Како пример за типот на приказни какви што се бараат, тие имаат поставено серија од видеа кои треба да им помогнат на идните новинари кои сакаат да добијат стипендија од 10 000 американски долари и награда лаптоп. Репортерката Трејси Чанг подготви серија од три видеа со совети за тоа како најдобро да ја раскажете својата приказна (прво, второ, трето). Друго видео има поставено спонзорираната новинарка од Пулицеровиот центар, Бет Марфи, која дава совети за избор на добар лик за вашиот профил во приказната. Како пример кој можат да го следат натпреварувачите, тие го имаат избрано видеото за Ирачкиот воен ветеран Кирк Џонсон кој се има посветено на давање потпора на оние Ирачани кои им помагале на САД и чии животи се сега загрозени поради тоа.

Следните неколку видеа кои ги имаат поставено на ЈуТјуб каналот за натпреварот, се други примери на профили. Првиот е Сајмон Мотиби, јужноафрикански атлетичар-учесник на специјалната олимпијада кој ја носи надежта во неговото семејство. Видеото е поставено од авмендес1:

Следното видео доаѓа од Танзанија, од каде Камфд интернешнл, организација фокусирана на обезбедување образование за девојките во Африка, раскажуваат приказна за една девојка, Јакинта, која го има напуштено училиштето за да работи како куќна помошничка една и пол година, само за да може да си ги плати трошоците за своето школување: Камфд и понуди да и ја плати школарината, па таа сега учи за во иднина да може да им плаќа образование на нејзините браќа и сестри.

Сите правила за проектот на Јутјуб: Извештај, можат да се најдат овде. Крајниот рок за оваа прва фаза е 5 октомври. Па, за сите блогери од дијаспората кои живеат во една од соодветните земји, или кои живеат на друго место, но се легални жители на истите, ова е одлична прилика да му ги покажат на светот своите херои.

Ноќта на 21-22 јули, многу големи странски и скоро сите медиуми од Србија веднаш објавија извештаи за апсењето.

Многу од блогерот од српската блогосфера беа изненадени од веста. Следуваат неколку нивни реакции.

На неговиот блог, Ко од Слики и случувања напиша [SRP]:

Додека подготвував извештај за мојата посета на Портланд, наидов на веста дека Радован Караџиќ е уапсен. Едноставно не можев да верувам дека тоа е вистина, но веста е објавена на сите веб страници.
[…]

Хуг Грифитс, Б92 блогер, го напиша следново:

Многумина од нас мислеа дека нема да го дочекаме овој ден, дека несветото тројство од тајната полиција, криминалците и свештениците кои те штитат, ќе осигури долготрајна слобода до последниот ден. Но за среќа, дури и песимистите грешат, барем за некои случаи. […]

Блогерот Дунхусбун од АКУЛТУРА го искажа своето задоволство [SRP] за веста за апсењето на Радован Караџиќ:

[…]Мило ми е што оваа влада е подготвена и има намери да се соочи со проблемите кои сѐ уште ја влечат Србија во пеколот од 90тите. […]

Миша од блогот Доктор го критикува Меѓународниот кривичен трибунал за поранешна Југославија (ICTY), но напиша дека иако не верува во неговата правда, ја сака Србија повеќе од Радован Караџиќ:

[…]Без разлика колку и да е лоша репутацијата на трибуналот во Хаг поради ослободителната пресуда за Рамуш Харадинај и Насер Ориќ и без разлика дали Радован Караџиќ е невин (Господ ќе му помогне да го докаже тоа?), Србија е секогаш на прво место за мене. […]

По спасувањето на 15 заложници, кои беа заробени од страна на СВРК, на 2 јули 2008, истата група која го организираше последниот глобален марш на 4 февруари против Револуционерните Вооружени Сили на Колумбија (СВРК или FARC, Revolutionary Armed Forces of Colombia), одлучи дека треба да има уште еден марш на 20 јули, денот кога се слави денот на независноста на Колумбија од Шпанија. Следниве видеа и фотографии покажуваат како се прославуваше маршот за независноста и ослободувањето низ целиот свет.

Од главниот град на Колумбија, Богота, новинарот Виктор Солано постави видеа од толпата, со ненадејно појавување на телевизиски карактер, обожаван од децата низ светот. На неговиот блог има и други видеа и фотографии.

Од Панама, поставено од дејдример191, видео од возбуденоста во маршот, кој го зазема обликот на парада.

Во Австралија, Кина и Холандија, Колумбијците исто така прославуваа во групи, а понекогаш и сами.

Колумбиските блогери пишуваа за своите причини за приклучување на маршот или за својата одлука да не се приклучат на прославите.

Маурисио Дуки Арубла накратко ги објасни своите причини:

Одејќи, раната ќе заздрави…

Неговата жена направи фотографија, наречена „Знамиња“, која го илустрира овој пост.

Динакат, кој живее во друг поголем град во Колумбија, Меделин, го разгледува маршот од комерцијална перспектива и е малку збунета од кампањата која и била испратена на имејл од пицерија, додавајќи дека рекламирањето на пица за маршот за независност и слобода е малку претерано.

Од крајбрежниот град Баранкула во Колумбија, Ел Герент објавува фотографии од неговиот ден на маршот.

Блогерот Арлович Кореа Мачола пишува за идеалите на нациите и како надежта за маршот го засенила убиствата на синдикалистите од страна на државата.

Нацијата утре ќе го заборави синдикалецот  од Поло (опозициска политичка партија), кој беше погребан денеска, избришан од државните сили, според оваа вест. Гулермо Ривера ја носеше неговата ќерка на училиште и тогаш исчезна, откако беше пресретнат на јавниот пат во Богота од индивидуалисти, кои подоцна го измачувале и убиле.
Државата само оваа година има убиено 29 синдикалисти како Ривера.
Државата убива 5 синдикалисти месечно.
Државата убива еден синдикалист неделно.
Државата е крвава, нејзините раце и души се желни за крв.
На крајот од денот државата се моли со венец и ги мие рацете.