Дали сите бремени жени заслужуваат еднакви човекови права, или пак бремените жени во затвор се лишани од овие права?

Се поставуваат неколку прашања кога станува збор за правото на бремената жена да живее и да го одгледува своето дете кога е обвинета за некаков криминал:

• Како е да бидат бремени и да го родат своето дете зад решетки?
• Треба ли тие да бидат приоритет кога има и други жени надвор од затворите без медицинска помош?
• Дали мајчинството треба да надвладее над другите правни состојби за да се исполнат човековите права на една бремена жена?

САД: жените на пораѓај повеќе да не бидат врзувани.

Можете ли да си замислите жена како раѓа дете со рацете во лисици и нозете врзани за креветот? Малика Саада Саар, основач и извршен директор на Ребека проект за човекови права (Rebecca Project for Human Rights), ни раскажува за оваа честа појава што се случува во Соединетите Американски Држави, каде бремените жени кои ја отслужуваат затворската казна рутински се врзуваат за време на пораѓајот, појава во некои затвори, иако опасна за здравјето и на мајката и на детето. Следува видео интервју во истиот натпис напишан за RH Reality Check, интернет заедница за сексуалното и репродуктивното здравје и правата која обработува информации и анализи за репродуктивното здравје:

Што се случува со бебето на затвореничката по раѓањето?

Различни земји имаат различни регулативи кога станува збор за децата во затвор. На пример, во Аргентина, според Ајинтем (Ajintem), портал за информации за миграциски прашања, бил донесен закон минатата година според кој бремените жени, жените со деца под 5 години и оние со хендикепирани деца ќе бидат бенефицирани со тоа што затворската казна ќе ја отслужуваат во домашен притвор. Овој закон е од корист не само за мајката, која во затвор не би добила соодветна здравствена нега за време на нејзината бременост, туку исто така, и детето, кое или ќе било одгледувано во несигурна средина лишено од слобода со слаби лекарски контроли и храна или би било одгледувано одделено од мајката, ситуација што носи други проблеми. Како и да е, пораката е за судиите што треба да го следат законот и да го дозволат ова само на оние жени кои не биле вклучени во насилен криминал, со цел другите да не ја гледаат бременоста како билет за излез од затвор.

На Канарските острови, според блогот Prisiones y Penas, кој пишува за теми поврзани со затворите, на жените им е дозволено да ги чуваат своите деца до три годишна возраст со нив во ќелиите, но во друштво со други затворенички, што не е најдобра околина за детето. Така, на бремените жени или жените со деца под три години пред самото влегување во затворот им се кажува дека не е добро детето да порасне позади решетки и на таквите им е дадена и опцијата да го испратат детето кај други членови од семејството. Истото се случува и во Перу и Русија. Во САД постојат само два затвора каде ова е дозволено, во Њујорк и Небраска, како што информира познатата фотограферка Џејн Евели Атвуд во нејзиниот триделен фото документарец за Амнести Интернешнл, (Amnesty International) наречен Премногу време (Too Much Time), каде што таа посетила десетици затвори низ целиот свет за да ги снима и документира животите на затворениците.

Зошто затворскиот систем во САД, главно, не им дозволува на жените да ги чуваат своите бебиња со себе? Атвуд објаснува дека поради ситуацијата на заложништво, ова не е дозволено. На блогот Prison Photography Blog се пишува за овој проблем:

Децата не се примаат во затворот со исклучок на два затвора во САД. Заканата по безбедноста на детето е наведена како причина: животот на детето во затвор е ранлив и постојано е цел на заложништво. Ако се земат предвид кривичните системи во другите земји ова тврдење е помалку лажно.

Документарецот на Атвуд во страницата на Амнести Интернешнл го претставува и процесот на раѓање при што мајката е врзана како што беше кажано во Бебето на Ванеса и она за затворските системи и мајчинството, со фотографии на жени, додека фотографот чита есеј за нејзините искуства при посетата на затворите и фотографирањето.

Бременоста како средство за пазарење?

Зошто правата на бремените жени во затвор се толку полемични? Во Русија Денес (Russia Today), руски телевизиски канал, се спомнува овој проблем кога се дискутира за децата кои се родени и растат во русиот затворски систем:

Скептиците сметаат дека мајките намерно остануваат бремени едноставно за да си го олеснат животот во затвор. Болничко отсуство, потоа време кое по распоред треба да го поминат со своето дете – подобро е ова отколку седењето во камена ќелија, велат тие.

А, има и жени за кои бременоста е единствениот начин да одбегнат казна, каков што беше случајот во јуни, кога една Британка затворена и осудена на смрт во Лаос поради шверцување на дрога забремени во затвор и го одбегна егзекутирањето, бидејќи владата на Лаос не може да егзекутира бремена жена. Според Дејли Експрес (Daily Express), британски дневен весник, таа вештачки била оплодена „за да си обезбеди поблага казна“.

Со нивни зборови: Жените раскажуваат за нивните деца и животот во затвор.

Гералдин Родригез (Geraldin Rodríguez), Аргентинка во еквадорскиот затвор поради трговија со дрога му ја раскажува на Маркос Бругиати (Marcos Brugiati), писател кој придонесува за уметничката интернет публикација Пластика-Аргентина (Plastica-Argentina), својата приказната за глумењето, забременувањето и раѓањето на нејзиното дете во затвор. Иако и било дозволено да го чува бебето со нејзе, таа решила дека на детето потребно му е да расте во слобода:

“Decidí que salga para vivir, tenía miedo que sufra de grande los traumas que hoy tengo. Se lo llevó al año mi hermano quien se hice cargo con su esposa”.

Јувинет е во шпански затвор, а била бремена кога ја затвориле за трговија со дрога. Ја раскажува својата приказна на еден регионален шпански весник, Нортекастија (NorteCastilla). Три години по раѓањето на нејзиното бебе во затвор, нејзиното дете морало да ја напушти и било испратено во семејство што го посвоило. Јувинет ја гледа својата ќерка секои 15 дена, а секои два месеца добива две слободни недели за да помине некое време со неа. Како и да е, работите не се движат кон подобро: постои можност Јувинет да биде депортирана во нејзиниот роден Бразил, а таа се плаши за последиците што оваа промена ќе ги наметне врз нејзиното дете. Таа ги советува жените кои решаваат да забременат додека се во затвор.

-Intento convencerlas para que no se queden en estado dentro porque ver a un niño privado de libertad es muy duro, es irresponsable. Ellos no tienen que pagar nuestros errores.

