Две жени од Кенија се соочуваат со депортација од Австралија, откако нивните барања за азил беа отфрлени, и покрај ризикот од соочување со обрежување доколку се вратат дома.

Според написот во австралискиот весник The Age (Век), Грејс Гичуи, 22, и Тереза Ндикару Мутури, 21, пристигнале во Австралија минатиот јули со туристички визи за World Youth Day (Светскиот младински ден).

Имаше неколку реакции за случајот, најмногу од политичката блогосфера во Австралија. Климатските промени и стратегиите за економски стимулации доминираа последната седмица.

Но написот во The Age привлече 54 коментари од онлајн читатели покажувајќи се освен незаинтересираност. Следниве коментари претставуваат спротивни видови на мислења, вклучувајќи:

Дозволете им на овие жени да останат.

Бен | Аделаида - 22 септември 2009 (Ben | Adelaide - September 22, 2009, 9:30AM)

Аплицирале. Апликациите им се оценети. Апликациите им се одбиени.
Пратете ги дома.
Затворен случај.

Дејвид_Т - 22 септември 2009 (David_T - September 22, 2009, 9:34AM)

Колку е жално што на овие две жени им е одбиен азилот. Австралија трeба да има уште повеќе луѓе како овие две девојки и што се однесува до мене, тие се добредојдени да останат колку што сакаат.

Џолисрогер | Таунсвил - 22 септември, 2009 (jollysroger | Townsville - September 22, 2009, 10:22AM)

На нејзиниот блог, во Pocket Carnival (Џебен Карневал), Пени Игер вели дека била присилена да му напише на Министерот за имиграција и жителство, Крис Еванс на неговата контакт страница, искажувајќи го својот гнев:

Само што чув за случајот на Грејс Гичуи и Тереза Ндикару Мутури, двете жени од Кенија на којшто им бил одбиен статусот на бегалци.

Верувам дека практиката на тортура во обрежувањето е ужасна и да им се одбие барањето за бегалска виза на овие две жени е слаб став за ова прашање.

Поитав да интервенирам за овој случај, не само да им помогнам на овие жени, туку и да пратам јасна порака до Кенија дека Австралија не ги затвора очите за вакви практики.

Религиозно прашање?

(Aussie News and Views) Австралиски вести и погледи -самоопределениот „Американски, австралиски, израелски, британски „пријател на Евреите и христијаните“ блог“ објави видео за овие жени и праша:

Леле, се прашувам кој стои зад ова? Кој вид на Сатана, кој го воспева ѓаволовиот култ, може да биде жив и здрав во Кенија денес и да им прави вакво нешто на младите жени?

Филип Мекгваер (Philip Maguire) во Whaddya Reckon? опиша неколку коментари на неговиот пост:

ДВЕ Кенијки-христијанки ќе бидат депортирани од Австралија и покрај заканата од соочување со смрт од обрежување.

Можеби требало да пристигнат овде завиткани преку брод од Индонезија.

Лиза Валентајн од Embrace Australia (Гушкајќи ја Австралија), онлајн заедницата на странци кои бараат да живеат во Австралија, исто така зазеде став за овој случај:

И Тереза и Грејс се преплашени од тоа каква судбина ги чека доколку бидат вратени во Кенија.

Портпаролот од Австралискиот оддел за имиграција рече „Според Конвенцијата за бегалци, тие не се надлежни да интервенираат во согласност со австралиските меѓународни обврски.

Девојките, заедно со сестрата Ејлин Кроу (Aileen Crowe), францисканска калуѓерка, која ги подржува, апелираа до австралискиот Министер за имиграција, Крис Еванс, но тој апел беше отфрлен. Имаше и втор апел и девојките го чекаа одговорот, но им беше кажано да се подготват за депортирање.

Иронично, според новата легислатива, Парламентот е должен да им осигури безбедност на девојките. Ова законодавство е наречено комплементарна заштита и има широки критериуми што се однесува за бегалците кои бараат заштита.

Онлајн кампања

На Facebook беше лансирана кауза со наслов Спасете ги овие жени од обрежување (Help save these Women from Genital Mutilation) од страна на Австралијци кои го подржуваат обидот на жените да останат во Австралија. Досега, 91 лице се приклучило. Беа објавени новости во вторникот од Ванеса Мурадиан:

Ова е најновата вест - изворите велат дека овие жени се заштитени во Австралија - се додека Еванс не реши што да направи со нив. Дали ќе бидат отфрлени или не допрва чекаме да дознаеме.. владата треба да им издаде комплементарна виза.. за што јас се уште истражувам во моментов - Во основа комплементарната виза ќе им ја дополни заштитната, СО ШТО ОВИЕ бегалци ќе се најдат под нејзина заштита. ВО ОВОЈ МОМЕНТ, заштитната виза не ги одбранува од ОБРЕЖУВАЊЕ и повреда на честа. Предлогот е поднесен до парламентот во септември и сега Либералната партија се спротивставува на овој предлог..

Токму сега на овие жени им треба нашата поддршка - Министерот Еванс ќе го донесе решението имајќи ја привилегијата за министерска интервенција.

Претпоставувам дека треба да контактираме со него…

Како и со другите владини тела коишто треба да и помогнат на владата да го изврши комплементарниот предлог!!!!

Десет години по референдумот, Глобал Војсис повторно пишува за Источен Тимор, но овој пат во знак на славење на силната меѓународна солидарност која претходно кулминираше со признавање на правото на земјата за самоопределување:

На 30 август 1999 година, стотици илјади луѓе од Источен Тимор храбро се спротивставија на тероризирачката кампања предводена од Индонезијците, гласајќи за независност на референдумот организиран од ОН. Овој настан, кој стави крај на 24 годишната незаконска и брутална воена окупација, доведе до создавање на Демократската Република Источен Тимор, како првата нова нација на милениумот. Гласањето беше кулминација на децениската борба водена од луѓето од Источен Тимор со поддршка од солидарни активисти низ светот.

Емитувањето на видео снимките на новинарот Макс Штал за грозоморниот масакр во Санта Круз во 1991 година, ја зголеми глобалната свесност за злосторствата извршувани во Источен Тимор под индонезиската окупација.

