Дали се сеќавате на дарежливата понуда на Microsoft за преземање на Yahoo (повеќе од 44 билиони)? Yahoo целосно ја одби понудата и неговиот извршен директор истакна дека идејата за продажба не е разгледувана. Yahoo преферира партнерство за рекламирање со Google со цел да придобие дел од онлајн маркетингот, кој скоро целосно е контролиран од Google. Но законите против монопол во Соединетите држави го спречија тоа партнерство. Неодамна, неприметно и без публицитет беше објавено откажувањето.

Тој потоа додава:

Краток период после тоа, извршниот директор на Yahoo изјави дека е време Microsoft да го купи Yahoo. Одговорот дојде брзо од извршниот директор на Microsoft, Стив Балмер: Не. Веќе некое време Yahoo има финансиски проблеми или не постигнува приход колку што е потребно и неговите политики се збунувачки. Без разлика дали реакцијата на Microsoft е конечно одбивање на преземањето на Yahoo или е едноставно тактика за да се намали цената, Yahoo изгуби многу од својата вредност и најверојатно наскоро ќе биде жртвуван од извршниот директор на Yahoo, Џери Јанг наместо да се вложи труд за да се спаси изгубената вредност на Yahoo.

AOL можеби ќе се вмеша, според гласините, за да потпише партнерство за присоединување, но скоро во сите случаи Google излегува со најголема добивка.

Во последните неколку години, колумбискиот видео блогер Алехандро Ангел живее во Шпанија и го снима своето искуство од февруари 2007 на својот видео блог Armadillo TV. Следува рекапитулација преку 4000 фотографии од неговите изминати 4 години:

Bebin TV е проект на Ирачанец кој живее во Калифорнија, кој преку интернет прикажува серии и претставува телевизиски канал. 56те епизоди од серијата Bebin Office се нивна персиска верзија на популарната американска и англиска телевизиска серија The Office. Тие имаат и неколку клипови за туризам, шопинг и вести.

Хип-хоп артистот ДЏ Џеј Смут рапува за политика, економија и моментални настани на својот видео блог Ill Doctrine. Во следново видео тој ја покажува соработката помеѓу хип-хоп артисти од повеќе земји, кои рапуваат заедно на 3 различни јазици:

Видео граѓанскиот новинарски проект Voices Of Africa е исто така номиниран. Проектот им овозможи на новинари од 33 различни земји во Африка мобилни телефони или мали дигитални камери за тие да можат да снимат настани и да ги постават преку мобилен или интернет на сајтот AfrikaNews.

Mostafa al Baqali од Мароко го прикажува животот во неговиот град, фокусирајќи се на приказните на луѓето кои живеат таму. Последниот приказ ни покажува неколку од животните предизвиците на Мароканецот Абдул Латиф:

New Lumiere е руски видео блог кој ги следи пристигнувањата на возовите во различни руски градови.

Скоро веднаш, весниците започнаа да добиваат поплаки за нивното вклучување на ДВД-то, кое беше финансирано од фондот Кларион, група која е создадена за ја победи „најитната закана од радикалниот изламизам“. Блогерите во САД и од странство го изразија својот бес и кон дистрибуцијата на ДВД-то и кон злосторството.

Јорданскиот блогер Али беше разбирливо навреден во тоа време:

Додека ние Арапите и Муслимани бевме зафатени мислејќи на храна за време на Рамазан и гледајќи ги Боб Ал Хара и Асмахан и останатите 120 серии на телевизија, овозможувајќи си го нашето наргиле после Ифтар, некоја мистериозна група или организација го испраќаше ова вознемирувачко ДВД. ДВД-то беше силен удар за исламот и муслиманите и ги предупредува Американците за можни терористички напади.

Јас го гледам ова како типична пропаганда за сеење страв, која секогаш го таргетира американскиот народ околу националните празници и годишнини за да го потсети дека тие необразовани, дивјаци убијци се сè уште таму некаде и се подготвени да нападнат.Дали може да ја замислите направената штета за муслиманите и Арапите и лабавата слика која ние ја имаме во западот и во САД?

Не сите Американци се добро информирани или патуваат често, па дури некои немаат ни запознаено муслиман. Затоа такви ДВДа со омраза ќе направат големо негативно влијание врз начинот на кој тие ги гледаат муслиманите и Средниот исток. Ова нема да биде тешко само за релацијата помеѓу Западот и Истокот, туку ќе биде тешко и за Американците со арапско потекло кои живеаат во Америка, кои може да бидат малтретирани или да бидат жртви на злосторства од омраза.