Во Жените и затворот, веб-локација за визуелизација на искуствата на жените во затворскиот систем, затвореничката Кеби Варнер зборува за нејзината бременост додека одлежувала казна во американскиот затвор и за тоа како била третирана додека била бремена, додека се пораѓала и потоа, кога нејзиното дете било одделено од нејзе. Еве еден извадок во кој таа го опишува процесот на раѓањето:

За време на пораѓајот никому не му беше дозволено да влезе во породилната сала. Моето семејство не знаеше дека ќе се пораѓам сè додека не ја напуштив болницата. За време на трите дена таму некои од стражарите остануваа во собата, а кога најголемиот дел од времето, сестрите ги замолуваа да седат надвор пред вратата, тие се жалеа. Слушав ужасни приказни за жени кои биле врзувани за креветот. Многу сум благодарна што ова не го искусив. Повеќето од сестрите човечки се однесуваа кон мене, а не како кон затвореник.

Можете да прочитате повеќе сведочења за растењето со еден родител во затвор и различните влијанија врз децата чии мајки се во затвор на Жените и затворот.
Па, што мислите? Со толку бремени жени во светот кои не добиваат соодветна здравствена нега треба ли да се преземат дополнителни мерки кои ќе им бидат од корист на бремените жени во затвор? Постои ли разлика помеѓу мајките кои отслужуваат казна во затворите и оние надвор од нив? Треба ли различно да се третираат?

Десет години по референдумот, Глобал Војсис повторно пишува за Источен Тимор, но овој пат во знак на славење на силната меѓународна солидарност која претходно кулминираше со признавање на правото на земјата за самоопределување:

На 30 август 1999 година, стотици илјади луѓе од Источен Тимор храбро се спротивставија на тероризирачката кампања предводена од Индонезијците, гласајќи за независност на референдумот организиран од ОН. Овој настан, кој стави крај на 24 годишната незаконска и брутална воена окупација, доведе до создавање на Демократската Република Источен Тимор, како првата нова нација на милениумот. Гласањето беше кулминација на децениската борба водена од луѓето од Источен Тимор со поддршка од солидарни активисти низ светот.

Емитувањето на видео снимките на новинарот Макс Штал за грозоморниот масакр во Санта Круз во 1991 година, ја зголеми глобалната свесност за злосторствата извршувани во Источен Тимор под индонезиската окупација.

Во 1996 година, Жозе Рамос-Хорта и Бишоп Ксименес Бело ја добија Нобеловата награда за мир и само по три години, индонезискиот претседател Хабиби им дозволи на луѓето од Источен Тимор да изберат помеѓу автономија во рамките на Индонезија и независност. Тогаш, светот се обедини околу Источен Тимор.

„Die-in“ протест во САД. Заслуга: www.etan.org

Движењата на солидарност успеаја да извршат притисок врз владите и избија протести против злоупотребите на Индонезијците во Австралија, Нов Зеланд, Јапонија, Португалија, Франција, Холандија, Ирска, Германија, Обединетото Кралство, Канада и САД во 1990-тите. Дури и во Индонезија, луѓето од Источен Тимор имаа пријатели кои дејствуваа за да ги спречат злоупотребите и да промовираат самоопределување.

Пред референдумот, во летото 1999 година, Меѓународната Федерација за Источен Тимор (International Federation for East Timor) го состави проектот „Набљудувач (Observer)“, меѓународен тим на членови од барем 22 земји кои заминаа во Тимор за да го надгледуваат гласањето. Безбедносните припреми преземени месеците кои му претходеа на референдумот беа несигурни, со оглед на тоа што договорот, склучен со посредство на ОН, ја остави безбедноста во рацете на индонезиската полиција.

Постер на ОН на кој пишува: „Ние нема да си заминеме.“ Заслуга на австралијанската мрежа на пријатели на Источен Тимор.

Набљудувачите на МФИТ храбро се раширија низ целата територија. Еве што пишува во еден извештај од 22 август 1999 година:

Изнајмивме куќи и поставивме тимови во секој област на Источен Тимор. Веднаш по пристигнувањето во градот, тимот на МФИТ-ПН (Меѓународната федерација за Источен Тимор- Проект Набљудувач) стапува во контакт со полицијата и локалните власти, а подоцна и со различни водачи на заедници и застапници на двете страни на кампањата. Тие се сместуваат во куќа однапред подготвена од МФИТ-ПН тимот и почуваат со набљудувањето и распрашувањето за настаните и согледувањата поврзани со кампањата и други аспекти од консултирањето. Секој тим телефонски дава извештај секоја вечер и доставува неделен писмен извештај. Иако никој од нашите тимови не беше повреден, неколкумина беа сведоци на силни и застрашувачки инциденти кои ги пријавија на соодветните власти, односно на UNAMET ( Мисијата на Обединетите Нации за Источен Тимор) и на штабот на МФИТ-ПН во Дили.

Набљудувачите на МФИТ го пријавија насилството што го опфати Источен Тимор по гласањето во кое граѓаните убедливо се изјаснија за независност. Еве дел од извештајот од 3 септември на проектот Набљудувач на МФИТ :

Набљудувачите, членови на Меѓународната Федерација за Источен Тимор - Проектот Набљудувач (МФАТ-ПН), отидоа до Бакора, населба во Дили, за да проверат дали милицијата ги гори куќите во областа како што беше пријавено вчера. Кога пристигнаа најдоа една штотуку разгорена куќа и пожарникари и новинари кои веќе беа на местото. Тимот влезе да испита. По десет минути, индонезиската воено-поддржана милиција се појави пред куќата.

Аитарак милицијата удри еден американски граѓанин, член на МФИТ-ПН по лице. Покрај тоа, една жена од Финска, исто така член на МФИТ-ПН, беше удрена по грб од страна на милицаец со пушка. Друг Финец се соочуваше со закани и пиштол вперен во него. Еден член на милицијата го удри шоферот на МФАТ-ПО и го скрши прозорецот од колата.

Со оглед на тоа што веднаш по гласањето изби насилство од милицијата, групите за солидарност низ светот почнаа да бараат од своите влади поголемо внимание да биде посветено на ситуацијата во Источен Тимор, која секојдневно се влошуваше. Овој инсерт од Жозе Буда покажува како Португалија застана и сопре во тој период:

[Титл] Сликите на држава која е на нозе 3 минути во знак на солидарност со воздржан народ се движеа низ светот, како и поглед од авион кој покажуваше ланец од луѓе долг 10 километри. Илјадници завршија упатувајќи се кон Мадрид, каде што можеа гласно да го искажат својот бунт против индонезиската амбасада. Конечно, Индонезија дозволи меѓународна сила да влезе во Источен Тимор. Обединетите Нации ја пратија оваа сила по една недела. Не знаеме колку загинаа. Од осумнаесетте обвинети за вмешаност во настаните од 1999 година, само еден беше осуден, а преостанатите беа ослободени по различни молби. Сигурно е дека во иднина, секогаш кога е неопходно, ќе има милион гласови подготвени да викаат, слушајќи се дури до 14 000 километри оддалеченост, до Источен Тимор.