Во 1996 година, Жозе Рамос-Хорта и Бишоп Ксименес Бело ја добија Нобеловата награда за мир и само по три години, индонезискиот претседател Хабиби им дозволи на луѓето од Источен Тимор да изберат помеѓу автономија во рамките на Индонезија и независност. Тогаш, светот се обедини околу Источен Тимор.

„Die-in“ протест во САД. Заслуга: www.etan.org

Движењата на солидарност успеаја да извршат притисок врз владите и избија протести против злоупотребите на Индонезијците во Австралија, Нов Зеланд, Јапонија, Португалија, Франција, Холандија, Ирска, Германија, Обединетото Кралство, Канада и САД во 1990-тите. Дури и во Индонезија, луѓето од Источен Тимор имаа пријатели кои дејствуваа за да ги спречат злоупотребите и да промовираат самоопределување.

Пред референдумот, во летото 1999 година, Меѓународната Федерација за Источен Тимор (International Federation for East Timor) го состави проектот „Набљудувач (Observer)“, меѓународен тим на членови од барем 22 земји кои заминаа во Тимор за да го надгледуваат гласањето. Безбедносните припреми преземени месеците кои му претходеа на референдумот беа несигурни, со оглед на тоа што договорот, склучен со посредство на ОН, ја остави безбедноста во рацете на индонезиската полиција.

Постер на ОН на кој пишува: „Ние нема да си заминеме.“ Заслуга на австралијанската мрежа на пријатели на Источен Тимор.

Набљудувачите на МФИТ храбро се раширија низ целата територија. Еве што пишува во еден извештај од 22 август 1999 година:

Изнајмивме куќи и поставивме тимови во секој област на Источен Тимор. Веднаш по пристигнувањето во градот, тимот на МФИТ-ПН (Меѓународната федерација за Источен Тимор- Проект Набљудувач) стапува во контакт со полицијата и локалните власти, а подоцна и со различни водачи на заедници и застапници на двете страни на кампањата. Тие се сместуваат во куќа однапред подготвена од МФИТ-ПН тимот и почуваат со набљудувањето и распрашувањето за настаните и согледувањата поврзани со кампањата и други аспекти од консултирањето. Секој тим телефонски дава извештај секоја вечер и доставува неделен писмен извештај. Иако никој од нашите тимови не беше повреден, неколкумина беа сведоци на силни и застрашувачки инциденти кои ги пријавија на соодветните власти, односно на UNAMET ( Мисијата на Обединетите Нации за Источен Тимор) и на штабот на МФИТ-ПН во Дили.

Набљудувачите на МФИТ го пријавија насилството што го опфати Источен Тимор по гласањето во кое граѓаните убедливо се изјаснија за независност. Еве дел од извештајот од 3 септември на проектот Набљудувач на МФИТ :

Набљудувачите, членови на Меѓународната Федерација за Источен Тимор - Проектот Набљудувач (МФАТ-ПН), отидоа до Бакора, населба во Дили, за да проверат дали милицијата ги гори куќите во областа како што беше пријавено вчера. Кога пристигнаа најдоа една штотуку разгорена куќа и пожарникари и новинари кои веќе беа на местото. Тимот влезе да испита. По десет минути, индонезиската воено-поддржана милиција се појави пред куќата.

Аитарак милицијата удри еден американски граѓанин, член на МФИТ-ПН по лице. Покрај тоа, една жена од Финска, исто така член на МФИТ-ПН, беше удрена по грб од страна на милицаец со пушка. Друг Финец се соочуваше со закани и пиштол вперен во него. Еден член на милицијата го удри шоферот на МФАТ-ПО и го скрши прозорецот од колата.

Со оглед на тоа што веднаш по гласањето изби насилство од милицијата, групите за солидарност низ светот почнаа да бараат од своите влади поголемо внимание да биде посветено на ситуацијата во Источен Тимор, која секојдневно се влошуваше. Овој инсерт од Жозе Буда покажува како Португалија застана и сопре во тој период:

[Титл] Сликите на држава која е на нозе 3 минути во знак на солидарност со воздржан народ се движеа низ светот, како и поглед од авион кој покажуваше ланец од луѓе долг 10 километри. Илјадници завршија упатувајќи се кон Мадрид, каде што можеа гласно да го искажат својот бунт против индонезиската амбасада. Конечно, Индонезија дозволи меѓународна сила да влезе во Источен Тимор. Обединетите Нации ја пратија оваа сила по една недела. Не знаеме колку загинаа. Од осумнаесетте обвинети за вмешаност во настаните од 1999 година, само еден беше осуден, а преостанатите беа ослободени по различни молби. Сигурно е дека во иднина, секогаш кога е неопходно, ќе има милион гласови подготвени да викаат, слушајќи се дури до 14 000 километри оддалеченост, до Источен Тимор.

По објавувањето на резултатите на 4 септември, се случија многубројни ѕверства, убиства и опустошувања, како што и пишува ТАПОЛ (индонезиска организација за човекови права) во 1999 година:

По објавувањето на резултатите од референдумот на 4 септември, милицајците и нивните шефови во Копасус (специјални индонезиски сили) отпочнаа со тактика на срамнување со земја со огромни пропорции. Паравоените сили се вклучија во судирот, заедно со шест баталјони на ТНИ (индонезиски вооружени сили), меѓу кои имаше и два познати локални баталјона, 744 и 745. Имаше вкупно 15 000 луѓе. Без толку броен контингент од луѓе, немаше за толку брзо да се постигнат резултатите.

Иако (операцијата) Сапу Џагад-II се трудеше да изгледа како да се работи за спонтан изблик на гнев од страна на про-индонезиски сили, постојат цврсти докази дека уништувањето беше добро подготвена воена операција. На многу места, селаните биле принудени да си ги уништат и изгорат сопствените населби, дури и сопствените куќи. Целта беше да се уништи што ќе се стигне и да се казнат стожерите на ослободителното движење. Католичка црква, која им нудеше прибежиште на луѓето од источен Тимор, кои ги напуштија домовите за време на окупацијата, беше една од главните цели на напади.

Слика од „Следење на геноцид: Источен Тимор 1975-1999“, истражувано и напишано од Адам Џонс. Споделено со лиценца за непрофитабилна употреба.

