велат блогерите за овој феномен.

Паркинг службата е услуга која вообичаено ја нудат елитни ресторани и клубови, при што возилата на муштериите ги паркира лице задолжено за тоа. Ова е спротивно на само-паркирањето при кое муштериите сами си ги паркираат возилата. Паркинг службата е наменета за обезбедување луксузна услуга и ВИП третман за клиентите. Но тоа не е повеќе така во Либан, каде што тоа стана толку раширена пракса па сега е присутно дури и во киосците за брза храна и саемите за вработување на кои одат млади невработени луѓе, кои бараат работа. Блогерите размислуваат на оваа тема; од шпекулации дека наскоро можеби ќе имаме паркинг служба во бакалниците, до гласини дека мрежата од „паркирачи“ се дел од една маскирана војска поврзана со некоја секташка партија која се подготвува за какви било конфронтации кои би можеле да избијат. Еве два осврти на оваа тема:

Џамал пишува за оваа тема „за која би можеле да се направат многу дисертации.“ Тој вели, на пример, дека „може да се проучува Фројдовото толкување на радоста од фрлањето на клучевите“ и продолжува во својот напис да ги опишува најчудните места на кои има паркинг служба:

Либан патеше од масовен одлив на мозоци откако опозицијата дојде на власт, или тоа се случува од војната во Јули? Атентатот на Харири? Откако Харири дојде на власт? Лозана? 1982? 13 април? Спогодбите од Каиро? Втората светска војна? Мојот прадедо беше во Куба кон крајот на векот па да речеме дека луѓето веќе одамна бегаат од овој планински појас. Еден произволен примерок од младите ќе ви каже дека добар дел од оние кои си одат, всушност го прават тоа поради недостигот од добра, исплатлива работа.

Форврд Форум е саем за работа кој се организираше минатиот викенд во БИЕЛ. Илјадници млади невработени лица побрзаа да се обидат да најдат работа која би ги задржала во земјата. Занимања кои веројатно не би биле доволни за отплаќање на хипотеки, но со кои барем би ги покривале трошоците за храна; скромни амбиции за дипломирани студенти.

Форврд Форум имаше паркинг служба која би им заштедила на овие дваесет годишни момчиња не повеќе од педесетина метри пешачење, но сепак стотици од барателите на работа повеќе преферираат да платат повеќе за луксузот со фрлањето на клучот.

Џозеф Ел-Кури навлегува подлабоко во опишувањето на индустријата на паркинг службите која цвета во Либан како и момчињата што паркираат, нивната мрежа па дури и нивната униформа:

Додека светската економија тоне во рецесија, една индустрија продолжува да вирее во земјата на кедарот. Скорешната контроверзија околу ноќниот живот во квартот Гемајзи во Бејрут е доказ за тоа орда млади луѓе во темни униформи и капчиња за бејзбол може да преземат цело маало со единствена цел… да ви го паркираат автомобилот.

Овој феномен можеби им се чини целосно непознат на странците кои не би се осмелиле да седнат зад воланот после неколку пијачки. Но со недостигот на јавен превоз и отсуството на конзистентно спроведување на законот возењето во алкохолизирана состојба е норма навечер. Кога ќе земете предвид дека просечниот млад Либанец е благословен со возило на нежната возраст од 17 години обезбедувањето лесен пристап и простор за паркирање станува приоритет за која било институција во конкурентната околина на ноќниот живот во Бејрут.

Влезете во Валет! За неколку долари овој млад човек (поубавиот пол сè уште не е застапен во оваа професија но со оглед на досегашните искуства станува збор само за прашање на време) ќе ви даде чувство на сигурност и почит додека уживате во поубавите работи во животот, се надеваме во соодветно друштво.