По објавувањето на резултатите на 4 септември, се случија многубројни ѕверства, убиства и опустошувања, како што и пишува ТАПОЛ (индонезиска организација за човекови права) во 1999 година:

По објавувањето на резултатите од референдумот на 4 септември, милицајците и нивните шефови во Копасус (специјални индонезиски сили) отпочнаа со тактика на срамнување со земја со огромни пропорции. Паравоените сили се вклучија во судирот, заедно со шест баталјони на ТНИ (индонезиски вооружени сили), меѓу кои имаше и два познати локални баталјона, 744 и 745. Имаше вкупно 15 000 луѓе. Без толку броен контингент од луѓе, немаше за толку брзо да се постигнат резултатите.

Иако (операцијата) Сапу Џагад-II се трудеше да изгледа како да се работи за спонтан изблик на гнев од страна на про-индонезиски сили, постојат цврсти докази дека уништувањето беше добро подготвена воена операција. На многу места, селаните биле принудени да си ги уништат и изгорат сопствените населби, дури и сопствените куќи. Целта беше да се уништи што ќе се стигне и да се казнат стожерите на ослободителното движење. Католичка црква, која им нудеше прибежиште на луѓето од источен Тимор, кои ги напуштија домовите за време на окупацијата, беше една од главните цели на напади.

Слика од „Следење на геноцид: Источен Тимор 1975-1999“, истражувано и напишано од Адам Џонс. Споделено со лиценца за непрофитабилна употреба.

Сите доброволци од МФИТ-ПН беа принудени да го напуштат Дили на 7 септември 1999 година, под многу стравични околности.

Денес, 7 септември, последниот од нашите набљудувачи беше принуден да го напушти Источен Тимор. Последниве два дена, Кралската австралиска воздушна сила евакуираше 60 од нашите неутрални доброволци за Дарвин, од Дили и Баукау.

Го напуштивме Источен Тимор за да се засолнеме, но со длабока тага. Луѓето од Источен Тимор ја немаат Австралија каде што можат да избегаат, немаат каде да се скријат од теророт на милицијата. Вчера, австралиските и индонезиските воени лица спречија еден член на нашиот екипаж, кој беше од Источен Тимор, да се качи на авионот со нас – и тој сега се соочува со неопислив терор, заедно со стотици илјадници негови сонародници.

Најголемиот дел на меѓународни набљудувачи и медиуми го напуштија Источен Тимор пред нас, така што ние бевме последната меѓународна невладина организација да си оди. УНАМЕТ (Мисијата на Обединетите Нации во Источен Тимор) беше повлечена од целата територија, освен од Дили, каде што им беше прекината струјата и телефонската линија и каде што беа опколени од милицајци кои пукаа во нивните простории речиси и без прекин.

Споменатиот „светски притисок“ стануваше се пореален како што граѓаните не се откажуваа. Некои фотографии од врските на солидарност во Португалија можете да ги пронајдете на веб страницата на Тејн Тимор. Маремарго постави слики од Шпанија. Антоние Хозе, од блогот на Ума Лулик, илустрираше и емоционално опиша што се случуваше во Лисабон за време на една солидарност невидена дотогаш на 7-ми и 8-ми септември 1999 година:

As sirenes dos bombeiros ouviram-se ininterruptas nesses 3 minutos… parámos por Timor-Leste como nunca parámos por mais nada… TODOS (…)
Durante toda a tarde do cimo daquele prédio foram lançados constantemente papeis e papelinhos, rolos de papel higiénico, tudo o que vinha à mão era material para protesto. No final da tarde percebe-se que esse stock acabou pois eram as páginas amarelas que fluíam nessa altura… aquele ventinho sempre a ajudar e a depositar os protestos em plena embaixada dos EUA, nas árvores, no seu jardim e envolventes. No topo do prédio viam-se gente de gravata e camisa, a causa era a mesma…

„Граѓанска непослушност за Источен Тимор“, пред штабот на ОН во Лисабон, Шпанија, септември. Слика од неутрален корисник на Flickr, искористена со дозвола.”

Додека мрежата за преземање акција на Источен Тимор успеа да ги привлече луѓето да излезат на улици во септември 1999 година, таа можеше и да смета на телефонските повици и писма испратени од повеќе од десетина илјади Американци.

ETAN (Мрежата за преземање акција во Источен Тимор) порасна во 1999 година, зголемувајќи го бројот на членови од 8 500 до 11 700. […] Користејќи го нашето искуство и националната мрежа на активисти, развивана цели осум години за кауза која многумина ја сметаа за безнадежна, ETAN успеа да мобилизира јавен и официјален притисок. […] Во септември, веб страницата на ETAN неделно беше посетувана од повеќе од 40 000 луѓе. […] Истиот месец, многубројни написи и програми на мејстрим медиумите, чија бројка стигна дури неколку десетици милиони, пишуваа за нашите најактивни членови на персоналот и доброволци, или пак само ги цитираа. Активистите на ETAN пишуваа во едиторијалите на главните американски весници, му испраќаа писма на уредникот и се појавуваа на локалните и национални радио и телевизиски емисии.

На другата страна од светот, одлучувачкиот момент за меѓународна интервенција се случи спроти самитот на АПЕК (Азиско-пацифичка економска соработка) во Нов Зеланд, кога Бил Клинтон приватно се сретна со пацифичките лидери. Само неколку дена пред самитот, тој ја објави суспензијата на воените тренинзи на САД со Индонезија. Според блогерот Нигел Морли од „Пишување за Иднината“:

На дел од читателите ова може да им изгледа измислено, но кога во 1999 година, тиморскиот добитник на Нобелова награда, Жозе Рамос-Хорта, се сретна со претседателот на САД, Бил Клинтон, во Нов Зеланд, Клинтон забележа дека Рамос-Хорта има поголемо влијание во Конгресот од него (Зубрицки: 2002).

Новозеландци се собраа во голем број за да ги пречекаат Клинтон, Рамос-Хорта и австралискиот премиер Ховар. Аврсталијанците исто така ги „исполнија улиците заради Источен Тимор“.

Од Сиднеј, Австралија, „Мајка и дете“. Слика од корисникот на Flickr, Potsy, искористена со дозвола.