Сите доброволци од МФИТ-ПН беа принудени да го напуштат Дили на 7 септември 1999 година, под многу стравични околности.

Денес, 7 септември, последниот од нашите набљудувачи беше принуден да го напушти Источен Тимор. Последниве два дена, Кралската австралиска воздушна сила евакуираше 60 од нашите неутрални доброволци за Дарвин, од Дили и Баукау.

Го напуштивме Источен Тимор за да се засолнеме, но со длабока тага. Луѓето од Источен Тимор ја немаат Австралија каде што можат да избегаат, немаат каде да се скријат од теророт на милицијата. Вчера, австралиските и индонезиските воени лица спречија еден член на нашиот екипаж, кој беше од Источен Тимор, да се качи на авионот со нас – и тој сега се соочува со неопислив терор, заедно со стотици илјадници негови сонародници.

Најголемиот дел на меѓународни набљудувачи и медиуми го напуштија Источен Тимор пред нас, така што ние бевме последната меѓународна невладина организација да си оди. УНАМЕТ (Мисијата на Обединетите Нации во Источен Тимор) беше повлечена од целата територија, освен од Дили, каде што им беше прекината струјата и телефонската линија и каде што беа опколени од милицајци кои пукаа во нивните простории речиси и без прекин.

Споменатиот „светски притисок“ стануваше се пореален како што граѓаните не се откажуваа. Некои фотографии од врските на солидарност во Португалија можете да ги пронајдете на веб страницата на Тејн Тимор. Маремарго постави слики од Шпанија. Антоние Хозе, од блогот на Ума Лулик, илустрираше и емоционално опиша што се случуваше во Лисабон за време на една солидарност невидена дотогаш на 7-ми и 8-ми септември 1999 година:

As sirenes dos bombeiros ouviram-se ininterruptas nesses 3 minutos… parámos por Timor-Leste como nunca parámos por mais nada… TODOS (…)
Durante toda a tarde do cimo daquele prédio foram lançados constantemente papeis e papelinhos, rolos de papel higiénico, tudo o que vinha à mão era material para protesto. No final da tarde percebe-se que esse stock acabou pois eram as páginas amarelas que fluíam nessa altura… aquele ventinho sempre a ajudar e a depositar os protestos em plena embaixada dos EUA, nas árvores, no seu jardim e envolventes. No topo do prédio viam-se gente de gravata e camisa, a causa era a mesma…

„Граѓанска непослушност за Источен Тимор“, пред штабот на ОН во Лисабон, Шпанија, септември. Слика од неутрален корисник на Flickr, искористена со дозвола.”

Додека мрежата за преземање акција на Источен Тимор успеа да ги привлече луѓето да излезат на улици во септември 1999 година, таа можеше и да смета на телефонските повици и писма испратени од повеќе од десетина илјади Американци.

ETAN (Мрежата за преземање акција во Источен Тимор) порасна во 1999 година, зголемувајќи го бројот на членови од 8 500 до 11 700. […] Користејќи го нашето искуство и националната мрежа на активисти, развивана цели осум години за кауза која многумина ја сметаа за безнадежна, ETAN успеа да мобилизира јавен и официјален притисок. […] Во септември, веб страницата на ETAN неделно беше посетувана од повеќе од 40 000 луѓе. […] Истиот месец, многубројни написи и програми на мејстрим медиумите, чија бројка стигна дури неколку десетици милиони, пишуваа за нашите најактивни членови на персоналот и доброволци, или пак само ги цитираа. Активистите на ETAN пишуваа во едиторијалите на главните американски весници, му испраќаа писма на уредникот и се појавуваа на локалните и национални радио и телевизиски емисии.

На другата страна од светот, одлучувачкиот момент за меѓународна интервенција се случи спроти самитот на АПЕК (Азиско-пацифичка економска соработка) во Нов Зеланд, кога Бил Клинтон приватно се сретна со пацифичките лидери. Само неколку дена пред самитот, тој ја објави суспензијата на воените тренинзи на САД со Индонезија. Според блогерот Нигел Морли од „Пишување за Иднината“:

На дел од читателите ова може да им изгледа измислено, но кога во 1999 година, тиморскиот добитник на Нобелова награда, Жозе Рамос-Хорта, се сретна со претседателот на САД, Бил Клинтон, во Нов Зеланд, Клинтон забележа дека Рамос-Хорта има поголемо влијание во Конгресот од него (Зубрицки: 2002).

Новозеландци се собраа во голем број за да ги пречекаат Клинтон, Рамос-Хорта и австралискиот премиер Ховар. Аврсталијанците исто така ги „исполнија улиците заради Источен Тимор“.

Од Сиднеј, Австралија, „Мајка и дете“. Слика од корисникот на Flickr, Potsy, искористена со дозвола.

Се гледаа транспаренти на кои пишуваше „Стоп за крвопролевањето“ и „Виранто – Убиец“. Понатаму, песните „Слободен Источен Тимор“ и „Viva Timor Leste“ (Да живее Источен Тимор) се слушаа од толпата откако беше пренесен во живо телефонскиот повик на водачот на отпорот г-дин Жозе „Ксанана“ Гусмао од Јакарта.

„Вие ни требате, браќа и сестра од Австралија; ни треба вашиот глас“, рече Ксанана Гусмао од Јакарта по телефон, додавајќи, „ Мислам дека е важно да се испрати порака до индонезиската влада дека работниците од Австралија и австралиската заедница ќе направат сè што е во нивна моќ за да се стави крај на убиствата. Да живее Источен Тимор. “ Публиката одговори, „Да живее.“

Ученици од средното училиште „Кингсгров“, ја даваат својата поддршка за слободен Источен Тимор во 1999 година. Слика од корисникот на Flickr, sHzaam!, искористена со дозвола.

За време на измачувачките денови во септември 1999 година, светските лидери бавно напредуваа во своите интервенции во Источен Тимор, иако веќе беше јасно дека индонезиската војска и нејзините застапници целосно ја уништуваа територијата, започнувајќи хуманитарна криза од масивни пропорции. Но, непоколебливите протести и залагања на групите на загрижени граѓани низ светот ги засрами САД, Австралија и Индонезија и тие свртија нова страница во поглед на Источен Тимор.