A Tale of Three Beans, исто така јордански блогер, одговора на постот на Али на нејзинот блог. Таа напиша:

Па, додека сум на темата за погрешно наведување и потполни лаги, сакам да се навратам на пост од Али. Знам дека тој мисли дека сум го пропуштила неговиот коментар, но ова е една од оние конверзации која бара многу размислување. Постот на Али беше за разделувањето на 28 милиони копии од „Опсесија“ на гласачите во неопределените држави во САД. Сега, пред многу време, научив да не коментирам нешто за што немам добро познавање. Затоа, го посетив ЈуТјуб и го гледав филмот. Поделено е на 10 шест-минутни сегменти. Сега ги склопив моите идеи и имам неколку мисли.

Таа потоа се задлабочи во некои од прашањата поврзани со видеото, откривајќи митови и поправајќи ги грешните преводи. Таа исто така наведе дека има неколку точни работи во ДВД-то и напиша:

Една фундаментална порака, која следбениците на Исламот ќе ја добијат, е дека Американците, просечните Американци, се плашат од вас. Не, не само од радикалните муслимани – од сите муслимани. Ова е нормално, природно. Ние скоро секогаш се плашиме од она што е различно. А вие изгледате различно. За жал, и немуслиманите и  оние слични на муслимани се вклучени во овие групи и се сметаат за различни. Наместо да се истакнуваат сличностите помеѓу Рамазан и Големиот пост, за да се помогне во поврзување на разбирливите разлики, пораката која се испраќа е дека христијаните нема да го разберат постењето (што кажува многу повеќе за недостаток од разбирањето на христијанството од било што друго). Исламот и христијанството можеби се разликуваат многу, но исто така имаат и сличности. Доколку можете да им помогнете на Американците да го сфатат тоа, така на сите ќе ни направите услуга. Секој од вас може да игра улога на амбасадор на вашата судбина.

На крај таа заклучува:

Реалноста за Американците е дека можеби ние не сме најсвесните луѓе на светот (но не сме ни најмалку свесните) , но сепак е земја со добри луѓе. Тие стануваат секое утро и појадуваат. Тие напорно работат за ги издржуваат своите фамилии. Тие ги сакаат своите деца и го сакаат најдоброто за нив. Колку повеќе работи се различни, толку повеќе тие се исти. Американците се исти како Јарданците. Тие се луѓе кои се трудат најмногу што можат за да живеат и се грижат за своите фамилии. Разбирањето дека било кои разлики во традицијата се само тоа – разлики во традицијата – може да помогне во поврзувањето на овие разлики. Запомнете дека додека вие можеби се согласувате дека американските жени се неморални, на ист начин Американците се согласуваат дека арапските жени се потчинети и без права. Ниедна слика не е целосно точна. Јас мислам дека доколку сите се обидеме да се разбереме подобро (што не значи дека ќе станеме исти) , нашите дискусии ќе бидат побогати и можеби ќе можеме да го напуштиме стравот и да продолжиме напред со разбирање и почит.

Писателот и блогер Лаила Лалами искажува неколку ставови за ДВД-то, но тврди дека нема да направи некоја значајна разлика:

Јас мислам дека ДВД-то нема да има некакво влијание на државите кои сè уште не се одлучени за претседателските избори. Ние сме толку преплавени со исламофобија со САД што тешко дека некоја гласач ќе се замисли од уште еден празен филм за тоа дека муслимани-еднакво-терористи и веројатно веќе се имаат одлучено за изборите (и сигурно нема да биде за Обама).

Авторот од Мароко на Глобал војсис Лала Лидиа објаснува зошто сите треба да го гледаме видеото:

Забележав дека многумина од вас ја препознаваат оваа слатка и надвор од сезона картичка со љубов (Валентајн картичка) како пропаганда и ја фрлаат во отпад.

Би сакала да не го правите тоа. Гледајте го, како јас што направив. Земајте забелешки.

Јас мислам дека е добро направен. Ја постигна целта да ги исплаши гледачите со зголемувањето на полумесечината, напнатата музика и многуте слики од терористички напади низ светот.

Помалку од една недела откако ДВД-то беше дистрибуирано, деца од џамијата во Дејтон, Охајо беа жртви на злосторство од омраза во кое беше фрлен гас преку прозорец од зградата. Блогерите веднаш ги поврзаа двата настана и покрај демантирањето на традиционалните медиуми.