Се гледаа транспаренти на кои пишуваше „Стоп за крвопролевањето“ и „Виранто – Убиец“. Понатаму, песните „Слободен Источен Тимор“ и „Viva Timor Leste“ (Да живее Источен Тимор) се слушаа од толпата откако беше пренесен во живо телефонскиот повик на водачот на отпорот г-дин Жозе „Ксанана“ Гусмао од Јакарта.

„Вие ни требате, браќа и сестра од Австралија; ни треба вашиот глас“, рече Ксанана Гусмао од Јакарта по телефон, додавајќи, „ Мислам дека е важно да се испрати порака до индонезиската влада дека работниците од Австралија и австралиската заедница ќе направат сè што е во нивна моќ за да се стави крај на убиствата. Да живее Источен Тимор. “ Публиката одговори, „Да живее.“

Ученици од средното училиште „Кингсгров“, ја даваат својата поддршка за слободен Источен Тимор во 1999 година. Слика од корисникот на Flickr, sHzaam!, искористена со дозвола.

За време на измачувачките денови во септември 1999 година, светските лидери бавно напредуваа во своите интервенции во Источен Тимор, иако веќе беше јасно дека индонезиската војска и нејзините застапници целосно ја уништуваа територијата, започнувајќи хуманитарна криза од масивни пропорции. Но, непоколебливите протести и залагања на групите на загрижени граѓани низ светот ги засрами САД, Австралија и Индонезија и тие свртија нова страница во поглед на Источен Тимор.

По една деценија, време е да се слави глобалната унија. Неколку настани се закажани во Дили, како што е егзибиција на фотографија во Фундасао Ориенте (место на масакр од 1999 година) која ќе ги опишува движењата на солидарност низ годините.

Ова е првиот од серија написи со кои ќе ја одбележиме десетгодишнината од јавниот референдум во Источен Тимор, гласање кое доведе до меѓународно признаената независност на земјата. Доколку сакате да споделите некои сеќавања од актите на глобална солидарност за Источен Тимор, направете го тоа подолу.

Потврдени или сомнителни случаи на свински грип, кои што беа забележани во Мексико порано овој месец, сега  се откриени во најмалку седум други земји во светот. Светската здравствена организација (СТО) вели дека оваа појава претставува „опасност по глобалното здравје која треба да се разгледува од меѓународен аспект“.

Исто така, познат како свински грип од тип А или H1N1, свинскиот грип претставува болест на респираторниот систем на свињите која што може да се пренесува меѓу луѓето, особено преку кашлање и кивање. Во Мексико, има преку 100 случаи на смрт кои е можно да се поврзани со свинскиот грип  и повеќе од 1600 луѓе се заболени меѓу кои се наоѓаат случаи со потврден или со сомнителен вирус. Досега, потврдени случаи на свински грип се откриени и во САД и Канада, додека во  Нов Зеланд, Шпанија, Франција, Израел и Бразил има сомнителни случаи. Лиз Боровски, блогер на The Pump Handle, објаснува зошто постои грижа од ширење на свинскиот грип:

Свинскиот грип до одредена мера е општопознат, но обично се пренесува само од свињи на луѓе. Овој вид на болест по се изгледа е способен да се пренесува од човек на човек, и да напаѓа помлади, инаку здрави возрасни луѓе. Ова значи дека вирусот има сериозен потенцијал да предизвика пандемија, па  така соодветно е тоа што Мексико ги затвори училиштата до 6 Мај и забрани големи јавни собири, вклучувајќи и црковна служба.

На 26 април, американските здравствени лица објавија опасност по јавното здравје откако беа потврдени 20 случаи на свински грип во државите Калифорнија, Канзас, Њујорк, Охајо и Тексас. Повеќето од овие случаи се умерени, а не е пријавен ниту еден случај на смрт од овој грип. И Канада потврди шест умерени случаи на свински грип во провинциите Нова Скотија и Британска Колумбија.

Веста за свинскиот грип брзо се прошири на Интернетот, како што луѓето бараат одговори и како што ги делат нивните мислења за болеста. Во моментов, свинскиот грип и #swineflu е топ тема на Твитер и се креирани различни мапи на Гугл со цел да се следи појавата. Блогерите ширум светот, исто така, зборуваат за свинскиот грип.

Даниел Хернандез, блогер на Intersections, ја опишува следнава сцена од Мексико Сити:

Во неделата, додека врвот на СТО свика итен состанок во Женева, војници во Мексико Сити се онесвестуваат со маски на лицето на автобуски постојки, станици на метро и плоштади. Изморен војник ми подаде маска на влегување во метрото Белас Артес, но маската падна пред да влезам во метрото. Внатре, патниците сите до еден се гледаа сомнително и правеа напори да избегнат контакт со други.

Метју Иглезијас, блогер на Центарот за Американскиот акционен фонд за напредок, изразува загриженост за тоа како оние без здравствено осигурување во САД ќе се справат со оваа болест:

Немам мислење за оваа тема и покрај набљудувањето дека ќе биде убаво да се живее во земја во која, ако се почувствуваш сериозно болен  поради вирусна инфекција, вашиот пристап до ефикасни медицински лекови не е одреден од вашето богатство, вашите приходи, или вашиот работен статус.

Џим Мек Вејг, блогер на MacDoctor од Нов Зеланд, мисли дека мора повеќе да се направи во неговата земја и во светски рамки со цел да се задржи вирусот. Во Нов Зеланд, 13 студенти што неодамна го посетија Мексико се сомнителни дека се заболени од вирусот. Мек Вејг вели:

Земајќи ја предвид претераната реакција која што се случи со птичјиот грип, секој би се надевал за поригорозен одговор на ова од обично набљудување. Би помислил на изолација на случаи и ограничување на патувањето во Мексико кои би биле минимален одговор сé додека не добиеме повеќе податоци. Бидејќи ЦКБ (Центарот за контрола и превенција на болести во САД), се буди дури сега, една недела подоцна, а СТО инсистира да не се презема ништо, безгрижниот одговор на Нов Зеланд изгледа речиси сериозен во споредба со нивните реакции. Додека ова навистина може да прерасне во еден немил настан, добро би било ако здравствените власти преземат нешто пред ситуацијата да се случи отколку да се соочат со нецелосни информации.