По една деценија, време е да се слави глобалната унија. Неколку настани се закажани во Дили, како што е егзибиција на фотографија во Фундасао Ориенте (место на масакр од 1999 година) која ќе ги опишува движењата на солидарност низ годините.

Ова е првиот од серија написи со кои ќе ја одбележиме десетгодишнината од јавниот референдум во Источен Тимор, гласање кое доведе до меѓународно признаената независност на земјата. Доколку сакате да споделите некои сеќавања од актите на глобална солидарност за Источен Тимор, направете го тоа подолу.

Потврдени или сомнителни случаи на свински грип, кои што беа забележани во Мексико порано овој месец, сега  се откриени во најмалку седум други земји во светот. Светската здравствена организација (СТО) вели дека оваа појава претставува „опасност по глобалното здравје која треба да се разгледува од меѓународен аспект“.

Исто така, познат како свински грип од тип А или H1N1, свинскиот грип претставува болест на респираторниот систем на свињите која што може да се пренесува меѓу луѓето, особено преку кашлање и кивање. Во Мексико, има преку 100 случаи на смрт кои е можно да се поврзани со свинскиот грип  и повеќе од 1600 луѓе се заболени меѓу кои се наоѓаат случаи со потврден или со сомнителен вирус. Досега, потврдени случаи на свински грип се откриени и во САД и Канада, додека во  Нов Зеланд, Шпанија, Франција, Израел и Бразил има сомнителни случаи. Лиз Боровски, блогер на The Pump Handle, објаснува зошто постои грижа од ширење на свинскиот грип:

Свинскиот грип до одредена мера е општопознат, но обично се пренесува само од свињи на луѓе. Овој вид на болест по се изгледа е способен да се пренесува од човек на човек, и да напаѓа помлади, инаку здрави возрасни луѓе. Ова значи дека вирусот има сериозен потенцијал да предизвика пандемија, па  така соодветно е тоа што Мексико ги затвори училиштата до 6 Мај и забрани големи јавни собири, вклучувајќи и црковна служба.

На 26 април, американските здравствени лица објавија опасност по јавното здравје откако беа потврдени 20 случаи на свински грип во државите Калифорнија, Канзас, Њујорк, Охајо и Тексас. Повеќето од овие случаи се умерени, а не е пријавен ниту еден случај на смрт од овој грип. И Канада потврди шест умерени случаи на свински грип во провинциите Нова Скотија и Британска Колумбија.

Веста за свинскиот грип брзо се прошири на Интернетот, како што луѓето бараат одговори и како што ги делат нивните мислења за болеста. Во моментов, свинскиот грип и #swineflu е топ тема на Твитер и се креирани различни мапи на Гугл со цел да се следи појавата. Блогерите ширум светот, исто така, зборуваат за свинскиот грип.

Даниел Хернандез, блогер на Intersections, ја опишува следнава сцена од Мексико Сити:

Во неделата, додека врвот на СТО свика итен состанок во Женева, војници во Мексико Сити се онесвестуваат со маски на лицето на автобуски постојки, станици на метро и плоштади. Изморен војник ми подаде маска на влегување во метрото Белас Артес, но маската падна пред да влезам во метрото. Внатре, патниците сите до еден се гледаа сомнително и правеа напори да избегнат контакт со други.

Метју Иглезијас, блогер на Центарот за Американскиот акционен фонд за напредок, изразува загриженост за тоа како оние без здравствено осигурување во САД ќе се справат со оваа болест:

Немам мислење за оваа тема и покрај набљудувањето дека ќе биде убаво да се живее во земја во која, ако се почувствуваш сериозно болен  поради вирусна инфекција, вашиот пристап до ефикасни медицински лекови не е одреден од вашето богатство, вашите приходи, или вашиот работен статус.

Џим Мек Вејг, блогер на MacDoctor од Нов Зеланд, мисли дека мора повеќе да се направи во неговата земја и во светски рамки со цел да се задржи вирусот. Во Нов Зеланд, 13 студенти што неодамна го посетија Мексико се сомнителни дека се заболени од вирусот. Мек Вејг вели:

Земајќи ја предвид претераната реакција која што се случи со птичјиот грип, секој би се надевал за поригорозен одговор на ова од обично набљудување. Би помислил на изолација на случаи и ограничување на патувањето во Мексико кои би биле минимален одговор сé додека не добиеме повеќе податоци. Бидејќи ЦКБ (Центарот за контрола и превенција на болести во САД), се буди дури сега, една недела подоцна, а СТО инсистира да не се презема ништо, безгрижниот одговор на Нов Зеланд изгледа речиси сериозен во споредба со нивните реакции. Додека ова навистина може да прерасне во еден немил настан, добро би било ако здравствените власти преземат нешто пред ситуацијата да се случи отколку да се соочат со нецелосни информации.

Многу земји  спроведуваат безбедносни мерки за да го спречат ширењето на свинскиот грип. На пример, некои аеродроми ги проверуваат патниците од Мексико за симптоми од свинскиот грип, додека Кина и Русија планираат да го стават во карантин секој кој пројавува симптоми. Виџај Садасивам, блогер на scan man, вели дека не се преземени никакви превентивни иницијативи во Индија, иако Боинку, блогер на Finestkind Clinic and fish market, ја опишува мерката која ја преземаат Филипините:

Филипините ќе престанат со увоз  на свинско месо од САД и Мексико да го запрат ширењето…ова е смешно, бидејќи грипот се шири од човек на човек, а нашите сопствени свињи имаат Ebola Reston…но сепак ова е време за забава, и досега не се зборува за тоа дека некој човек е ставен во карантин, како што беше случајот со SARS…

Многу блогери укажуваат на тоа дека треба да ја сфатиме оваа закана сериозно и да бидеме подготвени, но сé уште нема потреба од паника. На пример, еден пост на Utah Preppers вели:

Набрзина некои белешки против паника …

• Свинскиот грип НЕ МОЖЕ да се пренесува преку храна. Јадењето свинско НЕ ве доведува во опасност.
• Ова НЕ е прв пат свински грип да се пренесе на луѓето. Претходно се случувало, но без да се претвори во пандемија.
• Оваа варијација на свинскиот грип, како и секој грип, е вирус и првично се шири од лице на лице преку кашлање и кивање.
• Ова е само грип! Клучот е да НЕ го ЗАКАЧИМЕ.