КАБОБфест, блог кој е пишуван од група најчесто Арапи-Американци, извести за инцидентот:

Дали е само коинциденција што овој напад се случува по дистрибуцијата на „Опсесија“ во регионот? Можеби е и се надеваме дека полицијата ќе го истражи доволно за да ни даде одговор на ова прашање.

Ова алармантно, исламофобично видео беше испратено во неопределените земји од страна на непозната непрофитна организација, фондот Кларион. Се тврди дека има испратено 20 милиони копии. Многумина ќе го препознаат како видео со омраза што навистина е, но други може да ги обезбедат своите домови и да го нападнат непријателот – и овој бесмислен напад може да е еден таков случај.

Интересно, никој од традиционалните медиуми не известуваше за овој настан. Можеби доколку муслиман извршеше паралелен напад на црква или синагога тоа ќе беше топ вест. Што се случи со „маж гризна куче“ теоријата за интересот на медиумите? Можеби треба да ја обновиме изреката за да ја одразува модерната етногеографија на насилството: „Додека некој напаѓа муслиман, тоа не е вест. Но кога муслиман напаѓа белец, тоа е вест!“

A Diamond's Eye View of the World, Американец кој блогира за Либан, не потсетува дека имаме право да протестираме за дистрибуцијата на ДВД-то, споделувајќи ја адресата на фондот Кларион и поттикнувајќи не да напишеме љубезни писма:

Доколку сакате да го контактирате фондот Кларион, адресата која беше дадена на ДВД-то е:

255 W. 36th Street, Ste. 800
New York, NY 10018
(646) 308-1230

Само запомнете: бидете љубезни, професионални и искажете ги вашите ставови користејќи докази, а не лични навреди.

Исто така е формирана група наречена Опсесија со омраза за борба против пропагандата со филмот.

Пишувајќи на Mideast Youth, Бахраини Есра забележува:

Со цел да ги лечи своите вознемирувачки искушенија, саудискиот свештеник Мухамед ал-Хабадан предлага едно многу соодветно решение за жените: еднооко фереџе.

Таа продолжува:

Одлично! Јас ќе започнам да дупчам дупки во моите чаршафи веднаш.

Но со сета сериозност, вака вознемирувачки предлози само уште повеќе ги третираат жените како предмети, поканувајќи “религиозни“ свештеници да ги малтретираат и да не покажуваат почит кон нив на начин кој повеќе не е прифатлив.

Јас имам еден попогоден предлог за свештениците кој е понаклонет кон нив од овој лажен повик; извадете си ги очите со чекан за клинци ако сакате да се воздржувате да не бидете заведени. Жените не треба повеќе да ја плаќаат цената на вашиот пореметен и болен менталитет.

Од Мароко, Миртас чади од лутина, опишувајќи го ова правило како  “Исламски погрешна  фатва (легално мислење или декрет донесен од исламски религиозен лидер)“. Таа исто така прашува:

Се прашувам колку жени би сакале да му извадат другото око на шеикот Мухамед заради неговата глупава фатва.

Палестинецот Хаитам Саба го опишува едноокото фереџе како “смешно, апсурдно“

Тој вели:

Ова излегува од контрола. Апсурдно…

Понатаму продолжува:

Зошто тие не ги присилат жените целосно да го покриваат лицето и со тоа да го затворат прашањето? Како го нарекувате ова? Религија или ислам? Никако!

Ох… патем речено… дали некој знае кое око треба да биде покриено? Левото или десното? (Претпоставувам левото затоа што тие цело време ни кажуваат да правиме работи со нашите ДЕСНИ нешта… Aх… сега го сфаќам правилото. „Прави ги добрите работи со ДЕСНИТЕ нешта.” Еве од каде дојдоа човековите “Права“ и каде ги гледаме во акција.

Да живее долго “Едноокото фереџе.”

Сабах исто така постави и фотографии од тоа како би изгледале жените носејќи еднооко фереџе, кои може да се видат овде.

Фанови

Мноштвото блогери го обожаваат прелистувачот, барем до сега. Ентузијазмот на иКувајт постојано расте:

Можам да се навикнам на ова, кликнете на сликичката за да дознаете повеќе за Хром.
Дури ми се допаѓа и иконата
Новости: Дечки мора да го пробате ова, едноставно е перфектен, конечно го најдов мојот совршен прелистувач.