Многу земји  спроведуваат безбедносни мерки за да го спречат ширењето на свинскиот грип. На пример, некои аеродроми ги проверуваат патниците од Мексико за симптоми од свинскиот грип, додека Кина и Русија планираат да го стават во карантин секој кој пројавува симптоми. Виџај Садасивам, блогер на scan man, вели дека не се преземени никакви превентивни иницијативи во Индија, иако Боинку, блогер на Finestkind Clinic and fish market, ја опишува мерката која ја преземаат Филипините:

Филипините ќе престанат со увоз  на свинско месо од САД и Мексико да го запрат ширењето…ова е смешно, бидејќи грипот се шири од човек на човек, а нашите сопствени свињи имаат Ebola Reston…но сепак ова е време за забава, и досега не се зборува за тоа дека некој човек е ставен во карантин, како што беше случајот со SARS…

Многу блогери укажуваат на тоа дека треба да ја сфатиме оваа закана сериозно и да бидеме подготвени, но сé уште нема потреба од паника. На пример, еден пост на Utah Preppers вели:

Набрзина некои белешки против паника …

• Свинскиот грип НЕ МОЖЕ да се пренесува преку храна. Јадењето свинско НЕ ве доведува во опасност.
• Ова НЕ е прв пат свински грип да се пренесе на луѓето. Претходно се случувало, но без да се претвори во пандемија.
• Оваа варијација на свинскиот грип, како и секој грип, е вирус и првично се шири од лице на лице преку кашлање и кивање.
• Ова е само грип! Клучот е да НЕ го ЗАКАЧИМЕ.

СТО засега не препорачува ограничување на какво било патување или ограничување на трговијата, и вели дека потребни се повеќе информации за вирусот пред да одлучат дали да го кренат нивото на глобална пандемија, кое моментално се наоѓа на третото од шест нивоа.

Фотографијата за заштита од свински грип е од Sarihuella на Flickr

Овој пост се фокусира на приказни од невработените и работниците мигранти кои се враќаат во нивните држави. Како невработеноста влијае на поединците низ целиот свет? Кои се некои од тешкотиите со кои се сретнуваат поединците во нивната потрага по работа? На кои начини повратната миграција на работниците создава проблеми за земјите во развој?

Дневниците на невработените

Постојат неколку сајтови кои редовно даваат најнови вести за отпуштањата на работниците.  На пример: Layoff Tracker, Layoff Daily, The Layoff List, Блогот Singapore Retrenchment. Во нејзиниот дел Меѓународната организација на трудот постави свој документ за најновите бројки за невработеноста за секоја земја во светот. Овие сајтови укажуваат на фактот дека отпуштањата се перципирани од повеќето луѓе како основен и најпрепознатлив индикатор за глобалната економска рецесија.

Има многу невработени поединци кои ја документираат нивната секојдневна борба со отварање на блог. Примери за ваквите дневници на невработените се: Furbier.com (Бразил), Retalhos Da Vida De Um Merdas (Португалија), Jobless and Less (САД), Unemploymentality (САД), Pink Slips are the New Black (САД.)

Издадена е книга за животот на еден невработен човек во Кореја – „Бегство од невработеноста“. Исто така достоен за почит е блогот на еден неодамна отпуштен работник - Unemployment Haiku Weekly.

Unemployment Haiku Weekly

Fabio C from Brazil се осврнува на  чувствата на невработените:

Ficar desempregado é terrível. Você se sente inútil, nem descansar consegue, já que você pensa que precisa achar algo para fazer. Seu corpo e sua mente se acustumam ao trabalho, agora entendo porque aposentados ficam depressivos ou porque alguns profissionais vendem 10 ou 20 dias de férias.

Meus dias tem sido pesados, cansativos por serem iguais.

Според Меѓународната организација на трудот (МОТ), Средниот Исток или Северна Африка се забележани како региони со највисок степен на невработеност во 2008. Amira Al Hussaini од Global Voices пишува за  отпуштањата во арапскиот свет. Најтешко погоден од рецесијата бил Дубаи. Kinan Jarjous од  Дубаи напиша поема и неколку проштални електронски пораки после отпуштањето.

Нема потреба да се биде вознемирен. Јас сум воодушевен што ова е завршено. Секако ќе ми недостигаат примањата и чувството да се биде корисен, но тоа сега е споредно.

Напишав неколку проштални пораки, но ги избрав најкратките и најслатките за испраќање. Не остана ништо повеќе да се стори, ништо за што би зборувал дома. Мојата енергија сега ќе биде насочена кон одење напред, и следење на сопствените желби. Морам да престанам да бидам некој друг.

Дури и работниците од филмската индустрија се под закана за губење на работните места. Продуцент од големо филмско студио во Холивуд неодамна беше отпуштен:

Велат дека филмската индустрија е од оние отпорни на рецесијата, но кога основата на толку поврзаната економија колабрира и има многу луѓе кои одеднаш се будат и сфаќаат дека живееле над своите примања, тогаш изгледа дека и моќниот Холивуд ќе заврши со намалување на работните места. И тие луѓе, исто како и сите други ќе мора да размислуваат како да најдат работа, да си ги задржат домовите и да ги обезбедат своите семејства со добро здравствено осигурување

Блогер од Јужна Кореа ги идентификува можните  причини на компаниите за отпуштање на работниците. Aspan, исто од Кореа забележува дека „општествата не се чувствуваат удобно со невработените.“ Подолу е превод на она што го напишал Aspan на својот блог:

Повеќето невработени чувствуваат понижување кога ќе примат надоместок за невработени. Тие се чувствуваат вознемирени во работилници каде можат да добијат таков надоместок. Ние сите знаеме дека сме ги изгубиле работните места, но тие болно не потсетуваат на толку суров начин. Со цел да добиеме надоместок кој се дава на секои две недели, мораме да одиме на јавно место на време и да покажеме евиденција за тоа колку напорно сме барале работа за тие две недели. Откога ќе поминеме, можеме да го добиеме надоместокот за невработени. Како дополнување, се чувствувам тажен во моментот кога гледам како ме гледаат другите луѓе: зошто човек кој треба да биде главниот хранител на семејството е заглавен дома. „Можам ли да се одморам заради полнење со нова енергија?“ Дури и банките кои порано ме молеа да ми дадат кредитна картичка сега ме одбиваат. Нашето општество не се чувствува удобно со невработените

Невработеноста ги научи луѓето да ги ценат скапоцените работи или личности во нивниот живот. Pedro од Португалија е задоволен од фактот што ја има поддршката од семејството и пријателите:

Valem-me muitas coisas. O conforto da família, os amigos, os colegas. E, mais do que tudo, poder pegar na tua mão e sentir que ao pé de ti nada mais importa do que ver-te verdadeiramente feliz. É essa a razão principal que ainda me faz sentir uma ponta de optimismo e afasta de vez a palavra desistir do meu dicionário mental. Porque nada irá estragar um bem precioso que me caiu na vida de forma tão incrível. Como que a dizer que a vida tem sentido. E tem. Contigo tem. Bastante.

Но, понекогаш невработеноста го победува духот.  Египетски политичар го  обвинува високиот степен на невработеност за феноменалниот пораст на самоубиства во Египет.