СТО засега не препорачува ограничување на какво било патување или ограничување на трговијата, и вели дека потребни се повеќе информации за вирусот пред да одлучат дали да го кренат нивото на глобална пандемија, кое моментално се наоѓа на третото од шест нивоа.

Фотографијата за заштита од свински грип е од Sarihuella на Flickr

Видата ги отсликуваат состојбите на луѓето во одреден момент. Луѓето реагираат на различен начин во време на криза и за сите оние кој ги читаат, гледаат и апсорбираат информациите за „свинскиот грип“ (правилно познат како вирус од типот А - H1N1), може да биде комплицирано да ги одделат вистинските информации од шпекулациите, но исто така и да се справат со новите рестрикции и препораки. Некои го споделуваат своето мислење преку видео и тоа ќе ви се прикаже денес: провоцирачки, скептични, музички, креативни и хумористични видеа.

Прво ги имаме the Atomicos, инди-рок бенд од Пуебла, кој напиша песна и постави видео со англиски титлови за свинскиот грип и различните превентивни мерки. Видеото е преведено и на француски за видеоблогот Le Buzz Dorothée. Видеото на бендот, како и други видеа неповрзани со свинскиот грип може да се најдат на нивната MySpace страница.

Големите бендови исто така заработуваат од свинскиот грип: The Agrupación Cariño ја снимија Influenza Cumbia која е преведена на англиски за повеќе луѓе да може да уживаат слушајќи ја. Следува англиската верзија, и веднаш после неа може да ја видите шпанската.

Групата Bandaloz од Дуранго во Мексико исто така создадоа доста певлива песна за грипот, во која тие пеат за сите потребни безбедносни мерки за заштита од вирусот:

Во Мексико, луѓето исто така креираа видеа за животот во градовите, за тоа како се прифаќа ситуацијата. shizo79 го објави ова видео снимено на улиците на Мексико Сити, каде од неколкуте луѓе кои се надвор на улиците некои носат маски, некои не, а некои ги носат маските околу нивните вратови:

Оваа слатка Мексиканка со име Џимена напиша песна за секојдневниот живот на студентите како неа и ритамот и тажните стихови покажуваат како влијаат превентивните мерки врз граѓаните. Дел од стиховите од нејзината песна Немаме веќе маски за лицето (која таа ја преведе на англиски на нејзината YouTube страница) се:

рефрен
Проклет грип
Не можам да излезам од мојот дом
Вестите ми викаат да се одмарам
наааананана
не почнувај да збориш глупости
зошто сѐ уште не е крај на светот

Немаме веќе маски за лицето
Ливче на вратата: „Нема веќе вакцини до ноември“
Луѓето побудалуваат
Се создава паника а ние немаме доволно храна

Барови, концерти и фестивали
Емисии и ресторани
Филмови, кафулиња и „слатки 16 (sweet 16s)“
Се е откажано за да се заштитиме

А што е со остатокот од светот? Од Австралија, каде свинскиот грип е веќе потврден, Натали - Community Channel објави видео на кое коментира за параноичната реакција на луѓето кога некој ќе направи грешка да кивне или кашла:

И за крај: во прашање беше само време кога некој ќе создаде игра за свинскиот грип. Во SwineFighter, вие целите со шприц кон летачки свињи, вакцинирајќи ги и со тоа го спречувате ширењето на вирусот пред да истече времето. Може да ја играте тука.

Она што Австралија го нарекува најсмртоносни пожари во својата историја до сега одзеде најмалку 108 животи, изгоре половина милион ари земја и уништи 750 домови во викендот на 7-8 февруари.

Во најлошо погодената држава, Викторија, пожарникарите пронајдоа повеќе од 45 активни пламени и од понеделникот (по австралиско време) 8 се сѐ уште се активни.

Пожарите се многу вообичаена појава за време на австралиското лето, но невообичаено високите температури (во саботата беа измерени 47 степени), силните ветрови и една од најлошите суши досега искомбинирани заедно ги креираат овие катастрофални пожари кои изненадија цели градови. Сведоци велат дека на некои места пламените достигнувале висина од 4 катови. Луѓето се криеле во базени, во маслинови плантажи, додека други имале време да се евакуираат. Пронаоѓани се луѓе во коли, во куќи, не можејќи да им избегаат на пламените, чадот и топлината.

Бројката на жртви претставува досега најголема природна катастрофа во Австралија, надминувајќи ги 75те жртви од пожарите во 1983.

Со толку големо опустошување и опасноста од негово продолжување, граѓаните-новинари имаа проблеми за да се приближат кон погодените места. Сепак интернетот е полн со релевантни информации за постојаното ширење на пожарите за они кои живеат во погодните области и за оние кои сакаат да се информираат.

Тројца програмери, Алан Нобл, Раул Вера и Памела Фокс, од Google Engineering креираа Гугл мапа која во реално време ги илустрира пожарите во Викторија. Тие исто така додадоа функционалност за барање на корисниците по специфична адреса.

Еве го нивното објаснување на блогот Google Australia:

Денеска создадовме Флеш мапа, која ги содржи најновите информации за локациите каде има пожари и нивниот статус од County Fire Authority (CFA). Флеш мапата се ажурира во реално време од сајтот на CFA преку RSS фид. Се надеваме дека им користи на луѓето кои се погодени, на вработените во итните служби и дека им помага на некои сајтови кои се преплавени од посети. Мапата секако веднаш ја прикажува големината на оваа катастрофа.

Еве ја мапата:

CFA - County Fire Authority- е една од најголемите волонтерски сервиси за критични ситуации, чиј сајт постојано ги ажурира пожарите на кои тие работат низ државата Викторија.

Користејќи слична технологија како програмерите од Google, Австралискиот весник креираше интерактивна мапа која покажува на кои локации имало смртни случаи.

Следува сателитска фотографија од пожарите од Универзитетот од Мериленд/НАСА МОДИС.