Исто така од Кувајт, Неколку разлики мисли дека Гугл направил паметен потег:

Како што сугерира насловот, Гугл создаде прелистувач. Паметен потег Гугл. Во нивното претставување тие рекоа бидејќи денес се што правиме онлајн е во прелистувач; имејл, чат, сајтови итн… тие можат да создадат свој прелистувач и да го развијат од почеток .

Тунискиот блогер Субзеро блу, кој исто така е фан на производот, го објаснува неговиот интерфејс:

Прелистувачот го користи WebKit рендерирачкиот енџин, V8 JavaScript виртуелна машина, оптимизиран пристап кон јазичињата (табови), почетна страница која ги прикажува најпосетените сајтови и серија од можности за сигурност и приватност; како додаток на другите интересни можности.

Мислам дека ова е навистина ветувачки производ од Гугл; и не можам да дочекам да видам како ќе продолжат со негово развивање и што ќе направи за веб-апликациите.

Исто така од Тунис, Ау Монде дес Мервеилес [француски] е импресиониран:

Откако го тестирав Гугл Хром, заклучив дека е единствениот вистински конкурент на Фајрфокс.

Критики

Други блогери се загрижени од Хром. Мароканскиот блогер за технологија, Тинкервин ги наведува овие работи:

Моите први впечатоци од прелистувачот: лесен и брз, стабилен и едноставен за користење. Сепак има уште многу работи кои треба да се подобрат. Сѐ уште има многу багови (справувањето со javascript и SSL/Certificates), сѐ уште му недостасуваат неколку можности (Java VM, екстензии и теми, организација на обележувачите, прокси менаџмент, RSS).

Блогерот заклучува:

Ќе чекам на следните верзии за да видам како ќе се подобрува, но сепак Хром не е доволно развиен за да го замени Фајрфокс како мој основен прелистувач.

Од Катар, АмарТок [арапски] наведува зошто тој е загрижен за прелистувачот. Некои од нив се:

2. Гугл Хром не подржува RSS
3. Има многу правописни грешки направени од тимот за преведување во делот за објаснување на можностите на прелистувачот.
4. Идејата да се промовира преку приказна е одлична, но мислам дека можностите на прелистувачот треба јасно да му се прикажат на корисникот – и не преку маркетинг приказна, која корисникот можеби нема да ја прочита докрај.

Бакуз од Јордан мисли дека Хром е добар, но е резервиран во однос на тоа:

Во секој случај, потребно е да се навикнеш на Гугл Хром, интерфејсот е многу едноставен до тој степен што станува и конфузен, на пример копчето „Дома“ не е видливо и мора да го додадете самите преку опциите. Друга работа што можеби е збунувачка за почетниците и новите корисници е отсуството на традиционалната лента со алатки. Друга работа е недостигот од опаѓачко мени за последно-посетени сајтови, Хром го компензира тоа со користење на опција за автоматско дополнување, која ќе се обиде автоматски да ја дополни адресата која ја впишувате веднаш по внесување на првите букви, но сепак ова може да биде незгодно.

За повеќе рецензии за Хром, надвор од традиционалните медиуми, може да се посети палестинскиот блог Документирани сеќавања, кој споделува површи рецензии од целиот свет и објавува:

Тотално сум вљубен во Хром, всушност ги замени сите мои други прелистувачи и е број 1 прелистувач за мене. Веќе го користам само него на сите мои компјутери.

Филмската индустрија на Мароко е присутна и во блогосферата. Мароканскиот блогер кој живее во Европа Маракеш Занте Пат сподели со нас дел од мароканската филмска историја:

Во истражувањето открив дека овде филмови се прават уште од 1897 година??? (Мароканскиот Витез од францускиот режисер Луис Лумиер). Втор филм немало во наредните 20 години, но потоа секоја година се правел барем по еден филм од француски, шпански и германски режисери кои патувале во Мароко за да продуцираат филмови со егзотичен призвук.

Блогерот завршува со предлог филмската индустрија во Мароко да добие соодветно име:

Но во што е привлечноста на Мароко….. Дали разноликоста на природата, фактот дека имаме планини, пустини, крајбрежје, фантастична историска архитектура или прекрасно осветлување и сончева клима е тоа што ги привлекува овие филмаџии и актери тука. Треба ли да почнеме да го користиме името МолиВуд? Дали стануваме новиот магичен град во северна Африка?