Видеото подолу ја прикажува кризата со невработеноста кај земјите членки на Организацијата за економски развој и соработка.

Дневници за потрагата по работа

Блогерите исто така пишуваат и за нивната потрага по работа. Многу од нив наидуваат на тешкотии.

Емигрант од Израел ја изгубил својата работа во 2003 година со расцепот на балонот на високата технологија. Сега тој е во потрага по работа. Неговата сопруга зборува за проблемот со возрасната дискриминација на пазарот на трудот.

Иако возрасната дискриминација е нелегална во Израел секој кој е во индустријата на високата технологија знае дека тоа е „Бегството на Логан“ т.е. ако си постар од 55 години, ти едноставно не постоиш.

Што да прави некој кој има долгогодишно работно искуство и никој сериозно не го зема во предвид за вработување затоа што е над одредена возраст.

Една од најтешките работи кога имаш неваботен сопруг е да го гледаш секојдневно падот на нивното его и самодоверба помеѓу потенцијалните работни места и секојдневните интевјуа. Во одредени случаи процесот на селекција на кандидатите може да трае и 3 до 5 месеци додека компаниите го стеснуваат изборот.

Mona, Палестинка во Канада е фрустрирана затоа што  IT компаниите бараат индивидуи кои знаат се и се спремни да работат скоро за ништо:

Можете да кажете дека мојата потрага по работа е за никаде, но жал ми е за компаниите, не познавам над 20 јазици, со 5+ години работно искуство. Но како и сите дипломирани компјутерски инженери со години искуство, сум способна да учам нови работи. Дали учењето е толку лоша работа денес или човек мора да знае се уште на почетокот и да биде платен минимално?

Денес работните места во ИТ индустријата не се базирани на продолжено образование или способност за континуирано учење. Тие се базираат на пронаоѓање на човечки робот кој знае се и сака да работи за ништо

Во Хонк Конг, Oiwan Lam од Global Voices пишува за  контроверзниот план за субвенција на владата за универзитетските дипломци кои бараат работа

Како проблемот за невработеноста се влошува, така зачувувањето на работното место е најважната задача. (Секретарот за финансии) John Tsang одлучи да ги стави универзитетските дипломци на распродажба со план за субвенции. Но, многу луѓе сметаат дека ваквата политика ќе го наруши пазарот бидејќи им дозволува на компаниите да ги плаќаат универзитетските дипломци 4,000 HKD (нешто повеќе од 500 американски долари) од кои 2,000 HKD ги субвенционира државата.

Неколку групи на Facebook се крерирани за да протестираат против оваа политика. Најпопуларна е онаа која вели дека Финанскискиот секретар на Хонг Конг заслужува само 4000 HКD на месец!

Во Германија, многу трагачи по работни места се приморани да работат со скратено работно време во замена за субвенција од владата во плата и социјално осигурување. Чудно, но  невработените инвестициски банкари од Лондон одат во Сингапур. Саудиските жени кои ги изгубиле работните места се соочуваат со ограничени работни можности - сексуалното малтретирање на работното место е главната причина. Камбоџиски блогер го повикува Khmer Американците кои бараат стабилна работа да се вратат и да работат во Камбоџа. Социјалните медиумски алатки исто така се користат за аплицирање за работа. На пример: Twitter Job Search.

Постојат грижи дека Јапонија веќе се соочува со „ледено доба на невработеноста“ што може да креира уште една „изгубена генерација“ од млади Јапонци без полно работно време. Најмалку 87 компании  ги откажаа 331 неформални ветувања за вработување на универзитетски студенти минатата година. Повеќе од 500  привремени работници останаа во шаторските градови  минатиот јануари откако ги изгубија своите работни места.

Краткото видео подолу ги прикажува повремените работници кои нашле прибежиште во шаторските градови минатиот јануари.

Враќањето на мигрантите

Работниците мигранти се враќаат дома во големи бројки откако ги изгубиле работните места во Америка и Европа. Оваа обратна миграција може да предизвика конфликти во сиромашните нации кои не можат да обезбедат соодветно вработување и социјални услуги на нивните граѓани.

Повеќе од 8 милиони Филипинци работат во странство. Паричните средства кои им ги праќаат на своите семејства помагаат да се одржува Филипинската економија. Денес, многу  прекуокеански филипински работници, вклучувајќи и професионалци, се враќаат дома. Филипинска двојка  која ги изгубила работните места и нивната куќа во Калифорнија се враќа назад на Филипините. Филипинските работници во Хонг Конг се  заменуваат со локални. Филипинската авио компанија ги зголеми летовите од САД и Канада што може да се интерпретира како знак дека се повеќе Филипинци се  приморани да се вратат на Филипините.

Во минатото Бразилците со Јапонско потекло мигрираа во Јапонија. Денес „Бразил е новата Јапонија“. Paula Goes од Global Voices пишува за бразилските имигранти во Јапонија кои се враќаат дома заради кризата. Најмалку 40,000 бразилски имигранти планираат да ја напуштат Јапонија.

Elaine избра да остане во Јапонија, но таа забележува дека јапонската економија ќе продолжи да се влошува. Таа стравува дека има Бразилци кои живеат на улиците на Јапонија.

A crise não dá sinais de melhora e com isso existem mtos brasileiros que aqui residiam e que já regressaram ao Brasil,os que ficaram,como eu,estamos tentando sobreviver nessa crise brava que afetou o Japão,quase todos os dias eu vejo nas notícias do Japão alguns brasileiros que vivem nas ruas, que não tem nem o que comer e outros que vivem em abrigos públicos,contando com os donativos de pessoas solidárias.

Населението во Дубаи се учекува да се намали за 8 проценти ако странските работници продолжат да го напуштаат градот. Блогер тврди дека населението во Дубаи ќе се намали за 25% . Училиштата во Дубаи добиваат бројни барања за трансфер на училишни сертификати на ученици на странски работници кои се враќаат дома во нивните земји. Едно училиште има изгубено 10% од неговата ученичка популација.

Економиите на многу земји од Јужна Азија зависат од паричните пратки на нивните работници од странство. Rezwan од Global Voices пишува за континуираниот и вознемирувачки тренд на работниците мигранти кои ненадејно се враќаат дома во Јужна Азија.

Supriyo Chaudhuri од Sunday Posts пишува за обратната миграција од САД кон Индија.

Рецесијата, несигурноста и тешкотиите во имиграцискиот процес и можностите во Индија комбинирани креираа поток од обратна миграција од Америка кон Индија. На ова е додаден и тенок млаз од Англија и браната експлодира во Дубаи. И одеднаш индиските градови се преплавени со повратници, со малку кеш, кои се обидуваат да го започнат животот од почеток уште еднаш.