Истата група креираше и мапа на пожарите користејќи сателитски фотографии на која може да се погледнат пожари од претходните 24 часа, 48 часа, последната недела и се така до 2005 година.

Aus-maps.com овозможи мапа на која се гледаат шумските пожари во Викторија.

[Голема благодарност до Едвард Виелмети за информациите на неговиот блог]

Австралискиот премиер Кевин Руд го искористи неговиот Twitter профил да ги информира 7100те следбеници како да донираат на Фондот за шумските пожари во Викторија или да ги извести за информациите за контакт оние на кои им е потребна итна владина помош.

Луѓето го користеа Twitter за различни информации што се однесуваат на оваа катастрофа. Пожарникар волонтер, со профил cfacolunteer беше дел од многуте случувања во саботата.

Во една од многуте пораки тој напиша:

Седи на кратка пауза за прв пат во 12 саати. Но за кратко повторно ќе се враќа на пожарите.

Друга порака:

Се врати од градот Калигни каде се е уништено.

Друга порака:

7 февруари 2009 ќе остане во историјата од многу погрешни причини. Се надевам дека луѓето се безбедни, особено после она што го видов.

Конечно се смирија ветровите. Барем може да се одморам. Жал ми е за луѓето кои ги изгубија своите домови и сакани.

Веројатно нема да заздрави од она што го виде денес.

Луѓето ја користат платформата и за да постават специфични прашања. Geehall1, кој живее во Мелбурн, се интересира:

Некој со новости од областите Бичворт и Гипсланд? Некој друг дел од земјата?

Стричли, писател и веб-издавач кој живее во Брисбејн, овозможи многу информации:

Важно Crystal Creek итн. западниот дел од Black Range се засилуваат – ЗАМИНЕТЕ веднаш ако можете

46 пожари низ земјата, 8 не се под контрола

Фотографиите се перфектен медиум за да се прикажат уништувањата од овие пожари. Фотографот Aussie_Pecker, кој живее во Австралија, започна група наречена Шумски пожари во Викторија – февруари 2009, бидејќи сакал да креира „историски дневник со фотографии од најлошите пожари кои ја уништуваат нашата прекрасна земја.“

Потоа постојат и Фејсбук групи, меѓу кои за поддршка на пожарникарите, за заштита на австралиските шуми од пожари – „Секоја година во Австралија мора да се справуваме со шумски пожари и тоа доста често, па затоа да се потрудиме да го решиме проблемот.“ – или групи за против пиромани и група која организира настани за собирање пари за помош при шумски пожари:

Мојата држава Викторија гори. До сега бројот на жртви е 108. Илјадници луѓе се без домови, цели градови се изгорени до темел. Ве молам да помогнете за да собере што е можно повеќе пари преку Австралискиот црвен крст за да им помогнеме на овие луѓе да ги обноват своите домови. Фејсбук е прекрасна светска заедница. Да го искористиме за да им помогнеме на овие погодени заедници.

На YouTube, луѓе креираат видеа со фотографии од пожарите со музика во позадина, но досега сите се со авторски права. Ќе провериме подоцна пак.

Фотографијата на почетната страница е земена од корисникот jsarcadia на Flickr

Оваа година се одбележува 20 годишнината од Светскиот ден на СИДАта, која секоја година се одржува на 1ви декември. Иако влијанието на ХИВ и СИДАта го чувствуваат милиони луѓе глобално секој ден, овој ден особено може да го привлече многу потребното внимание на болеста.

Темата на овогодишниот Светски ден на СИДАта е  „Води – Овласти – Достави“, назначувајќи го политичкото лидерство кое е потребно за да може вистински да се бориме со болеста. Додека глобалниот процент на возрасни кои живеат со ХИВ е останат на истото ниво од 2000, 33 милиони луѓе се уште живеат со вирусот и има скоро 7,500 нови заразени секој ден. Бројот на нови ХИВ инфекции исто така се зголемува во многу земји, како Кина, Кенија, Мозамбик, Русија и Виетнам. СИДАта исто така си го наплаќа својот данок – 2 милиони луѓе умреа од болеста минатата година.

Блогерите од целиот свет ги разгледуваат овие статистики, разменувајќи стории за грижата кон оние со ХИВ/СИДА, како болеста има влијание на секојдневните животи на луѓето, и жигот кој ја придружува болеста. Овие записи од прва рака го покажуваат напредокот што е направен во борбата против болеста и уште колку многу работи сè уште треба да се направат.

На Poz For Life 20-годишниот Расел блогира од Австралија и отворено зборува за тоа дека е ХИВ позитивен, со надеж дека тоа ќе ги охрабри другите да се тестираат за сексуално преносливи инфекции и да се практикува безбеден секс. Во неговиот прв пост тој се сеќава на моментот кога тој го направил тестот за ХИВ и за ужасниот период на чекање пред да ги добие резултатите. Еве како тој открил дека е ХИВ позитивен:

Јас стасав таму [ординацијата на докторот] околу 10:30 утрото и влегов право внатре, изгледаше како да ме чекаа подготвени да ми ја земат душата и да ја фрлат од четвртиот кат. Јас влегов во ординацијата и седнав, тогаш слушнав „Расел, жал ми е но морам да ти кажам дека тестот за ХИВ е позитивен.“ Јас се замрзнав за неколку секунди и само гледав збунето. Чувството на доживотна тишина траеше околу 30 секунди. Тогаш реков „Мислев дека може да излезе така.“ Не можам да поверувам дека го реков тоа, навистина првите зборови од мојата уста беа јас мислев дека може да е така.

Блогот AIDS Rights Congo, кој и припаѓа на АЗУР организацијата за развој и е проект на Рајзинг Војсис, ги брани правата на ХИВ-позитивните луѓе. Нивните постови ја прикажуваат дискриминацијата и жигот што го носат оние што живеат со вирусот во Конго. Еден пост зборува за животот на “Бернадет”, една млада жена која е продавачка на алишта на пазарот Тие-Тие во Поинте-Ноар. Нејзиниот живот се менува кога нејзиниот пријател на пазарот го објавува нејзиниот ХИВ-позитивен статус.