Мароканската блогосфера дури има и свој блогер кој пишува за кинематографија, Алал Ел Алауи, кој пишува на кино и филмови. Во еден неодамнешен пост, блогерот прави профил на филмскиот фестивал Мекнес-Тафилалет:

Иако фестивалот Мекнес-Тафилалет 2008, предводен од Хасан Сурид, Валијата од Мекнес, нема техничка позадина како уметнички директори и технички координатори кои би го поткрепиле фестивалот, има нешто неверојатно убаво и симболично во врска со овој уметнички настан, особено уметниците кои ги покажуваат своите таленти врз затворот Кара, кој се вика и Кобат Асуфара, што е нешто легендарно за отвореноста на Мароко, вели Лејла Ел Бај, претседател на асоцијацијата Мекнес.

Филмската индустрија во Мароко не покажува знаци на подзастанување. Поглед од Фез неодамна извести дека е почната продукцијата на Принцот од Персија во Оукаимеден, најдобро познат како најголемото скијачко одморалиште во Мароко (а можеби и Африка).

Исландскиот актер Гисли Орн Гардарсон е моментално во Мароко за да игра една од главните улоги во новиот филм на Џери Брукхајмер, Принцот од Персија: Песоци на Времето. Снимањето започна вчера. Филмот е базиран на видео игра, која следи  еден принц-авантурист кој се здружува со ривалската принцеза  за да го запре лутиот владетел кој сака да создаде песочна бура која ќе го уништи светот.  Актерот треба да го посети Фез за време на паузите од снимањето.

Следниот пат кога ќе бидете в кино, внимавајте дали ќе го забележите Мароко во позадината!

Еден феномен во Мароко е преминот од студент во проститутка. Блогерот Зборови за промена има напишано одлично дело за младите девојки од Мароко, кои за да ги финансираат своите студии во големиот град, се вклучуваат во проституција. Извадок од овој текст:

Во женскиот дом,  Аиша научи како да се облекува, шминка и да оди како жена. Во женскиот дом таа беше доведена во искушение да заработи пари за да ги плати убавите алишта, кои ја правеа да изгледа како градска девојка. Првиот чекот кон проституцијата беше тајното излегување со постар маж, кој ја покани во добар ресторан и ѝ помогна да ја открие својата женственост и шарм. Смртоносниот убод беше кога таа дозна дека треба да плати со своето тело за неколкуте сметки со кои ги исполнува своите фантазии.

Откако Аиша дипломираше, беше многу тешко за неа да го напушти нејзиниот добро платен ноќен живот за мизерна канцелариска работа или да ги напушти светлата на големиот град за мал дом во Лајеб. Таа ми кажа со огорчен глас: „Додека студирав тоа беше само колку да заработам за џепарлак. Не сфатив дека сум проститутка се додека не стана моја редовна работа после дипломирањето.“ Аиша сѐ уште живее во градот и работи како проститутка за да испрати пари на нејзината фамилија и да ги плати своите трошоци. Нејзиното образование и убавина и овозможуваат многу богати и добро познати мажи да платат за нејзините услуги.

Уште еден неодамнешен пост, од Тејокер, прикажува како изгледа животот на проститутка во Мароко:

Тие всушност се проститутки, едноставен збор од вас ќе ги возбуди и тие автоматски ќе започнат конверзација. Она што е за жалење е што многу од овие девојки студираат, имаат сиромашни фамилии и ја вршат оваа работа поради недостаток на пари. Еднаш видов една девојка, многу млада, која ми изгледаше како невина, се плашеше некој да не и пријде, а на крајот кога и пријдоа, таа продолжи да биде стегната. Навистина е жално она што го гледаме на улиците на Казабланка. Некои Мароканци велат дека доколку девојка не носи превез, тогаш може да бидете сигурни дека е проститутка. Не е како во Европа каде проститутките се признаени со закон. Тука е навистина важно што не знаеме која девојка е проститутка, а која не. Претпоставувам дека има некои девојки кои носат фармерки и западни облеки, кои не се проститутки, но секој мора да бара пред да најде вистинска љубов.

Маргот д Маракеш Мистик размислува на кој начин се менуваат телата на Мароканците (следствено и телесниот изглед). Во Дел 1, блогерот размислува за дебелината и сè поголемата присутност на дијабетес во Мароко:

Според Глобалната база на податоци на Светската здравствена организација за развој и неухранетост на деца, „процентот на деца со прекумерна тежина во Мароко се зголемил за повеќе од три пати во периодот од 1987 до 2004 г.“ Тоа се должи на трендот на намалување на нивото на физичка активност и исхраната со повеќе масти и шеќери. Трендот на дебели деца се јавува многу почесто во градовите и најчесто кај децата од средните и повисоките одделенија.