Бројот на работници кои го напуштаат  Непал се намалува. Додека Малезија претпочита да им дава работа на локалните работници, многу работници мигранти  од Бангладеш се приморани да се вратат во низната земја.

Фотографија на насловна странае од Фликер страницата на Per Bjorklund. Португалскиот текст е преведен од  Paula Goes. Цитатот од Кореја е преведен од Hyejin Kim.

„Најдоброто од блоговите“ (BOB – Best of Blogs), натпревар на Дојче Веле за онлајн продукти: блогови, подкасти и видео блогови веќе ги избра 176те номинирани за 16те различни категории. Во категоријата за видео блогирање, учесници од различни делови на светот се натпреваруваат за честа да бидат прогласени за најдобри во нивната категорија, а гласачите ќе имаат можност до 26ти ноември да го изберат својот фаворит. Следуваат неколку од номинираните, без некој одреде редослед.

Во последните неколку години, колумбискиот видео блогер Алехандро Ангел живее во Шпанија и го снима своето искуство од февруари 2007 на својот видео блог Armadillo TV. Следува рекапитулација преку 4000 фотографии од неговите изминати 4 години:

Bebin TV е проект на Ирачанец кој живее во Калифорнија, кој преку интернет прикажува серии и претставува телевизиски канал. 56те епизоди од серијата Bebin Office се нивна персиска верзија на популарната американска и англиска телевизиска серија The Office. Тие имаат и неколку клипови за туризам, шопинг и вести.

Хип-хоп артистот ДЏ Џеј Смут рапува за политика, економија и моментални настани на својот видео блог Ill Doctrine. Во следново видео тој ја покажува соработката помеѓу хип-хоп артисти од повеќе земји, кои рапуваат заедно на 3 различни јазици:

Видео граѓанскиот новинарски проект Voices Of Africa е исто така номиниран. Проектот им овозможи на новинари од 33 различни земји во Африка мобилни телефони или мали дигитални камери за тие да можат да снимат настани и да ги постават преку мобилен или интернет на сајтот AfrikaNews.

Mostafa al Baqali од Мароко го прикажува животот во неговиот град, фокусирајќи се на приказните на луѓето кои живеат таму. Последниот приказ ни покажува неколку од животните предизвиците на Мароканецот Абдул Латиф:

New Lumiere е руски видео блог кој ги следи пристигнувањата на возовите во различни руски градови.

Овој сегмент од Неделата за подигнување на свеста за глувите луѓе (дел 1, дел 2) ни покажува како глувите луѓе користат видеа за да ги организираат своите заедници и зајакнат своите офлајн односи.

Во Колумбија, се организира 4тата конференција за млади глуви луѓе и на следново видео, Сандра и Еличер, организатори на настанот, ни го покажуваат нам и на колумбиската заедница за глуви рекреативниот парк, каде ќе се одржи оваа година конференцијата, овој пат на шпански знаковен јазик и нарација на шпански:

Исто така, во различни земји се одржуваат и други конференции за заедниците на глуви. Ова видео ги повикува гледачите да учествуваат на првата духовна конференција за глуви во Латинска Америка, а во друго видео е прикажана покана за активности во Костарика за време на Неделата за подигнување на свеста за глувите луѓе.

Како дел од иницијативата да се приклучат повеќе глуви луѓе во видеоблогирањето, елојп креираше видео упатство на знаковен јазик, во кое се објаснува како да се отвори блогерски профил и да се започне со „знаковен блог“.

Фотографијата од рака е од Џон-Морган, користена под Криејтив комонс лиценца - Наведи извор.

Дали знаевте дека повеќето глуви луѓе го сметаат јазикот со знаци за нивен прв јазик, а јазикот за пишувањето за нивен втор? Јас не знаев, но благодарение на илјадниците видеа поставени од членови на заедниците на глуви луѓе од целиот свет, научив за ова и за други прашања со кои не бев запознаена. Интернационалната недела за подигнување на свеста за глувите се случува во последната недела од септември, па затоа за време на оваа недела ќе прикажуваме видеа од и за заедниците на глуви од целиот свет и се надеваме дека следниве видеа ќе бидат одличен почеток за ваше запознавање за оваа состојба и оние кои живеат со неа.

Ова видео доаѓа од Манос Куентера (раце кои раскажуваат приказна) од Аргентина. Тие го искористуваат националниот ден на глувите во Аргентина за да и раскажат на својата публика на аргентински знаковен јазик и шпански титлови дека тие наскоро ќе издадат книги со приказни на знаковен јазик за глувите деца. Во делот за коментари на овој шпански телевизиски клип, кој прикажува група од луѓе кои преведуваат бестселери и класици како Хари Потер, Ромео и Јулија и други книги на шпански знаковен јазик, ЈуТјуб корисниците објаснуваат како глувите луѓе имаат проблеми со читање, бидејќи користениот јазик не е сличен на јазикот кој тие го користат секојдневно за комуникација.

Јазикот со знаци не е универзален и зависи од говорниот јазик. Повеќето земји имаат свои адаптации и понекогаш, како што е случајот со Велика Британија и САД, знаковните јазици се комплетно различни, иако двете земји имаат ист говорен јазик. Повеќе информации за користење знаци може да најдете тука, а на ова видео, ЈуТјуб корисникот мергфкт, ни раскажува на англиски за историјата на АЗЈ (американскиот знаковен јазик) и генерално за заедницата на глуви луѓе.

Како што спомнав во август, ЈуТјуб и Пулицеровиот центар го лансираа проектот: Извештај (Project: Report), натпревар за амбициозните новинари, за кој сега се веќе достапни сите правила и инструкции. Натпреварувањето и наградите се ограничени само за учесниците кои се легални државјани на земјите во кои ЈуТјуб е официјално лансиран: Австралија, Бразил, Канада, Франција, Германија, Ирска, Италија, Кореја, Нов Зеланд, Шпанија, Холандија, Велика Британија (Англија, Северна Ирска, Шкотска и Велс), како и 50-те обединети држави и Вашингтон. Првата задача од вкупно три, се состои од поставување видео од 3 минути или пократко, на англиски јазик (или со англиски титл) во кое треба да го претставите профилот на една личност од својата заедница за која мислите дека другите луѓе треба да знаат.

Како пример за типот на приказни какви што се бараат, тие имаат поставено серија од видеа кои треба да им помогнат на идните новинари кои сакаат да добијат стипендија од 10 000 американски долари и награда лаптоп. Репортерката Трејси Чанг подготви серија од три видеа со совети за тоа како најдобро да ја раскажете својата приказна (прво, второ, трето). Друго видео има поставено спонзорираната новинарка од Пулицеровиот центар, Бет Марфи, која дава совети за избор на добар лик за вашиот профил во приказната. Како пример кој можат да го следат натпреварувачите, тие го имаат избрано видеото за Ирачкиот воен ветеран Кирк Џонсон кој се има посветено на давање потпора на оние Ирачани кои им помагале на САД и чии животи се сега загрозени поради тоа.