На пазарот, нејзините соседи веднаш ги напуштаат тезгите; кое дури го привлекува вниманието на оние кои се одговорни за управување со пазарот, кои, свесни за фактот дека да се има тезга на пазар е тешко, се изненадени што наоѓаат празни тезги околу неа. Ситуацијата ги стави сите на штрек и оние кои поминуваат од далеку можат да го слушнат озборувањето на соседите за фактот дека таа е жената инфицирана со ХИВ. Како и да е, однадвор нема никакви знаци дека Бернадет е болна,  тоа не може да се прочита од нејзиното лице. Болеста не е во напредна фаза и таа не е на АРВ (Анти-ретровирусна) терапија. Таа е нормална млада жена.
Со сите пречки, трауматизирана од ситуацијата, таа престанува со работата во нејзината мала продавничка.

Хуан Карлос,  29-годишен од Еквадор, блогира за соочувањето со фактот дека е ХИВ позитивен. Во еден пост тој зборува за важноста на рамнотежата и за користа од тоа да се зборува со некого за она низ кое поминуваш.

Многу ХИВ позитивни луѓе бараат помош од психолози низ целиот свој живот. Лично, ако некој го слуша или чита ова … Јас мислам дека е секогаш добро да се зборува со психолог од време на време, помага најцрните денови да станат посветли и ни помагаат да можеме да продолжиме со нашиот живот со вирусот и останатите наши проблеми.

Пинои Поз, кој живее во Кезон сити на Филипините, блогира за животот со ХИВ и за проблемите со кои се соочува откако го објавил својот ХИВ статус. Тој прво се изјаснил како хомосексуалец на возраст од 21 година, но 9 години подоцна се вратил “назад во шифоњерот” откако открил дека е ХИВ позитивен. Во овој пост тој зборува за тоа како кажувањето на луѓето дека е ХИВ позитивен не било толку лошо како што очекувал и се плашел од тоа, но сепак е тешко.

Искрено, јас бев преголема кукавица самиот да им кажам на моите контакти. И кога велам контакти, јас мислам… во ред, сексуални контакти исто така. Па така го направив второто најдобро нешто. Се повлеков од моите сексуални контакти пред повеќе од една година, и еден пријател ги исконтактира анонимно, да ги посоветува да направат тест за ХИВ. Реакциите беа различни, од прашања кој е испраќачот, одговори на анонимниот број дека тие само што се тестирале, испраќање гнасни пораки  до нивниот наводен ловец,  или највообичаено, под претпоставка дека ја добиле пораката, не одговараа. Но јас чувствував дека тоа беше најпристојно предупредување што можев да го направам.

Постојат анегдоти слични на овие постови од целиот свет. Оваа мапа на ХИВ-позитивни блогери создадена од Глобал Војсис го свртува вниманието на повеќе гласови на ХИВ позитивни блогери и оние што се грижат за нив, како и на други граѓански медиуми во врска со ХИВ/СИДА. Па погледнете ги и прочитајте ги нивните неверојатни приказни. Мапата може да ја вметнете, па може да ја додадете на вашата веб страница или блог. Иако беше покрената заедно со Светскиот Ден на СИДАта, мапата ќе продолжи да се надополнува во текот на годината.

Како што спомнав во август, ЈуТјуб и Пулицеровиот центар го лансираа проектот: Извештај (Project: Report), натпревар за амбициозните новинари, за кој сега се веќе достапни сите правила и инструкции. Натпреварувањето и наградите се ограничени само за учесниците кои се легални државјани на земјите во кои ЈуТјуб е официјално лансиран: Австралија, Бразил, Канада, Франција, Германија, Ирска, Италија, Кореја, Нов Зеланд, Шпанија, Холандија, Велика Британија (Англија, Северна Ирска, Шкотска и Велс), како и 50-те обединети држави и Вашингтон. Првата задача од вкупно три, се состои од поставување видео од 3 минути или пократко, на англиски јазик (или со англиски титл) во кое треба да го претставите профилот на една личност од својата заедница за која мислите дека другите луѓе треба да знаат.

Како пример за типот на приказни какви што се бараат, тие имаат поставено серија од видеа кои треба да им помогнат на идните новинари кои сакаат да добијат стипендија од 10 000 американски долари и награда лаптоп. Репортерката Трејси Чанг подготви серија од три видеа со совети за тоа како најдобро да ја раскажете својата приказна (прво, второ, трето). Друго видео има поставено спонзорираната новинарка од Пулицеровиот центар, Бет Марфи, која дава совети за избор на добар лик за вашиот профил во приказната. Како пример кој можат да го следат натпреварувачите, тие го имаат избрано видеото за Ирачкиот воен ветеран Кирк Џонсон кој се има посветено на давање потпора на оние Ирачани кои им помагале на САД и чии животи се сега загрозени поради тоа.

Следните неколку видеа кои ги имаат поставено на ЈуТјуб каналот за натпреварот, се други примери на профили. Првиот е Сајмон Мотиби, јужноафрикански атлетичар-учесник на специјалната олимпијада кој ја носи надежта во неговото семејство. Видеото е поставено од авмендес1:

Следното видео доаѓа од Танзанија, од каде Камфд интернешнл, организација фокусирана на обезбедување образование за девојките во Африка, раскажуваат приказна за една девојка, Јакинта, која го има напуштено училиштето за да работи како куќна помошничка една и пол година, само за да може да си ги плати трошоците за своето школување: Камфд и понуди да и ја плати школарината, па таа сега учи за во иднина да може да им плаќа образование на нејзините браќа и сестри.

Сите правила за проектот на Јутјуб: Извештај, можат да се најдат овде. Крајниот рок за оваа прва фаза е 5 октомври. Па, за сите блогери од дијаспората кои живеат во една од соодветните земји, или кои живеат на друго место, но се легални жители на истите, ова е одлична прилика да му ги покажат на светот своите херои.

По спасувањето на 15 заложници, кои беа заробени од страна на СВРК, на 2 јули 2008, истата група која го организираше последниот глобален марш на 4 февруари против Револуционерните Вооружени Сили на Колумбија (СВРК или FARC, Revolutionary Armed Forces of Colombia), одлучи дека треба да има уште еден марш на 20 јули, денот кога се слави денот на независноста на Колумбија од Шпанија. Следниве видеа и фотографии покажуваат како се прославуваше маршот за независноста и ослободувањето низ целиот свет.