Имам еден пријател од Мароко кој работи како асистент во едно од одделенијата во локалното американско училиште. Најголем дел од децата во ова училиште се од средните и повисоките одделенија. Го запрашав: „Од 21 мароканско дете во твоето одделение (странците се исклучени од броењето), колку од нив имаа прекумерна тежина?“.

Тој ми одговори, „пет се прилично дебели, седум се доста буцкасти, но сè уште не се дебели; додека преостанатите деветмина имаат нормална тежина.“ Тоа значи дека 57 проценти од одделението се ученици со прекумерна тежина, или дебели; додека 43 проценти имаат нормална тежина.

Додека деловите два и три се занимаваат со слични прашања (имено, зголемувањето на бројот на супермаркети и модерни апарати во Мароко), четвртиот дел се справува со интересна тема: желбата на младите Мароканки да ја зголемат својата тежина. Во овој напис, блогерот споделува една случка со нејзината помлада сестра:

Мојата помала сестра МИСЛИ дека е премногу слаба (бидејќи ја задеваат девојчињата од училиштето кои најверојатно се љубоморни затоа што се полнички). Затоа, таа носи четири пара гаќички под фармерките. Ја прашав зошто го прави тоа, особено кога надвор температурата е нешто под 50 степени Целзиусови! Таа вели дека така делот на бутините во џинсот нема да изгледа лабаво, туку пополнет, и насекаде стегнат, како што изгледаат нејзините пријателки кога носат џинс. Се сеќавам дека некогаш и јас бев на таа возраст (четиринаесет години) и знам колку е важно на таа возраст да се облекувате како вашите пријатели.

Петтиот дел е посветен на рестораните за брза храна во Мароко. Заклучокот на блогерот е мошне интересен:

До неодамна немаше ресторани за брза храна. Но според мене, тие НЕ придонесуваат за проблемот со дебелината во Мароко. Наместо тоа, тие значајно го подобрија нашиот начин на живеење. Сакаме овие опции да бидат достапни и кај нас, бидејќи се достапни во поразвиените земји.

Шестиот дел кој сè уште не е објавен, ќе биде посветен на проблемот со дијабетесот во Мароко - нешто што иако не е новина, претставува сè поголем проблем во земјата.

Овој неделен избор доаѓа од блогот Западна Сахара, кој пишува за новата ТВ станица во Сахрави, Р.А.С.Д ТВ (Демократска Сахрави Арапска Национална Телевизија):

Морам да ви кажам колку долго чекав, како и многу други во окупираните области, за ова новороденче да го види светлото. И после долго чекање, да, ние сега имаме наша сателитска телевизиска станица.

Блогерот вели дека најважната мисија за станицата треба да биде да го промовира случајот на Сахрави помеѓу другите арапски држави:

Најважната улога [за станицата] е да ја пренесува нашата национална цел на нашите арапски браќа. Бидејќи Арапската Лига остана тивка за ова прашање, ние се надеваме дека станицата ќе ги урне овие бариери на молк и дека ќе биде форум за конструктивни и интерактивни дискусии со нашите арапски браќа, што ќе биде најголемиот предизвик со кој ќе се соочува каналот, со оглед на тоа што Арапскиот ТВ Сателитс одби да го хостира каналот на нивните фреквенции.

Тој додава:

Конечно, се надеваме дека каналот исто така ќе ја открие реалноста во окупираните области со прикажување на Сахара од внатрешноста и ќе ја документира оваа ера и овој важен момент од историјата или нашата национална цел.

Тој вели:

Доколку јас ја дискутирав интернет сцената во Мароко, никогаш немаше да се слушне крајот. Ја знаете мојата фасцинација за фокусирање на полупразна чаша. Овој пат ќе сумирам во еден параграф:

Со часови се обидувам да пристапам на веб-сајтот на весникот Ал Маса. Весникот моментално се смета за најпопуларен во Мароко. Немав среќа. Страницата изгледаше како ѓубриште. Можеме да го прифатиме фактот дека сајтовите на други весници, чии новинари дури не ги читаат, да бидат лоши и недостапни – но е неприфатливо весник со најголем тираж да има технички проблеми. На крајот, весникот најавува дека бројот на луѓе кои ја посетуваат страницата ги срушил претходните рекорди. Нормално дека бројот на посетители ќе направи нови рекорди кога читателите мора да ги освежуваат своите страници 100 пати за да може да прочитаат половина од написот.