Следните неколку видеа кои ги имаат поставено на ЈуТјуб каналот за натпреварот, се други примери на профили. Првиот е Сајмон Мотиби, јужноафрикански атлетичар-учесник на специјалната олимпијада кој ја носи надежта во неговото семејство. Видеото е поставено од авмендес1:

Следното видео доаѓа од Танзанија, од каде Камфд интернешнл, организација фокусирана на обезбедување образование за девојките во Африка, раскажуваат приказна за една девојка, Јакинта, која го има напуштено училиштето за да работи како куќна помошничка една и пол година, само за да може да си ги плати трошоците за своето школување: Камфд и понуди да и ја плати школарината, па таа сега учи за во иднина да може да им плаќа образование на нејзините браќа и сестри.

Сите правила за проектот на Јутјуб: Извештај, можат да се најдат овде. Крајниот рок за оваа прва фаза е 5 октомври. Па, за сите блогери од дијаспората кои живеат во една од соодветните земји, или кои живеат на друго место, но се легални жители на истите, ова е одлична прилика да му ги покажат на светот своите херои.

Летото е време кога многу луѓе ја користат можноста да истражуваат нови, различни места. Тие заминуваат надвор од границите на нивните земји и истражуваат различни архитектури, предели и јазици. Животот може драматично да се смени за време на летните одмори бидејќи земјата дефинитивно не е рамна и постојат многу предизвици надвор од домот и рутинските активности. Понекогаш познатите личности ја посетуваат „другата страна“ - места кои што се соочуваат со екстремни услови и влијанието врз нив е толку големо што се посветуваат на каузи, како Хавиер Бардем откако ги посети бегалските кампови во Западна Сахара. Актерот што доби Оскар сега ја поддржува каузата Тодос кон ел Сахара (Сите за Сахара).

Блогерот Виенто дел Сур пишува за солидарноста на актерот со народот Сахрави. Тој вели дека Бардем ова изјавил кога ги посетил бегалските кампови:

Ситуацијата се влошува секоја година. Миротворниот процес е блокиран и од тоа најмногу страдаат најранливите луѓе – жените, децата и старците, вели Бардем и нè потсетува дека постојат 200.000 луѓе кои некогаш биле од Шпанија, а сега се напуштени во пустината веќе 33 години.

Навистина, познатите имиња привлекуваат внимание кон каузите. Уметниците како Ману Чао, писателот Едуардо Галеано и други познати личности ги посетиле бегалските кампови во минатото и се посветиле на каузата, како што вели Каминандо ен ел Десиерто:

Ако ваквите јавни изјави помагаат да се промовира каузата – а навистина помагаат – ваквите коментари се добредојдени. И дури кога и би посакувал вистински прогрес како резултат на збирот на индивидуалните напори на просечните граѓани, мораме да ги препознаеме вредностите на оваа поддршка.

Во Шпанија многу семејства примаат Сахрави деца да го поминат летото во нивните домови и да споделат различна култура во побезбедна средина (можете да видите, на пример, Сахрави деца во Кордоба), но во септември летото завршува и доаѓа времето да се поздрават со своите домаќини, како што вели Амигос дел Сахара:

Сахрави децата го завршија одморот во Екстремадура и се вратија во Тиндуф.

Две прекрасни иницијативи го привлекоа вниманието на многу луѓе на Интернет. Моливи за мир (Lápices para la Paz) нуди поддршка на децата кои се наоѓаат во вооружени конфликти со тоа што им дава моливи и материјали за образование и откриваат убава приказна во рециклирана конзерва.

И тука, и покрај трајниот егзил, тие се гладни за учење, додека се смеат и се среќни наспроти сè – наспроти фактот дека подот на училницата не е рамен и некои клупи не се балансирани…бојата на ѕидовите избледува поради големата ерозија…тие сè уште го пишуваат зборот слобода со нивните прекрасни боички.
Во аголот на училницата гледам конзерва.
Конзервата е од млеко во прав. Од неа растат прекрасни зелени стебленца со листови. Прашав што е тоа и децата возбудено ми одговорија: тоа е леќа, леќа!!!
Професорот се насмевнува: - „На овој начин ги учиме дека светот не е само пустина и место во кое едвај има растенија. Секој ден децата се грижат за растенијата за да не им недостасува вода. Човек мора секогаш да има надеж…“

Другата иницијатива е Изложба за бегалците, чиј домаќин беше волонтерот Барс во Шпанија за време на летото за да се соберат средства за помош на народот Сахрави.

За време на летото некои деца ја открија Шпанија и го споделија животот со нивните домаќини, додека другите останаа во бегалските кампови и беа среќни да го видат Хавиер Бардем надвор од големиот екран. Ова се мали чекори за да им се помогне да имаат нормално детство насред вооружен конфликт. Сега се пак во училиште во бегалските кампови, ги користат своите нови моливи и учат цел свет зборови.

Популарниот шпански ЈуТјуб канал, Пинофас има креирано нов проект: тој е авантуристичка игра која ги искористува новите можности кои ги имплементираше ЈуТјуб, за тагирање, линкување и коментирање. Играта е наречена Тјуб авантура.

Во играта, главниот лик го напушта својот дом за да купи леб, но врз главата му паѓа вазна и со тоа добива амнезија: потребна му е ваша помош за да стигне до пекарница, а на патот до неа тој ќе запознава други карактери кои ќе му доделуваат мисии, доколку вие одлучите да ги прифатите. Целта е да се најде пекарницата и да се набави лебот, а дизајнирани се и повеќе завршетоци на играта.

За сега, достапно е аудио само на шпански, но коментарите на видеото ветуваат дека наредната верзија ќе биде комплетно двојазична. Опциите за истражувањето се и на шпански и на англиски. Играта мора да се игра на страницата на ЈуТјуб за да бидат достапни опциите, затоа посетете го овој линк за да ја отворите нивната страница за да ја играте играта. Од нивниот блог, Кордеро ТВ:

Конечно, по неколку одложувања, ви ја претставуваме Тјуб авантурата. Веќе најавивме на трејлерот дека не е скица, нова серија или нешто слично на тоа… и како што може да видите самите, не е шега. Тоа е првата графичка авантура преку ЈуТјуб.

Следи трејлерот за Тјуб авантура.

За да ја играте играта, кликнете тука.