Од главниот град на Колумбија, Богота, новинарот Виктор Солано постави видеа од толпата, со ненадејно појавување на телевизиски карактер, обожаван од децата низ светот. На неговиот блог има и други видеа и фотографии.

Од Панама, поставено од дејдример191, видео од возбуденоста во маршот, кој го зазема обликот на парада.

Во Австралија, Кина и Холандија, Колумбијците исто така прославуваа во групи, а понекогаш и сами.

Колумбиските блогери пишуваа за своите причини за приклучување на маршот или за својата одлука да не се приклучат на прославите.

Маурисио Дуки Арубла накратко ги објасни своите причини:

Одејќи, раната ќе заздрави…

Неговата жена направи фотографија, наречена „Знамиња“, која го илустрира овој пост.

Динакат, кој живее во друг поголем град во Колумбија, Меделин, го разгледува маршот од комерцијална перспектива и е малку збунета од кампањата која и била испратена на имејл од пицерија, додавајќи дека рекламирањето на пица за маршот за независност и слобода е малку претерано.

Од крајбрежниот град Баранкула во Колумбија, Ел Герент објавува фотографии од неговиот ден на маршот.

Блогерот Арлович Кореа Мачола пишува за идеалите на нациите и како надежта за маршот го засенила убиствата на синдикалистите од страна на државата.

Нацијата утре ќе го заборави синдикалецот  од Поло (опозициска политичка партија), кој беше погребан денеска, избришан од државните сили, според оваа вест. Гулермо Ривера ја носеше неговата ќерка на училиште и тогаш исчезна, откако беше пресретнат на јавниот пат во Богота од индивидуалисти, кои подоцна го измачувале и убиле.
Државата само оваа година има убиено 29 синдикалисти како Ривера.
Државата убива 5 синдикалисти месечно.
Државата убива еден синдикалист неделно.
Државата е крвава, нејзините раце и души се желни за крв.
На крајот од денот државата се моли со венец и ги мие рацете.

Денот Пангеа беше организиран во саботата и луѓе од различни краишта на светот се собраа да гледаат филмови и да бидат дел од светскиот настан на кој филмовите, говорниците и музиката ни покажаа нешто повеќе од животот на другата страна од земјината топка, обединувајќи луѓе од сите области на животот во верувањето дека не сме толку различни колку што мислиме. Настанот опфати и натпревар за видеозаписи од мобилни телефони, кој имаше победници од разни земји.

Од Кигали во Руанда, една од петте главни локации на снимање, следи слајдшоу од фотографии од настанот качени на ОВИ, платформата за видеозаписи и фотографии која се користеше за промоција на содржини од денот Пангеа:

Од Хаифа во Израел, друго слајдшоу од собирот за следење на настанот близу пристаништето Цезареја:

За време на настанот, пријателите на веб-сајтот на Пангеа имаа пренос во живо од различни места низ светот меѓу кои САД, Колумбија, Италија, Јапонија, Нов Зеланд. Другите настани, како на пример Колумбискиот ден Пангеа во Меделин имаа свој веб-сајт на кој во текот на настанот беа објавувани блогирањето во живо, стриминг видеозаписите и фотографиите.

Нокиа, партнерот на денот Пангеа го организираше Натпреварот на Нокиа за најдобри видеозаписи од мобилни уреди 2008 паралелно со останатите настани, а петтемина финалисти беа внесени во секоја од петте различни локации на снимање. Можете да ги погледнете победничките видеозаписи на веб-сајтот ОВИ за денот Пангеа. Финалистите беа: „Кругови насекаде околу нас“ од кајум – Индија, „Насмевка“ од гуфилопез - Индонезија, „Чудесни виножита! снимени и монтирани на мојата Нокиа Н93“ од рупертоу – Обединетото Кралство, „Играта“ – Јужноафрикански деца се забавуваат во просторија за видеоигри“ од екачучо и „Облаци во движење“ од пјерба – Италија.

Добитникот на Големата награда на веб-сајтот на ОВИ за Пангеа/Нокиа е екачучо и неговиот видеозапис со Јужноафриканските деца како играат видеоигри, кој доби патување во Резерватот на горилите во Руанда, во придружба на цела екипа која ќе му помогне на победникот да го сними своето патување.

Од извлекувањето организирано од Нокиа и Вомворлд, чиишто резултати беа објавени од Продукцијата на Дејвид Хауел, креаторот на победничкиот видеозапис би добил Нокиа Н82, футрола, триножник, мемориска картичка, слушалки и звучници. Избраниот видеозапис беше „Чудесни виножита“, и во своето соопштение тој спомна тој бил избран за победникот бидејќи тој најдобро го отсликувал духот на мобилниот видеозапис: снимајќи ги оние ретки моменти кои би можеле да исчезнат и никогаш да не се повторат.

Тара Калапун – Почеток на музика

На интернет се шири информација за труба направена од пиперка и краставица од јапонски креатор на инструменти, па затоа ќе ви претставам и други интересни инструменти од различни места од светот. ЈуТјуб корисникот 13стрингс (профилот е моментално затворен) отворено ги повика сите да ги покажат своите рачно изработени инструменти на ЈуТјуб, а на овој повик одговорија следниве три: цел оркестар направен од рециклирани конзерви и пластични сода-шишиња, како да се изработи дидгеридо, шишиња за ветар и водени оргули. Од друго место од светот, инструмент кој можеби не е направен дома, но секако има карактеристичен звук: хурди гурди (hurdy gurdy).

Од Бразил, јамилгудис има барем 5 различни инструменти направени од лименки и шишиња.

Од Австралија, гвдидг ни покажува како Абориџините го изработуваат најверојатно најстариот дувачки инструмент, дидгеридо, со барање на каучукови дрвја кои се нападнати од термити:

Од Сингапур, еинрахсенрав дува во усогласени шишиња, се фотографира и потоа ги спојува за да ја добие Токата и Фуга од Бах:

За крај, благодарение на авиноград од Русија ни доаѓа прекрасна ритмична народна песна, отсвирена на инструмент кој никогаш претходно го немам видено, хурди гурди: